III SA/Kr 239/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Makuch (spr.) Sędzia WSA Maria Zawadzka Asesor WSA Magdalena Gawlikowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 października 2025 r. sprawy ze skargi J. G. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 25 listopada 2024 r. znak WL-XII.3152.5.3.2024 w przedmiocie stanowiska wierzyciela odnośnie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Przedmiotem zaskarżenia było postanowienie Wojewody Małopolskiego z 25.11.2024 r. (znak WL-XII.3152.5.3.2024) utrzymujące w mocy własne postanowienie z 09.10.2024 r. (znak WL-XII.3152.4.3.2024) o oddaleniu zarzutów J. G. (dalej "skarżący" lub "zobowiązany") do postępowania egzekucyjnego obejmującego należności wynikające z postanowienia Wojewody Małopolskiego z 28.12.2023 r. (znak WZ-VIII.3151.383.2023) o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Stan faktyczny i prawny tej sprawy był następujący: 1.1. W dniu 13.11.2023 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Oświęcimiu (dalej PPIS w Oświęcimiu) wystawił względem skarżącego (zobowiązanego) tytuł wykonawczy nr [...] wskazując jako treść obowiązku: wykonanie określonych szczepień ochronnych u dziecka S. G. 1.2. Wojewoda Małopolski postanowieniem z 28.12.2023 r. (znak: WZ-VIII.3151.383.2023) nałożył na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia (500 zł) wykonania obowiązku określonego w wyżej wskazanym tytule wykonawczym – wyznaczając termin uiszczenia nałożonej grzywny do 13.05.2024 r. 2.1. Organ ustalił, że nałożona na skarżącego postanowieniem Wojewody Małopolskiego z 28.12.2023 r. (znak: WZ-VIII.3151.383.2023 – por. punkt 1.2.) grzywna w celu przymuszenia (500 zł) nie została uiszczona przez zobowiązanego w terminie określonym w tym postanowieniu (tj. do 13.05.2024 r.) oraz przed wszczęciem egzekucji o charakterze pieniężnym. Z uwagi na powyższe oraz nieprzedłożenie przez skarżącego zaświadczenia o wykonaniu obowiązku szczepień dziecka lub ich odroczeniu, zaistniały – w ocenie organu – przesłanki do ściągnięcia nałożonej grzywny w trybie egzekucji należności pieniężnych. 2.2. Wobec powyższego, pismem z 25.07.2024 r. Wojewoda Małopolski skierował do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Oświęcimiu własny tytuł wykonawczy numer [...] z 25.07.2024 r. celem wyegzekwowania należności wynikającej z własnego postanowienia z 28.12.2023 r. (znak: WZ-VIII.3151.383.2023) o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. 3. Pismem z 22.08.2024 r. skarżący wniósł zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej o charakterze pieniężnym wskazując na brak wymagalności obowiązku oraz wniósł o umorzenie przez organ egzekucyjny postępowania egzekucyjnego. Akcentował, że "egzekwowana należność dotyczy grzywny w celu przymuszenia do zaszczepienia małoletniego dziecka zobowiązanego. Postępowanie egzekucyjne przymuszające zobowiązanego do obowiązku szczepień dzieci uległo zawieszeniu z mocy prawa z chwilą złożenia przez niego zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Do dnia sporządzenia niniejszego pisma brak jest ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie zgłoszonych zarzutów." Zwrócił uwagę na wyrok TK z dnia 9.05.2023 r. oraz przywołał wyrok NSA z 18.12.2023 r. (sygn. akt II GSK 1709/23) wskazując, że postępowania wszczęte na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w oparciu o przepisy uznane za niekonstytucyjne powinny być umorzone, zaś grzywny uchylone. 4. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Oświęcimiu postanowieniem z 29.08.2024 r. (znak 1220-SEE.7113.1503.2024.4) działając na podstawie art. 56 § 3 w związku z art. 35 § 1 ustawy z 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej u.p.e.a.) zawiesił prowadzone postępowanie egzekucyjne od 28.08.2024 r. - do czasu zawiadomienia organu egzekucyjnego o wydaniu ostatecznego postanowienia w sprawie zarzutu. 5. Postanowieniem z 09.10.2024 r. (znak: znak WL-XII.3152.4.3.2024) Wojewoda Małopolski oddalił zarzuty zgłoszone 22.08.2024 r. Wskazał, m.in., że grzywna w celu przymuszenia jest środkiem egzekucyjnym, stosowanym w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym, a wydając postanowienie o jej nałożeniu Wojewoda Małopolski jest organem egzekucyjnym obowiązku o charakterze niepieniężnym. Nałożona na skarżącego grzywna nie została zapłacona i stała się nowym, odrębnym obowiązkiem podlegającym egzekucji i była egzekwowana jak każda inna należność pieniężna – egzekucja o charakterze pieniężnym. Egzekwowany obowiązek istniał i był wymagalny. Wojewoda Małopolskie Podkreślił, iż przedstawione w uzasadnieniu zarzutów dowody zmierzają do kwestionowania prawidłowości postępowania o charakterze niepieniężnym, natomiast w postępowaniu wywołanym wniesieniem zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 25.07.2024 r. przedmiotem rozpoznania jest wyłącznie brak wymagalności obowiązku o charakterze pieniężnym. Wojewoda zaznaczył także, że pełnomocnik we wniesionych zarzutach omyłkowo przywołał błędny tytuł wykonawczy z postępowania o charakterze niepieniężnym tj. [...] z 19.12. 2023 r., co było oczywistą omyłką pisarską. Odnosząc się zaś do podnoszonych w zarzutach argumentów dot. wyroku TK i NSA organ wskazał, że przywołane orzeczenia dotyczą egzekucji o charakterze niepieniężnym, natomiast podnoszone zarzuty dotyczą tytułu wykonawczego wystawionego w związku z nieuiszczeniem grzywny w celu przymuszenia wraz z opłatą za wydanie postanowienia. Zapłata należności wynikająca z przedmiotowego postanowienia stała się nowym obowiązkiem podlegającym egzekucji jak każda inna należność pieniężna - egzekucja o charakterze pieniężnym. 6. We wniosku z 18.10.2024 o ponowne rozpatrzenie zarzutów zobowiązany wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Załączył wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 9.05.2023 r. (sygn. akt SK 81/19) oraz wyrok WSA w Poznaniu z 11.09.2024 r. (sygn. akt III SA/Po 312/24). Akcentował, że obowiązek uiszczenia grzywny jest niewymagalny, a postępowanie egzekucyjne podlega umorzeniu. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony w terminie 7 dni od daty doręczenia ww. postanowienia (data doręczenia to 14.10. 2024 r.), tj. zgodnie z art. 17 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. 7. Postanowieniem z 25.11.2024 r. Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z 09.10.2024 r. W uzasadnieniu organ powołał art. 33 par. 2 u.p.e.a. i wskazał, że zarzuty stanowią sformalizowany środek zaskarżenia. Nadto, Wojewoda zwrócił uwagę na zamknięty katalog zarzutów. W nawiązaniu do argumentu skarżącego, iż "w toku postępowania egzekucyjnego przymuszającego do zaszczepienia dziecka zobowiązany złożył zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a także wniósł skargi do sądu administracyjnego i brak do dziś ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie" – organ wskazał, że z u.p.e.a. nie wynika, aby złożenie skargi do sądu administracyjnego samoistnie zawieszało czynności egzekucyjne. Nadto, organ przywołał art. 35 par. 1 ustawy, z którego wynika, iż wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, zawiesza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części z dniem doręczenia tego zarzutu organowi egzekucyjnemu do czasu zawiadomienia tego organu o wydaniu ostatecznego postanowienia w sprawie tego zarzutu. Organ wyjaśnił, iż użyte w cytowanym przepisie "ostateczne postanowienie" to takie, na które nie przysługuje zażalenia w administracyjnym toku instancji, a biorąc pod uwagę stan faktyczny sprawy - postanowienie nakładające grzywnę w celu przymuszenia jest ostateczne, a obowiązek jest wymagalny. Dalej organ wskazał, że cytowany przez skarżącego fragment wyroku NSA w z 20.07.2016 r. (sygn. akt I OSK 845/16) stanowi o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zarzutu w postępowaniu administracyjnym. Zaznaczył przy tym, że zobowiązany nie wniósł jednak przysługujących mu środków zaskarżenia do przedmiotowego postępowania egzekucyjnego w egzekucji o charakterze niepieniężnym i postępowanie to nie było zawieszone, Organ nie podzielił twierdzenia skarżącego, że "obowiązek uiszczenia grzywny jest niewymagalny a postępowanie egzekucyjne podlega umorzeniu". Wskazał, że zgodnie z art. 33 § 2 pkt 6 lit. a) i b) ustawy o braku wymagalności obowiązku decydują takie okoliczności jak odroczenie terminu jego wykonania, czy rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych. Przepis ten (pod lit. c) dopuszcza także możliwość braku wymagalności obowiązku z innej przyczyny niż określona w lit. a) i b). Usytuowanie tego zapisu w art. 33 § 1 pkt 2 ustawy wskazuje, że podstawą zarzutu mogą być też inne zdarzenia, które powodują, że zobowiązanie nie może być egzekwowane. Jednak – akcentował Wojewoda Małopolski – zobowiązany nie przedstawił żadnych "innych okoliczności", zatem postępowanie egzekucyjne nie podlegało umorzeniu. Zajmując stanowisko do wniosku skarżącego (pismo z 18.10.2024 r.) o zwrócenie się do wierzyciela z pismem o wskazanie, czy wnosi o zawieszenie postępowania na podstawie art. 98 kpa ze względu na Wyrok Trybunału Konstytucyjnego (sygn. akt SK 81/19 z dnia 9 maja 2023 r.) organ wskazał, że w stosunku do należności objętych tytułem wykonawczym nr [...] wierzycielem jest Wojewoda Małopolski. W zakresie natomiast oczekiwania skarżącego obejmującego zawieszenie postępowania z uwagi na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 9.05.2023 r. (SK 81/19) organ wskazał, że przywołany przez skarżącego dowód dotyczy egzekucji o charakterze niepieniężnym, natomiast przedmiotem rozpoznania w postępowaniu wywołanym wniesieniem zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z 25.07.2024 jest wyłącznie brak wymagalności obowiązku o charakterze pieniężnym. Argumentacja skarżącego odnosząca się do egzekucji o charakterze niepieniężnym nie pozostaje w związku z okolicznościami, które mogą być przedmiotem zarzutów w tej sprawie (egzekucja obowiązku pieniężnego). Organ wskazał, że postanowieniem z 28.12.2023 r. nałożył na zobowiązanego grzywnę w celu przymuszenia (500 zł) oraz opłatę za wydanie postanowienia (50 zł) wyznaczając termin wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym oraz wpłacenia grzywny do 13.05.2024 r. Postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia zostało doręczone zobowiązanemu 27.02.2024 r. Grzywna ta nie została uiszczona ani do 13.05.2024 r., ani do dnia wszczęcia egzekucji obowiązku o charakterze pieniężnym. W związku z powyższym Wojewoda Małopolski skierował do Naczelnika Urzędu Skarbowego tytuł wykonawczy [...] celem wyegzekwowania należności wynikającej z postanowienia Wojewody z 28.12.2023 r. Należność objęta tym tytułem nie została wyegzekwowana, ani wpłacona przez zobowiązanego. Do Wojewody nie wpłynęło też zaświadczenie o wykonaniu szczepień u małoletniego syna skarżącego lub o odroczeniu obowiązku tych szczepień. Z uwagi na powyższe, w ocenie organu, zaistniały przesłanki do wszczęcia postępowania egzekucyjnego obowiązku o charakterze pieniężnym. Organ przywołał art. 119 par. 1 i art. 124 par. 1 u.p.e.a. 8. W skardze na opisane wyżej postanowienie z 19.12.2024 r. skarżący zarzucił a) wyjście poza zakres zaskarżenia przez Wojewodę Małopolskiego i rozpoznanie własnego w zakresie zarzutu niespełnienia tytułu wykonawczego, podczas gdy w przedmiotowym zakresie postanowienia wierzyciela nie było zaskarżone, a zatem stało się ono prawomocne; b) naruszenie art. 87 Konstytucji RP w zw. z art. 17 ust. 11 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi poprzez zaliczenie Komunikatu Głównego Inspektora Sanitarnego do katalogu źródeł prawa powszechnie obowiązującego i przyjęcie na tej podstawie, iż może nakładać na obywateli obowiązek zaszczepienia dziecka określoną ilością dawek szczepionek w ustalonych odgórnie okresach, mimo iż akt prawny o nazwie komunikat nie zalicza się do aktów stanowienia prawa powszechnego, a jest jedynie aktem prawa wewnętrznego, w ramach ktorego brak jest możliwości nakładania obowiązków i ograniczenia praw obywateli, co zostało potwierdzone w wyroku TK z dnia 9 maja 2023 r.; c) naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1 b ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi w zw. z § 3 Rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych poprzez uznanie, iż obowiązek szczepień ochronnych u małoletniego w zakresie podania poszczególnych dawek szczepionek jest wymagalny ze względu na osiągnięcie przez niego przedziału wiekowego, mimo iż nawet sam organ nie wskazuje z jakiego aktu normatywnego o charakterze powszechnie obowiązującym wynika obowiązek podania dziecku tych dawek szczepionek; d) naruszenie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych poprzez uznanie iż szczepienia ochronne wymienione w tytule wykonawczym są wymagalne, a termin ich wymagalności wynika z treści Komunikatu Głównego Inspektora Sanitarnego, podczas gdy ten akt nie jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego, zaś programy zapobiegania i zwalczania określonych zakażeń lub chorób zakaźnych zgodnie z art. 4 w zw. z art. 2 pkt 26 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi może określać wyłącznie Rada Ministrów w drodze rozporządzenia, a nie Główny Inspektor Sanitarny, co wskazuje, iż skarżąca może zaszczepić syna w terminie przewidzianym w treści Rozporządzenia Ministra Zdrowia z 18.08.2011 r.; e) naruszenie art. 124 § 1 i 2 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 126 kpa w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia aktu prawnego, z którego wynika wymagalność obowiązku podania małoletniemu poszczególnych dawek szczepionek, dowodów na których oparł się organ oraz dowodów, którym odmówił wiary stwierdzając, iż obowiązek zaszczepienia małoletniego przeciwko chorobom wymienionym w tytule wykonawczym jest wymagalny i podlega egzekucji administracyjnej; f) naruszenie art. 8 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 31 ust. 1 w. zw. z art. 47 w zw. z art. 68 Konstytucji RP poprzez uznanie, iż zachodzą przesłanki do ograniczenia przysługującego skarżącej prawa do ochrony życia prywatnego oraz prawa do ochrony zdrowia. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Wojewody Małopolskiego z 09.10.2024 r. i umorzenie postępowania, a także o zasądzenie kosztów postępowania. 9. W odpowiedzi na skargę organ domagał się jej oddalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: 10. Skarga podlegała oddaleniu. 11. Jak wynika z przedstawionego w części historycznej niniejszego uzasadnienia stanu tej sprawy, Wojewoda Małopolski postanowieniem z 28.12.2023 r. (znak: WZ-VIII.3151.383.2023) nałożył na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia wykonania obowiązku niepieniężnego – wskazanego w wystawionym przez PPIS w Oświęcimiu tytule wykonawczym z 13.11.2023 r., nr [...] (tj. poddania syna obowiązkowym szczepieniom) – wyznaczając zarazem termin uiszczenia grzywny do 13.05.2024 r. Jednocześnie, w związku z nałożoną grzywną w celu przymuszenia, Wojewoda Małopolski wystawił w dniu 25.07.2024 r. odrębny tytuł wykonawczy (znak WL-XII/145/2024). Wywiedzione przez skarżącego zarzuty w sprawie tej egzekucji administracyjnej (tj. obejmującej egzekucję grzywny w celu przymuszenia) zostały oddalone przez Wojewodę Małopolskiego (postanowienie z 09.10.2024 r.), a rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy kontrolowanym obecnie postanowieniem z 25.11..2024 r. W ocenie Sądu, rozstrzygnięcie to nie narusza prawa. 12. Stosownie do art. 119 § 1 ustawy z 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (aktualny publikator Dz. U. 2025 r., poz. 132; dalej u.p.e.a.) grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Zgodnie z art. 122 § 3 u.p.e.a zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. 13. Należy zauważyć, że postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia konkretyzuje środek egzekucyjny, kreując dodatkowy i wykonawczy względem zasadniczego (pierwotnego) obowiązku niepieniężnego obowiązek o charakterze pieniężnym. Obowiązek uiszczenia grzywny w celu przymuszenia ma więc charakter wtórny i akcesoryjny (zależny) względem obowiązku niepieniężnego, którego niewykonanie stanowi podstawę do zastosowania powyższego środka egzekucyjnego. Istnieje zatem ścisły związek między sprawą egzekucji grzywny w celu przymuszenia i sprawą egzekucji obowiązku niepieniężnego, dla którego realizacji grzywna ta stanowi środek egzekucyjny. Dostrzec zarazem trzeba, że sam ustawodawca wyraźnie postanowił, że nałożone w drodze postanowienia organu egzekucyjnego grzywny w celu przymuszenia, nieuiszczone w terminie, podlegają ściągnięciu w trybie egzekucji należności pieniężnych, określonym w u.p.e.a. (art. 124 § 1 u.p.e.a.), co oznacza, że w zakresie przymusowego wykonania obowiązku uiszczenia grzywien toczy się odrębna egzekucja, a zatem w sensie formalnym sprawa egzekucji administracyjnej tego rodzaju grzywien ma charakter odrębny (por. wyrok NSA z dnia 5 września 2023 r., sygn. akt II GSK 1619/22). Konsekwencją zaś powyższego jest to, iż wierzyciel zależnego obowiązku pieniężnego wynikającego z postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia wystawia odrębny tytuł wykonawczy, który jest następnie kierowany z urzędu lub na podstawie wniosku wierzyciela do egzekucji administracyjnej (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 29.10.2024 r.; sygn. akt I SA/Bd 569/24). Taki też tytuł wykonawczy został w tej sprawie wystawiony przez Wojewodę Małopolskiego w dniu 25.07.2024 r. (znak WL-XII/145/2024). Jak już wskazano, z treści art. 122 par. 3 u.p.e.a. wynika, że zobowiązanemu przysługuje także prawo wniesienia zarzutów dotyczących egzekwowania obowiązku pieniężnego. 14. W tej sprawie skarżący opierał zarzuty wniesione względem egzekucji obowiązku pieniężnego (grzywna w celu przymuszenia) na art. 33 par. 2 pkt 6 lit. c) u.p.e.a., tj. na braku wymagalności tego obowiązku z uwagi na wystąpienie innej przyczyny niż odroczenia terminu jego wykonania. Zasadnicza argumentacja skarżącego prezentowana zarówno w postępowaniu przed organem administracji, jak i przed Sądem sprowadzała się do tego, że brak wymagalności obowiązku szczepień jego syna, wynikać ma z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 9.05.2023 r. (sygn. akt SK 81/19). Konsekwencją zaś wskazywanego braku wymagalności obowiązku szczepień miał być – w ocenie skarżącego – brak podstaw do nałożenia grzywny w celu przymuszenia wykonania wskazanego obowiązku niepieniężnego. Analiza przedstawionej wyżej argumentacji pozwala stwierdzić, że skarżący kwestionował w istocie brak podstawy normatywnej do nałożenia obowiązku niepieniężnego (poddania syna obowiązkowym szczepieniom), czego pochodną miał być także brak podstaw do nałożenia i egzekwowania grzywny w celu przymuszenia do wykonania wyżej wskazanego obowiązku niepieniężnego. Dostrzec jednak trzeba, że obecnie kontrolowana sprawa dotyczy zarzutów zgłoszonych względem nałożonego na skarżącego obowiązku pieniężnego. Skarżący utożsamiał więc kwestię wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym zaszczepienia dziecka z brakiem wymagalności obowiązku uiszczenia grzywny (art. 33 § 2 pkt 6 lit. c). Jak to już jednak zaznaczono, choć obowiązek uiszczenia grzywny w celu przymuszenia ma charakter wtórny względem obowiązku niepieniężnego, to jednak w zakresie przymusowego uiszczenia grzywny toczy się odrębna egzekucja, w oparciu o odrębny tytuł wykonawczy. Tym samym, w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym egzekucji należności pieniężnej nie podlegają rozpoznaniu zarzuty dotyczące wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, a zatem nie istnieje konieczność ponownego badania wymagalności obowiązku poddania dziecka szczepieniom ochronnym. Jak wynika z akt sprawy, skarżący takich zarzutów nie złożył. Kwestionowanie więc obecnie istnienia obowiązku o charakterze niepieniężnym (wykonania szczepień ochronnych) nie może prowadzić do skutecznego zakwestionowania wymagalności obowiązku o charakterze pieniężnym - zapłaty należności wynikającej z wydanego przez Wojewodę Małopolskiego postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. W kontrolowanej sprawie ocenie podlegać mógł bowiem wyłącznie zarzut odnoszący się do obowiązku o charakterze pieniężnym, a nie okoliczność, czy obowiązek niepieniężny został nałożony zasadnie, czy też niezasadnie i czy nadal jest on wymagalny (tak trafnie WSA w Bydgoszczy we wskazanym już wyżej wyroku). 15. Z uwagi na powyższe, podniesiony przez skarżącego zarzut braku wymagalności obowiązku uiszczenia grzywny (art. 33 § 2 pkt 6 lit. c) niewadliwie został oceniony przez organ jako niezasługujący na uwzględnienie. Skarżący nie wskazał również na żadne prawnie doniosłe okoliczności, z których wynikałoby, że obowiązek uiszczenia grzywny w celu przymuszenia nie jest wymagalny. 16. Mając na uwadze przedstawione rozważania Sąd uznał zarzuty skargi za pobawione usprawiedliwionych podstaw. Nadto, zarzut zawarty w punkcie 1 skargi (wyjście przez Wojewodę Małopolskiego poza zakres zaskarżenia) był niezrozumiały. Wbrew stanowisku skarżącego, sentencja postanowienia Wojewody Małopolskiego z 9.10.2024 r. nie została zredagowana w dwóch punktach, a organ wcale nie uznał zarzutu "niespełnienia wymogów przez tytuł wykonawczy". 17. Z uwagi na powyższe, Sąd skargę oddalił. Podstawą prawną rozstrzygnięcia był art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r., poz. 935).