III SA/Kr 254/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Halina Jakubiec (spr.) Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2013 r. sprawy ze skarg M. P. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 grudnia 2012 r. nr [....] z dnia 27 grudnia 2012 r. nr [....] z dnia 27 grudnia 2012 r. nr [....] z dnia 27 grudnia 2012 r. nr [....] z dnia 27 grudnia 2012 r. nr [....] z dnia 27 grudnia 2012 r. nr [....] z dnia 27 grudnia 2012 r. nr [....] w przedmiocie zasiłku celowego I. skargi oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz adwokata P. P. Kancelaria Adwokacka ul. [....] kwotę 1680,00 (słownie: tysiąc sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzjami z dnia 27 grudnia 2012 r. - nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2012 r. nr [...] odmawiającą przyznania skarżącej M. P. zasiłku celowego na zakup spłuczki do wc ; - nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2012 r. nr [...] odmawiającą przyznania skarżącej zasiłku celowego na uregulowanie opłat za energię elektryczną i bieżący czynsz; - nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2012 r. nr [...] odmawiającą przyznania skarżącej zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie; - nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2012 r. nr [...] odmawiającą przyznania skarżącej zasiłku celowego na sfinansowanie indywidualnego kursu; - nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2012 r. nr [...] odmawiającą przyznania skarżącej zasiłku celowego na zakup leków oraz środków higieny osobistej; - nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2012 r. nr [...] odmawiającą przyznania skarżącej zasiłku celowego na wykonanie kserokopii dokumentacji medycznej od lekarzy specjalistów; - nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2012 r. nr [...] odmawiającą przyznania skarżącej zasiłku celowego na sfinansowanie kursu. Jako podstawa prawna decyzji wskazane zostały przepisy art. 3, 8 ust. 1 i 39 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U.2009.175.1362 ze zm.) oraz art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 2005r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz.U.2005.267.2259). Decyzje zapadły w następujących okolicznościach stanu faktycznego: M. P. wniosła w dniach 12,21.09 i 5.10.2012 r. o przyznanie pomocy finansowej w postaci zasiłków celowych z przeznaczeniem na zakup spłuczki do wc, uregulowanie opłat za energię elektryczną i bieżący czynsz, zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie, sfinansowanie indywidualnych kursów, zakup leków, środków higieny osobistej i na wykonanie kserokopii dokumentacji medycznej od lekarzy specjalistów. Organ pierwszej instancji dokonał ustaleń, iż skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i jest zarejestrowana w Grodzkim Urzędzie Pracy jako bezrobotna bez prawa do zasiłku. Nie podejmuje żadnej pracy zarobkowej. Do dnia 31.07.2012 r. była zaliczona do lekkiego stopnia niepełnosprawności. Jest osobą zdolną do podjęcia zatrudnienia i nie legitymuje się zaświadczeniem o niezdolności do pracy. W sierpniu 2012 r. utrzymywała się z dodatku mieszkaniowego w kwocie 188,93 zł miesięcznie i zasiłku okresowego w wysokości 280,54 zł miesięcznie. Organ wyliczył, że skarżąca spełnia kryterium dochodowe ustalone przez art. 8 ust. 1 pkt 1 ww ustawy a w sprawie o zasiłek celowy z przeznaczeniem na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie, spełniła także kryterium dochodowego tej pomocy, wymagające nieprzekroczenia 150% kryterium dochodowego z ustawy o pomocy społecznej. Cytując przepis art. 39, iż zasiłek celowy przyznawany jest na zaspokojenie niezbędnej potrzeby bytowej, organ zauważył, że uwzględnieniu podlegają też inne przepisy z w/w ustawy, a szczególnie obowiązki wnioskodawcy i beneficjenta pomocy społecznej z art. 4 cyt. ustawy. Organ wskazał jednocześnie, iż obowiązkiem organu pomocowego nie jest ponoszenie kosztów pełnego utrzymania obywateli, ale pomaganie im w trudnej sytuacji życiowej. Podkreślił konieczność współpracy wnioskodawców o pomoc społeczną z organem pomocowym w każdym momencie postępowania administracyjnego. Rozważania te organ odniósł do sytuacji skarżącej, której zarzucił brak tej współpracy, podnosząc, że w trakcie wywiadu środowiskowego przedstawiona została jej oferta pracy w formie zajęć organizowanych przez Centrum Integracji Społecznej przez 3 dni w tygodniu za wynagrodzenie w wysokości ok. 700 zł miesięcznie, za którą to pracę odprowadzane miały być składki na ubezpieczenie społeczne a ubezpieczenie zdrowotne opłacać miał organ. Skarżąca nie wykazała zainteresowania tą ofertą. Organ wskazał też, że skarżąca nie informuje organu na bieżąco o swojej aktualnej sytuacji życiowej oraz udziela nieprawdziwych informacji, za przykład podając, że zataiła wiadomość o złożeniu przez siebie wniosku o ustalenie stopnia niepełnosprawność, choć twierdziła w trakcie kontaktów z pracownikiem socjalnym, że takiego wniosku nie zamierzała składać. Podobnie z informacją o pobycie w stacjonarnym leczeniu uzdrowiskowym w K w dniach 19.07 - 09.08.2012 r. W dokumentach sprawy sprzed wyjazdu do sanatorium do K, jak i po powrocie, skarżąca nie informowała organu zarówno o planowaniu jak i o charakterze pobytu, udzielając informacji błędnych czy nawet fałszywych, jak we wniosku z dnia 06.06.2012 r., kiedy zawiadamiała organ, iż posiada skierowanie na Oddział dzienny rehabilitacji i z tego powodu będą trudności z jej obecnością w domu w godz. 11.00 - 15.00. Według organu przedstawiony stan sprawy kwalifikuje się do naruszenia przez skarżącą obowiązku wynikającego z art. 4 ustawy, zgodnie z którym należy umożliwić pracownikowi socjalnemu ustalenie całokształtu sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej, wydatkować uzyskanej pomocy społecznej zgodnie z jej przeznaczeniem oraz wywiązywanie się z ustalonych z pracownikiem socjalnym zobowiązań. Rozpatrując wniosek o sfinansowanie indywidualnego kursu organ zwrócił uwagę na poprzedzające wniosek starania skarżącej o skierowanie ją na specjalistyczne kursy, zauważając, że organ nie był w stanie uzyskać od niej informacji jakiego rodzaju dokładnie kursem jest zainteresowana. Pismo w tej sprawie było dwukrotnie awizowane i wróciło z adnotacją jako nieodebrane. W dalszej kolejności propozycje kursów, które przedstawiła skarżąca, organizowanych w K i w W nie zyskały akcepcji Sekcji Projektów, gdyż koszt tych szkoleń przekraczał możliwości organu. Organ na koniec wyjaśnił, że decyzja o przyznaniu zasiłku celowego, przeznaczonego również na dożywianie, wydawana jest w granicach uznania administracyjnego a świadczenia z pomocy społecznej powinny służyć wyłącznie jako wsparcie w przezwyciężeniu trudnych sytuacji życiowych, a nie doprowadzić do całkowitego przejęcia ponoszenia ich przez system pomocy społecznej. Odmawiając wnioskowanej pomocy organ szczególnie miał na uwadze przepis art. 11 ust. 2 ww ustawy, pozwalający za niewłaściwe zachowanie w stosunku do pracowników socjalnych odmówić wnioskowanej pomocy. Organ miał także na uwadze okoliczności sprawy i granice uznania administracyjnego jakie pozostawia mu zarówno art. 39 ustawy o pomocy społecznej jak i art. 5 ust. 1 ustawy o ustanowieniu programu wieloletniego (...), decydując, że wniosek w zakresie dożywiania jest nieuzasadniony. Organ zwrócił uwagę, że w dniu 22.10.2012 r. przyznał skarżącej zasiłek z przeznaczeniem na przygotowanie jednego posiłku dziennie w kwocie 150 zł na miesiące 10. i 11.2012 r., i w ogóle skarżąca systematycznie jest wspomagana finansowo przez pomoc społeczną. W dniu 22.10.2012r. wydane zostały bowiem decyzje o zasiłkach celowych na czynsz w kwocie 50 zł, na energię elektryczną w kwocie 60 zł, oraz zasiłek okresowy od 1.10.2012 r. do 30.11.2012 r. Wcześniej w miesiącach czerwiec 2012 przyznano zasiłki celowe w łącznej kwocie 1100 zł na posiłki, zakup żywności, uregulowanie opłat za gaz, energię elektryczną i pokrycie kosztów przejazdu MPK. M. P. wniosła odwołanie od ww decyzji, podnosząc, iż decyzja została wydana w oparciu o nieprawdziwe twierdzenia. Zaprzeczyła by nie starała się o podjęcie kursów z ramach KIŚ przy MOPS, wskazując, że wielokrotnie pod koniec 2011 r. i na początku 2012 r. kierowała zapytania do MOPS w sprawie kursów. Udzielano jej wymijających i sprzecznych informacji. Po rozmowie z Kierownikiem GUP złożyła wniosek o dofinansowanie do kursu indywidualnego, ale go nie otrzymała z powodu zbyt dużej ilości chętnych. Podkreśliła trudności komunikacyjne z pracownikami MOPS, którzy obarczają ją winą za wszystko i nie wykazują chęci jakiejkolwiek pomocy. Mimo trudności w dostępie do informacji dostarczyła do MOPS wydruki komputerowe ofert kursów, które ją interesują wraz z cenami. Zarzuciła MOPS oświadczanie nieprawdy i prawdopodobnie ukrywanie niektórych ze składanych przez nią do akt sprawy oświadczeń czy dokumentów. Wskazała, iż nie żąda, by MOPS przyznał jej zasiłki na wszystkie potrzeby, a jedynie wnioskuje o pomoc w najbardziej niezbędnych zakresie. Wskazała też, iż informowała o swojej nieobecności od dnia 18.07.2012 r. przed wyjazdem i wówczas też umawiała się na wywiad środowiskowy. Jeszcze raz podkreśliła swoją trudną sytuację osobistą i zdrowotną. Wnosiła o przyznanie wnioskowanej pomocy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania wydało opisane na wstępie decyzje. Wyjaśniając na wstępie zasady przyznawania zasiłku celowego, organ wskazał, że przysługuje on wówczas gdy jest nieodzowny do pokrycia podstawowych potrzeb osoby i jej koniecznych życiowych wydatków. Przyznawany jest w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby. Organ zwrócił przy tym uwagę, że przyznając zasiłek celowy istotne jest by uwzględniać potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy jeżeli odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Organ nie uznał za potrzebę tego rodzaju potrzeby sfinansowania indywidualnego kursu. Podzielił stanowisko organu I instancji, że w przedmiotowej sprawie postawa skarżącej nie wskazuje na chęć wykorzystania własnych możliwości. Posiadanie wykształcenia i wieku odpowiedniego dla aktywności zawodowej, przy braku przeciwwskazań zdrowotnych do podjęcia pracy, sytuuje ją w dosyć dobrej według organu - w porównaniu z innymi beneficjentami pomocy społecznej - sytuacji zawodowej. Jak zauważył organ, zgodnie z art. 2 ust. 2 cyt. ustawy strona jest zobowiązana w pierwszej kolejności do wykorzystania własnych środków, by zwalczyć trudną sytuację życiową a pomoc społeczna ma zatem charakter wyłącznie subsydiarny. Natomiast niewywiązywanie się skarżącej z kolejnych terminów spotkań mających na celu jej zaktywowanie na rynku pracy, jak i rezygnacja z tej formy wsparcia, sugeruje, iż nie zamierza poprawić we własnym zakresie swojej sytuacji. Taka postawa – brak współdziałania - w ocenie organu, spełnia przesłanki wskazane w art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej i uzasadnia odmowę przyznania wnioskowanych świadczeń. W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na ww decyzje M. P. wniosła o ich uchylenie, podnosząc argumenty tożsame z argumentacją odwołania, podkreślając szczególnie złą sytuację finansową. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Pełnomocnik skarżącej w sprawach skarg na decyzje nr [...] i [...] zarzucił im naruszenie przepisu prawa materialnego art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej poprzez jego niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że przyznanie zasiłku celowego na sfinansowanie kursu podnoszącego kwalifikacje zawodowe nie jest objęte zakresem tego przepisu oraz naruszenie przepisów postępowania art. 7, 77 i 80 kpa poprzez nierozpatrzenie całego zebranego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, pominięcie istotnych okoliczności i wydanie decyzji w oparciu o ustalenia poczynione z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, polegające na wydaniu decyzji w oparciu o wadliwe ustalenia, że w odniesieniu do skarżącej zachodzą przesłanki, o których stanowi art. 11 ust. 2 ustawy, w której właściwa wszechstronna ocena materiału dowodowego w sprawie przemawiała za wnioskiem, że takie przesłanki w sprawie nie zachodzą. W związku z zarzutami podanej treści pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonych powyższych decyzji oraz poprzedzających je decyzji organu pierwszej instancji. Uzasadniając zarzuty pełnomocnik wskazał, że zasiłki celowe kierowane są do osób znajdujących się w szczególnie trudnej sytuacji życiowej a organ zastosował w sposób nieuprawniony zawężającą wykładnię przepisu art. 39, która nie znajduje uzasadnienia w literalnym brzmieniu przepisu zawierającym otwarty katalog przypadków, w których zasiłek celowy może być przyznany, nie definiując jednocześnie niezbędnej potrzeby życiowej. Pełnomocnik podniósł, że w sytuacji osoby bezrobotnej możliwość znalezienia pracy jest często pierwszą i najbardziej podstawową potrzeba bytową. Nadto, nie ma racjonalnych powodów by z katalogu potrzeb wyłączyć kurs zawodowy, który w perspektywie umożliwi beneficjentowi pomoc w znalezieniu pracy i usamodzielnieniu się, skoro organy dopuściły przyznanie zasiłku celowego na naprawę czy remont. Ponadto pełnomocnik wywiódł, że nie zaistniały w sprawie przesłanki z art. 11 ust. 2 ustawy, zauważając, że organ drugiej instancji lakonicznie jedynie odniósł się do twierdzeń skarżącej zawartych w odwołaniu, w których polemizowała z zarzutami braku współpracy postawionymi jej przez organ pierwszej instancji. Zauważył w tym miejscu, że skarżąca przez cały okres poprzedzający wnioskowany zasiłek na wrzesień 2012r. podejmowała działania mające na celu jej aktywizację na rynku pracy. Od maja do lipca 2011r. skarżąca, w koordynacji z MOPS-em wykonywała prace w ramach inwentaryzacji cmentarza B. Następnie od sierpnia 2011r. do 30.06.2012r. skarżąca wykonywała prace społeczno-użyteczne w Urzędzie Miasta. Zarzucone zostało także, iż nie wzięta została pod uwagę okoliczność, że skarżąca nie z własnej woli zaprzestała wykonywanie zleconych prac w lipcu 2012 r. ale udała się na konieczny dla ratowania zdrowia pobyt w sanatorium. Brak informacji o pobycie w sanatorium ze strony skarżącej został przyznany przez pełnomocnika, niemniej nie zgodził się on z dalekoidącymi konsekwencjami w staraniach o pomoc społeczną. Brak złożenia przez skarżącą wniosków o skierowanie na kurs za pośrednictwem Grodzkiego Urzędu Pracy wyjaśnione zostało wyraźnym w tym względzie wskazaniem pracowników MOPS-u, którzy mieli uznawać je za bezcelowe. Generalnie pełnomocnik zarzucił organowi odwoławczemu, że ograniczył się do podtrzymania stanowiska organu pierwszej instancji, nie analizując argumentów skarżącej i nie wyjaśniając z jakiego powodu odmawia słuszności jej argumentacji, czym naruszył art. 7, 77 i 80 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Przystępując do oceny legalności zaskarżonych decyzji (postanowień) sąd bada czy zaskarżona decyzja (postanowienie) nie narusza prawa oraz czy zostały wydane w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu. Mając na uwadze powyższe kryteria Sąd uznał, że skargi M. P. nie podlegają uwzględnieniu. Postawę prawną zaskarżonych decyzji stanowił przepis art. 39 ustawy o pomocy społecznej stanowiący w par. 1 i 2, że: Art. 39. 1. W celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. 2. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. W rozstrzygnięciu o zasiłku celowym istotne są dwa elementy: pojęcie "niezbędnej potrzeby bytowej" oraz uznaniowość w przyznaniu tego świadczenia. Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "niezbędnej potrzeby bytowej". Zawarł jedynie przykładowe wyliczenie okoliczności, w których zasiłek celowy może być przyznany, które nie jest wyczerpujące, co oznacza że nie są to jedyne potrzeby mogące być zaspokojonymi z kwoty przyznanego zasiłku celowego, niemniej można wyodrębnić pewne cechy potrzeb na jakie w pierwszej kolejności zasiłek celowy może być przyznany. Chodzi przede wszystkim o potrzeby, bez których zaspokojenia powstaje niebezpieczeństwo zagrożenia życia i zdrowia osoby (żywność, leki, leczenie, opał, odzież). W ten kanon wpisują się również potrzeby w postaci niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw, jednak chodzi tu tylko o takie naprawy i remonty, które zabezpieczają byt, a nie które podnoszą jakość (por. wyrok WSA w Łodzi z 9.01.2013 r. sygn. akt II SA/Łd 1066/12, Lex nr 1270480). Jeśli chodzi o uznaniowość w przyznawaniu tego rodzaju pomocy to zasadą jest, że spełnienie przez osobę kryteriów przyznania zasiłku celowego (także osiągnięcie kryterium dochodowego) nie oznacza, że istnieje po jej stronie roszczenie o przyznanie świadczenia w kwocie, która w jej ocenie byłaby wystarczająca na zaspokojenie określonej przez nią potrzeby. Po pierwsze uznaniowość wyraża się w możliwości oceny przez organ czy wskazana przez wnioskującego potrzeba mieści się zakresie potrzeb finansowanych przez pomoc społeczną. Po drugie uznaniowość wyraża się w możliwości rozpoznania prawa do zasiłku celowego konkretnej osoby z punktu widzenia jej relacji z pracownikami pomocy społecznej, którą ustawa określa jako odpowiednia współpraca z organem pomocowym w poprawie trudnej sytuacji materialnej oraz punktu widzenia interesu społecznego wyrażającego się w proporcjonalnym rozdysponowywaniu środków w stosunku do całościowych potrzeb społeczeństwa i możliwości finansowych organu pomocowego. Przenosząc powyższe na grunt spraw M. P., przyjąć należy, że orzekające w sprawie organy w sposób właściwy oceniły niezbędność potrzeby bytowej w postaci sfinansowania skarżącej indywidualnego kursu i w sposób wystarczający dla kontroli Sądu dokonały analizy uprawnienia skarżącej do pozostałych zasiłków z punktu widzenia jej współpracy z Ośrodkiem Pomocy Społecznej, dotychczasowej udzielonej jej pomocy i ogólnie przyjmując własnych możliwości finansowych. Wskazać trzeba, że kontrola przez sąd administracyjny legalności działań organów w ramach uznania sprowadza się do tego, czy postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego (w szczególności z przepisami art. 7, 77 i 107 kpa) oraz czy zgodnie z nimi ustalono stan faktyczny sprawy, a rozstrzygnięcie wynika z tych ustaleń. Istotnym jest czy organ rozpatrzył wniosek o pomoc poprzez wyliczenie kwoty dochodu, zanalizowanie sytuacji życiowej, zdrowotnej, możliwości zarobkowania, form pomocy w tym kwot już przyznanych ponownie wnioskującemu o pomoc, analizę zachowania tej osoby w szczególności czy udziela ona organowi pełnych i rzetelnych informacji na temat sytuacji bytowej a na koniec czy organ wziął pod uwagę własne możliwości finansowe. Wszystkie te elementy stanu faktycznego zostały zawarte w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Skarżąca faktycznie osiągnąwszy w miesiącu wrzesień 2012 r. dochód w kwocie 280,54 zł miesięcznie spełniła kryterium dochodowe zarówno z ustawy o pomocy społecznej jak i z ustawy o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania". Spełniła przesłankę przyznania pomocy polegającą na byciu osobą bezrobotną. Jeśli chodzi o ocenę zdarzeń przyjętych przez organy jako brak współpracy z organem rolą Sądu nie jest rozstrzyganie czy konkretna sytuacja nosiła znamiona braku współpracy, o którym stanowi art. 11 ust. 2 ustawy, zwłaszcza, że następuje w sprawie odmienność oceny zdarzeń przez organ i samą skarżącą. Sąd ocenia w tym zakresie sposób argumentacji o braku współpracy i to, czy o braku współpracy świadczą dokumenty zgromadzone w sprawie. W aktach sprawy znajdują się wyjaśnienia skarżącej o powodach nieinformowania o pobycie w sanatorium oraz informacje o stosunku skarżącej do wymogu wyjaśnień w kwestii aktualnej sytuacji życiowej, które świadczą o prawdziwości twierdzeń organu (k.1849, 1841). Jeśli chodzi o brak niezbędności potrzeby bytowej odnoszonej do sfinansowania indywidualnego to słusznym jest stanowisko organów, zwłaszcza w kontekście pozostałych zgłaszanych i finansowania uprzednio potrzeb skarżącej, że indywidualny kurs nie nosi cechy niezbędności a zwrócić też należy uwagę na poprzedzające wniosek o zasiłek celowy starania skarżącej o sfinansowanie kursu, która wymagała sfinansowania kursów o wartości przekraczającej możliwości finansowe organu. Na koniec zgodzić się należy z organami, że skarżąca jako systematyczny beneficjent pomocy społecznej nie może oczekiwać finansowania całokształtu jej potrzeb życiowych, gdyż liczą się także potrzeby innych starających się o pomoc. Sąd, mając na uwadze powyższe, oddalił skargi M. P. na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu orzeczono w pkt 3 sentencji wyroku zgodnie z art. 250 w zw. z ar. 205 § 2 ustawy p.p.s.a. oraz § 19 pkt 1 i 2 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 22013.461).