III SA/Kr 2116/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki WSA Tadeusz Wołek (spr.) Protokolant Starszy referent Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2015 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta na decyzję Wojewody z dnia 6 listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania treści aktu zgonu skargę oddala. Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego w K decyzją z dnia [...] 2014 r. nr [...] odmówił sprostowania treści aktu zgonu, sporządzonego w Urzędzie Stanu Cywilnego w K pod Nr [...] na nazwisko M. T., poprzez zastąpienie figurującego w akcie nazwiska "T" nazwiskiem "T" oraz daty urodzenia "28 grudnia 1871 r." datą "10 października 1871r.". - na podstawie art. 28, art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 września 1986 r. - Prawo o aktach stanu cywilnego (tj. Dz. U. z 2011 r., nr 212, poz. 1264 ze zm.), dalej "P.a.s.c.", oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej "K.p.a.". W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 19 maja 2014 r. wpłynęło podanie Prezydenta Miasta K dotyczące wydania decyzji w sprawie sprostowania aktu zgonu Nr [...] na nazwisko: M. T. Do podania dołączono kserokopię Wyciągu z rejestru ślubów nr [...] na nazwiska: T. S. i R. F., sporządzoną 17.04.2014 r. przez Urząd Rejestracyjny Izraelickiej Gminy Kulturowej w W na druku wielojęzycznym (wraz z tłumaczeniem), którego oryginał znajduje się w aktach sprawy [...]. Podstawą żądania był fakt, że Skarb państwa jest ustawowym spadkobiercą M. T. Po uzyskaniu sprostowanego aktu zgonu Prezydent Miasta K wystąpi z wnioskiem o stwierdzenie nabycia spadku przez Skarb Państwa, w skład którego wchodzi nieruchomość położona w K ul. S. Organ wszczął postępowanie administracyjne i pozyskał: 1. z Archiwum Państwowego w R, Oddział w S - informacje o braku w zasobach ksiąg metrykalnych dla miasta L. z 1871 r. (rok urodzenia M. T.) oraz rejestrów mieszkańców dla miasta L; informację o negatywnym wyniku poszukiwań aktu urodzenia wymienionej w posiadanych księgach metrykalnych wyznania mojżeszowego dla miasta L z lat 1877-1884; 2. z Archiwum Głównego Akt Dawnych w W - zaświadczenie o braku w zasobach ksiąg metrykalnych gminy wyznania mojżeszowego B, do której należała miejscowość L (nazwa miejsca urodzenia ujawniona w przedłożonym austriackim odpisie aktu małżeństwa), położona w powiecie K, woj. t. 3. z Referatu Archiwum Urzędu Miasta K - informacje o zawartych w dwóch księgach meldunkowych dla nieruchomości położonej w K, ul. S (ujawnione w treści aktu zgonu miejsce zamieszkania zmarłej M. T.) zapisach dotyczących zameldowania pod wskazanym adresem (lokal nr [...]) osoby o następujących danych: - M. F. T., córka W. i F., wdowa po lekarzu, urodzona 28 grudnia 1872 r., wyznanie rzymsko katolickie, narodowość polska, zameldowana pod wskazanym adresem od 12 czerwca 1935 r. (księga meldunkowa założona 31 stycznia 1931 r.); - F. T. (nadpisane imię M oraz litera "a" przy nazwisku), córka W. i F. T., urodzona 28 grudnia 1871 r. w m. L (pierwotna - przekreślona data urodzenia: 28 października 1872), przynależność państwowa polska, posiadany dowód osobisty [...], zameldowana pod tym adresem (lokal nr [...]) od 25 lutego 1945r. (księga meldunkowa bez daty założenia). Z dokumentacją sprawy zapoznała się strona, przedkładając: - uwierzytelnioną reprodukcję aktu małżeństwa na nazwiska: S. T. i F. R., które zostało zawarte 17 listopada 1895 r. - z księgi małżeństw prowadzonej dla Izraelickiej Gminy Wyznaniowej w W (L); - pozyskaną z Centralnego Archiwum Wojskowego dokumentację osobową (akta personalne) S. T., wraz z pisemną informacją, że w dokumentach tych nie odnaleziono metryki ślubu "F. T. z S. T. oraz aktu jego zgonu"; - datowane na 14 sierpnia 1940 r. podanie F. T. do Kurii Metropolitalnej w K o pozwolenie na udzielenie wymienionej Chrztu Św. W wyniku kwerendy przeprowadzonej przez organ w będących w posiadaniu Urzędu Stanu Cywilnego w K księgach parafialnych aktów urodzeń z roku 1940 nie odnaleziono aktu chrztu na nazwiska: F. T., M. T., T. lub R (stosowna notatka urzędowa). W konsekwencji organ, kierując się dyspozycją art. 28 p.a.s.c., orzekł o odmowie sprostowania treści aktu zgonu, sporządzonego w Urzędzie Stanu Cywilnego w K pod Nr [...] na nazwisko M. T., w sposób wskazany we wniesionym żądaniu tj. poprzez zastąpienie figurującego w akcie nazwiska osoby której akt dotyczy "T" nazwiskiem "T" oraz jej daty urodzenia "28 grudnia 1871 r." datą "10 października 1871 r.". Powołując się na przepisy obowiązujące w chwili sporządzenia aktu zgonu Nr [...], a w dalszej kolejności na określoną w art. 28 P.a.s.c. zasadę trwałości aktów stanu cywilnego oraz doktrynalną interpretację pojęcia "oczywistej omyłki pisarskiej", o której mowa w tym przepisie, wskazano, iż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego brak jest podstaw do pozytywnego rozpatrzenia wniosku. Jednocześnie wskazano, że sprostowanie aktu możliwe jest w sądowym postępowaniu nieprocesowym (art. 31 w związku z art. 33 P.a.s.c.). Podsumowując organ wskazał, iż brak jest podstaw do dokonania sprostowania aktu zgonu Nr [...] na nazwisko: T. M. w trybie postępowania administracyjnego, spowodowałoby to istotną zmianę treści aktu, co wykraczałoby poza kryteria zawarte w art. 28 P.a.s.c., określające granice dopuszczalności ingerencji kierownika urzędu stanu cywilnego w treść aktu stanu cywilnego. W konsekwencji prowadziłoby to do naruszenia przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 33 P.a.s.c.), co z kolei stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż właściwym organem do rozpoznania sprawy nie jest kierownik urzędu stanu cywilnego a sąd w postępowaniu nieprocesowym. W odwołaniu od decyzji Prezydent Miasta K stwierdził, że błąd w pisowni nazwiska osoby, której akt zgonu dotyczy, wynika najprawdopodobniej z zastosowania nieprawidłowej odmiany nazwiska. W uzasadnieniu odwołania - zawierającym szeroki opis czynności podjętych w ramach postępowania w sprawie przejęcia nieruchomości położonej w K ul. S na rzecz Skarbu Państwa, prowadzonego, przez Wydział Geodezji Urzędu Miasta K (znak: [...]), wskazano, w szczególności, iż "nie ma dokumentu, z którego wynikałoby, że zawarte w akcie zgonu dane zostały zapisane prawidłowo", a skoro "najstarszym dokumentem metrykalnym jest zachowany w W akt małżeństwa S. T. i F. R." a jednocześnie "zapisy dotyczące imion i nazwisk rodziców w akcie małżeństwa i akcie zgonu córki N vel M. P. z domu T. są zgodne z w/w aktem małżeństwa rodziców, to pisownia nazwiska i ew. data urodzenia w akcie zgonu winny zostać sprostowane". Wojewoda decyzją z dnia 6 listopada 2014 r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 8 ust. 4 P.a.s.c. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że 2 stycznia 1959 r. w księdze zgonów Urzędu Stanu Cywilnego pod Nr [...] sporządzony został akt zgonu na dane: M. T. z domu R, wdowa, urodzona 28 grudnia 1871 r. w m. L, córka W. R. i F. (brak danych dotyczących nazwiska rodowego), zamieszkała w K, ul. S, zmarła 31 grudnia 1958 r. w K o godz. 10.00. W aktach zbiorowych przechowywane jest jedynie "zgłoszenie zgonu", z dnia 2 stycznia 1959 r., (podpisane przez osobę, która go dokonała). W zgłoszeniu tym wpisano następujące dane zmarłej: Imię: M.: Nazwisko T.; Data i miejsce urodzenia: 28.12.1871 r., L; stan cywilny: wdowa; zawód: gospodyni domowa; miejsce zamieszkania: K, ul. S; Miejsce i data zawarcia związku małżeńskiego: W, 17.11.1895. Na odwrocie dokument zawiera (informację o dacie wystawienia karty zgonu okazanej przy zgłoszeniu zdarzenia (31 grudnia 1958 r.), nazwisku lekarza, który kartę wystawił (Dr F) oraz imieniu i nazwisku osoby zmarłej (M. T.). Wobec ustalonego stanu faktycznego organ II instancji wskazał co następuje. Art. 7 P.a.s.c., określa formy w jakich kierownik urzędu stanu cywilnego wykonuje swoje czynności, wymieniając wśród nich m.in. decyzję administracyjną (art. 7 ust. 1 pkt 2). Procedowanie na podstawie P.a.s.c. (należącej do sfery materialnego prawa administracyjnego) jest podporządkowane regulacjom K.p.a., zaś w myśl art. 104 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji administracyjnej chyba, że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Organ przywołał treść art. 15, art. 127 i art. 138 K.p.a., wskazując, że jeżeli organ właściwy dla rozpatrzenia odwołania stwierdzi, że sposób przeprowadzania postępowania wyjaśniającego (dowodowego) przez organ I instancji jest prawidłowy i nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy, wówczas nie jest obowiązany do poszukiwania dalszych dowodów. Jednocześnie jednak organ odwoławczy nie jest związany ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez organ I instancji, co uprawnia do odmiennej oceny zebranych (prawidłowo) dowodów. Materialną podstawę orzekania w sprawie stanowią przepisy P.a.s.c. Zgodnie z treścią art. 2 i 3 P.a.s.c. rejestracji stanu cywilnego osób dokonuje się w księgach stanu cywilnego w formie aktów urodzenia, małżeństwa oraz zgonu, które to akty stwierdzają stan cywilny osoby. W księgach stanu cywilnego dokonuje się także innych wpisów przewidzianych w odrębnych przepisach. Sformułowanie art. 4 P.a.s.c. wskazuje, iż akty stanu cywilnego stanowią wyłączny dowód zdarzeń w nich stwierdzonych, zaś ich niezgodność z prawdą może być udowodniona jedynie w postępowaniu sądowym. Na podstawie aktu stanu cywilnego możliwe jest zatem udowodnienie w pierwszej kolejności faktu zaistnienia danego zdarzenia (urodzenia, małżeństwa lub zgonu), a także prawdziwości podstawowych danych zawartych w tym akcie, jak np. daty i miejsca zdarzenia oraz danych osoby, której akt dotyczy. Przedmiotem postępowania jest sprostowanie w trybie administracyjnym, treści aktu zgonu sporządzonego w Urzędzie Stanu Cywilnego pod Nr [...] na nazwisko M. T., w zakresie jaki wynika z wniesionego do organu I instancji żądania strony, tj. przez zastąpienie figurujących w akcie: nazwiska osoby, której akt dotyczy "T" oraz daty jej urodzenia "28 grudnia 1871 r.", nazwiskiem "T" i datą urodzenia "10 października 1871 r."- czyli danymi wynikającymi ze sporządzonego w 1895 r. w Wiedniu aktu małżeństwa zmarłej. W takim przedmiocie bowiem złożony został wniosek i wydana została zaskarżona decyzja odmowna. Istotę sporu stanowi zaś ocena, czy wniesione przez stronę żądanie daje podstawę do zastosowania art. 28 P.a.s.c., regulującego możliwość sprostowania w akcie stanu cywilnego wyłącznie oczywistej omyłki pisarskiej. Każdy akt stanu cywilnego od chwili jego sporządzenia staje się dokumentem urzędowym o charakterze trwałym. Jak słusznie podniesiono w zaskarżonej decyzji, od tej chwili - co do zasady - nie można w nim dokonywać żadnych zmian, co gwarantuje wiarygodność aktu stanu cywilnego w obrocie prawnym. Od zasady trwałości aktu stanu cywilnego istnieją jednak wyjątki przewidujące możliwość dokonywania zmian w aktach stanu cywilnego w wypadkach określonych szczególnymi przepisami. Są to m. in. sprostowanie oczywistego błędu pisarskiego w trybie administracyjnym (art. 28 P.a.s.c.) oraz sprostowanie aktu przez sąd w razie błędnego lub nieścisłego zredagowania jego treści (art. 31 w związku z art. 33 P.a.s.c.). Ustawa stanowi, że kierownik urzędu stanu cywilnego uprawniony jest jedynie do sprostowania błędu pisarskiego charakteryzującego się cechą oczywistości. Kryterium dopuszczalności takiego "małego sprostowania" jest w istocie źródło powstania i waga gatunkowa błędu. W rozumieniu art. 28 P.a.s.c. nie chodzi, bowiem o każdego rodzaju pomyłkę, lecz wyłącznie o bezsporny i nie budzący wątpliwości nieprawidłowy wpis, powstały ewidentnie wbrew zamierzeniom osoby piszącej tekst - na skutek wadliwego przepisania danych z dokumentów stanowiących podstawę sporządzenia aktu stanu cywilnego, które z reguły znajdują się w aktach zbiorowych. Tego rodzaju błąd wyraźnie odróżnić należy od określonego w art. 31 P.a.s.c. błędnego lub nieścisłego zredagowania aktu stanu cywilnego, z którym mamy do czynienia wówczas, gdy pewien element treści aktu został wpisany niezgodnie z prawdą ponieważ wiadomości dotyczące tego elementu, posiadane przez osoby uczestniczące w sporządzaniu aktu były od początku wadliwe lub też nieprawdziwe. Sądowy tryb sprostowania znajduje, zatem zastosowanie w każdym przypadku, gdy w treści sporządzonego aktu stwierdzono nieprawidłowości ale nie mają one charakteru oczywistego błędu pisarskiego. Powyższe prowadzi do konkluzji, iż przed wydaniem decyzji w sprawie sprostowania treści aktu stanu cywilnego w trybie art. 28 P.a.s.c. kierownik urzędu stanu cywilnego zawsze powinien przeprowadzić wnikliwą analizę zmierzającą do oceny, czy przy sporządzaniu aktu stanu cywilnego w istocie popełniony został błąd oraz czy może on być zakwalifikowany jako omyłka pisarska. Dopiero pozytywny wynik takiej analizy daje podstawę do zastosowania art. 28 P.a.s.c. Zarówno bowiem przepisy, jak i orzecznictwo oraz doktryna jednoznacznie wskazują, iż podstawą dla oceny który z dwóch alternatywnych trybów skorygowania treści aktu winien znaleźć zastosowanie jest wyłącznie geneza stwierdzonej nieprawidłowości: oczywisty błąd pisarski (wadliwe przepisanie danych z dokumentów stanowiących podstawę sporządzenia aktu) lub błędne bądź nieścisłe zredagowanie aktu rozumiane jako wpisanie danych niezgodnych z prawdą. Sprostowanie treści aktu w trybie administracyjnym co do zasady może być dokonane w oparciu o wcześniejsze (nie późniejsze) akty stanu cywilnego. Treść aktu zgonu może być zatem sprostowana w oparciu o dane wynikające z aktu małżeństwa lub urodzenia osoby zmarłej. Podkreślenia wymaga jednak, że oczywiste omyłki pisarskie, we wskazanym wyżej rozumieniu (i tylko one) mogą być sprostowane na podstawie innych wcześniejszych dokumentów stanu cywilnego jedynie pod warunkiem, że oczywistą omyłkę można porównać z aktami zbiorowymi potwierdzającymi wadliwe przepisanie danych. Jak bowiem stwierdził m. in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 14 marca 2008 r. (sygn. akt II SA/GL 749/07), sprostowanie w trybie administracyjnym nie może prowadzić do jakiejkolwiek merytorycznej zmiany treści aktu. Także w doktrynie wyraźnie wskazuje się, iż "nie jest regułą, że wcześniejszy akt stanu cywilnego zawsze jest podstawą tzw. małego sprostowania, tj. na podstawie art. 28 p.a.s.c., jeżeli kierownik urzędu stanu cywilnego w dacie sporządzenia późniejszego aktu stanu cywilnego nie popełnił oczywistej pomyłki, którą można by uznać jako oczywisty błąd pisarski" (A. Czajkowska, E. Pachniewska, "Prawo o aktach stanu cywilnego. Komentarz". Wydawnictwo LexisNexis Warszawa 2011, str. 68). Kierownik urzędu stanu cywilnego rozpoznając wniosek o sprostowanie w akcie stanu cywilnego oczywistego błędu pisarskiego musi mieć, bowiem na względzie generalna zasadę wyrażoną w art. 4 P.a.s.c., w myśl której, akty stanu cywilnego stanowią wyłączny dowód zdarzeń w nich stwierdzonych, a ich niezgodność z prawdą może być udowodniona jedynie w postępowaniu sądowym. Dlatego też poza sprawami określonymi w art. 28 i 36 P.a.s.c. (sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej oraz uzupełnienie treści aktu), w pozostałych sprawach - w tym również w sytuacji przewidzianej w art. 31 P.a.s.c. (błędne lub nieściśle zredagowanie treści aktu), o zmianach w treści aktu stanu cywilnego orzeka sąd w postępowaniu nieprocesowym na wniosek osoby zainteresowanej, prokuratora lub kierownika urzędu stanu cywilnego. Jak słusznie wskazano w decyzji organu I instancji, w chwili sporządzenia aktu zgonu M. T. (2 stycznia 1959 r.), obowiązywały przepisy dekretu z dnia 8 czerwca 1955 r. Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz. U. z 1955 r., nr 25, poz. 151 ze zm.). Zgodnie z zawartymi w nim regulacjami do zgłoszenia zgonu zobowiązani byli kolejno: 1) małżonek lub dzieci zmarłego; 2) najbliżsi krewni i powinowaci zamieszkali w miejscowości, w której zgon nastąpił; 3) osoby zamieszkałe w lokalu, w którym nastąpił zgon lub znaleziono zwłoki; 4) osoby, które były obecne przy zgonie lub naocznie się o nim przekonały; 5) administrator domu, w którym zgon nastąpił. Jeżeli zgon nastąpił w szpitalu lub innym zakładzie, do zgłoszenia obowiązany był kierownik szpitala lub zakładu albo osoba przez niego upoważniona (art. 52 ust. 1 i 2). Zgłoszenia zgonu (podobnie jak urodzenia) dokonywało się co do zasady ustnie (art. 15 ust. 1). Akt zgonu sporządzany był przez kierownika urzędu stanu cywilnego po przedstawieniu mu karty zgonu stwierdzającej przyczynę zgonu (art. 53 pkt 1), lub po osobistym naocznym stwierdzeniu zgonu (art. 53 pkt 2). W myśl art. 55 ust. 1 dekretu do aktu zgonu wpisywane były następujące dane: 1) nazwisko, imię (imiona), stan cywilny, zawód oraz miejsce zamieszkania zmarłego, a także miejsce i data jego urodzenia lub rok urodzenia; 2) data, godzina oraz miejsce zgonu lub znalezienia zwłok; 3) nazwisko, imię (imiona) małżonka osoby zmarłej, a jeżeli małżonek ten pozostawał przy życiu - także jego miejsce zamieszkania; 4) nazwiska i imiona rodziców zmarłego; 5) nazwisko i imię (imiona), rok urodzenia, zawód i miejsce zamieszkania osoby zgłaszającej zgon; 6) dane dotyczące szpitala lub zakładu, który dokonał zgłoszenia. Jeżeli zgłaszający nie posiadał wiadomości o niektórych z wymienionych wyżej danych, wówczas należało to zaznaczyć w akcie zgonu (art. 55 ust. 2). Te zasady sporządzania aktu zgonu obowiązywały do czasu wejścia w życie aktualnej ustawy z dnia 29 września 1986 r. Prawo o aktach stanu cywilnego (1 marca 1987 r.). Zarówno złożony w sprawie wniosek o sprostowanie aktu zgonu sporządzonego w Urzędzie Stanu Cywilnego w K pod Nr [...], jak i odwołanie od decyzji, wskazuje na potrzebę sprostowania treści aktu zgonu, w związku z koniecznością przeprowadzenia przed właściwym sądem postępowania spadkowego po osobie której ten akt dotyczy, a której ustawowym spadkobiercą jest Skarb Państwa. W odwołaniu wskazano, że na przeszkodzie do przejęcia przez Skarb Państwa w trybie art. 935 § 3 Kodeksu Cywilnego nieruchomości położonej w K, ul. S, (której właścicielami zgodnie ze stosowną księgą wieczystą są S. T. i F. T.) stoi "brak stosownych dokumentów oraz nieścisłości w istniejących". Z tego względu "w celu regulacji stanu prawnego nieruchomości koniecznym jest sprostowanie zapisu nazwiska "T" w akcie zgonu, a następnie wykazanie, że F. T. [ujawniona w księgach wieczystych -przyp.] jest osobą tożsamą z M. T.". Odwołujący - opisując szczegółowo przebieg prowadzonego w Wydziale Geodezji Urzędu Miasta K wielokierunkowego postępowania, skoncentrowanego na poszukiwaniu wszelkich dokumentów dotyczących zmarłej i jej męża, jak również wskazując na istniejące w tych dokumentach rozbieżności - wywodzi ostatecznie, że "jedynym najstarszym dokumentem metrykalnym jest zachowany w Wiedniu akt małżeństwa S. T. i F. R." (odnaleziony na podstawie zapisu dotyczącego daty i miejsca zawarcia związku małżeńskiego uwidocznionego w "zgłoszeniu zgonu", przechowywanym w aktach zbiorowych do aktu zgonu Nr [...]), który to dokument w porównaniu z treścią aktów stanu cywilnego nieżyjącej już N. vel M. P. z domu T (córki zmarłej M. i jej męża S.), daje podstawę do sprostowania treści aktu zgonu Nr [...] w zakresie uwidocznionego w akcie nazwiska zmarłej oraz jej daty urodzenia. Zgodnie bowiem z treścią tego aktu małżeństwa F. R., która zawarła związek małżeński z S. T., urodziła się 10 października 1871 r. Ponadto dokument zawiera informacje o nazwisku noszonym przez małżonków w wyniku zawarcia małżeństwa: T. Z treści aktu zgonu sporządzonego 2 stycznia 1959 r. w Urzędzie Stanu Cywilnego w K pod Nr [...], wynika natomiast bezsprzecznie, że w chwili jego sporządzenia jako "nazwisko" osoby, której akt dotyczy wpisano w odpowiedniej rubryce nazwisko "T", zaś jako datę urodzenia zmarłej "28 grudnia 1871 r." O ile jednak wskazana data urodzenia w istocie jest zgodna z datą uwidocznioną w treści znajdującego się w aktach zbiorowych "zgłoszenia zgonu", o tyle nie można mówić o takiej zgodności w zakresie nazwiska osoby zmarłej. Nie może, bowiem ujść uwadze organu II instancji, że w zgłoszeniu zgonu – opatrzonym odręcznym podpisem: L. [imię nieczytelne], nazwisko zmarłej figuruje w brzmieniu "T.". Jednocześnie - na odwrocie dokumentu znajduje się (naniesiona najprawdopodobniej przez urzędnika przyjmującego zgłoszenie) informacja o dacie wystawienia karty zgonu okazanej przy zgłoszeniu zdarzenia (31 grudnia 1958 r.), nazwisku lekarza, który tą kartę wystawił (Dr F) oraz o imieniu u nazwisku osoby zmarłej – M. T. Wbrew twierdzeniu organu I instancji, to właśnie w takiej formie - odmiennej od wynikającej z oświadczenia wiedzy osoby, której podpis figuruje w "zgłoszeniu zgonu" - nazwisko zmarłej zostało zapisane w sporządzonym akcie zgonu. Jakkolwiek nie budzi wątpliwości, że zarówno wnioskodawca (na długo przed wystąpieniem z wnioskiem w sprawie) jak i organ I instancji (już po zainicjowaniu postępowania) podjęli szeroko zakrojone działania zmierzające do odnalezienia jak największej liczby dokumentów potwierdzających prawidłowe dane zmarłej, której dotyczy akt zgonu Nr [...], to ze zgromadzonego materiału dowodowego oraz treści odwołania wynika, że zdecydowana większość z tych działań nie przyniosła oczekiwanego rezultatu. W szczególności nie udało się odnaleźć aktu urodzenia F. (.F) R. (nie budzi przy tym wątpliwości organu II instancji zarówno tożsamość imienia F. i F., jak i fakt, że figurujące w pochodzącym z W akcie małżeństwa miejsce urodzenia kobiety "L" i uwidocznione w księgach meldunkowych "L" to w istocie ta sama miejscowość), ani aktu zgonu jej męża S., ani też dokumentu potwierdzającego w sposób jednoznaczny, że F. T., która - już po śmierci męża (w lipcu 1940 r.) zwróciła się do Kurii Metropolitalnej w K o pozwolenie na udzielenie jej Chrztu Św., w istocie ten sakrament otrzymała. W świetle prawnego charakteru sprostowania określonego w art. 28 P.a.s.c. poczynione w ten sposób ustalenia (lub też ich brak - spowodowany negatywnym wynikiem poszukiwań) nie mogą mieć w ocenie organu II instancji zasadniczego wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie. Przedmiotem rozważań w postępowaniu odwoławczym nie jest bowiem potwierdzenie iż F. (F.) z domu R., żona S. T. - podpisująca się jak wynika z odwołania - jako "T" jest osobą tożsamą z M. T. (T) z domu R, której dotyczy akt zgonu Nr [...], lecz wyłącznie ustalenie, czy rozbieżność w zakresie brzmienia nazwiska oraz daty urodzenia kobiety, istniejąca pomiędzy sporządzonym w W w 1895 r. aktem małżeństwa (na który to dokument jako stanowiący podstawę sprostowania akt stanu cywilnego powołuje się wnioskodawca), a sporządzonym w K w 1959 r. aktem zgonu, kwalifikuje się jako oczywista omyłka pisarska - możliwa do sprostowania w trybie przepisu art. 28 P.a.s.c. W tym kontekście, w ocenie organu odwoławczego, kluczowe dla rozstrzygnięcia nie jest ani podnoszony przez organ I instancji negatywny wynik poszukiwań dokumentu potwierdzającego, że dane w akcie zgonu zostały zapisane w sposób błędny, ani też przeciwstawne twierdzenie wnioskodawcy - o nieistnieniu dokumentu wskazującego na prawidłowy zapis danych w akcie zgonu. W świetle prawnego charakteru "małego sprostowania" o którym mowa w art. 28 P.a.s.c. zasadnicze znaczenie ma bowiem, brak w aktach zbiorowych karty zgonu, która zgodnie z przepisami obowiązującymi w 1959 r. - winna była być jedynie okazana sporządzającemu akt kierownikowi urzędu stanu cywilnego, w chwili ustnego zgłoszenia zdarzenia. Treść adnotacji na pozostającym w aktach zbiorowych "zgłoszeniu zgonu" (druga strona dokumentu), wskazuje jednocześnie, że w istocie została wówczas okazana karta zgonu wystawiona 31 grudnia 1958 r. przez niejakiego "Dr. F.". Brak tego dokumentu źródłowego sprawia jednak, że ustalenie przyczyn zapisu w akcie zgonu nazwiska osoby zmarłej "T." oraz jej daty urodzenia "28 grudnia 1871 r." nie jest obecnie możliwe, a ocena prawidłowości tych zapisów nie może być przedmiotem niniejszego postępowania odwoławczego. Nadto pozostające w aktach zbiorowych "zgłoszenie zgonu" (dokument wtórny w stosunku do karty zgonu) zawiera w istocie dwie rozbieżne informacje o nazwisku osoby zmarłej ("T.", "T") i nie sposób ustalić, która z tych form w istocie figurowała w karcie zgonu. Z tego też względu organ odwoławczy uznał, iż nie jest zasadne - dokonanie administracyjnego sprostowania (choćby z urzędu) zapisanego w akcie zgonu nazwiska zmarłej "T" na - uwidocznione w zgłoszeniu zgonu i będące odzwierciedleniem oświadczenia wiedzy osoby która podpisała zgłoszenie zgonu - nazwisko w brzmieniu "T". Reasumując organ odwoławczy wskazał, że skoro warunkiem sprostowania treści aktu zgonu w trybie administracyjnym w oparciu o wcześniejsze akty stanu cywilnego osoby zmarłej jest porównanie treści wątpliwych zapisów ze stanowiącymi podstawę ich dokonania dokumentami źródłowymi przechowywanymi w aktach zbiorowych, to uznać trzeba, że nie jest możliwym ustalenie ponad wszelką wątpliwość, iż figurujące w sporządzonym w Urzędzie Stanu Cywilnego w K akcie zgonu Nr [...] zapisy dotyczące nazwiska osoby, której akt dotyczy oraz jej daty urodzenia są wynikiem oczywistej omyłki pisarskiej w rozumieniu art. 28 P.a.s.c., powstałej z powodu niedochowania należytej staranności podczas sporządzaniu aktu zgonu. W tym stanie rzeczy organ II instancji uznał, iż pod względem merytorycznym zaskarżona decyzja organu I instancji odpowiada prawu i podzielił wyrażone w niej stanowisko, że w opisanym stanie faktycznym i prawnym sprostowanie treści aktu zgonu w sposób określony we wniesionym żądaniu -wykraczałoby poza wynikające z dyspozycji art. 28 P.a.s.c. kryteria dopuszczalności ingerencji Kierownika USC w K w treść aktu zgonu nr [...]. Wobec poczynionych ustaleń zmiana istotnej treści aktu zgonu - o jaką w istocie chodzi w sprawie - może bowiem zostać przeprowadzona wyłącznie w ramach sądowego postępowania nieprocesowego w trybie art. 31 P.a.s.c. (sprostowanie treści aktu, który - na skutek wadliwych czy też nieprawdziwych informacji - już w chwili sporządzenia został błędnie lub nieściśle zredagowany). W skardze na decyzję organu odwoławczego Prezydent Miasta K podtrzymał dotychczasowe zarzuty. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: art. 28 p.a.s.c. przez odmowę sprostowania oczywistej omyłki w akcie zgonu Nr [...] oraz naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy to jest art. 7 K.p.a. przez brak wyjaśnienia stanu faktycznego. Wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że nieruchomość objęta Lwh [...] P dnia 30.06.1927 r. została wpisana na rzecz dra S. T. w 1/2 cz i F. T. w 1/2 cz. W/w nabyli przedmiotową nieruchomość na podstawie kontraktu kupna-sprzedaży z daty 28.06.1927 r. Archiwum Państwowe w K nie dysponuje w/w kontraktem. Skarb Państwa jest ustawowym spadkobiercą F. vel M. T. W 1997 r. działając na wniosek lokatorów, Prezydent Miasta K pismem nr [...] z dnia 18.09.97 r., skierowanym do ówczesnego Dyrektora Izby Skarbowej, wniósł o przejęcie nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa w trybie art. 935 § 3 K.c. Ze względu na brak stosownych dokumentów oraz nieścisłości w istniejących, wniosek nie mógł być uwzględniony. W celu regulacji stanu prawnego nieruchomości koniecznym jest sprostowanie zapisu nazwiska "T" w akcie zgonu, a następnie wykazanie, że F. T. jest osobą tożsamą z M. T. Możliwość taką, wbrew stanowisku organu, daje art. 28 P.a.s.c., w tym w oparciu o inne akty metrykalne zawierające prawidłowe dane. W zachowanych w Urzędzie Stanu Cywilnego w K dokumentach zbiorczych do aktu zgonu Nr [...] pozyskanych przez Wydział Geodezji UM we wrześniu 2013 r. znajduje się formularz zatytułowany "Zgłoszenie zgonu" wystawiony na nazwisko M. T. W części dotyczącej rodziców zmarłej w rubryce "Ojciec" widnieje wpis W. R. w rubryce "Matka" – F. R., natomiast w rubryce zatytułowanej "Miejsce i data zawarcia związku małżeńskiego" dokonano wpisu o treści W 17.11.1895. Skarżący przedłożył "Wyciąg z rejestru Ślubów Nr [...]" wraz z tłumaczeniem, zgodnie z aktem małżeństwa nr [...] z dnia 17.11.1895 (z księgi małżeństw) zawartego w W pomiędzy S. T. ur. 01.12.1869 r. w S s. I. T. i C. (winno być C.), a F. R. ur. 10.10.1871 r. w L c. W. a R. i F. Niestety oprócz imienia panny młodej nie zgadza się również dzienna i miesięczna data jej urodzenia z danymi zawartymi w zgłoszeniu zgonu, sporządzonym dnia 2.01.1957 r. Wg Spisu imion żydowskich wydanego w W w 1928 r. nakładem Gminy Wyznaniowej Żydowskiej w W imię F. jest zdrobniałą bądź skażoną wersją imienia F, podobnie jak imię matki F, którego poprawny odpowiednik brzmi F. We wstępie do w/w opracowania autorzy zauważają, że "sprawa imion żydowskich zajmuje poważne miejsce wśród bolączek, które dały się we znaki żydowskiemu życiu galutowemu. Przyznać musi każdy, że u żadnego narodu nie ma takiego chaosu w tej dziedzinie, jak u Żydów ...". Przewodnik dla Urzędów Stanu Cywilnego wydany w 1923 r. nakładem Urzędu Stanu Cywilnego przy magistracie w Ł wskazuje na dwie prawidłowe wersje imienia tj. F i F. F jest natomiast spolszczoną wersją imienia F. W uzasadnieniu decyzji wskazano również na rozbieżności w nazwie miejsca urodzenia F. R. zawarte w akcie małżeństwa oraz w akcie zgonu czy książkach meldunkowych. Zarówno w akcie zgonu jak i w książkach meldunkowych miejscem urodzenia F. T. jest L natomiast w akcie małżeństwa z 1895 r. jako miejsce urodzenia wskazano miejscowość L. Kierownik USC w K powołał się na informację uzyskaną z Archiwum Akt Dawnych w W, z której wynika, że miejscowość L w pow. K S, woj. t należała do Gminy wyznania mojżeszowego B. Bez wątpienia są to prawidłowe informacje ale dotyczą wsi, która nie ma nic wspólnego z miejscem urodzenia F. vel M. z R. T. urodzonej w Lesku, mieście położonym nad S na obszarze gór S -T w woj. p. Na stronach Urzędu Miasta i Gminy L znajduje się informacja na temat historii tego miasta, którego nazwa w tym brzmieniu zapisana była w dokumencie z 1436 r. Prawa miejskie L uzyskało w końcu 1490 r. Na przestrzeni lat nazwa miasta ulegała przekształceniom. Pod koniec XVIII w. pojawiła się zruszczona nazwa L. W 1931 r. na wniosek władz miejskich przywrócono nazwę L. Inne źródła podają, że od 1745 roku do 1931 r. oficjalna nazwa miasta brzmiała L. W 1931 r. z inicjatywy hr. A. K. przywrócono dawną nazwę miasta. Zatem w dacie urodzenia oraz małżeństwa F. R. oficjalna nazwa miasta brzmiała L. Wobec powyższego nie ma żadnych rozbieżności w nazwie miejsca urodzenia F. R., F. z R. T. czy M. z R. T., tak jak nie ma wątpliwości, że wszystkie trzy wymienione nazwiska dotyczą jednej i tej samej osoby. Zapisu w karcie zgonu dokonano prawdopodobnie w oparciu o zeznania osoby o nazwisku L. imię nieczytelne. Wg informacji lokatorów F. L. była zaprzyjaźniona z M. T. Można domniemywać, że dane ujawnione w akcie zgonu nie zostały poparte żadnym aktem metrykalnym, a zatem obecnie jest uzasadnione sprostowanie tego aktu w oparciu o art. 28 P.a.s.c. Pani T. we wszystkich dokumentach podpisywała się jako T. Zapis taki występuje również w książce meldunkowej nieruchomości przy ul. S. Faktem jest, że w drugiej zachowanej książce meldunkowej zapis nazwiska brzmi T. F., jednakże litera a na końcu nazwiska podobnie jak imię M. zdają się być dopisane w późniejszym okresie, innym przyborem do pisania i innym charakterem pisma. Uwagę należy zwrócić także na dopisaną literę "a" przy nazwisku w rubryce zatytułowanej "Imiona rodziców". Prawdopodobnym jest, że korekty tej dokonano po śmierci M. T., na podstawie aktu zgonu, którego numer wpisany został w karcie książki meldunkowej w rubrykach oznaczonych numerami 13 i 14. Trudno zgodzić się z twierdzeniem organu, cyt. "... iż akt zgonu Nr [...] na nazwisko T. M. został sporządzony zgodnie z treścią dokumentu przedłożonego w chwili rejestracji zgonu (Zgłoszenie zgonu)" skoro zapis nazwiska we wspomnianym zgłoszeniu zgonu brzmi T. a nie T. Nie sposób zgodzić się również z przyjęciem przez organ, że nie udało się odnaleźć dokumentu, który potwierdziłby, że zawarte w akcie dane zmarłej zostały błędnie napisane. Wręcz przeciwnie, brak jest dokumentu wskazującego, że zawarte w akcie zgonu dane zostały zapisane prawidłowo. Błąd w pisowni nazwiska wynika najprawdopodobniej z zastosowania nieprawidłowej jego odmiany. Jeżeli zatem jedynym najstarszym dokumentem metrykalnym jest zachowany w Wiedniu akt małżeństwa S. T. i F. R., a zapisy dot. imion i nazwisk rodziców w akcie małżeństwa i akcie zgonu córki N. vel M. P. z domu T. są zgodne z w/w aktem małżeństwa rodziców, to pisownia nazwiska i data urodzenia w akcie zgonu winny zostać sprostowane, bowiem wbrew twierdzeniu organu, sprostowanie takie - mając na względzie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy - nie wykracza poza kryteria dopuszczalności ingerencji w treść aktu zgonu. Na poparcie swoich twierdzeń skarżący wskazał, że zgodnie z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 22.11.2005r., sygn. akt: IV SA/Wa 1420/05 "Przy wykładni art. 28 ustawy z dnia 29 września 1986 r. - Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz. U. z 2004 r., Nr 161, poz. 1688) należy przyjąć, że oczywistość polega na tym, iż okoliczność popełnienia błędu nie budzi wątpliwości przy porównaniu z innymi dokumentami, zwłaszcza z wcześniej sporządzonymi aktami stanu cywilnego, których dane są reprodukowane w akcie". Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 16.12.1987 r. sygn. SA/Gd 679/87). W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.". Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 P.p.s.a. Zastosowanie powyższego kryterium legalności do sprawy poddanej kontroli Sądu wskazuje, że skarga nie jest zasadna. Istotę sporu w sprawie stanowi ocena, czy wniesione przez stronę skarżącą żądanie daje podstawę do zastosowania art. 28 P.a.s.c., regulującego możliwość sprostowania w akcie stanu cywilnego wyłącznie oczywistej omyłki pisarskiej. Sąd w pełni podziela stanowisko, że tego rodzaju błąd wyraźnie odróżnić należy od określonego w art. 31 P.a.s.c. błędnego lub nieścisłego zredagowania aktu stanu cywilnego, z którym z kolei mamy do czynienia wówczas, gdy pewien element treści aktu został wpisany niezgodnie z prawdą ponieważ wiadomości dotyczące tego elementu, posiadane przez osoby uczestniczące w sporządzaniu aktu były od początku wadliwe lub też nieprawdziwe. Sądowy tryb sprostowania znajduje zatem zastosowanie w każdym przypadku, gdy w treści sporządzonego aktu stwierdzono nieprawidłowości ale nie mają one charakteru oczywistego błędu pisarskiego. Powyższe prowadzi do konkluzji, iż przed wydaniem decyzji w sprawie sprostowania treści aktu stanu cywilnego w trybie art. 28 P.a.s.c. kierownik urzędu stanu cywilnego zawsze powinien przeprowadzić wnikliwą analizę zmierzającą do oceny, czy przy sporządzaniu aktu stanu cywilnego w istocie popełniony został błąd oraz czy może on być zakwalifikowany jako omyłka pisarska. Dopiero pozytywny wynik takiej analizy daje podstawę do zastosowania przepisu art. 28 P.a.s.c. Zarówno bowiem przepisy, jak i orzecznictwo oraz doktryna jednoznacznie wskazują, iż podstawą dla oceny który z dwóch alternatywnych trybów skorygowania treści aktu winien znaleźć zastosowanie jest wyłącznie geneza stwierdzonej nieprawidłowości: oczywisty błąd pisarski (wadliwe przepisanie danych z dokumentów stanowiących podstawę sporządzenia aktu) lub błędne bądź nieścisłe zredagowanie aktu rozumiane jako wpisanie danych niezgodnych z prawdą. Sprostowanie treści aktu w trybie administracyjnym co do zasady może być dokonane w oparciu o wcześniejsze (nie późniejsze) akty stanu cywilnego. Treść aktu zgonu może być zatem sprostowana w oparciu o dane wynikające z aktu małżeństwa lub urodzenia osoby zmarłej. Podkreślenia wymaga jednak, że oczywiste omyłki pisarskie, we wskazanym wyżej rozumieniu (i tylko one) mogą być sprostowane na podstawie innych wcześniejszych dokumentów stanu cywilnego jedynie pod warunkiem, że oczywistą omyłkę można porównać z aktami zbiorowymi potwierdzającymi wadliwe przepisanie danych. Jak słuszne wskazano w decyzji organu I instancji, w chwili sporządzenia aktu zgonu M. T. (2 stycznia 1959 r.), obowiązywały przepisy dekretu z dnia 8 czerwca 1955 r. Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz. U. z 1955 r., nr 25, poz. 151 ze zm.). Akt zgonu sporządzany był przez kierownika urzędu stanu cywilnego po przedstawieniu mu karty zgonu stwierdzającej przyczynę zgonu (art. 53 pkt 1), lub po osobistym naocznym stwierdzeniu zgonu (art. 53 pkt 2). W myśl art. 55 ust. 1 dekretu do aktu zgonu wpisywane były następujące dane: 1) nazwisko, imię (imiona), stan cywilny, zawód oraz miejsce zamieszkania zmarłego, a także miejsce i data jego urodzenia lub rok urodzenia. Te zasady sporządzania akty zgonu obowiązywały do czasu wejścia w życie aktualnej ustawy z dnia 29 września 1986 r. Prawo o aktach stanu cywilnego (1 marca 1987 r.). Zarówno złożony w sprawie wniosek o sprostowanie aktu zgonu sporządzonego w Urzędzie Stanu Cywilnego w K pod Nr [...], odwołanie od decyzji, jak i skarga, wskazują na potrzebę sprostowania treści aktu zgonu, w związku z koniecznością przeprowadzenia przed właściwym sądem postępowania spadkowego po osobie której ten akt dotyczy, a której ustawowym spadkobiercą jest Skarb Państwa. Z treści aktu zgonu sporządzonego 2 stycznia 1959 r. w Urzędzie Stanu Cywilnego w K pod Nr [...], wynika natomiast bezsprzecznie, że w chwili jego sporządzenia jako "nazwisko" osoby, której akt dotyczy wpisano w odpowiedniej rubryce nazwisko "T", zaś jako datę urodzenia zmarłej "28 grudnia 1871 r." O ile jednak wskazana data urodzenia w istocie jest zgodna z datą uwidocznioną w treści znajdującego się w aktach zbiorowych "zgłoszenia zgonu", o tyle nie można mówić o takiej zgodności w zakresie nazwiska osoby zmarłej. Nie mogło, bowiem ujść uwadze organu II instancji, że w zgłoszeniu zgonu – opatrzonym odręcznym podpisem: L [imię nieczytelne], nazwisko zmarłej figuruje w brzmieniu "T". Jednocześnie - na odwrocie dokumentu znajduje się (naniesiona najprawdopodobniej przez urzędnika przyjmującego zgłoszenie) informacja o dacie wystawienia karty zgonu okazanej przy zgłoszeniu zdarzenia (31 grudnia 1958 r.), nazwisku lekarza, który tą kartę wystawił (Dr F.) oraz o imieniu u nazwisku osoby zmarłej – M. T. Wbrew twierdzeniu organu I instancji, to właśnie w takiej formie - odmiennej od wynikającej z oświadczenia wiedzy osoby, której podpis figuruje w "zgłoszeniu zgonu"- nazwisko zmarłej zostało zapisane w sporządzonym akcie zgonu. Niewątpliwie zarówno wnioskodawca (na długo przed wystąpieniem z wnioskiem w sprawie) jak i organ I instancji (już po zainicjowaniu postępowania) podjęli szeroko zakrojone działania zmierzające do odnalezienia jak największej liczby dokumentów potwierdzających prawidłowe dane zmarłej, której dotyczy akt zgonu Nr [...], to ze zgromadzonego materiału dowodowego oraz treści odwołania i skargi wynika, że zdecydowana większość z tych działań nie przyniosła oczekiwanego rezultatu. Trafnie w ocenie Sądu, organ odwoławczy wskazał, że w świetle prawnego charakteru sprostowania określonego w art. 28 P.a.s.c. poczynione w ten sposób ustalenia (lub też ich brak - spowodowany negatywnym wynikiem poszukiwań) nie mogą mieć zasadniczego wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie. Przedmiotem rozważań dokonanych w postępowaniu odwoławczym nie jest bowiem potwierdzenie iż F. (F) z domu R, żona S. T. - podpisująca się jak wynika z odwołania - jako "T" jest osobą tożsamą z M. T. (T) z domu R, której dotyczy akt zgonu Nr [...], lecz wyłącznie ustalenie, czy rozbieżność w zakresie brzmienia nazwiska oraz daty urodzenia kobiety, istniejąca pomiędzy sporządzonym w W w 1895 r. aktem małżeństwa (na który to dokument jako stanowiący podstawę sprostowania akt stanu cywilnego powołuje się wnioskodawca), a sporządzonym w K w 1959 r. aktem zgonu, kwalifikuje się jako oczywista omyłka pisarska - możliwa do sprostowania w trybie przepisu art. 28 P.a.s.c. W tym kontekście, w ocenie Sądu, zasadnie organ odwoławczy uznał, kluczowe dla rozstrzygnięcia nie jest ani podnoszony przez organ I instancji negatywny wynik poszukiwań dokumentu potwierdzającego, że dane w akcie zgonu zostały zapisane w sposób błędny, ani też przeciwstawne twierdzenie wnioskodawcy - o nieistnieniu dokumentu wskazującego na prawidłowy zapis danych w akcie zgonu. W świetle prawnego charakteru "małego sprostowania", o którym mowa w art. 28 P.a.s.c. zasadnicze znaczenie ma bowiem, brak w aktach zbiorowych karty zgonu, która zgodnie z przepisami obowiązującymi w 1959 r. - winna była być jedynie okazana sporządzającemu akt kierownikowi urzędu stanu cywilnego, w chwili ustnego zgłoszenia zdarzenia. Treść adnotacji na pozostającym w aktach zbiorowych "zgłoszeniu zgonu" (druga strona dokumentu), wskazuje jednocześnie, że w istocie została wówczas okazana karta zgonu wystawiona 31 grudnia 1958 r. przez niejakiego "Dr. F.". Brak tego dokumentu źródłowego sprawia jednak, że ustalenie przyczyn zapisu w akcie zgonu nazwiska osoby zmarłej "T" oraz jej daty urodzenia "28 grudnia 1871 r." nie jest obecnie możliwe, a ocena prawidłowości tych zapisów nie może być przedmiotem niniejszego postępowania odwoławczego. Stanowisko takie jest tym bardziej uzasadnione, że pozostające w aktach zbiorowych "zgłoszenie zgonu" (dokument wtórny w stosunku do karty zgonu) zawiera w istocie dwie rozbieżne informacje o nazwisku osoby zmarłej ("T", "T") i nie sposób ustalić, która z tych form w istocie figurowała w karcie zgonu. Z tego też względu trafnie organ odwoławczy uznał, iż nie jest zasadne - dokonanie administracyjnego sprostowania (choćby z urzędu) zapisanego w akcie zgonu nazwiska zmarłej "T" na - uwidocznione w zgłoszeniu zgonu i będące odzwierciedleniem oświadczenia wiedzy osoby która podpisała zgłoszenie zgonu - nazwisko w brzmieniu "T". Reasumując trafnie zdaniem Sądu, organ odwoławczy wskazał, że skoro warunkiem sprostowania treści aktu zgonu w trybie administracyjnym w oparciu o wcześniejsze akty stanu cywilnego osoby zmarłej jest porównanie treści wątpliwych zapisów ze stanowiącymi podstawę ich dokonania dokumentami źródłowymi przechowywanymi w aktach zbiorowych, to uznać trzeba, że nie jest możliwym ustalenie ponad wszelką wątpliwość, iż figurujące w sporządzonym w Urzędzie Stanu Cywilnego w K akcie zgonu Nr [...] zapisy dotyczące nazwiska osoby, której akt dotyczy oraz jej daty urodzenia są wynikiem oczywistej omyłki pisarskiej w rozumieniu art. 28 P.a.s.c., powstałej z powodu niedochowania należytej staranności podczas sporządzaniu aktu zgonu. W tym stanie rzeczy zasadnie w ocenie Sądu, organ II instancji uznał, iż pod względem merytorycznym zaskarżona decyzja organu I instancji odpowiada prawu i podziela wyrażone w niej stanowisko, że w opisanym stanie faktycznym i prawnym sprostowanie treści aktu zgonu w sposób określony we wniesionym żądaniu -wykraczałoby poza wynikające z dyspozycji art. 28 P.a.s.c. kryteria dopuszczalności ingerencji Kierownika urzędu stanu cywilnego w K w treść aktu zgonu nr [...]. Wobec poczynionych ustaleń zmiana istotnej treści aktu zgonu - o jaką w istocie chodzi w niniejszej sprawie - może bowiem zostać przeprowadzona wyłącznie w ramach sądowego postępowania nieprocesowego w trybie art. 31 P.a.s.c. (sprostowanie treści aktu, który - na skutek wadliwych czy też nie prawdziwych informacji - już w chwili sporządzenia został błędnie lub nieściśle zredagowany). Wbrew twierdzeniom skargi, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniono w sposób wyczerpujący, dlaczego brzmienie nazwiska oraz daty urodzenia nie mogą zostać sprostowane w trybie art. 28 P.a.s.c., oraz że zmiana treści aktu zgonu może zostać dokonana wyłącznie w ramach sądowego postępowania nieprocesowego. Wbrew twierdzeniom skargi organ odwoławczy nie naruszył art. 7 K.p.a. Skarżący nie wskazuje przy tym, jakie okoliczności sprawy nie zostały wyjaśnione. Zdaniem Sądu, stan faktyczny sprawy został wyczerpująco i wszechstronnie wyjaśniony, co znajduje potwierdzenie w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu decyzji. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w oparciu o który ustalono wszystkie okoliczności sprawy, istotne dla jej rozstrzygnięcia, był wystarczający do jej merytorycznego rozstrzygnięcia. Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 P.p.s.a. – tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.