III SA/Kr 24/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski Sędziowie WSA Maria Zawadzka WSA Tadeusz Wołek (spr.) Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2011 r. sprawy ze skargi M. W. – B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania pierwszej instancji skargę oddala M. W. – B. pismem z dnia 30.07.2010 r. złożyła skargę na Burmistrza C na niewłaściwe wykonywanie działalności przez Burmistrza C. Starosta C postanowieniem z dnia [...] 2010 r. Nr [...], na podstawie art. 65 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.)- przekazał według właściwości do Rady Miejskiej w C, pismo M. W. – B. z C, które wpłynęło w dniu 30.07.2010 r. do Starostwa. W uzasadnieniu wskazał, że z analizy pisma wynika, że Starostwo Powiatowe w C nie jest organem właściwym do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy. W związku z powyższym postanowiono jak na wstępie. Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła M. W. – B., kwestionując podjęte rozstrzygnięcie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 17.11.2010 r. Nr [...], uchyliło postanowienie Starosty C z dnia [...] 2010 r. Nr [...] i umorzyło postępowanie pierwszej instancji-na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144, art. 229 pkt 3 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 229 pkt 3 k.p.a. organem właściwym do załatwienia skargi na wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) - jest rada gminy. W sprawie słusznie Starosta C uznał, iż organem właściwym do rozpatrzenia skargi na Burmistrza C, będzie Rada Miejska w C. Jednakże przekazanie skargi do organu właściwego do jej rozpatrzenia - Radzie Miejskiej w C, w trybie art. 65 § 1 k.p.a. nie jest prawidłowe. Przepis ten stanowi podstawę przekazywania według właściwości spraw indywidualnych załatwianych przez organy administracji w drodze decyzji, a nie skarg określonych w dziale VIII k.p.a., kończących się czynnością materialno-techniczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy. Wszelkie przekazania zgodnie z właściwością w toku postępowania skargowego odbywają się w trybie art. 231 k.p.a. i nie wymagają formy postanowienia (wyrok WSA w Kielcach z dnia 28.02.2008 r. sygn. akt II SA/Ke 669/07 opubl. LEX nr 456739, wyrok WSA w Warszawie z dnia 14.09.2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 946/07, LEX nr 439053). Mając powyższe na uwadze Kolegium uchyliło zaskarżone postanowienie i umorzyło postępowanie przed organem l instancji. Na powyższe postanowienie skargę złożyła M. W. – B., podnosząc zarzuty, które nie dotyczą przedmiotu sprawy. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 ze zm.). Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub postanowienia może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca M. W. – B. pismem z dnia 30.07.2010 r. wniosła do Starostwa Powiatowego w C skargę na niewłaściwe wykonywanie działalności przez Burmistrza C. Skarżąca skorzystała, więc z zagwarantowanego każdemu w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawa do składania petycji, skarg i wniosków do organów jednostek samorządu terytorialnego. Tryb ten został uregulowany w Dziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.)- zwanej dalej k.p.a. Zgodnie z art. 229 pkt 3 k.p.a., organem właściwym do załatwienia skargi na wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) - jest rada gminy. Jeżeli organ, który otrzymał skargę, nie jest właściwy do jej rozpatrzenia, obowiązany jest niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni, przekazać ją właściwemu organowi, zawiadamiając równocześnie o tym skarżącego, albo wskazać mu właściwy organ (art. 231 k.p.a.). W sprawie słusznie Starosta C uznał, iż organem właściwym do rozpatrzenia skargi na Burmistrza C, będzie Rada Miejska w C. Jednakże przekazanie przez Starostę C skargi do organu właściwego do jej rozpatrzenia - Radzie Miejskiej w C, w trybie przepisu art. 65 § 1 k.p.a. nie jest prawidłowe. Przepis ten stanowi podstawę przekazywania według właściwości spraw indywidualnych załatwianych przez organy administracji w drodze decyzji, a nie skarg określonych w dziale VIII k.p.a., kończących się czynnością materialno-techniczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy. Wszelkie przekazania zgodnie z właściwością w toku postępowania skargowego odbywają się w trybie art. 231 k.p.a. i nie wymagają formy postanowienia. Zatem zasadnie Kolegium uchyliło zaskarżone postanowienie i umorzyło postępowanie przed organem l instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144, art. 229 pkt 3 k.p.a. Zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Dlatego też Sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.