III SA/Kr 259/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga Sędziowie WSA Hanna Knysiak-Molczyk WSA Maria Zawadzka (spr.) Protokolant Sylwia Piwowarska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2014 r. sprawy ze skargi E. T.-G., E. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania rozgraniczeniowego skargę oddala. Decyzją z dnia 17 grudnia 2013 r. Nr [...] (omyłkowo nazywanym postanowieniem) Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 267, dalej k.p.a.) w związku z art. 29 i art. 30 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne o kartograficzne (t.j. Dz. U. Nr 193, poz.1287 z 2010r. ze zm.) - po rozpatrzeniu zażalenia E. T. G. i E. G. (dalej: skarżący) od decyzji Wójta Gminy R z dnia [...] 2013r., znak: [...] umarzającej postępowanie rozgraniczeniowe wszczęte postanowieniem w dniu [...] 2011 r., znak: [...], w części dotyczącej granic nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako dz. ew. nr [...], położona we wsi R, stanowiąca własność skarżących, obj. Kw nr [...] od nieruchomości oznaczonej w ewidencji nr [...] uwidocznionej w ewidencji gruntów pod numerem jednostki rejestrowej [...], wpisanej na rzecz władającego Gmina R – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie prawnym i faktycznym. Postanowieniem z dnia [...] 2011 r, Wójt Gminy R wszczął postępowanie dotyczące m. in. granic nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów, jako działka ew. nr [...], położonej we wsi R, stanowiących własność skarżących, obj. Kw nr [...] od nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ew. nr [...], stanowiąca własność W. H. i J. H., objętej Kw nr [...] oraz od nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ew. nr [...] objęta Kw nr [...] i działka ew. nr [...], objęta Kw nr [...] stanowiące własność T. G. i G. G., a także od nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ew. nr [...] uwidocznionej w ewidencji gruntów pod numerem jednostki rejestrowej [...], wpisanej na rzecz władającego: Gmina R. Decyzją Starosty z dnia [...] 2013 r., znak: [...] został zatwierdzony podział działki ew. nr [...] na dwie działki, z których jedna ozn. nr [...] została nabyta przez Gminę pod drogę gminną, a druga działka ozn. nr ew. [...] pozostała przy skarżących, jako dotychczasowym właścicielu. Decyzja ta stanowiła podstawę wpisu w księdze wieczystej i katastrze nieruchomości. Decyzją z dnia [...] 2013 r. Wojewoda utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty, która stała się tym samym ostateczna. Zatem organ I instancji stwierdził, że zaszły istotne zmiany w stanie prawnym i faktycznym sprawy, gdyż dz. ew. nr [...], będąca we władaniu Gminy, graniczy obecnie z dz. ew. nr [...] będącą również własnością Gminy. Działka ew. nr [...] (która powstała z podziału dz. ew. nr [...]), stanowiąca własność skarżących przestała graniczyć z dz. ew. nr [...]. Postępowanie dotyczące ustalenia granicy pomiędzy dz. ew. nr [...], a dz. ew. nr [...] stało się zatem bezprzedmiotowe i dlatego decyzją z dnia [...] 2013 r., znak: [...] Wójt Gminy R umorzył w tej części postępowanie rozgraniczeniowe, jako bezprzedmiotowe. W odwołaniu skarżący zarzucili, że postępowanie dotyczące podziału dz. ew. nr [...] toczy się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie, a zatem działka ew. nr [...] "będąca obecnie własnością Gminy R" wyznaczona została na papierze i obarczona jest błędem granicznym w stosunku do stron na gruncie. Zdaniem skarżących w sprawie najpierw powinna być ustalona granica pomiędzy dz. ew. nr [...], a dz. ew. nr [...], a dopiero potem - po ustaleniu stanu zgodnego z prawem i stanem faktycznym - możliwy byłby podział dz. ew. nr [...]. Samorządowe Kolegium odwoławcze po zapoznaniu się z zebranym materiałem dowodowym utrzymało zaskarżoną decyzje w mocy. Organ odwoławczy powołał treść art. 29 ust. 1 i art. 30 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz wskazał, że istotą sporu o rozgraniczenie jest przebieg granic sąsiednich nieruchomości, w celu ustalenia jaki jest zakres - a więc zasięg prawa własności właścicieli sąsiadujących ze sobą nieruchomości. Skoro istotą postępowania rozgraniczeniowego jest ustalenie do jakich granic sięga prawo właściciela - to geodeta w pierwszej kolejności winien ustalić przebieg granicy prawnej przede wszystkim w oparciu o stan prawny nieruchomości wynikający z tytułów prawa własności. Organ odwoławczy podkreślił, że granice prawne nieruchomości to granice, których przebieg można odtworzyć na gruncie w oparciu o istniejące na tę okoliczność dokumenty, przy czym dokumenty te winny odpowiadać technicznym standardom geodezyjno-kartograficznym. Aby mogło być prowadzone postępowanie rozgraniczeniowe muszą istnieć wydzielone prawnie (geodezyjnie) nieruchomości o spornych lub zatartych granicach. Jedynie wówczas postępowanie administracyjne w sprawie o rozgraniczenie ma swój przedmiot. Oznacza to, że możliwe jest ustalenie przebiegu granic tylko pomiędzy nieruchomościami, które ze sobą sąsiadują. Tymczasem jedna z działek podlegających rozgraniczeniu została objęta ostateczną (utrzymaną w mocy przez Wojewodę decyzją z dnia [...] 2013 r.) decyzją Starosty z dnia [...] 2012 r., znak: [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. rozbudowa drogi gminnej nr [...] K od km 0+002,58 do km 0+225.52 "B" w R. Na mocy tej decyzji został zatwierdzony podział dz. ew. nr [...] na dwie działki, z których jedna ozn. nr [...] została nabyta przez Gminę pod drogę gminną, a druga działka ozn. nr ew. [...] pozostała przy dotychczasowym właścicielu. Decyzja ta stanowi podstawę do dokonania zmian w księdze wieczystej i katastrze nieruchomości. Decyzją z dnia [...] 2013 r. Wojewoda utrzymał w mocy ww. decyzję, a zatem stała się ona ostateczna i podlega wykonaniu. Złożenie skargi do WSA, mającej na celu ocenę zgodności z prawem decyzji ostatecznej, na mocy której został dokonany podział nieruchomości nie wstrzymuje wykonania tej decyzji jak również nie stanowi przesłanki do zawieszenia postępowania o rozgraniczenie nieruchomości. Dopóki decyzja ostateczna nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego bądź nie zostanie wydane postanowienie o wstrzymaniu jej wykonania, dopóty decyzja ta wywołuje określone w niej skutki prawne. Zatem dokonany ww. decyzją Starosty podział nieruchomości, która była przedmiotem niniejszego rozgraniczenia doprowadził do tego, że została zlikwidowana sporna granica pomiędzy dz. ew. nr [...], a dz. ew. nr [...], której ustalenie miało nastąpić w tym postępowaniu. Podział działki ew. nr [...] spowodował zmianę przedmiotu postępowania wszczętego postanowieniem z dnia [...] 2011r, znak: [...] Wójta Gminy R, a wykazany wyżej brak spornej granicy oznacza, że postępowanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe. Organ odwoławczy wskazał również, kiedy zachodzą przypadki bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a., dodając, że jego zdaniem w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z brakiem przedmiotu postępowania, gdyż brak jest granicy pomiędzy dz. ew. nr [...], a dz. ew. nr [...]. Nowowydzielona działka ozn. nr [...] została nabyta przez gminę i obecnie sąsiaduje z działką stanowiącą drogę gminną - we władaniu Gminy R. Działka oznaczona nr ew. [...], stanowiąca własność skarżących i nie graniczy obecnie z działką ozn. nr [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucili organom naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez nie dokonanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i nie zebranie wyczerpującego materiału dowodowego, co polegało na błędnym ustaleniu, że w chwili obecnej nie zachodzą przesłanki do rozgraniczenia pomiędzy działką nr [...] , a działką [...] powstałą z działki nr [...] oraz wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającej go decyzji Wójta Gminy R i przekazanie sprawy temu ostatniemu organowi do jej ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że Wójt Gminy R umorzył postępowanie w sprawie stojąc na stanowisku, że działka nr [...] nie graniczy z działką nr [...], albowiem działka nr [...] podzielona została na działkę nr [...] i [...], z których to działka nr [...] stała się własnością Gminy R w oparciu o ustawę z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych i działka ta obecnie graniczy z działką nr [...]. Zgodnie ze stanem faktycznym decyzja Starosty nr [...] nr [...] z dnia [...] 2012r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. Rozbudowa drogi gminnej nr [...] od km 0+002.58 do km 0+225.52 "B" w R jest ostateczna, jednakże skarżący w niniejszej sprawie wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody z dnia [...] 2013 r. nr [...] wydanej na wskutek odwołania od powyższej decyzji Starosty z dnia [...] 2012r. Postępowanie to toczy się, zatem kwestia podziału działki nr [...] nie jest ostatecznie przesądzona, gdyż zależeć to będzie od rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a ponadto zdaniem skarżących nie mogło dojść do podziału działki nr [...] na działki nr [...] i [...], jeżeli nie ustalono faktycznie granic z działką nr [...]. W tym stanie działka nr [...] "będąca obecnie własnością Gminy R" wyznaczona została jedynie "na papierze" i obarczona jest błędem granicznym w stosunku do stanu na gruncie. W sprawie przede wszystkim winna być ustalona granica pomiędzy działką nr [...], a działką nr [...], a dopiero potem - po ustaleniu stanu zgodnego z prawem i stanem faktycznym możliwy byłby podział działki nr [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający jej eliminację z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności należało stwierdzić, że kontrolowane postępowanie administracyjne dotyczyło rozgraniczenia nieruchomości. Rozgraniczenie jest urzędowym ustaleniem przebiegu granicy pomiędzy sąsiadującymi nieruchomościami, a jego istotą jest ustalenie, do jakich granic sięga prawo właściciela. Celem postępowania rozgraniczeniowego nie jest natomiast wytyczenie wszystkich granic określonej nieruchomości w taki sposób, aby jej powierzchnia odpowiadała treści księgi wieczystej. Rozgraniczenie wszystkich granic określonej nieruchomości z przyległymi nieruchomościami lub innymi gruntami dokonywane jest jedynie w miarę potrzeby. Potrzeba ta powstaje wówczas, gdy ze wszystkimi właścicielami nieruchomości sąsiednich powstał spór co do prawidłowego przebiegu poszczególnych granic (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 1103/12). Postępowanie administracyjne zakończyło się decyzją wydaną na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którym gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Istota bezprzedmiotowości postępowania polega na tym, że nastąpiło takie zdarzenie prawne lub faktyczne, które spowodowało, że przestała istnieć ta szczególna relacja między faktem (sytuacją faktyczną danego podmiotu), a prawem (sytuacją prawną danego podmiotu), z którą prawo łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej (zob. wyrok NSA z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 467/11; LEX nr 1219036). Innymi słowy, postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe - w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. - tylko wtedy, gdy brak jest sprawy administracyjnej, która może być załatwiona decyzją. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a. oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej, co do istoty. Oznacza to, iż wszystkie elementy badanego stanu prawnego i faktycznego są tego rodzaju, że niepotrzebne jest postępowanie mające na celu wyjaśnienie wszystkich tych okoliczności w sprawie (zob. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2104/10; LEX nr 1138074). Decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach strony. Wywiera ona inny skutek: stwierdza, że brak jest przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy. Skutki tej decyzji mają charakter procesowy, nie kształtuje się natomiast stosunek materialnoprawny (por. wyrok NSA z dnia 12 września 2012 r., sygn. akt II GSK 1096/12; LEX nr 1218383). Przenosząc powyższe rozważania do realiów postępowania rozgraniczeniowego należy stwierdzić, że aby mogło być prowadzone postępowanie rozgraniczeniowe muszą istnieć wydzielone prawnie (geodezyjnie) nieruchomości o spornych lub zatartych granicach. Jedynie wówczas postępowanie administracyjne w sprawie o rozgraniczenie ma swój przedmiot (zob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 356/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący tymczasem zawęzili treść przedmiotu postępowania rozgraniczeniowego wyłącznie do "sporu granicznego". Istotnie, zdaniem Sądu, taki spór jest niewątpliwie elementem przedmiotu postępowania – nie jest to jednak samodzielny (wystarczający) element postępowania rozgraniczeniowego. Spór graniczny musi zostać bowiem zracjonalizowany przesłankami obiektywnymi, jak choćby istnieniem wydzielonych prawnie (geodezyjnie) nieruchomości, pomiędzy którymi mogłaby istnieć granicą, co do przebiegu której toczyłby się ów spór. Sąd w pełni podziela ocenę stanu faktycznego, przeprowadzoną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zgodnie z którą w kontrolowanej sprawie nie istnieją geodezyjnie wydzielone nieruchomości, pomiędzy którymi mogłaby istnieć granica objęta sporem. Trzeba bowiem zauważyć, że jedna z działek podlegających rozgraniczeniu została objęta ostateczną (utrzymaną w mocy przez Wojewodę decyzją z dnia [...] 2013 r.) decyzją Starosty z dnia [...] 2012 r., znak: [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. rozbudowa drogi gminnej nr [...] K od km 0+002,58 do km 0+225.52 "B" w R. Na mocy tej decyzji został zatwierdzony podział dz. ew. nr [...] na dwie działki, z których jedna ozn. nr [...] została nabyta przez gminę pod drogę gminną, a druga działka ozn. nr ew. [...] pozostała przy dotychczasowym właścicielu. Decyzja ta jest ostateczna i podlega wykonaniu i dopóki nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego wywiera skutki prawne. Należy podkreślić, że nie ma znaczenia okoliczność podnoszona przez skarżących, że ww. decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Jak słusznie wskazał organ, złożenie skargi do WSA, mającej na celu ocenę zgodności z prawem decyzji ostatecznej, na mocy której został dokonany podział nieruchomości, nie wstrzymuje wykonania tej decyzji. Na marginesie jedynie wypada wspomnieć, że skarga na decyzję Wojewody z dnia [...] 2013 r. została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 4 lipca 2014 r., sygn. akt II SA Kr 1148/13. Jednocześnie w toku postępowania sądowego, które zakończyło się wydaniem ww. wyroku oddalono wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody z dnia [...] 2013 r. Reasumując powyższe stwierdzić należy, że dokonany ww. decyzją Wojewody podział nieruchomości, która była przedmiotem postępowania rozgraniczeniowego w badanej sprawie doprowadził do zlikwidowania spornej granicy pomiędzy działką ewidencyjną nr [...], a dz. ew. nr [...], której ustalenie miało nastąpić w tym postępowaniu. Brak spornej granicy stworzył z kolei stan bezprzedmiotowości postępowania w tym zakresie. Odnosząc się do zarzutów skargi, że w pierwszej kolejności powinno dojść do rozgraniczenia, albowiem jest to niezbędne do późniejszego, właściwego podziału nieruchomości w drodze decyzji wydanej na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2003 r., Nr 80, poz. 721 ze zm.) Sąd stwierdza, że jest on niezasadny. Wskazać należy, że rozgraniczenie nieruchomości dokonywane na podstawie ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne jest postępowaniem zupełnie odrębnym i niezależnym od trybu w jakim dokonuje się podział nieruchomości w ramach cyt. wyżej ustawy o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Postepowanie rozgraniczeniowe nie wpływa w sposób bezpośredni na toczące się postępowanie administracyjne w sprawie realizacji inwestycji drogowej i nie jest warunkiem wydania w tej mierze decyzji (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt II Sa/Gd 946/11). Sąd podkreśla, że w powołanym wyroku odniesiono się co prawda do postępowania rozgraniczeniowego już na etapie postępowania przed sądem powszechnym jednak z uwagi na tożsamość przedmiotu postepowania rozgraniczeniowego stanowisko zawarte w tym wyroku można odnieść również do stanu faktycznego badanej sprawy. Stwierdzono w nim również – z czym w pełni zgadza się orzekający Sąd – że "przymiot zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 kpa mogą mieć tylko rozstrzygnięcia, które warunkują wydanie orzeczenia merytorycznego co w niniejszej sprawie nie występuje. Przytoczyć w tym miejscu należy, podzielane przez Sąd orzekający stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 października 201 r. sygn. akt II OSK 1612/09 , według którego zagadnienie wstępne dotyczy sytuacji, w której rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy będącej przedmiotem postępowania uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego, bez rozstrzygnięcia, którego w ogóle nie jest możliwe wydanie decyzji administracyjnej w postępowaniu głównym W niniejszej sprawie rozpoznanie i rozstrzygniecie sprawy będącej przedmiotem postępowania nie jest uwarunkowane koniecznością zakończenia postępowania przed sądem powszechnym. Organ winien bowiem rozpoznać merytorycznie wniosek skarżącego mając na uwadze treść przepisu art. 11d ustawy stanowiący o wymogach jakie winien spełnić wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej a więc ustalić czy wniosek skarżącego spełnia wymogi ustawowe. Nie jest bowiem dopuszczalnym uzależnienie wydania decyzji w trybie ustawy od spełnienia warunków w niej nie przewidzianych. Tak jak to wskazano w powoływanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 509/09 w postępowaniu w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi publicznej mogą zostać rozstrzygane wyłącznie te kwestie, które wskazuje ustawa w zakresie dróg publicznych, nie mogą być natomiast rozstrzygane kwestie, dla których właściwe są inne postępowania, w tym przed sądem powszechnym (...)". Z powyższego jednoznacznie wynika zatem, że wbrew twierdzeniom skarżących wynik postępowania rozgraniczeniowego nie stanowi kwestii wstępnej dla postępowania toczącego się na podstawie ustawy o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. W badanej sprawie pod rozstrzygnięcie sądu poddana została jedynie kwestia proceduralna, a w szczególności okoliczność, czy zaistniały przesłanki umorzenia postepowania w zakresie określonym zaskarżoną decyzją. Kwestie współzależności obu postępowań, kwestie właścicielskie lub odszkodowawcze znajdują się poza zakresem kognicji orzekającego w niniejszej sprawie Sądu. Jedynie na marginesie wypada zwrócić uwagę na wyjątkowy charakter ustawy o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, na podstawie której wydana została ostateczna decyzja Wojewody z dnia [...] 2013, która z kolei zdeterminowała wynik badanego postępowania. Wyjątkowy charakter ustawy wyrażony jest nie tylko w jej tytule, ale wynika też z całości uregulowań, których intencją jest stworzenie prawnych instrumentów, zapewniających sprawny przebieg inwestycji drogowych, a tym samym szybką modernizację i rozbudowę sieci dróg w kraju. Ustawa została zamierzona jako regulacja czasowa. Jej działanie jest bowiem ograniczone w czasie określonym w art. 45 ustawy. W uzasadnieniu do projektu ustawy (druk sejmowy nr 858 z 30 sierpnia 2002 r.), na co zwrócił także uwagę Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 6 czerwca 2006 r. sygn. akt K 23/2005, stwierdzono, że omawiana ustawa jest regulacją służącą realizacji strategii gospodarczej rządu "Przedsiębiorczość - Rozwój - Praca", a w szczególności części zatytułowanej "Infrastruktura - klucz do rozwoju". Jej celem jest zdecydowane uproszczenie procedur przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych. Jest to niezbędne do wyraźnego przyspieszenia procesu budowy tych dróg, a zwłaszcza dróg szybkiego ruchu (w tym autostrad) oraz obwodnic miast. Przyspieszenie rozwoju sieci dróg krajowych jest warunkiem nadrobienia zaległości w tym zakresie występujących między Polską a większością krajów europejskich oraz podstawą do długotrwałego rozwoju ekonomicznego i cywilizacyjnego kraju. Reasumując Sąd stwierdza, że zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę nie stwierdził również, by zaskarżona decyzja została dotknięta innymi niż zarzucane przez skarżącą wadami, które uzasadniałyby jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności. Wobec powyższego skargę oddalono na zasadzie art. 151 p.p.s.a.