III SA/Kr 277/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Lechowski po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy Rabka-Zdrój na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 30 września 2005 r. Nr [...] w przedmiocie zezwolenia na świadczenie usług w zakresie zbierania odpadów od właścicieli nieruchomości postanawia: skargę odrzucić. Decyzją z dnia [...].2004r. [...] z powołaniem na przepisy art. 7 ust. 3 i 9 ust. 1 c pkt 1 ustawy z 13 września 1996 o utrzymaniu porządku i czystości w gminach (Dz. U. Nr 133, poz. 622 z późn. zm.) Burmistrz Miasta Rabka - Zdrój odmówił przedsiębiorstwu A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. wydania zezwolenia na odbiór i wywóz odpadów komunalnych stałych wytworzonych przez mieszkańców Gminy Rabka - Zdrój. Rozpatrując odwołanie tego podmiotu Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 30.09.2005r. [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekając merytorycznie udzieliło zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości z terenu Miasta Rabka - Zdrój. Na decyzję tę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Gmina Rabka-Zdrój reprezentowana przez Burmistrza Miasta Rabka -Zdrój. Skargę oparto na zarzucie, że pomiędzy datą wydania zaskarżonej decyzji (30.09.05) a datą jej wysłania do przedsiębiorcy i Burmistrza (19.10.05) zmianie uległy (od 13.10.05) przepisy prawa materialnego - warunki udzielania zezwoleń. W uzasadnieniu decyzji podkreślono, że z zaskarżoną decyzją nie zgadza się z tych przyczyn Burmistrz Miasta Rabka-Zdrój. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi, z uwagi na brak po stronie Gminy przymiotu strony, ewentualnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Zgodnie z przepisem art. 50 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) upoważnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Ustawa z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tj. Dz. U. z 2005r. Nr 236, poz. 2008), zgodnie z przepisem art. 1 ust. 1 reguluje trzy kwestie: zadania gminy w zakresie czystości i porządku w gminach, obowiązki właścicieli nieruchomości dotyczące utrzymania czystości i porządku, oraz warunki udzielania zezwoleń podmiotom świadczącym usługi w zakresie objętym regulacją usta wy. Przepisy Rozdziału 4 ustawy (art. 7 i n) regulują warunki udzielania zezwoleń na świadczenie usług m.in. w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. Zgodnie z przepisami art. 7 ust. 3 i 6 wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa i podaje do publicznej wiadomości wymagania jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na świadczenie usług oraz rozstrzyga w drodze decyzji w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie przez przedsiębiorców działalności w zakresie określonym przepisami art. 7 ust. 1 ustawy. Zarazem przepis art. 4 zawarty w Rozdziale 2 ustawy regulującym zadania gminy, określa w sposób wyczerpujący jakie kwestie stanowić mogą przedmiot podjętych przez radę gminy w drodze uchwały (i po zasięgnięciu opinii państwowego inspektora sanitarnego), ustaleń co do zasad utrzymania czystości i porządku na terenie gminy. Z wzajemnej relacji przepisów rozdziału 2 i 4 ustawy wynika, iż przepisy prawa materialnego nie przydają gminie kompetencji do uczestniczenia w postępowaniu, którego przedmiotem jest uzyskanie zezwolenia na świadczenie usług przez osobę trzecią , w trybie przepisów rozdziału 4. Zarazem z przepisu art. 7 ust. 3 i 6 ustawy wynika, iż wójt, burmistrz czy prezydent miasta, wydając decyzję w przedmiocie zezwolenia na świadczenie usług przez przedsiębiorców w zakresie określonym art. 7 ust. 1 pkt 1-4, działa w granicach własnych, przyznanych mu ustawowo kompetencji do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej w tym przedmiocie, a nie jako organ gminy i w granicach zakresu prawnego gminy. Za utrwalone w orzecznictwie (por. np. postanowienie SN z 9.11.2001 III RN 189/01 - OSNP 2002/8/171, czy wyrok SN z 7.06.2001 III RN 104/00 -OSNP 1/2002/pkt 4) należy uznać stanowisko, iż organ gminy nie ma własnego interesu prawnego we wniesieniu skargi. Tym bardziej nie służy on wójtowi |burmistrzowi, prezydentowi miasta) , gdy będąc co prawda uprawniony na podstawie art. 31 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. L. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) do reprezentowania gminy, decyzję w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej wydaje na podstawie własnych ustawowych kompetencji, a niejako organ gminy. Z uzasadnienia skargi wynika wprost, iż w istocie jest ona wniesiona przez Burmistrza Miasta Rabka-Zdrój, który wydał w I instancji decyzję w sprawie, w związku z podnoszonym zarzutem naruszenia prawa materialnego przez organ odwoławczy - Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Skarga określając jako podmiot składający tę skargę — Gminę Miasta Rabka-Zdrój reprezentowaną przez jej Burmistrza - nie próbuje nawet wskazać żadnych przepisów prawa materialnego, z których wynikać mógłby rzeczywisty interes prawny Gminy (a nie interes faktyczny), dający Gminie Rabka-Zdrój legitymację do wniesienia skargi w tej sprawie, dotyczącej osoby trzeciej. Z tych przyczyn, skarga jako niedopuszczalna ulega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.