III SA/Kr 254/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. K. W. – L. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi kasacyjnej G. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 lutego 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 254/14 w sprawie ze skargi G. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 grudnia 2013 r. nr: [...] w przedmiocie zasiłku celowego p o s t a n a w i a przyznać na rzecz adw. K. W. – L. wykonującej zawód w Kancelarii Adwokackiej ul. C, W (filia w S ul. K., S) od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie kwotę 180 zł (słownie: sto osiemdziesiąt złotych) powiększoną o podatek od towarów i usług w wysokości 41,40 zł (słownie: czterdzieści jeden złotych, czterdzieści groszy), stanowiącą wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 października 2014 roku przyznane zostało skarżącemu G. P. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu. Po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej zarządzeniem Dziekana ORA z dnia 9 stycznia 2015 roku nr [...] na pełnomocnika skarżącego został wyznaczony adw. D. G. Wyznaczony pełnomocnik reprezentował skarżącego w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, a następnie sporządził i wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 lutego 2015 roku oddalającego skargę. Zgodnie z wnioskiem adw. D. G. z dnia 10 listopada 2015 roku Okręgowa Rada Adwokacka w W w dniu 4 grudnia 2015 roku wyznaczyła adwokata z innej miejscowości do pełnienia czynności przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wskazana w ten sposób została adwokat K. W. - L. W dniu 30 grudnia 2015 roku przed NSA odbyła się rozprawa, w której w charakterze pełnomocnika z urzędu G. P. wzięła udział adw. K. Z., działająca na zasadzie pełnomocnictwa substytucyjnego udzielonego przez adw. K. Z. - L. Do protokołu rozprawy zgłoszony został wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które nie zostały w żadnym stopniu pokryte. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 2034/15 oddalił skargę kasacyjną, a rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu zostało przekazane do rozpoznania przez sąd I instancji. Pismem z dnia 29 czerwca 2016 roku adw. K. W. – L. ponowiła wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Z brzmienia art. 253 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.), wynika, że o wyznaczenie adwokata sąd zwraca się do właściwej okręgowej rady adwokackiej. Jeśli adwokat ustanowiony w ten sposób ma podjąć czynności poza siedzibą sądu orzekającego, właściwa okręgowa rada adwokacka, na wniosek ustanowionego adwokata, wyznaczy w razie potrzeby adwokata z innej miejscowości (art. 253 § 3 p.p.s.a.). Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Okręgowa Rada Adwokacka w W wyznaczyła do pełnienia czynności przed Naczelnym Sądem Administracyjnym Panią Mecenas K. W. - L. Zgodnie z art. 250 § 1 p.p.s.a. wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Od dnia 1 stycznia 2016 roku szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801). Zgodnie z brzmieniem § 22 w/w rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W niniejszej sprawie należy zatem zastosować przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 461)., bowiem skarga kasacyjna inicjująca postępowanie przed Sądem II instancji została wniesiona przed dniem 1 stycznia 2016 roku. Z treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit "c" w/w rozporządzenia wynika, że zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej należy się pełnomocnikowi z urzędu za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wysokość stawki minimalnej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam adwokat, nie sporządził i nie wniósł kasacji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna stanowiąca podstawę obliczenia wysokości wynagrodzenia dla adwokata ustanowionego z urzędu wynosi zatem w niniejszej sprawie 240 zł (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit "c" rozporządzenia). Biorąc pod uwagę fakt, że adwokat K. D. Ł. została pełnomocnikiem G. P. po zakończeniu postępowania sądowego w pierwszej instancji, nie sporządziła i nie wniosła skargi kasacyjnej należy zastosować wyższy wskaźnik (75 %) wskazany w § 18 ust. 1 pkt 2 lit "c" cyt. rozporządzenia. Wynagrodzenie adwokata wynosi zatem 180 zł (75 % z 240 zł). W myśl § 2 ust. 3 w/w rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (180 zł x 23 % = 41,40 zł). Mając powyższe na uwadze postanowiono jak w sentencji na mocy art. 250 § 1 w zw. z art. 253 § 3 oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.