III SA/Kr 255/16
PostanowienieWSA w Krakowie2017-02-13
Skład orzekający: Kazimierz Bandarzewski, Janusz Kasprzycki, Barbara Pasternak
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego, sąd powinien zawiesić postępowanie?Ratio decidendi
Sąd administracyjny może zawiesić postępowanie, jeśli rozstrzygnięcie sprawy objętej skargą zależy od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego. W niniejszej sprawie, obie skargi dotyczyły tej samej uchwały i kwestionowały ten sam przepis, a prawomocność wyroku w innej, powiązanej sprawie, przesądzała o sposobie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.Stan faktyczny
Skarżący zarzucili uchwale Rady Miasta L. naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym, twierdząc, że uchwała ogranicza ich działalność gospodarczą poprzez narzucanie konieczności uwzględnienia określonych przystanków. Skarżący podnieśli, że kompetencja do określenia przystanków nie jest równoznaczna z określeniem przebiegu linii komunikacyjnych. Burmistrz Miasta L. wniósł o oddalenie skargi.Rozstrzygnięcie
Zawieszono postępowanie sądowe.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki WSA Barbara Pasternak Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2017 r. sprawy ze skargi B. P., K. K., K. S., A.W., A. W., P. M., J. S., T. W. na uchwałę Rady Miasta L. z dnia 14 października 2015 r. nr [....] w przedmiocie określenia przystanków komunikacyjnych ( przelotowych, początkowych i końcowych) oraz zintegrowanego węzła przesiadkowego udostępnionego dla wszystkich operatorów i przewoźników na terenie miasta L., zarządzanych przez Miasto L. postanawia: zawiesić postępowanie sądowe
Rada Miasta L w dniu 14 października 2015 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie określenia przystanków komunikacyjnych (przelotowych, początkowych i końcowych) oraz zintegrowanego węzła przesiadkowego udostępnionego dla wszystkich operatorów i przewoźników na terenie Miasta L, zarządzanych przez Miasto L. Podstawę prawną uchwały stanowiły art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2015 r. poz. 1515, z późn. zm.) w związku z art. 15 ust. 1 pkt 3, pkt 6, pkt 7 i ust. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 5, poz. 13 z późn. zm.).
B. P., K. K., K. S., A. W., Z. K., A. W., P. M., J. S., T. W., T. S., M. Ż. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, po uprzednim bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa (z dnia 16 grudnia 2016 r.), uchwałę Nr [...] Rady Miasta L z dnia 14 października 2015 r. Skarga Z. K. została prawomocnie postanowieniem z dnia 20 maja 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 255/16 odrzucona. Skargi T. S. i M. Ż. zostały także prawomocnie postanowieniem z dnia 20 lipca 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 255/16 odrzucone.
Skarżący zarzucili przedmiotowej uchwale naruszenie art. 15 ust 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym.
W ocenie skarżących uchwała została podjęta z naruszeniem obowiązującego porządku prawnego, gdyż na podstawie tej uchwały, w szczególności § 1 ust 2 uchwały, dochodzi do ograniczenia działalności gospodarczej prywatnych przewoźników poprzez władcze narzucenie w drodze aktu prawa miejscowego konieczności uwzględnienia we wszystkich liniach komunikacyjnych przystanków początkowych i końcowych.
Na podstawie delegacji wynikającej z art. 15 ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym Rada Miasta L posiada kompetencje do określenia przystanków komunikacyjnych i dworców oraz warunków i zasad korzystania, tj. określeniu przystanków komunikacyjnych i dworców, których właścicielem lub zarządzającym jest jednostka samorządu terytorialnego, udostępnionych dla operatorów i przewoźników oraz warunków zasad korzystania z tych obiektów. Jednakże zaprezentowany powyżej przepis w żadnym wypadku nie uprawnia do władczego ustalania przebiegu linii komunikacyjnych, a przede wszystkim narzucania przewoźnikom uwzględnienia w projekcie linii przystanków początkowych, końcowych i przelotowych takich jak przy ul. R przystanek L, Ł Centrum oraz dworzec na ul. T. W ocenie skarżących kompetencja do określenia przystanków i dworców nie jest równoznaczna z określeniem przebiegu linii komunikacyjnych.
Skarżący podnieśli, że zaskarżona uchwała prowadzi do wyrządzenia znacznej szkody, gdyż zmusza ona przewoźników wykonujących zadania z zakresu transportu drogowego do dokonania korekt w trasach przewozów zgodnie z odgórnie narzuconymi wytycznymi organu. Zaznaczono, że to przedsiębiorca przedstawia do organu proponowany rozkład jazdy, schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami komunikacyjnymi, żaden zaś przepis prawa nie przyznaje tej kompetencji Radzie Miasta L czy Burmistrzowi Miasta.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta L wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", sąd administracyjny może zawiesić postępowanie w sprawie w razie ustalenia, że rozstrzygniecie sprawy objętej skargą zależy od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego. Taka sytuacja zachodzi, w ocenie Sądu, w tej sprawie.
W dniu 14 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie o sygn. akt III SA/Kr 1724/15, opub. LEX nr 2038618, rozpoznał skargę Wojewody na § 1 ust. 2 uchwały Rady Miasta L z dnia 14 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia przystanków komunikacyjnych (przelotowych, początkowych i końcowych) oraz zintegrowanego węzła przesiadkowego udostępnionego dla wszystkich operatorów i przewoźników na terenie miasta L zarządzanych przez Miasto L i stwierdził nieważność § 1 ust. 2 zaskarżonej uchwały. Wyrok ten nie jest prawomocny, albowiem została od niego wniesiona skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sąd II instancji do dnia dzisiejszego skargi kasacyjnej nie rozpoznał.
Z akt sprawy wynika, że tę samą uchwałę zaskarżyli w tej sprawie skarżący zarzucając w szczególności niezgodność z prawem jej § 1 ust. 2. Mając na uwadze taką sytuację Sąd w tej sprawie uznał, ze te dwie sprawy pozostają ze sobą w ścisłym i bezpośrednim związku. Od prawomocności wyroku z dnia 14 kwietnia 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 1724/15 zależy sposób rozstrzygania w tej sprawie. Obie bowiem sprawy dotyczą skarg na tę samą uchwałę i kwestionują ten sam przepis (§ 1 ust. 2). W przypadku oddalenia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu l instancji z dnia 14 kwietnia 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 1724/15 bezprzedmiotowym stanie się dalsze rozpoznawanie w tej sprawie skarg w zakresie niezgodności z prawem § 1 ust. 2 zaskarżonej uchwały. Także potencjalnie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego uchylający wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 kwietnia 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 1724/15 przesądzi o sposobie rozpoznania także i tej sprawy.
Tym samym skoro związek pomiędzy rozpoznaniem sprawy o sygn. akt III SA/Kr 255/16 a prawomocnym rozstrzygnięciem sprawy o sygn. akt III SA/Kr 1724/15 jest oczywisty, to Sąd uznał za uzasadnione zawieszenie w tej sprawie postępowania sądowego.
Sąd podejmie z urzędu postępowanie w tej sprawie z chwilą wydania w sprawie o sygn. akt III SA/Kr 1724/15 orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Mając powyższe na uwadze Sąd w tej sprawie uznał, że zachodzi przesłanka z art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. i na tej podstawie orzekł jak w sentencji.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 17.07.2026. · Źródło