III SA/Kr 1863/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Tadeusz Wołek po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 października 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia należności podlegającej zwrotowi postanawia: zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 1337 (słownie: tysiąc trzysta trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Ł. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2012 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Gminy z dnia [...] 2012 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia należności podlegającej zwrotowi z tytułu wydatków wniesionych zastępczo przez Gminę na opłatę za pobyt A. D. w domu pomocy społecznej w okresie od 1 października 2011 r. do 31 stycznia 2012 r. w wysokości 8.215,6 zł oraz ustalenia daty zwrotu tej należności. W skardze zawarł wniosek o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wyrokiem z dnia 19 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w pkt I uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, w pkt II stwierdził, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane a w pkt III wyroku Sąd zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 257 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.". Na powyższe koszty składały się koszty opłaty skarbowej w kwocie 17 zł oraz koszty zastępstwa procesowego, które Sąd zasądził w kwocie 240 zł w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013, poz. 490). Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 marca 2014 r. sygn. I OZ 198/14, po rozpoznaniu zażalenia skarżącego, uchylił postanowienie zawarte w pkt III zaskarżonego wyroku. W uzasadnieniu postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przedmiotem skargi była bez wątpienia należność pieniężna. Orzekając o kosztach postępowania sądowego, Sąd Wojewódzki był w związku z tym zobligowany uwzględnić okoliczność, iż wysokości wynagrodzenia przysługującego reprezentującemu skarżącego pełnomocnikowi, powinna zostać ustalono w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, zgodnie z którym w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna należy stosować stawkę obliczoną na podstawie § 6 ww. aktu. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach postępowania zażaleniowego, o co wnoszono w zażaleniu, ponieważ przepisy P.p.s.a. nie przewidują możliwości orzeczenia zwrotu kosztów w postępowaniu zażaleniowym. Przepisy art. 203 i 204 tej ustawy przyznają stronie prawo do zwrotu kosztów w postępowaniu kasacyjnym wszczętym skargą kasacyjną od orzeczenia Sądu pierwszej instancji oddalającego lub uwzględniającego skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienie skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zatem wobec uchylenia zaskarżonej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze winno zwrócić stronie skarżącej poniesione przez nią koszty sądowe oraz koszty zastępstwa procesowego. Stosownie do art. 205 § 2 do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna w rozumieniu przepisów art. 216 P.p.s.a. W sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, przy zasądzaniu kosztów zastępstwa procesowego za czynności radcy prawnego zastosowanie mają przepisy § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 4 powołanego rozporządzenia. Zgodnie z pkt 4 ww. przepisu stawka minimalna przy wartości przedmiotu sporu powyżej 5 000 zł do 10 000 zł wynosi 1 200 zł. Sąd przy zasądzaniu kosztów postępowania sądowego uwzględnił koszty związane z koniecznością sporządzenia złożonego w niniejszej sprawie zażalenia, które w myśl § 14 ust. 2 pkt 2 lit. d powołanego rozporządzenia wynoszą 120 zł. W tym stanie rzeczy na sumę zasądzonych kosztów składały się: koszty opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 1 200 zł oraz koszty związane z koniecznością sporządzenia złożonego w niniejszej sprawie zażalenia w wysokości 120 zł, co dało łączną kwotę 1337 zł. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.