III SA/Kr 207/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Pasternak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 maja 2018 r. sprawy ze skargi M. W-P. na akt Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie odstąpienia od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego postanawia odrzucić skargę W dniu 26 października 2017 r. M. W-P. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na akt Komendanta Wojewódzkiego Policji odstąpienia od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego, o której skarżąca została poinformowana pismem z dnia 6 lutego 2014 r. Pismem z dnia 10 kwietnia 2018 r. skarżąca została wezwana do wykazania w terminie 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi, że skarga na ww. czynność została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na powyższe skarżąca podała, że skarga na czynność Komendanta Policji w przedmiocie przerwania postępowania kwalifikacyjnego do służby w policji nie została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, gdyż w chwili powzięcia wiadomości (22 września 2017 r.), że odstąpienie jest ostateczne, a nie czasowe, jak sądziła skarżąca, kodeks postępowania administracyjnego nie przewidywał wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa jest sprawą z zakresu administracji publicznej podlegającą kontroli sądu administracyjnego pod względem legalności, na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz.1369 ze zm., zwanej dalej – ppsa). Będący przedmiotem zaskarżenia akt jest aktem zewnętrznym, skierowanym do podmiotu indywidualnego spoza struktury organizacyjnej organu administracji publicznej, ma charakter publicznoprawny i dotyczy uprawnień wynikających z przepisów prawa. Procedura kwalifikacyjna dotycząca przyjęcia do służby w Policji posiada przymiot postępowania o charakterze administracyjnym, a czynność podejmowana przez przełożonego właściwego w sprawie postępowania kwalifikacyjnego na podstawie art. 25 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U.2017.11.02) podlega kontroli sądu administracyjnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 września 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 516/12 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2014 r. sygn. akt I OSK 3044/12 dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ppsa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na inne niż określone w pkt 1-3 tego przepisu (tj. decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie) akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, poza wyjątkami wskazanymi w tym przepisie. Jak wskazano powyżej takim aktem jest odstąpienie przez [....] Komendanta Wojewódzkiego Policji od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego. Z kolei zgodnie z art. 52 §1-3 ppsa skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Takie brzmienie w/w przepisowi nadał jednak dopiero art. 9 pkt 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935). Do czasu wejścia w życie tej ustawy przepis ten zawierał wymóg uprzedzenia skargi m.in. na akt lub czynność wezwaniem na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. W przejściowym przepisie art. 15 ust. 2 ustawy zmieniającej zastrzeżono jednak, że przepisy art. 52 ustawy zmienianej w art. 9 (ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Powyższe oznacza, że w przypadku aktualnie wnoszonej skargi na akt lub czynność, podjętą przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, nadal wymagane jest zachowanie tzw. trybu przedskargowego, czyli uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. Ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. uchylono także pkt 4 § 1 art. 57 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który dowód wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa zaliczał do wymogów formalnych skargi. Ta jednak zmiana ppsa weszła w życie bez odniesień przejściowych. To z kolei oznacza, że bez względu na datę skarżonego obecnie do sądu aktu, brak dowodu wezwania, o którym mowa, nie może być traktowany jak brak formalny skargi. Niewyczerpanie trybu przedskargowego w odniesieniu do aktów lub czynności, o których mowa w art. 3§2 pkt 4 i 4 a podjętych przed 1 czerwca 2017 r. (data wejścia w życie ustawy zmieniającej) prowadzić musi do odrzucenia skargi. W takim wypadku podstawą prawną jest art. 58 §1 pkt 6 ppsa nakazujący odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej z innych powodów. Z powyższego wynika, że w niniejszej sprawie brak wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa prowadzić musi do odrzucenia skargi. Tym samym argumentacja skarżącej, iż w chwili powzięcia wiadomości o odstąpieniu przepisy prawa nie przewidywały wezwania do usunięcia naruszenia prawa, nie może odnieść skutku. W tej sytuacji skargę, jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 §1 pkt 6 ppsa należało odrzucić.