III SA/Kr 251/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga Sędziowie WSA Renata Czeluśniak (spr.) WSA Maria Zawadzka Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi K. P. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 grudnia 2016 r. nr [ ] w przedmiocie odmowy nadania cech identyfikacyjnych dla pojazdu skargę oddala Starosta decyzją z dnia [...] 2016 r. znak [...], na podstawie art. 66a ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 z późn. zm.) – dalej "p.r.d."; § 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury dnia 21 października 2011 r. w sprawie szczegółowego sposobu oraz trybu nadawania i umieszczania w pojazdach cech identyfikacyjnych (Dz. U. z 2011 r. nr 236 poz. 1401 z późn. zm.) – dalej "rozporządzenie", oraz art. 104 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.) – dalej "k.p.a.", odmówił K. G. (dalej w skrócie – skarżącemu) nadania cech identyfikacyjnych dla pojazdu marki Volkswagen Transporter o nr rej. [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, iż bez wymaganego orzeczenia sądowego ustalającego prawo własności do przedmiotowego pojazdu nie jest możliwe nadanie cech identyfikacyjnych. W odwołaniu skarżący zarzucił: - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 76 ust. 1 pkt 1 lit a p.r.d. , w związku z § 29 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów ( Dz. U. Nr. 133 poz. 1123 ) poprzez pominięcie cyt. przepisów i odmowę wyrażenia zgody na wykonanie i umieszczenie tabliczki znamionowej zastępczej zwanej "tabliczką zastępczą", - pominięcie, iż skarżący jest właścicielem pojazdu a prawo własności nie było kwestionowane tak w toku niniejszego postępowania, jak i w postępowaniu prowadzonym przez Prokuratora Rejonowego prowadzonego na wniosek skarżącego przeciwko osobie, która doprowadziła do zniszczenia tabliczki znamionowej, - pominięcie, że ze względu na brak podmiotu przeciwko któremu skarżący miałby skierować pozew o ustalenie prawa własności - niemożliwym jest skuteczne wytoczenie powództwa o ustalenie prawa (z art. 189 k.p.c.), - naruszenie art. 77 k.p.a. przez zaniechanie wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, czy w sprawie zachodzi konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego dotyczącego własności przedmiotowego pojazdu oraz ewentualnie w przypadku kwestionowania tego prawa, wskazanie podmiotu który to prawo kwestionuje (wznowienie postępowania o uchylenie prawomocnej decyzji z dnia 7 kwietnia 2014 r. o rejestracji przedmiotowego samochodu), a w związku z tym - sposobu postępowania (wytoczenia powództwa) oraz zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, - rozstrzygnięcie sprawy bez przeprowadzenia dowodu z akt sygn. akt. [...] Sądu Rejonowego oraz złożonych w Wydziale Komunikacji, Starostwa Powiatowego: zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym Nr [...] i opinii rzeczoznawcy Nr Oceny [...]. Nadto skarżący wniósł o: - przeprowadzenie w trybie art. 136 k.p.a. uzupełniającego postępowania dowodowego, o ile organ odwoławczy nie będzie widział podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do rozpoznania organowi l instancji; - zmianę zaskarżonej decyzji poprzez nakazanie Staroście Powiatowemu wydania zgody na wykonanie umieszczenie tabliczki znamionowej zastępczej w przedmiotowym samochodzie. W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazał, iż decyzja o rejestracji pojazdu nie zastała uchylona, co stanowi dowód, iż skarżący jest niekwestionowanym właścicielem pojazdu wskazanego we wniosku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 29 grudnia 2016 r. znak: [...], na podstawie art. 66a ust. 2 pkt 5 p.r.d., § 1 i § 2 rozporządzenia oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało ww. decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że pismem 21 stycznia 2016 r. skarżący zwrócił się z wnioskiem o "nadanie, nabicie i wybicie numeru identyfikacyjnego podwozia /nadwozia znaku VIN" dla samochodu Volkswagen Transporter 1.9 TD o nr rej. [...]. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ l instancji wydał ww. decyzję odmawiającą nadania cech identyfikacyjnych dla przedmiotowego pojazdu marki Volkswagen Transporter z uwagi na niedostarczenie przez stronę orzeczenia sądowego potwierdzającego prawo własności do tegoż pojazdu. Następnie organ przytoczył treść art. 66a ust. 2 p.r.d. oraz § 2 ust. 1, 2 rozporządzenia i wskazał, iż biorąc pod uwagę opinię rzeczoznawcy majątkowego, w której stwierdzono, iż pole numerowe nosi ślady ingerencji celem jego zniszczenia - przedmiotowy pojazd nie może zostać zarejestrowany w trybie ww. przepisu ustawy Prawo o ruchu drogowym, bez wymaganego orzeczenia sądowego. Ponadto, jak podkreślono, z akt sprawy wynika, iż było prowadzone postępowanie karne - z art. 306 k.k. - w sprawie o usunięcie, w okresie od 15 października 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. przedmiotowego nr VIN. Śledztwo to zostało umorzone z uwagi na niewykrycie sprawcy, jednakże jest to bez znaczenia, bowiem postanowienie to wydane 27 marca 2015 r. nr [...] potwierdza, iż usunięcie (zniszczenie) przedmiotowego nr VIN na podszybiu samochodu nosiło znamiona przestępstwa. Nadto Kolegium wskazało, że wbrew twierdzeniom skarżącego, organ l instancji nie może orzec o nadaniu cech identyfikacyjnych dla pojazdu tylko i wyłącznie dlatego, że "prawo własności nie było kwestionowane" w toku postępowania bowiem decyzje o nadaniu cech identyfikacyjnych pojazdom nie mają charakteru uznaniowego. Są to akty o charakterze związanym, niepozwalające organom na dowolność w wydaniu orzeczenia. Skoro jak wyżej podano cecha identyfikacyjna pojazdu uległa uszkodzeniu (co potwierdza także dokumentacja fotograficzna znajdująca się w aktach sprawy), potrzebne jest orzeczenie sądu (prawomocne) ustalające prawo własności pojazdu w celu nadania mu cech identyfikacyjnych. Ustawa w takich sytuacjach nie przewiduje innej możliwości. Reasumując, organ podkreślił, że koniecznym jest ustalenie prawa własności pojazdu w trybie powództwa cywilnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił naruszenie prawa: - poprzez nierozpoznanie istoty sprawy, a mianowicie pominięcie, iż jest on właścicielem samochodu, który nabył umową z 14 lutego 2014 r. na podstawie faktury VAT Nr [...] oraz że jako właściciel został wpisany decyzją z dnia 7 kwietnia 2014 r. Starosty Nr [...] za Nr Rej. [...], - poprzez pominięcie przeprowadzenia dowodu z akt sprawy [...] Sądu Rejonowego na okoliczność, iż w przedmiotowej sytuacji niemożliwe okazało się prowadzenie procesu o ustalenie prawa własności przedmiotowego samochodu, wobec braku podania w zaskarżonych decyzjach - podmiotu kwestionującego prawo własności skarżącego do tego samochodu względnie roszczącego sobie prawo własności tego samochodu. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz uwzględnienie wniosku, ewentualnie o uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wniósł też o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie skarżący okazał zarządzenie Sądu Rejonowego z dnia 25 września 2015 r. sygn. akt [...] o zwróceniu pozwu ze względu na niewskazanie, pomimo wezwania sądu, strony pozwanej i oświadczył, że pomimo reprezentowania go przez profesjonalnego pełnomocnika nie wskazał pozwanego gdyż "nikt nie rości sobie praw do samochodu", który kupił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) – dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu takiego zarzutu organom nie można postawić, gdyż zaskarżona decyzja pozostaje w zgodzie z przepisami prawa materialnego oraz nie narusza przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie jest zatem zasadna. Materialnoprawną podstawę rozpatrzenia wniosku skarżącego oraz rozstrzygnięć organów obu instancji był przepis art. 66a ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 poz. 1137 z późn. zm.) – dalej w skrócie: p.r.d. lub ustawa), zgodnie z którym starosta właściwy w sprawie rejestracji pojazdu wydaje decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych w przypadku pojazdu, w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu, a prawomocnym orzeczeniem sądu zostało ustalone prawo własności pojazdu. Uprawnienie starosty do wydania decyzji o nadaniu cech identyfikacyjnych pojazdu w przypadku opisanym pkt 5 ust. 2 art. 66a p.r.d. (podobnie jak w sześciu pozostałych przypadkach) ustawy stanowi odstępstwo od zasady określonej art. 66a p.r.d., zgodnie z którą to producent (a nie organ administracji publicznej) nadaje i umieszcza cechy identyfikacyjne pojazdu, o których mowa w art. 66a ust. 3a p.r.d. Zgodnie z art. 66a ust. 3a p.r.d. pojazd uczestniczący w ruchu powinien posiadać nadane przez producenta, z zastrzeżeniem art. 66a, cechy identyfikacyjne: 1) numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy. Również przepis § 2 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury dnia 21 października 2011 r. w sprawie szczegółowego sposobu oraz trybu nadawania i umieszczania w pojazdach cech identyfikacyjnych (Dz. U. z 2011 r. nr 236 poz. 1401 ze. zm.) stanowi, że do wniosku o nadanie cechy identyfikacyjnej właściciel pojazdu dołącza prawomocne orzeczenie sądu ustalające prawo własności pojazdu, o którym mowa w art. 66a ust. 2 pkt 5 ustawy. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać przede wszystkim należy, że organy administracji publicznej, zgodnie z zasadą legalizmu wyrażoną w art. 6 k.p.a., działają na podstawie przepisów prawa. Biorąc pod uwagę ww. przepisy ustawy wskazać należy, że wydanie przez starostę decyzji nadającej cechy identyfikacyjne pojazdu na podstawie art. 66a ust. 2 pkt 5 p.r.d. ustawodawca uzależnił od spełnienia następujących przesłanek: cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu, a prawomocnym orzeczeniem sądu zostało ustalone prawo własności pojazdu. Dlatego, w związku z treścią ww. przepisu, wobec bezsporności, że cecha identyfikacyjna pojazdu VIN pojazdu skarżącego uległa częściowemu zatarciu, organ wezwał skarżącego aby przedłożył prawomocne orzeczenie sądu ustalające prawo własności pojazdu. Skarżący takiego orzeczenia nie przedłożył. Orzeczenia takiego sąd powszechny nie wydał, ponieważ skarżący nie wniósł skutecznie pozwu o ustalenie prawa własności pojazdu. Pozew został zwrócony ze względu na niespełnienie podstawowych warunków formalnych, tj. niewskazanie, pomimo wezwania sądu, strony pozwanej. Wg skarżącego nikt nie kwestionuje jego prawa własności, tj. ani organ ani sprzedawca, dlatego nie może wskazać takiej osoby (nawet we wniosku o uzasadnienie podniósł, że poprzedni właściciel przedmiotowego samochodu nie kwestionuje jego prawa własności i może przedstawić stosowne oświadczenie). Z tego względu jeszcze raz należy powtórzyć i podkreślić, że aby starosta (w drodze wyjątku od podstawowej zasady z art. 66 a ust. 1 u.r.d.) mógł wydać decyzję dla skarżącego pozytywną, to muszą zostać spełnione przesłanki (warunki) określone w tym przepisie, na podstawie którego starosta wydaje decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych. Zgodnie natomiast z przepisem art. 66a ust. 2 pkt 5 p.r.d., na podstawie którego organ mógłby pozytywnie rozpoznać wniosek skarżącego i nadać pojazdowi żądaną cechę identyfikacyjną, konieczne było (i jest) przedłożenie prawomocnego orzeczenia sądu ustalającego prawo własności samochodu na rzecz skarżącego. Jak słusznie wskazało SKO organ l instancji nie może orzec o nadaniu cech identyfikacyjnych dla pojazdu tylko i wyłącznie, dlatego, że "prawo własności nie było kwestionowane" w toku postępowania bowiem decyzje o nadaniu cech identyfikacyjnych pojazdom nie mają charakteru uznaniowego (nie zależą od tzw. uznania administracyjnego, ale od wykazania spełnienia warunków wskazanych w przepisie prawnym). Ponieważ są to akty o charakterze związanym, niepozwalające organom na dowolność w wydaniu orzeczenia, dlatego bez prawomocnego orzeczenia sądu cywilnego starosta nie mógł nadać pojazdowi żądanej cechy identyfikacyjnej, a organ odwoławczy nie mógł nakazać mu "wydania zgody na wykonanie umieszczenie tabliczki znamionowej zastępczej w przedmiotowym samochodzie". Organy nie mogły zatem postanowić (czy też dokonać takiej wykładni), że nie będą stosować części przepisu art. 66a ust. 2 pkt 5 p.r.d. dotyczącego orzeczenia sądowego. Prawidłowo zatem wskazały, że koniecznym jest ustalenie prawa własności pojazdu w trybie powództwa cywilnego. Ponieważ skarżący twierdził, że takiego powództwa nie może wytoczyć ze względu na brak osoby kwestionującej jego prawo własności, to podnieść należy, że organy administracji publicznej, zgodnie z zasadą informowania stron wyrażoną w art. 9 k.p.a. są zobowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania, co nie oznacza jednak udzielania porad prawnych. Organy zobowiązane były do udzielenia skarżącemu informacji, że do uwzględnienia jego wniosku konieczny jest prawomocny wyrok sądu powszechnego, ale nie były obowiązane do wskazania sposobu jego sporządzenia, czy – jak skarżący podnosił w odwołaniu - "sposobu postępowania (wytoczenia powództwa)", w tym wskazania przeciwko komu ma zostać złożony. Dlatego niezasadny jest zarzut "braku podania w zaskarżonych decyzjach podmiotu kwestionującego prawo własności skarżącego do tego samochodu względnie roszczącego sobie prawo własności tego samochodu." W tym miejscu zatem można jedynie powołać orzeczenia Sądu Najwyższego wskazujące, że pozwanym nie może być organ właściwy w sprawie rejestracji pojazdu (uchwała SN z dnia 25 stycznia 1995 r., III CZP 176/94, OSNC 1995, nr 5, poz. 74; uchwała SN z 25 stycznia 1995 r., III CZP 179/94, OSNC 1995, nr 5, poz. 76; uchwała SN z 15 marca 1995 r., III CZP 28/95, Biuletyn SN 1995, nr 3, s. 19). Wskazanie strony pozwanej jest niemożliwe w wypadku nabycia pojazdu od osoby nieznanej, która posłużyła się sfałszowanymi dokumentami. W niniejszej sprawie jest natomiast znany poprzedni właściciel pojazdu, a zatem jest znana strona stosunku prawnego wynikającego z zawartej umowy sprzedaży, z którego skarżący wywodzi wymagające ustalenia prawo własności, ze względu na jego interes prawny wynikający z art. 66a ust. 2 pkt 5 p.r.d. Podkreślić też należy, że wszystkie pozostałe przypadki, w jakich starosta wydaje decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych pojazdu nie mogły mieć zastosowania w sprawie. Zgodnie bowiem z art. 66a ust. 2 p.r.d. starosta właściwy w sprawach rejestracji pojazdu wydaje decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych w przypadku pojazdu: 1) zbudowanego przy wykorzystaniu nadwozia, podwozia lub ramy konstrukcji własnej, którego markę określa się jako "SAM"; 2) w którym dokonano wymiany ramy lub podwozia na odpowiednio ramę lub podwozie bez numeru fabrycznego; 3) odzyskanego po kradzieży, w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu; 4) nabytego na licytacji publicznej lub od podmiotu wykonującego orzeczenie o przepadku pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu; 5) w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu, a prawomocnym orzeczeniem sądu zostało ustalone prawo własności pojazdu; 6) w którym cecha identyfikacyjna uległa skorodowaniu lub została zniszczona podczas wypadku drogowego albo podczas naprawy; 7) zabytkowego, w którym cecha identyfikacyjna nie została umieszczona. Ustawa w sytuacji zatarcia cechy identyfikacyjnej nie przewiduje innej możliwości nadania tej cechy niż po spełnieniu warunku wymienionego w pkt 5. Koniecznym zatem dla rozpatrzenia wniosku strony było umożliwienie jej przedstawienia prawomocnego orzeczenia sądu ustalającego prawo własności samochodu na rzecz skarżącego, ale obowiązek złożenia dokumentów niezbędnych do wydania przez starostę decyzji o nadaniu cechy identyfikacyjnej ciąży przy tym na stronie (wnioskodawcy). Do uprawnień organu administracyjnego należy wyłącznie ocena czy składający wniosek przedłożył prawomocne orzeczenie sądu ustalające prawo własności pojazdu. Zwrócić też należy uwagę, że katalog wypadków, w których może być nadany numer, zawarty w komentowanym przepisie, jest zamknięty; w innych wypadkach i w innym trybie jest to niemożliwe. Ww. przepis nie przewiduje możliwości nadania cechy identyfikacyjnej w sytuacji jej zatarcia pomimo, że, jak w niniejszej sprawie, jest znany pierwotny właściciel pojazdu i istnieje możliwość ustalenia oryginalnego numeru identyfikacyjnego pojazdu (VIN) –został częściowo zatarty na tzw. podszybiu ale widnieje na tabliczce znamionowej. Podkreślić należy, że w postępowaniu o nadanie cech identyfikacyjnych pojazdu organ administracji publicznej nie może rozstrzygać kwestii prawa własności przedmiotowego samochodu, nawet w sytuacji, gdy brak jest podmiotu negującego ten stan, gdyż należy to do właściwości sądu powszechnego. Orzeczenie sądu powszechnego nie może być też zastąpione ani oświadczeniem sprzedawcy samochodu, ani uznaniem organu, ani jego wcześniejszą decyzją o rejestracji pojazdu (jako właściciel wpisywana jest bowiem osoba, która przedłoży odpowiednie dokumenty na potrzeby rejestracji), ani postanowieniem Prokuratury Rejonowej umarzającym postępowanie w przedmiocie zniszczenia tabliczki znamionowej VIN. Badając zasadność wniosku o nadanie cech identyfikacyjnych pojazdu organ był zobowiązany do ustalenia stanu faktycznego sprawy i oceny, czy wypełnia on przesłanki określone w przepisie prawa materialnego. W stanie faktycznym niniejszej sprawy bezspornie wykazane zostało (opinia rzeczoznawcy z dnia 16 lutego 2015 r . k.15-18 a.a , badanie techniczne z dnia 17 lutego 2015 r. k. 13 a.a, zdjęcia k. 16 a.a, postanowienie prokuratora z dnia 27 marca 2015 r. nr [...] k. 21.a.a.), że pole numerowe umieszczone na podszybiu przednim po stronie prawej zostało zniszczone – pozaginane i podziurawione bez możliwości odczytania numeru identyfikacyjnego i nosi ślady ingerencji celem jego zniszczenia (co wyczerpuje znamiona przestępstwa) oraz że skarżący nie przedłożył prawomocnego orzeczenia sądu ustalające prawo własności pojazdu, pomimo wezwań z 12 stycznia 2016 r. oraz 24 lutego 2016 r. O konieczności ustalenia prawa własności pojazdu w trybie powództwa cywilnego o ustalenie tego prawa skarżący był poinformowany także otrzymując postanowienie SKO z dnia 25 maja 2016 r. (k. 65/2 a.a.) Nie doszło zatem do zarzucanej skargą obrazy przepisów prawa materialnego. To, że prawo własności nie było kwestionowane w trakcie niniejszego postępowania, jak i w postępowaniu prowadzonym przez Prokuratora Rejonowego, jak prawidłowo stwierdził organ odwoławczy, jest bez znaczenia, skoro ustawodawca dla wydania decyzji o nadaniu cech identyfikacyjnych pojazdu przez starostę wymaga przedłożenia określonego w przepisie wyroku sądu powszechnego, a organy są związane przepisami prawa i działają na ich podstawie. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania stwierdzić należy, że starosta zebrał wyczerpujący materiał dowodowy, który pozwolił mu na ustalenie stanu faktycznego, co nakazuje uznać zarzuty skargi - naruszenia art. 77 k.p.a za bezzasadne. W przedmiotowej sprawie, na podstawie akt sprawy, stwierdzić należy, że całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie dowodzi, że organy właściwie ustaliły stan faktyczny i dokonały jego adekwatnej subsumcji z przepisami prawa materialnego. Podnieść też należy, że dla rozstrzygnięcia sprawy zbędny był dowód z akt Sądu Rejonowego o sygn. akt [...] skoro pozew został zwrócony z przyczyn formalnych, a zatem żadna sprawa się przed tym sądem nie toczyła. Skarżący nie może podnosić, że "niemożliwym jest skuteczne wytoczenie powództwa o ustalenie prawa (z art. 189 k.p.c.)" skoro takiego powództwa jeszcze nie wytoczył. Co do pominięcia złożonych w Wydziale Komunikacji Starostwa Powiatowego dokumentów, tj. zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym nr [...] i opinii rzeczoznawcy nr oceny [...], to podnieść należy, że znajdują się one w aktach administracyjnych sprawy (patrz: k. 13 oraz k.15-18 a.a) i na ich podstawie ustalono zatarcie nr VIN na podszybiu samochodu. W takim stanie rzeczy Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Można mieć zastrzeżenia co do lakoniczności uzasadnienia organu I instancji w części faktycznej, ale pozostały one bez wpływu na wynik sprawy. W związku z powyższym Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.