III SA/Kr 208/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 22 grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 7 stycznia 2017 r. D.S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 22 grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzania kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, ponieważ doprowadzi do konieczności ogłoszenia upadłości. Skarżący podkreślił, że nie dysponuje środkami koniecznymi do uiszczenia kary pieniężnej nałożonej zaskarżoną decyzją. Zdaniem skarżącego nawet w przypadku wygranej przed sądem nie będzie możliwe przywrócenie stanu poprzedniego. Podniósł też, że przez czas trwania postępowania sądowego nie będzie mógł normalnie funkcjonować i zapewnić bytu swojej rodzinie. Wskazał on ponadto, że sądy administracyjny stoją na stanowisku, iż wykonanie decyzji, takich jak zaskarżona w niniejszej sprawie, powinno zostać wstrzymane. Do wniosku załączono postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponieważ z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że postanowienie sądu wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji ma charakter wyjątkowy, tzn. jest odstępstwem od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa na stronie, która domaga się wydania takiego orzeczenia (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 496/04 oraz Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 22 listopada 2004 r. sygn. akt FZ 474/04). Pozostawienie przez ustawodawcę zasadności wstrzymania aktu uznaniu sądu wiąże się z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia wniosku w tej sprawie zwłaszcza, że na tym etapie sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. W świetle powyższego należy zauważyć, że skoro zaskarżoną decyzją wymierzono skarżącemu karę pieniężną, to z uwagi na treść art. 61 § 3 P.p.s.a. oczywistym jest, że rzeczowe uzasadnienie rozpoznawanego wniosku powinno precyzyjnie opisywać jego aktualną sytuację finansową i majątkową, tak by Sąd rozpoznający ten wniosek doszedł do przekonania, że uiszczenie spornej kwoty (24.000 zł) przed rozpoznaniem sprawy rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Takich informacji nie podał wnioskodawca. Nie wskazał na aktualne możliwości płatnicze czy posiadany przez niego majątek. Skarżący podkreślił jedynie, że nie dysponuje środkami na pokrycie należności objętej zaskarżoną decyzją, co doprowadzi do ogłoszenia upadłości oraz pozbawi go, przez czas trwania postępowania, możliwości zapewnienia bytu swojej rodziny. Poza tymi twierdzeniami skarżący nie uprawdopodobnił jednak w żaden sposób przedstawionych przez siebie okoliczności. Nie dał zatem Sądowi możliwości oceny, czy uiszczenie kwoty [...] zł przed rozstrzygnięciem niniejszej sprawy spowoduje zachwianie płynności finansowej skarżącego w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie działalności gospodarczej. Ogólnikowe twierdzenia, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych dowodów, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 16 października 2014 r. sygn. akt II OZ 1099/14). Nadto uszczuplenie stanu finansowego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 września 2014 r. sygn. akt I OZ 737/14). Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 listopada 2013 r. sygn. akt II GZ 684/13). Z uwagi na treść art. 61 § 3 P.p.s.a. niezasadne jest odwoływanie się przez skarżącego do przypadków wstrzymania wykonania podobnych decyzji w innych sprawach, bowiem wstrzymanie wykonania decyzji jest uzależnione od aktualnej sytuacji konkretnej strony skarżącej oraz skutków, jakie wykonania decyzji przyniesie jej i tylko jej. W niniejszej sprawie – jak wyżej wykazano – skarżący nie wykazał spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Odnosząc się zaś do argumentu skarżącego, że decyzja jest obarczona wadami, należy zauważyć, że podejmując rozstrzygnięcie przewidziane w art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd nie bada celowości wykonania decyzji ani też nie ocenia jej legalności. Stąd też wspomniany argument nie może być na tym etapie rozważany. Z tych względów, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.