III SA/Kr 1958/14

Kraków, dnia 16 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 16 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego S. P. o przyznanie wynagrodzenia w sprawie skarg K. Ś. i K. K. na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 października 2014 r. nr [...] z dnia 23 października 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania p o s t a n a w i a przyznać ze środków Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie radcy prawnemu S. P. wykonującemu zawód w Kancelarii Radcy Prawnego w K, ul. [...] kwotę 120,00 zł (słownie: sto dwadzieścia złotych 00/100) tytułem wynagrodzenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Zarządzeniami Dziekana Okręgowej Izby Radców Prawnych z dnia 2 czerwca 2015 r. radca prawny S. P. został wyznaczony do pełnienia czynności przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w postępowaniu wszczętym na skutek skarg K. K. w sprawach o sygn. akt: III SA/Kr 1958/14 i 1959/14. Sąd na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2015 r. połączył sprawy o podanych wyżej sygnaturach do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygnaturą III SA/Kr 1958/14. Sąd wydał w dniu 4 sierpnia 2015 r. wyrok oddalając skargi K. Ś. i K. K. Przyznał również radcy prawnemu S. P. wynagrodzenie w kwocie 480 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Radca prawny S. P. pismem z dnia 12 listopada 2015 r. sporządził skargę kasacyjną w imieniu K. K. od ww. wyroku oraz wniósł ją do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie brał udziału w rozprawie przez tym Sądem. W treści skargi kasacyjnej zawarł wniosek o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego, gdyż nie zostały pokryte w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, zwanej dalej P.p.s.a.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady otrzymywania przez radców prawnych wynagrodzenia, o którym mowa w powołanym przepisie, określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.). Jego stosowanie w niniejszej sprawie związane jest z brzmieniem § 22 obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715), który do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia nakazuje stosowanie przepisów dotychczasowych do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Sąd Najwyższy, analizując treść przepisu art. 149 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 623), który stanowi, że w sprawach wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się, do czasu zakończenia postępowania w danej instancji, dotychczasowe przepisy o kosztach sądowych – w postanowieniu z dnia 28 czerwca 2006 r. sygn. akt III CZ 36/06 stwierdził, że przez pojęcie "zakończenie postępowania w (danej) instancji" trzeba rozumieć wydanie orzeczenia kończącego postępowanie w danej instancji, a więc wydanie wyroku (postanowienia, co do istoty sprawy) lub innego orzeczenia trwale zamykającego drogę do wydania wyroku (np. postanowienia o umorzeniu postępowania, odrzucenia pozwu itd.). Sąd Najwyższy podkreślił przy tym, że "czas zakończenia postępowania w danej instancji", o którym mowa w art. 149 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych, nie może być utożsamiany z "z czasem wszczęcia postępowania w kolejnej (wyższej) instancji". Skoro więc ustawodawca w § 22 rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r. wskazał, że w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie nowego rozporządzenia należy stosować przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji, to w niniejszej sprawie, w której Sąd l instancji wydał wyrok w dniu 4 sierpnia 2015 r., a więc przed wejściem w życie tego rozporządzenia (2 listopada 2016 r.) należy stosować do rozpoczętego postępowania w kolejnej instancji, toczącego się od momentu wydania tego wyroku, aż do czasu zakończenia postępowania w tej kolejnej (drugiej) instancji przepisy dotychczasowego rozporządzenia. Postępowanie sądowe w II instancji rozpoczęło się więc przed dniem wejścia w życie rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r. i nie zostało zakończone przed tym dniem (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie ze skargi kasacyjnej K. K. został wydany w dniu 27 kwietnia 2017 r.), a więc do wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej należy stosować przepisy rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b ww. rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Ponadto zgodnie z § 2 ust. 1 tego rozporządzenia, zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Pełnomocnik skarżącej reprezentował ją w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie, za co przyznano mu już wynagrodzenie w kwocie 480 zł. Do rozważenia została zatem kwestia przyznania wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Określając kwotę należnego wynagrodzenia Sąd ma na uwadze, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 sierpnia 2015 r. dotyczył dwóch spraw, a połączenie spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia nie pozbawia ich odrębności oraz nie zmienia faktu, że łącznie rozpoznawane i rozstrzygane sprawy te są nadal samodzielnymi sprawami (por. H. Knysiak – Molczyk, Komentarz do art. 111 Lex Polonica oraz wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 2060/09, a także postanowienie NSA z dnia 10 czerwca 2008 r., sygn. akt II FZ 231/08). Oznacza to, że w każdej z tych spraw należałoby przyznać pełnomocnikowi skarżącej wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Należy jednak zauważyć, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. wszedł w życie przepis art. 250 § 2 P.p.s.a, zgodnie z którym w uzasadnionych przypadkach sąd może obniżyć wynagrodzenie pełnomocnikom przyznanych w drodze pomocy prawnej. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie obniżenie wynagrodzenia pełnomocnikowi skarżącej jest uzasadnione, gdyż pomimo tego, że ww. wyrokiem zostały objęte dwie sprawy skarżącej, jej pełnomocnik sporządził i wniósł tylko jedną skargę kasacyjną. Ponadto wpływ ma ostateczny wynik sprawy, gdyż skarga kasacyjna została oddalona a uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje na dalekoidący nieprofesjonalizm pełnomocnika skarżącej, a przez to działanie na szkodę skarżącej. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny – na podstawie art. 250 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz.U z 2017 r., poz. 1369) oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.), orzekł jak w sentencji postanowienia.