III SA/Kr 276/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzenr (spr.) Sędziowie WSA Renata Czeluśniak WSA Halina Jakubiec Protokolant specjalista Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2017 r. sprawy ze skargi L. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowa przyznania świadczenia wychowawczego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 28 grudnia 2016 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2016 r. nr [...] o odmowie przyznania L. D. – dalej skarżąca, świadczenia wychowawczego na dziecko – N. D. Powyższa decyzja została wydana w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny ustalony przez organy: Wnioskiem z dnia 2 września 2016 r. skarżąca zwrócił się o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na córkę N. D. Prezydent Miasta odmawiając skarżącej przyznania wnioskowanego świadczenia stwierdził, że rodzice dziecka są rozwiedzeni, a Sąd Okręgowy Wydział Cywilny – Rodzinny w wyroku z dnia 2 sierpnia 2016r. sygn. akt [...] powierzył prawo wykonywania władzy rodzicielskiej nad małoletnią córką obojgu rodzicom ustalając jednocześnie, że miejscem zamieszkania dziecka będzie miejsce zamieszkania przy ojcu. Organ I instancji wskazując na przepisy ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U.2016.195) – dalej jako "ustawa" dotyczące opieki naprzemiennej stwierdził , że o opiece naprzemiennej możemy mówić wyłącznie, gdy wynika ona z orzeczenia sądu , a nie ze stanu faktycznego dotyczącego opieki nad dzieckiem. W ocenie organu , z treści orzeczenia sądu musi wynikać wprost, iż dziecko będzie mieszkać z każdym z rodziców w powtarzających się okresach ( art.582 § 4 i 598 Kodeksu postepowania cywilnego ). Zdaniem organu , nie jest orzeczeniem o opiece naprzemiennej orzeczenie , w którym sąd wskaże miejsce zamieszkania dziecka przy jednym z rodziców i jednocześnie ustali zasady kontaktu z dzieckiem dla drugiego z rodziców. W związku z tym , że córka skarżącej , zgodnie z wyrokiem rozwodowym , ma miejsce zamieszkania przy ojcu , odmówiono skarżącej przyznania wnioskowanego świadczenia . W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca podniosła, że w rzeczywistości córka zamieszkuje z nią i jest zameldowana w miejscu zamieszkania matki. Do odwołania skarżąca załączyła zaświadczenie Prezydenta Miasta z dnia 21 września 2016 r. oraz oświadczenie ojca dziecka z dnia 2 września 2016 r. Zdaniem skarżącej , jeżeli organ miał jakiekolwiek wątpliwości dotyczące miejsca zamieszkania córki , mógł przeprowadzić wywiad środowiskowy . Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie jej świadczenia wychowawczego , biorąc pod uwagę również jej trudną sytuację finansową. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję podzieliło stanowisko organu I instancji przedstawione w uzasadnieniu tej decyzji. Organ odwoławczy streścił przebieg dotychczasowego postępowania oraz wskazał na przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie. Powołał treść art. 4 ww. ustawy, zgodnie z którym celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. Świadczenie wychowawcze przysługuje: matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka do dnia ukończenia przez dziecko 18 roku życia. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 2 pkt 16 ww. ustawy, do członków rodziny nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko; w przypadku, gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu, dziecko zalicza się jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców. W rozpatrywanej sprawie małżeństwo skarżącej z ojcem dziecka zostało rozwiązane przez rozwód w dniu 2 sierpnia 2016 r. W wyroku rozwodowym Sąd stwierdził, że prawo wykonywania władzy rodzicielskiej nad dzieckiem powierza obojgu rodzicom ustalając, że miejscem zamieszkania małoletniej jest miejsce zamieszkania ojca. Sąd nie rozstrzygał w przedmiocie kontaktów rodziców z córką i w przedmiocie obowiązku alimentacyjnego względem córki. Zgodnie z art. 27 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny miejscem zamieszkania dziecka pozostającego pod władzą rodzicielską jest miejsce zamieszkania rodziców albo tego z rodziców, któremu wyłącznie przysługuje władza rodzicielska lub któremu zostało powierzone wykonywanie władzy rodzicielskiej. Natomiast, jeżeli władza rodzicielska przysługuje na równi obojgu rodzicom mającym osobne miejsce zamieszkania, miejsce zamieszkania dziecka jest u tego z rodziców, u którego dziecko stale przebywa. Jeżeli dziecko nie przebywa stale u żadnego z rodziców, jego miejsce zamieszkania określa sąd rodzinny. W sytuacji ustalenia miejsce zamieszkania przez Sąd, orzeczenie to wiąże zarówno strony, jak i organy administracji państwowej. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na fakt, że od dnia 29 sierpnia 2015 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy otrzymał nowe brzmienie , jednak żaden przepis nie definiuje opieki naprzemiennej. Zgodnie ze stanowiskiem doktryny, wykonywanie opieki równoważnej, naprzemiennej, polega na tym, iż w określonych, powtarzających się okresach czasu dziecko mieszka z jednym z rodziców. W ocenie organu odwoławczego w rozpatrywanej sprawie nie można stwierdzić, że skarżąca sprawuje opiekę nad córką w sposób naprzemienny. Okolicznością sporną jest miejsce zamieszkania córki , a twierdzenie skarżącej , że dziecko mieszka z nią nie zostało poparte żadnym późniejszy niż wyrok rozwodowy d rozstrzygnięciem sądowym w tym zakresie. Organ wyjaśnił , że orzeczenie o miejscu zamieszkania dziecka przy danym rodzicu nie ma powagi rzeczy osądzonej , albowiem w razie zmiany stosunków może zostać stosownie do okoliczności zmienione. Zatem do czasu zmiany postanowienia sądu w zakresie miejsca zamieszkania nie jest możliwe pozytywne rozpatrzenie wniosku skarżącej. Na powyższą decyzję wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżąca wniosła o zmianę przedmiotowej decyzji poprzez przyznanie świadczenia wychowawczego. Skarżąca zakwestionowała ocenę materiału dowodowego dokonaną przez organ odwoławczy oraz poglądy prawne wyrażone w zaskarżonej decyzji. Skarżąca przyznała , że w wyroku orzekającym rozwód rodziców dziecka , sąd orzekł , że miejsce zamieszkania córki jest przy ojcu. Organ nie wziął jednak pod uwagę przedstawione przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego dowody w postaci oświadczenia ojca córki oraz zaświadczenia o jej zameldowaniu , z których jednoznacznie wynika , że dziecko faktycznie mieszka z matką. W ocenie skarżącej organ mógł zweryfikować te informacje poprzez przeprowadzenie wywiadu środowiskowego kuratora , bądź wywiadu z Policji . Kontakty każdego z rodziców z córką nie są sporne , dlatego sąd rodzinny nie orzekł w tym zakresie. Zarzuciła, że organ administracyjny w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji przywołał szereg przepisów , które nie odnoszą się do aktualnej sytuacji skarżącej. Świadczenia , którego domaga się skarżąca jest niezbędne na pokrycie wydatków związanych z wychowaniem córki z powodu trudnej sytuacji finansowej rodziny. To skarżąca faktycznie sprawuje pieczę nad dzieckiem w miejscu jego dotychczasowego zamieszkania , którego nie zmieniało. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2016.1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem . Oznacza to , że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego i procesowego , nie zaś według kryterium słuszności . Na podstawie art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2016.718) Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności , Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza , że skarga zasługuje na uwzględnienie , bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie zostało podjęte z istotnymi naruszeniami prawa materialnego i procesowego, co obligowało Sąd do jego usunięcia z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta o odmowie przyznania świadczenia wychowawczego na córkę skarżącej . Powodem odmowy przyznania wnioskowanego przez skarżącą świadczenia było przyjęcie , iż córka ma miejsce zamieszkania przy ojcu , zgodnie z wyrokiem rozwodowym rodziców dziecka. W ocenie składu orzekającego, w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego i obowiązujących przepisów prawa, nie zasługuje na aprobatę stanowisko organu odwoławczego zaprezentowane na gruncie rozpoznawanej sprawy, że prawo do świadczenia wychowawczego na córkę nie przysługuje skarżącej, ponieważ z treści załączonego do akt sprawy wyroku rozwodowego wynika, że miejscem zamieszkania dziecka jest miejsce zamieszkania przy ojcu. Zasady i warunki nabywania prawa do świadczenia wychowawczego zostały uregulowane w ustawie z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu. W myśl art. 4 ust. 1 i 2 ustawy celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. Przysługuje ono matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka do dnia ukończenia przez dziecko 18 roku życia (ust. 3 ww. artykułu) w wysokości 500,00 zł miesięcznie na dziecko w rodzinie (art. 5 ust. 1 ustawy). Zgodnie z art. 2 pkt 16 ww. ustawy, rodzina oznacza odpowiednio następujących członków rodziny: małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz zamieszkujące wspólnie z tymi osobami, pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25 roku życia, a także dzieci, które ukończyły 25 rok życia, legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz.U.2016.162); do członków rodziny nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko; w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu, dziecko zalicza się jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców. Definicja ustawowa " rodziny" w sposób istotny różni się od pojęcia " rodziny" rozumianego tradycyjnie. Oczywistym bowiem jest, że dziecko w tradycyjnym ujęciu "rodziny" zawsze należy do rodziny obojga rodziców. Tymczasem w ustawie o pomocy państwa w wychowaniu dzieci ustawodawca jako zasadę przyjął, że dziecko uznawane jest za członka tylko jednej rodziny, wyjątkowo zaś można zaliczyć dziecko jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców. O tym, do której rodziny należy zaliczyć dziecko, decyduje, który z uprawnionych podmiotów wymienionych w art.4 ust.2 wspólnie zamieszkuje z dzieckiem, a w konsekwencji, który faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem. Za powyższym stanowiskiem przemawia użyty w art.2 pkt.16 ustawy zwrot, że rodzinę stanowią osoby wspólnie zamieszkujące z dziećmi pozostającymi na ich utrzymaniu. Wspólne zamieszkiwanie - co do zasady – wiążę się z faktycznie sprawowaną opieką nad dzieckiem. Ustawodawca w art.22 ww. ustawy, w przypadku zbiegu prawa do świadczenia wychowawczego, przyznał prawo do tego świadczenia podmiotowi, który faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem. Analiza przepisów ww. ustawy pozwala na przyjęcie stanowiska, zgodnie, z którym – co do zasady - dziecko należy do rodziny rodzica, z którym wspólnie zamieszkuje i który sprawuje nad tym dzieckiem faktyczną opiekę. Wyjątkiem od tej zasady jest sytuacja, w której zgodnie z orzeczeniem sądu opiekuńczego, dziecko jest pod opieką naprzemienną rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu. Art. 2 pkt 16 ww. ustawy, we wskazanym zakresie jest jasny i nie wymaga zabiegów interpretacyjnych. Opieka naprzemienna wynika z orzeczenia sądu. W sytuacji braku orzeczenia o władzy naprzemiennej, o którym mowa w art. 2 pkt 16 ww. ustawy, opieka naprzemienna może wynikać także z pisemnego porozumienia, jeżeli z jego treści wynikać będzie, że rodzice rozwiedzeni, żyjący w separacji lub w rozłączeniu sprawują opiekę nad wspólnym dzieckiem na przemian w następujących po sobie okresach. Nieracjonalne jest bowiem przyjęcie, że opieka naprzemienna musi wynikać wyłącznie z wyroku sądu, skoro rodzice dziecka mogą sami ustalić taki sposób sprawowania opieki nad wspólnym dzieckiem. Odmienna wykładnia art.2 pkt.16 ww. ustawy prowadzi do wniosku, że premiowani byliby rodzice dziecka, którzy nie mogą się porozumieć między sobą co do sposobu wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem, a jednocześnie wykładnia taka jest niesprawiedliwą wobec rodziców, którzy są w stanie to uczynić bez ingerencji sądu. Odmienne stanowisko organu w tym zakresie należy uznać za błędne. Podkreślić należy , że w rozpatrywanej sprawie skarżąca na żadnym etapie postępowania administracyjnego nie twierdziła , że sprawuje opiekę naprzemienną . Wprost przeciwnie, skarżąca domagała się przyznania świadczenia wychowawczego w całości tj. w wysokości 500 zł. Zgodzić należy się z zarzutem skarżącej , że powołane przez organ odwoławczy przepisy i argumentacja związana z opieką naprzemienną nie dotyczą sporu , jaki zaistniał w niniejszej sprawie. Sprawowanie opieki nad dzieckiem należy do istotnych spraw dziecka i wymaga szczególnej ostrożności w rozstrzyganiu tych kwestii , zwłaszcza w przypadku zaistnienia sporu między rodzicami dziecka. Nie jest rolą organów pomocy społecznej wkraczanie w zakres materii zastrzeżonej dla innych organów ( sądu rodzinnego ) i omijanie w ten sposób ustawowych regulacji dotyczących opieki nad dzieckiem. Niemniej jednak , zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 ustawy, jeżeli w stosunku do osoby ubiegającej się o przyznanie świadczenia wychowawczego lub osoby pobierającej to świadczenie wystąpią wątpliwości dotyczące sprawowania opieki nad dzieckiem, w tym również w przypadku, o którym mowa w art. 22, wydatkowania świadczenia wychowawczego niezgodnie z celem lub marnotrawienia świadczenia wychowawczego, organ właściwy oraz marszałek województwa mogą zwrócić się do kierownika ośrodka pomocy społecznej o przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U.2015.163), w celu weryfikacji tych wątpliwości. Z punktu widzenia ustawy, dla przyznania świadczenia wychowawczego konieczne jest ustalenie z kim (z którym rodzicem po rozwodzie) mieszka faktycznie dziecko. Jeżeli bowiem po rozwodzie dziecko nie mieszka z rodzicem, to rodzic, z którym dziecko nie mieszka nie może wnioskować o świadczenie wychowawcze na to dziecko , ani nie może uwzględnić tego dziecka w składzie rodziny. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że rodzice córki skarżącej są rozwiedzeni , a zgodnie z wyrokiem orzekającym o rozwiązaniu małżeństwa pomiędzy skarżącą a ojcem dziecka , władza rodzicielska została powierzona obojgu rodzicom przy czym, miejscem zamieszkania małoletniej będzie miejsce zamieszkania ojca dziecka. Ustalenie miejsca zamieszkania córki skarżącej w wyroku Sądu Okręgowego Wydział Cywilny – Rodzinny z dnia 2 sierpnia 2016r. , sygn. akt [...] jest wiążące dla organów administracyjnych, co wynika z art.365 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964r (Dz.U.2014.101) – Kodeks postepowania cywilnego. Przepis ten stanowi , że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd , który je wydał , lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej , a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Podkreślić należy , że ani Kodeks postępowania cywilnego , ani ww. ustawa o pomocy państwa w wychowaniu dzieci , nie wyłączają związania prawomocnym orzeczeniem organów państwowych , organów administracji publicznej, czy sądów. Istnienie zatem prawomocnego orzeczenia sądowego w przedmiocie ustalenia miejsca pobytu dziecka przy ojcu , w ocenie Sądu rozstrzygającego niniejszą sprawę , oznacza , że córka skarżącej należy do rodziny ojca , a nie do rodziny jej matki , przy czym pojęcie "rodziny" oznacza rodzinę w rozumieniu art.2 pkt.16 ww. ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci. Ponadto należy zauważyć , że ustalenie przez Sąd miejsca pobytu dziecka przy ojcu oznacza , że dziecko w miejscu zamieszkania ojca ma pobyt stały. W związku z tym każdorazowy pobyt dziecka w innym miejscu należy traktować jak pobyt tymczasowy , gdyż zgodnie z art.28 Kodeksu cywilnego można mieć tylko jedno miejsce zamieszkania . Zgromadzony w rozpatrywanej sprawie materiał dowodowy budzi jednak wątpliwości co do tego , gdzie jest miejsce zamieszkania córki skarżącej . Przede wszystkim należy zauważyć , że wyrok rozwodowy ustalający miejsce zamieszkania córki przy ojcu był wydany w dniu 2 sierpnia 2016r. Dokładnie miesiąc później , bo 2 września 2016 r skarżąca składając wniosek o przyznanie świadczenia wychowawczego wskazała w tym wniosku , że córka mieszka z nią. Okoliczność tę potwierdził ojciec dziecka w oświadczeniu również z dnia 2 września 2016r . Z przedłożonego oświadczenia ojca nie wynika , gdzie mieszka ojciec dziecka. Z akt administracyjnych wynika , że we wcześniejszym wniosku o przyznanie świadczenia wychowawczego z dnia 28 kwietnia 2016r. wynika , że w tej dacie skarżąca była mężatką i ojciec dziecka mieszkał ze skarżącą oraz ich córką. W tych okolicznościach sprawy zachodzi wątpliwość , czy dziecko nadal mieszka ze swoimi rodzicami , pomimo orzeczonego rozwodu i w takim przypadku "miejsce zamieszkania córki przy ojcu" jest jednocześnie miejscem zamieszkania dziecka przy matce , czy też rodzice dziecka mają różne miejsca zamieszkania. Jak wyżej podniesiono , po orzeczeniu rozwodu sytuacja dziecka w zakresie miejsca zamieszkania i sprawowania opieki nad nim mogła ulec zmianie i rodzice w drodze pisemnego porozumienia mogli ustalić nowe zasady , bez konieczności zwracania się w tym zakresie do sądu . Materiał dowodowy niniejszej sprawy jest niewystarczający dla prawidłowego jej rozstrzygnięcia, ponieważ organy administracyjne uchyliły się od zweryfikowania prawdziwości twierdzeń skarżącej w zakresie sprawowanej przezeń opieki nad córką. Przy ponownym orzekaniu organy administracyjne rozważą, czy konieczne jest przeprowadzenie wywiadu środowiskowego i ewentualne uzupełnienie materiału dowodowego w celu ustalenia faktycznego miejsca zamieszkania małoletniej i kto sprawuje nad nią faktyczną opiekę. Braki materiału dowodowego w tym zakresie świadczą o naruszeniu przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., które mogło w istotnym stopniu rzutować na wynik sprawy. Zgodnie z powołanym przepisami, organ administracji publicznej zobowiązany jest do wszechstronnego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz oceny okoliczności sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Ponadto zgodnie z treścią art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek strony podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada prawdy obiektywnej jest naczelną zasadą postępowania administracyjnego. Skarżąca w odwołaniu podnosiła konkretne argumenty , do których organ odwoławczy nie odniósł się w zaskarżonej decyzji , pomimo obszernej argumentacji nie związanej z istotą sporu ( opieka naprzemienna) . Reasumując, Sąd stwierdza , że w niniejszej sprawie organy orzekające naruszyły przepisy postępowania, to jest art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., co w dalszej kolejności prowadziło do naruszenia prawa materialnego, to jest art. 2 punkt 16 ustawy, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy . Stosownie do art.153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ , którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.