III SA/Kr 280/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. J. na uchwałę Rady Miasta z dnia 24 października 2007r. Nr [...] w przedmiocie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. Pismem z dnia 24 stycznia 2008r. M. J. wniosła skargę na uchwałę Rady Miasta Nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy. Skarżąca domagała się w niej stwierdzenia niezgodności z prawem zaskarżonej uchwały w części dotyczącej wyłączenia możliwości ubiegania się o najem lokalu mieszkalnego, wchodzącego w skład zasobu mieszkaniowego Gminy, przez osoby, które zbyły lub przekazały lokal lub budynek mieszkalny w całości lub części (§ 49 tej uchwały). Zaskarżonej uchwale M. J. zarzuciła naruszenie art. 4 ust. 1 i 2, art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, zasobie mieszkaniowym gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. nr 31, poz. 266 z późn. zm). W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o oddalenie skargi z uwagi na brak podstaw do jej uwzględnienia. Na rozprawie w dniu 10 marca 2009r. pełnomocnik skarżącej został zobowiązany do wykazania, ze skarżąca poprzedziła wniesienie skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia jej interesu prawnego zaskarżoną uchwałą. Pismem z dnia 8 kwietnia 2009r. pełnomocnik skarżącej poinformował Sąd, iż skarżąca nie dysponuje odpowiedzią Rady Miasta na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dotyczące zaskarżonej uchwały. Również wśród dokumentów, które pełnomocnik skarżącej uzyskał w siedzibie Rady Miasta, brak było w/w wezwania, jak i odpowiedzi Rady na to wezwanie, gdyż jak wynika z informacji przekazanych przez pracowników Rady Miasta, wezwanie takie nigdy nie wpłynęło na dziennik podawczy Rady. Pełnomocnik skarżącej zaznaczył jednak, że w dniu 22 listopada 2007r. skarżąca skierowała do Wojewody wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. Wojewoda przekazał ten wniosek Prezydentowi Miasta z prośbą o zajęcie stanowiska w sprawie. Pismo to zostało następnie przesłane do Wydziału Mieszkalnictwa, Zespołu Radców Prawnych, Sekretarza Miasta oraz Kancelarii Rady Miasta. Mając powyższe na względzie pełnomocnik skarżącej stwierdził, iż wezwaniem do usunięcia naruszenia w rozumieniu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym będzie również wniosek o stwierdzenie nieważności uchwały skierowany do Wojewody, jeśli został on następnie przekazany właściwemu organowi jakim jest Rada Miasta, która zapoznała się z jego treścią i zajęła stanowisko uznające kwestionowane przez skarżącą przepisy za zgodne z prawem. W opinii pełnomocnika skarżącej, niewątpliwe jest, że Rada Miasta zapoznała się z zarzutami dotyczącymi zgodności z prawem poszczególnych przepisów uchwały, a zatem została wezwana do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 z późn. zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Podstawą do wniesienia do sądu administracyjnego skargi na przedmiotową uchwałę będącą aktem prawa miejscowego, jest art. 3 § 2 pkt 5 cytowanej ustawy w związku z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego". Warunkiem zatem wniesienia do sądu administracyjnego skargi na uchwałę organu gminy jest jej poprzedzenie wezwaniem organu gminy, który wydał kwestionowaną uchwałę, do usunięcia naruszenia. Dopiero bezskuteczność takiego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia umożliwia zaskarżenie uchwały do sądu administracyjnego. W przedmiotowej sprawie powyższy warunek uprzedniego wezwania do usunięcia naruszenia nie został spełniony. Skarżąca pismem z dnia 22 listopada 2007r. wezwała wprawdzie do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, ale skierowała je do Wojewody, a nie do Rady Miasta. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej, w/w pisma skarżącej nie można potraktować jako wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W istocie był to bowiem wniosek o wszczęcie przez Wojewodę postępowania nadzorczego, o którym mowa w art. 91 i następnych ustawy o samorządzie gminnym. Taki charakter tego pisma skarżącej potwierdza zresztą tryb postępowania, jaki na skutek informacji uzyskanej przez Wojewodę od skarżącej został podjęty: Wojewoda zwrócił się o informację do Rady Miasta, a następnie Rada Miasta skierowała to zapytanie do właściwych komórek organizacyjnych UM i Wydział Mieszkalnictwa UM udzielił Wojewodzie jako organowi nadzoru stosownych wyjaśnień. Na ich podstawie Wojewoda, działając jako organ nadzoru, poinformował skarżącą M. J. o braku podstaw do ingerencji nadzorczej. Tym samym należy uznać, że skarżąca nie poprzedziła wniesienia skargi do sądu administracyjnego wymaganym w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wezwaniem do usunięcia naruszenia jej interesu prawnego lub uprawnienia. Wobec zatem brzmienia powołanych powyżej przepisów, tj. art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy stwierdzić, że skarżąca nie spełniła przesłanki warunkującej skuteczne skierowanie skargi do sądu administracyjnego. Wniesienie bowiem do sądu administracyjnego skargi bez uprzedniego wyczerpania przysługującego jej środka prawnego, tj. w tym wypadku bez wymaganego przez ustawę wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia jest niedopuszczalne i skutkuje odrzuceniem skargi, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z którego wynika, że sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.