III SA/Kr 1870/14

Kraków, dnia 12 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Bociąga po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi S. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 września 2014 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. S. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 września 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2014 r. o skierowaniu go na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w celu ustalenia istnienia bądź braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kategorii ABCT. Do skargi S. J. dołączył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniósł, że prowadzenie postępowania przez organy administracyjne wywołuje w nim duże poczucie krzywdy. W sprawie nie występują żadne okoliczności świadczące o ewentualnym uzasadnionym pogorszeniu się jego stanu zdrowia. Poddanie się badaniom lekarskim przed rozpatrzeniem sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny w efekcie może wywołać trudne do odwrócenia skutki związane ze stanem zdrowia, który na dzień dzisiejszy jest odpowiedni do prowadzenia pojazdów. W związku z powyższym wstrzymanie wykonania decyzje jest uzasadnione zarówno merytorycznie jak i społecznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Instytucja ochrony tymczasowej skarżącego, o której zastosowanie ubiega się w niniejszej sprawie S. J. uregulowana została w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." Jest ona wyjątkiem od wyrażonej w art. 61 § 1 tego aktu zasady, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania objętego skargą aktu lub czynności. Sąd może jednak, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania takiego aktu, jeśli spełniona zostanie którakolwiek z dwóch przesłanek, o których mowa w powołanym art. 61 § 3 P.p.s.a. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu możliwe jest, więc w sytuacji, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Istotne jest także, iż przedmiotowa instytucja odnosi się również do aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Odnosząc się do zasadności żądania skarżącego Sąd przyjął, że nie wykazał on, jak też nie uprawdopodobnił, że wstrzymanie wykonania decyzji o skierowaniu na badanie lekarskie jest w jego wypadku zasadne, a zatem, że może skutkować wyrządzeniem znacznej szkody lub też powstaniem trudnych do odwrócenia skutków. Orzecznictwo sądowe przyjmuje, że szkoda taka to szkoda majątkowa czy też niemajątkowa, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. GZ 138/2004). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to z kolei takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nadkładzie sił i środków (tak np. postanowienie NSA z dnia 17 kwietnia 2009 r. I GSK 220/2009). S. J., motywując swój wniosek, powołał się na dobry dotychczas stan zdrowia, niestanowiący zagrożenia dla ruchu drogowego, a także na stres związany z oczekiwaniem na badania. Decyzja o skierowaniu strony na badanie lekarskie wydawana jest zaś właśnie po to, by sprawdzić, czy w odniesieniu do osoby na badanie takie kierowanej występują jakiekolwiek przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami. Jej celem jest zatem tylko kontrola stanu zdrowia kierowcy pod kątem ewentualnych przeciwwskazań do dalszego prowadzenia pojazdów. Dopiero stwierdzenie schorzenia przesądzającego o takich przeciwwskazaniach skutkuje cofnięciem przez właściwy organ uprawnień do kierowania pojazdami, co jednak następuje odrębnym rozstrzygnięciem. Nie można zatem w tym konkretnym przypadku uznać, że decyzja o skierowaniu na badania lekarskie mogłaby spowodować niebezpieczeństwo powstania skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Poza tym, niniejsza sprawa dotyczy konkretnej decyzji kierującej na badanie lekarskie, nie zaś ewentualnych dalszych rozstrzygnięć tego rodzaju. Z kolei interes społeczny, na który skarżący powołał się jako powód, dla którego winno zostać uwzględnione jego żądanie nie stanowi ustawowej przesłanki wstrzymania wykonania objętej skargą decyzji. Z uwagi na powyższe, a więc na brak uprawdopodobnienia przez skarżącego, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować u niego znaczną szkodę lub też trudne do odwrócenia skutki, Sąd odmówił wstrzymania jej wykonania. Zaznaczenia dodatkowo wymaga, że okoliczności przemawiających za możliwością wystąpienia w wypadku skarżącego tego rodzaju skutków Sąd nie dopatrzył się również analizując akta sprawy (zgodnie z postanowieniem NSA z dnia 17 lutego 2014 r. II FPS 9/13). Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 1, § 5 P.p.s.a.