III SA/Kr 281/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga (spr.) Sędziowie WSA Renata Czeluśniak WSA Maria Zawadzka Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 grudnia 2016 r. nr [....] w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy kategorii B skargę oddala Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przez P. K. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 grudnia 2016 r. utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję Starosty z dnia [...] 2016 r., którą orzeczono o uchyleniu ostatecznej decyzji Starosty z dnia [...] 2006 r. o wydaniu P. K. uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B prawa jazdy i orzeczono o odmowie wydania mu prawa jazdy kat. B. Wniesienie skargi poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu. W wyniku wznowionego postępowania na podstawie sprzeciwu wniesionego w dniu 14 czerwca 2016r. przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej nr [...] ustalono, że P. K. (dalej skarżący) wydano decyzję o przyznaniu uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kat. B prawa jazdy m.in. na podstawie zaświadczenia o ukończeniu w Ośrodku Szkoleniowym "A" w N szkolenia dodatkowego kat. B nr [...] z dnia 17 sierpnia 2006 r. Stwierdzono, że zaświadczenie powyższe potwierdza nieprawdę, gdyż w rzeczywistości skarżący nie odbywał kursu w w/w ośrodku, co stwierdzone zostało wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 4 czerwca 2013 r. w sprawie [...]. Wobec powyższego Starosta stwierdził, iż odwołujący się nie spełnił jednego z koniecznych wymogów do uzyskania prawa jazdy w zakresie kat. B, bowiem nie odbył szkolenia wymaganego do uzyskania tej kategorii prawa jazdy. Okoliczność ta zdaniem organu I instancji uzasadniała uchylenie decyzji o wydaniu odwołującemu się prawa jazdy kat. B, jak też odmowę jego wydania w oparciu o dokumenty, które zostały przedłożone. P. K. od powyższej decyzji złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 67 § 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji bez uprzedniego rozstrzygnięcia kwestii prejudycjalnej tj. postępowania o unieważnienie egzaminu na prawo jazdy przed Marszałkiem Województwa. Naruszenie art. 7, art. 75, art. 77 § 1 oraz 149 § 2 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez brak przesłuchania odwołującego się na okoliczność odbycia wymaganego szkolenia. Dokonanie ustaleń w tym zakresie na ustaleniach wyroku z dnia 4 czerwca 2013 r. w sytuacji, gdy skazanie to nie dotyczyło osoby odwołującego się, który nie brał udziału w postępowaniu karnym i nie mógł składać środków odwoławczych zmierzających do uchylenia błędnych ustaleń sądu karnego. Naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że decyzja została wydana w wyniku przestępstwa pomimo braku popełnienia przestępstwa przez odwołującego się. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie argumenty podniesione w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja nie narusza przepisów obowiązującego prawa. Organ I instancji prawidłowo uznał, że P. K. przedłożył zaświadczenie o ukończeniu szkolenia teoretycznego i praktycznego na prawo jazdy kat. B w sytuacji, gdy nie uczestniczył w tym szkoleniu, co potwierdza wyrok Sądu Rejonowego z dnia 4 czerwca 2013 r. w sprawie [...]. Nie został zatem spełniony jeden z enumeratywnie wymienionych warunków niezbędnych do uzyskania prawa jazdy kat. B. Wyżej powołanym wyrokiem zostało stwierdzone, że zaświadczenie o ukończeniu szkolenia dodatkowego kat. B nr [...] z dnia 17 sierpnia 2006 r. wydane w Ośrodku Szkoleniowym "A" z siedzibą w N ul. G zostało wydane w wyniku przestępstwa. Zaświadczenie powyższe potwierdza nieprawdę, gdyż w rzeczywistości odwołujący się nie odbywał kursu w w/w Ośrodku. Przedłożenie fałszywego zaświadczenia w celu uzyskania prawa jazdy wypełnia przesłankę wznowienia wymienioną w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a, zgodnie z którą, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. Zdaniem organu odwoławczego zachodzi również podstawa wznowienia postępowania wymieniona w art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a., bowiem uzyskane w wyniku przestępstwa zaświadczenie o ukończeniu dodatkowego szkolenia na kat. B prawa jazdy stanowiło podstawę faktyczną do wydania decyzji o przyznaniu tej kategorii prawa jazdy. Natomiast dla wystąpienia tej przesłanki wznowienia wystarczające jest, że występuje związek pomiędzy wydaniem decyzji, a przestępstwem (Komentarz kpa M. Jaśkowska, A. Wróbel Zakamycze 2005r. str. 852). Zatem za nieuzasadniony należy uznać zarzut, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie zachodzi przesłanka wznowienia postępowania wymieniona w art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a., z tego względu, że odwołujący się nie był oskarżonym, jak też nie brał udziału w postępowaniu. Wyrok sądowy jest dokumentem urzędowym i w myśl art. 76 § 1 K.p.a. stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Można odmówić wiarygodności dokumentowi urzędowemu, ale jedynie w wypadku, gdy w wyniku przeprowadzenia przeciwko jego treści dowodu okaże się, że treść dokumentu nie może być uznana za przekonywujący, wiarygodny dowód tego, co stwierdza (por. wyrok NSA z dnia 25 września 1986 r., II SA 395/86). W rozpatrywanej sprawie nie przedstawiono kontrdowodu w stosunku do wskazanego powyżej wyroku karnego, co oznacza, że stwierdzenia i ustalenia w nim zawarte korzystają z domniemania prawdziwości i wiarygodności. Organy administracji są więc zobowiązane uznać za udowodnione to, co wynika z treści dokumentu urzędowego. Jako nieuzasadniony uznano kolejny zarzut dotyczący zaniechania zebrania materiału dowodowego i podjęcia przez organ niezbędnych czynności, aby ustalić czy został spełniony wymóg odbycia odpowiedniego szkolenia. Wskazano, iż prawo jazdy jest wydawane na wniosek, a przepisy prawa stanowią o dokumentach, które przedkładane są wraz z nim w celu wydania prawa jazdy. Zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami, prawo jazdy jest wydawane osobie, która odbyła szkolenie wymagane do uzyskania prawa jazdy danej kategorii. Potwierdzeniem odbycia takiego szkolenia jest zgodnie z art. 27 ust.4 ustawy zaświadczenie o ukończeniu szkolenia. Niecelowe zatem byłoby przesłuchanie strony na okoliczność odbycia szkolenia, na co wskazuje pełnomocnik odwołującego się. Przepisy prawa wymagają wydania zaświadczenia o ukończeniu szkolenia, a zatem inny dowód nie może go zastąpić. Jako nietrafny uznano zarzut naruszenia art. 67 § 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji bez uprzedniego rozstrzygnięcia kwestii prejudycjalnej tj. postępowania o unieważnienie egzaminu na prawo jazdy przed Marszałkiem Województwa. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji wskazał jedynie na ustalenia dokonane wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 04.06.2013r. w sprawie [...] odnoście wręczenia korzyści materialnej za pozytywny wynik egzaminu na prawo jazdy. Okoliczność powyższa jednakże nie jest równoznaczna z uznaniem za nieważny egzaminu na prawo jazdy, jakiemu poddał się odwołujący. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji skład orzekający dostrzegł brak wskazania w podstawie prawnej przepisu art. 151§ 1 pkt 2 oraz art.145 § 1 pkt 1 K.p.a. i w tym zakresie uzupełnił zaskarżoną decyzję. Należy stwierdzić, że bez znaczenia dla sprawy pozostaje, że strona uzyskała pozytywny wynik z egzaminu państwowego, skoro nie spełniła przesłanki warunkującej wydanie jej dokumentu uprawniającego do kierowania pojazdami kat. B. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie P. K. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarzucił naruszenie: przepisów prawa, mające wpływ na wynik sprawy, a to: 1. art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 roku o kierujących pojazdami poprzez jego niezastosowanie, skutkujące bezpodstawnym stwierdzeniem przez Organ, że skarżący nie spełnił warunków do uzyskania prawa jazdy kat. B, podczas gdy P. K. spełnił niezbędne przesłanki, przede wszystkim zgłosił się do legalnie działających ośrodków szkolenia kierowców, odbył odpłatne szkolenie teoretyczne i praktyczne konieczne do uzyskania prawa jazdy danej kategorii a także został dopuszczony i przystąpił do egzaminu państwowego, z którego uzyskał wynik pozytywny i w związku z powyższym, dodatkowo zapewniany o tym przez uprawnionego instruktora prawa jazdy, pozostawał w usprawiedliwionym okolicznościami przekonaniu, iż spełnił wszystkie pozytywne przesłanki uprawniającego go do wydania mu prawa jazdy kat. B; 2. art. 77 § 1K.p.a. polegające na niezebraniu i nie rozpatrzeniu przez Organ całego materiału dowodowego, skutkujące błędnym przyjęciem, że skarżący, któremu wydano prawo jazdy kat. B nie nabył uprawnień do jego uzyskania; 3. art. 7 K.p.a. oraz art. 8 K.p.a. polegające na nieuwzględnieniu słusznego interesu obywatela oraz interesu społecznego, a także prowadzeniu postępowania w sposób niewątpliwie nie budzący zaufania obywateli do Państwa, co skutkowało odebraniem skarżącemu korzystającego z konstytucyjnej ochrony prawa nabytego w postaci uprawień do kierowania pojazdami kat. B po prawie 10 latach od jego uzyskania. Wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego a także uchylenie poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia [...] 2016 roku. Zdaniem skarżącego wbrew twierdzeniom organu odbył przedmiotowe szkolenie. W 2006 roku zapisał się bowiem do Ośrodka Szkolenia Kierowców "B" S. E. w R, gdzie odbył wymagane przepisami prawa szkolenie teoretyczne i praktyczne. Po odbyciu w/w szkolenia skarżący kilkukrotnie przystępował do egzaminu państwowego najpierw w Ośrodku Egzaminacyjnym w B a następnie w N, które to egzaminy zakończyły się jednakże niepowodzeniem. W związku z powyższym skarżący zwrócił się o pomoc do W. P. - instruktora nauki jazdy w Ośrodku Szkoleniowym Kierowców "A" w N, który to instruktor cieszył się bardzo dobrą opinią a współpraca z nim gwarantować miała pozytywny wynik podczas egzaminu. Skarżący nie wiedział o nielegalnym postępowaniu w/w instruktora nauki jazdy a wręcz przeciwnie pozostawał w przekonaniu, że ten doświadczony instruktor potrafi poprowadzić kursanta tak aby zdał on egzamin z wynikiem pozytywnym. Mając na uwadze powyższe, skarżący całkowicie zdał się na W. P., co potwierdza m.in. okoliczność, że zgodnie z wytycznymi w/w instruktora przystąpił on do egzaminu państwowego w ośrodku znacznie oddalonym od jego miejsca zamieszkania, tj. w K. Wszelkie formalności związane z tym egzaminem załatwiał instruktor – W. P., co miało być procedurą standardową i w związku z czym pełen zaufania do w/w skarżący nie weryfikował obowiązujących przepisów, procedur a w końcu i składanych dokumentów umożliwiających mu uzyskanie uprawnień do prowadzenia pojazdów kat. B. P. K. po odbyciu szkolenia teoretycznego i praktycznego, będąc wówczas kursantem Ośrodka Szkoleniowego "A" w N przystąpił do egzaminu państwowego, z którego uzyskał wynik pozytywny, w związku z czym pozostawał w usprawiedliwionym przekonaniu, iż spełnił wszystkie pozytywne przesłanki uprawniające go do wydania mu prawa jazdy kat. B. Organ nie podjął jakichkolwiek działań zmierzających do ustalenia czy skarżący odbył szkolenia wymagane do uzyskania prawa jazdy danej kategorii. Swoje ustalenia w tym zakresie Organ oparł jedynie na prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego z dnia 4 czerwca 2013 roku, skazującym W. P. Skazanie to w ogóle nie dotyczyło jednakże skarżącego. Skarżący od momentu poinformowania go o toczącym się postępowaniu współpracował z Organami, m.in. składając obszerne zeznania. Organ naruszył również art. 7 K.p.a. oraz art. 8 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela oraz interesu społecznego, a także prowadzenie postępowania w sposób niewątpliwie nie budzący zaufania obywateli do państwa, co skutkowało odebraniem skarżącemu korzystającego z konstytucyjnej ochrony prawa nabytego w postaci uprawień do kierowania pojazdami kat. B po prawie 10 latach od ich uzyskania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (podkreślenie Sądu). Kognicję Sądu doprecyzowuje art. 134 § 1 p.p.s.a., w myśl którego, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty, Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu wyrażonego w tej decyzji. Decyzja ta znajduje bowiem podstawy w prawie materialnym, jej wydanie zaś poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym w sposób istotnie wpływający na wynik sprawy. Sąd uznał, że w sprawie prawidłowo - w wyniku wznowienia postępowania - uchylono decyzję ostateczną Starosty z [...] 2008 r. w sprawie wydania stronie prawa jazdy kat. B oraz odmowy wydania wnioskowanego uprawnienia. Kwestionowana decyzja została wydana w trybie wznowienia postępowania administracyjnego. Przedmiot postępowania wznowieniowego wyznacza treść art. 149 § 2 K.p.a., zgodnie z którym, organ ma obowiązek ustalić, czy wystąpiła przyczyna wznowienia, a w razie pozytywnego wyniku tych ustaleń, przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej. Badanie legalności zaskarżonej decyzji wymaga ustalenia, czy w sprawie istniały ustawowe przesłanki do wszczęcia nadzwyczajnego postępowania, w którym doszło do wzruszenia ww. ostatecznej decyzji administracyjnej w sprawie wydania stronie prawa jazdy kat. B. Zdaniem organów orzekających - po wydaniu prawa jazdy - okazało się, że przedłożony przez skarżącego dokument w postaci zaświadczenia o ukończeniu szkolenia dodatkowego kat. B nr [...] z dnia 17 sierpnia 2006r. w Ośrodku Szkoleniowym "A" w N został wydany w wyniku przestępstwa. Zaświadczenie powyższe potwierdza nieprawdę, gdyż w rzeczywistości odwołujący się nie odbywał kursu w w/w Ośrodku. Dokument poświadczał nieprawdę oraz okazał się fałszywy i - jako taki - nie mógł być uznany za dowód spełnienia ustawowego warunku uzyskania prawa jazdy. Zaistniała, więc przesłanka wznowienia postępowania, określona w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., w myśl której, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których postawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Wznowienie postępowania - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. - ograniczone jest wystąpieniem - łącznym - następujących warunków. Po pierwsze, zaistnieniem w postępowaniu dowodowym - prowadzonym w danej sprawie fałszywego dowodu. Po drugie, możliwość zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. ograniczona jest wymogiem, by sfałszowanie dowodu było stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Po trzecie, zastosowanie wspomnianego przepisu K.p.a. zakłada ponadto, aby fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. Jak trafnie wskazał organ orzekający, zawarty w sentencji prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego Wydział II Karny z 4 czerwca 2013 r. ([...]) opis czynu, za który skazano W. P. tj. że w okresie od grudnia 2005 r. do 31 grudnia 2008 r. wystawił poświadczające nieprawdę zaświadczenie nr [...] o odbyciu przez skarżącego szkolenia na prawo jazdy kat. B, podczas gdy faktycznie w takim szkoleniu nie uczestniczył tj. o czyn z art. 229 § 3 kk art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 1 k.k. i w zw. z art. 11 § 2 k.k. To wyczerpuje powyższą przesłankę wznowienia postępowania - "fałszywego dowodu" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. Z sentencji ww. wyroku wynika bowiem, że przedłożone przez stronę zaświadczenie o ukończeniu szkolenia poświadczało nieprawdę. W sprawie niewątpliwie zatem fałsz dowodu (zaświadczenia) został stwierdzony prawomocnym wyrokiem. Mimo że postępowania administracyjne i karne są postępowaniami niezależnymi od siebie, funkcjonującymi w różnych płaszczyznach materialnoprawnych, nie można wykluczyć wzajemnych powiązań w zakresie postępowania dowodowego (tak: wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 19 maja 2015 r., III SA/Wr 47/15, publ.: CBOSA). W szczególności, należy mieć na uwadze art. 75 K.p.a., zgodnie z którym dowodami w postępowaniu administracyjnym może być wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Możliwe jest więc wykorzystanie dowodów zebranych uprzednio w postępowaniu przed innymi organami, bez konieczności powtórnego ich przeprowadzenia przez organ administracji publicznej. Natomiast, zgodnie z art. 76 § 1 K.p.a., dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Z kolei, zgodnie z art. 11 p.p.s.a, ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Pod pojęciem "ustalenia prawomocnego wyroku", w rozumieniu art. 11 p.p.s.a., rozumieć należy ustalenia wynikające z sentencji wyroku karnego, dotyczące osoby sprawcy, strony podmiotowej i przedmiotowej przestępstwa, miejsca i czasu jego popełnienia. Przeprowadzone w sprawie postępowanie administracyjne odpowiada zatem przepisom art. 75 i 76 K.p.a. Wyrok sądu jest dokumentem urzędowym i - w myśl art. 76 § 1 K.p.a. - stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. A zatem organ administracyjny nie mógł pominąć w sprawie treści dokumentu w postaci zapadłego wyroku sądu karnego. W ocenie Sądu - w świetle powyższych ustaleń - organy rozstrzygające trafnie uznały, że w rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. Zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 3 u.k.p., prawo jazdy jest wydawane osobie, która m.in. odbyła szkolenie wymagane do uzyskania prawa jazdy danej kategorii. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że prawo jazdy jest wydawane osobie, która spełnia - łącznie - pięć warunków, określonych w art. 11 ust. 1 pkt 1-5 u.k.p. oraz że niespełnienie chociażby jednego z nich nie pozwala na wydanie tego dokumentu, co także zaistniało w sprawie. Analizowany dokument (zaświadczenie) winien być sporządzony zgodnie ze stanem faktycznym. Jeżeli chodzi o wiarygodność dokumentów, to w doktrynie prawa administracyjnego przyjmuje się, że za prawdziwy uważa się dokument, który nie budzi wątpliwości co do tego, że posiada trzy następujące cechy występujące łącznie: a) został wystawiony przez osobę lub instytucję, która powinna go wystawić, b) treść dokumentu odpowiada rzeczywistości, c) dokument posiada treść niezmienioną, tj. tę, którą nadał mu wystawca. Ustalenie fałszu w dokumentach ma ten skutek, że rozstrzygające w sprawie organy nie mają podstaw do uznania, że spełnia ona warunki dokumentu wymaganego przy złożeniu wniosku o rejestrację. W tym stanie, w sprawie trafnie uznano, że zaistniała podstawa do uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 21 września 2006 r., w przedmiocie wydania stronie prawa jazdy kat. B i odmowy wydania wnioskowanego uprawnienia. W ocenie Sądu - w zaistniałej sytuacji - żadne prawa strony postępowania nie zostały naruszone. Z uwagi na fakt, że na moment wydania decyzji ostatecznej, mocą której stronie wydano prawo jazdy kat. B strona nie spełniała warunku z art. 11 ust. 1 pkt 3 u.k.p., w wyniku wznowienia postępowania - wbrew zarzutom skargi - nie mogła zapaść decyzja przyznająca stronie żądane uprawnienia (odmawiająca uchylenia decyzji dotychczasowej), z uwagi na późniejsze wieloletnie uczestniczenie przez nią w ruchu drogowym. Do spornych uprawnienia nie można bowiem stosować sanacji uprawnień. Skoro - w sprawie - niewątpliwie stwierdzono, przede wszystkim w oparciu o prawomocny wyrok karny, że strona nie uczestniczyła w szkoleniu, to bez znaczenia dla wyniku sprawy pozostaje zachowanie skarżącego, jako kierowcy. Nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy także deklarowany przez skarżącego brak świadomości odnośnie przebiegu etapów szkolenia, szczególnie że on sam zeznając przyznał, że nigdy nie odbywał jazd (szkolenie podstawowe) w Ośrodku Szkoleniowym "A" w N co było konieczne do przystąpienia do egzaminu. Sąd stwierdza, że w sprawie nie naruszono - w sposób rzutujący na wynik sprawy - przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego, w tym wskazanych w skardze, tj. art. 145 § 1 w zw. z art. 149 K.p.a., art. 146 § 2 w zw. z art. 7 K.p.a., art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art. 149 § 3 K.p.a., art. 77 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 K.p.a., art. 77 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 K.p.a., art. 11 ust. 1 u.k.p. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę w całości.