III SA/Kr 282/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner (spr.) Sędziowie WSA Maria Zawadzka WSA Barbara Pasternak Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2016 r. sprawy ze skargi L. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 18 grudnia 2015 r. nr [....] w przedmiocie określenia kwoty podatku od towarów i usług skargę oddala Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 18 grudnia 2015 r., znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K z dnia [...] 2015 r. nr [...] określającą L. W. – dalej skarżący - kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 26.836,00 zł z tytułu importu w dniu [...] 2010 r. samochodu osobowego marki [...], rok produkcji 2008 , nr nadwozia [...] - w związku z naruszeniem warunków jego zwolnienia od podatku od towarów i usług. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym ustalony przez organy: W dniu [...] 2010 r. w Urzędzie Celnym w K skarżący dokonał zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu na podstawie zgłoszenia celnego SAD OGL [...] wyżej opisany samochód osobowy deklarując jego wartość w kwocie 48.000,00 USD i koszt transportu w kwocie 6.449,70 złotych. Przedmiotowy pojazd został zadeklarowany jako mienie osobiste skarżącego przywiezione ze Stanów Zjednoczonych Ameryki w związku z przeniesieniem przez niego miejsca zamieszkania do Polski. Wskazany pojazd stanowił kontynuację przywozu mienia przesiedlenia osobistego rozpoczętego w dniu 29 maja 2009r. w urzędzie Celnym w G. Do zgłoszenia celnego przy pierwszym zgłoszeniu celnym mienia przesiedlenia skarżący dołączył oświadczenie z dnia 9 maja 2009r. , że w USA przebywał od dnia 20 stycznia 1993r. i zakończył tam swój pobyt z dniem 20 maja 2009r. przenosząc swoje stałe miejsce zamieszkania na obszar Polski. Samochód zgłoszony organom celnym w dniu [...] 2010r. został objęty procedurą celną dopuszczenia do obrotu i zwolniony od należności podatkowych w podatku od towarów i usług w imporcie w ramach mienia przesiedlenia na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu celnym i załączonych do niego dokumentów . Dokonując weryfikacji ww. zgłoszenia celnego Naczelnik Urzędu Celnego w K stwierdził , że czynności procesowe podejmowane przez ten organ nie potwierdziły oświadczenia skarżącego o przeniesieniu do Polski stałego miejsca zamieszkania z dniem 20 maja 2009r. W związku z powyższym w dniu 20 sierpnia 2014r. Naczelnik Urzędu Celnego w K wszczął postępowanie podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług z tytułu importu przedmiotowego samochodu w związku nieprawidłowo wykazaną kwotą tego podatku w zgłoszeniu celnym. Organ celny przeprowadził obszerne postępowanie wyjaśniające w wyniku którego ustalił, że w okresie, w którym skarżący deklarował swój pobyt w Polsce w związku z przeniesieniem swojego stałego miejsca zamieszkania tj. od dnia 20 maja 2009 r. do listopada 2010 r. nie posiadał w kraju żadnych powiązań zawodowych i osobistych wskazujących na jego faktyczny pobyt w kraju w tym okresie czasu. Mając powyższe na uwadze Naczelnik Urzędu Celnego w K w dniu [...] 2015r. wydał opisaną na wstępie decyzję w przedmiocie określenia kwoty podatku od towarów i usług określającą kwotę tego podatku w wysokości 26.836,00 zł z tytułu importu przedmiotowego samochodu w dniu 20 września 2010r. wykonanego bez zachowania warunków oraz form określonych przepisami prawa , objętego procedurą celną dopuszczenia do obrotu na podstawie zgłoszenia celnego OGL [...]. Wartość celna przedmiotowego samochodu ustalona została z zastosowaniem metody ostatniej szansy określonej w art. 31 WKC na kwotę 102.851,00 złotych. Podstawę opodatkowania w podatku od towarów i usług w imporcie stanowiła wartość celna powiększona o kwotę akcyzy w wysokości 19.130,00 złotych. Samochody osobowe (kod CN 87032390) podlegały w 2010 r. opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 22 % ( art.41 ust.1 ustawy ). Data powstania długu celnego została ustalona na dzień przyjęcia przez organ celny zgłoszenia celnego do procedury dopuszczenia do obrotu tj. 20 września 2010 r. W ww. decyzji organ stwierdził , że warunki zwolnienia od podatku importu rzeczy osobistego użytku zostały określone w art. 47 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U.2004.535) i warunki te muszą być spełnione łącznie. Skarżący nie był uprawniony do skorzystania ze zwolnienia od podatku od towarów i usług w imporcie przedmiotowego samochodu, ponieważ nie spełnił łącznie wymaganych warunków określonych w art. 47 ww. ustawy . W ocenie organu , bezsporny jest fakt, że miejsce zamieszkania skarżącego przez nieprzerwany okres dłuższy niż wymagany przez ustawodawcę znajdowało się na terytorium USA . Za bezsporne organ uznał również to, że skarżący posiadał przedmiotowy samochód w państwie trzecim (USA) przez wymagany okres 6 miesięcy, bowiem zakupił go w dniu 19 sierpnia 2008 r. Organ stwierdził , że fakt posiadania i ubezpieczenia pojazdu nie potwierdza jego używania w rozumieniu obowiązujących przepisów, a w toku postępowania nie przedstawił skarżący dokumentu rejestracji tego pojazdu w USA, który to dokument w sposób bezpośredni wskazywałby na jego używanie na terenie USA . Ponadto , w ocenie Naczelnika Urzędu Celnego w K , skarżący nie wykazał , że od dnia 20 maja 2009r. w Polsce ustanowił centrum swoich interesów życiowych i że tu miał swoje stałe miejsce zamieszkania i nie używał przedmiotowego pojazdu w kraju przez wymagany okres 12 miesięcy od dnia zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu. W oparciu o informacje uzyskane od Polskich Linii Lotniczych PLL LOT, jak i od Oddziału Straży Granicznej i Komendy Głównej Straży Granicznej ustalono, że skarżący przybył do kraju drogą lotniczą w dniu 21 maja 2009 r., a w dniu 1 czerwca 2009 r., więc zaledwie 10 dni po przylocie do kraju i dwa dni po dokonaniu zgłoszeń celnych ([...] 2009r.) do procedury dopuszczenia do obrotu z zastosowaniem operacji uprzywilejowanej powrócił do USA. Następny jego pobyt w kraju to okres 22 grudnia 2009r. do dnia 3 lutego 2010r., a kolejny pobyt to okres od dnia 1 lipca 2010 do dnia 15 lipca 2010 r. Organ podniósł , że skarżący przesiedlając się kolejny raz do Polski i dokonując zgłoszenia mienia przesiedlenia w Oddziale Celnym Baza Kontenerowa w G w 2012 r. oświadczył, że pobyt w USA rozpoczął od listopada 2010 r. (tj. zaledwie dwa miesiące po terminie dopuszczenia do obrotu samochodu objętego kontrolowanym zgłoszeniem celnym ) i zakończył go z dniem do 15 lipca 2012 r. Zwolnienie od podatku mienia osobistego udzielane jest tylko i wyłącznie osobie , której miejsce stałego zamieszkania , miejsce , w którym koncentrują się jej sprawy życiowe zostanie przeniesione z państwa trzeciego do kraju . Z kolei obowiązek używania rzeczy stanowiących mienie osobiste , o którym mowa w art.47 ust.1 pkt.4 ustawy , rozciąga się na okres 12 miesięcy od dnia zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu. Według oświadczenia skarżącego stanowiącego załącznik do zgłoszenia mienia przesiedlenia w Oddziale Celnym Baza Kontenerowa w G w 2012r. , rozpoczął on swój pobyt w USA od listopada 2010 r. tj. zaledwie dwa miesiące po terminie dopuszczenia do obrotu samochodu objętego zaskarżoną decyzją. W ocenie organu skarżący nie przeniósł swojego stałego miejsca zamieszkania z terytorium państwa trzeciego do kraju oraz przedmiotowy pojazd nie był przez niego używany w kraju w takim samym celu, w jakim był używany na terytorium państwa trzeciego . W związku z tym , w ocenie organu , nie istniały podstawy do zadeklarowania przez skarżącego w zgłoszeniu celnym zwolnienia importu ww. pojazdu od podatku od towarów i usług i nie był on uprawniony do skorzystania z tego zwolnienia. Mając na uwadze powyższe okoliczności zawiadomieniem z dnia 28 listopada 2014r. znak [...], [...], [...], [...], organ celny poinformował skarżącego o wszczętym w dniu 27 listopada 2014r. postępowaniu karnym skarbowym o przestępstwo skarbowe z art.89 w związku z art. 56 Kodeksu karnego skarbowego. Z kolei zawiadomieniem z dnia 3 września 2015r.znak [...], [...] organ celny poinformował skarżącego o zawieszeniu z dniem 27 listopada 2014r. biegu terminu do przedawnienia zobowiązań podatkowych, co oznacza , że w niniejszej sprawie podatek od towarów i usług z tytułu importu wykonanego z 2010r. nie uległ przedawnieniu . W toku postępowania skarżący podniósł zarzut nie ustalenia przez organ celny , w jakich okolicznościach faktycznych i prawnych przedmiotowy samochód opuścił magazyn czasowego składowania i został przetransportowany do K. Wskazane okoliczności, zdaniem skarżącego, mają istotne znaczenie dla prawidłowego ustalenia chwili powstania długu celnego oraz podmiotów będących dłużnikami w niniejszej sprawie. Odnosząc się do tej kwestii , Naczelnik Urzędu Celnego w K stwierdził, że instytucja czasowego składowania towaru realizowana we właściwości miejscowej Naczelnika Urzędu Celnego w G, jak również procedura tranzytu , zostały zakończone w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. W kontekście powstania zobowiązania podatkowego z tytułu importu towaru objętego procedurą dopuszczenia do obrotu , powyższe okoliczności , w ocenie organu , nie mają znaczenia. Data powstania długu celnego została ustalona na dzień przyjęcia przez organ celny zgłoszenia celnego tj. [...] 2010 r. Utrzymując w mocy powyższą decyzję Dyrektor Izby Celnej uznał za prawidłowe ustalenia faktyczne i ocenę prawną organu I instancji. Fakt nie przeniesienia się przez skarżącego do kraju skutkuje stwierdzeniem, że pojazd nie był przez niego używany w kraju w takim samym celu, w jakim był używany w USA , skoro zaledwie dwa miesiące po terminie dopuszczenia do obrotu przedmiotowego samochodu skarżący znowu rozpoczął pobyt w USA ( od listopada 2010r. ). W okresie od maja 2009 do czerwca 2013 skarżący pięciokrotnie korzystał z operacji uprzywilejowanej : trzykrotnie w Urzędzie Celnym w K i dwukrotnie w Urzędzie Celnym w G. W tym czasie dwukrotnie przesiedlał się do Polski, składając oświadczenia o pobycie w USA od dnia 20 stycznia 1993r. do dnia 20 maja 2009r. oraz przy czwartym i piątym przywozie kolejnej partii towaru - o pobycie w USA od listopada 2010r. do dnia 15 lipca 2012r. W każdym z pięciu zgłoszeń celnych skarżący wskazywał ten sam adres jego zamieszkania w USA i adres ten jest aktualny do chwili obecnej, świadczy o tym chociażby treść pełnomocnictwa udzielonego adwokatowi. W ocenie organu odwoławczego skarżący zachował swój ośrodek interesów życiowych w USA. Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że decyzja w przedmiocie określenia prawidłowej kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru jest konsekwencją wydania decyzji w sprawie celnej. W przedmiotowej sprawie jednak z uwagi na upływ terminu, o którym mowa w art. 221 ust. 4 WKC w związku z art.56 ustawy Prawo celne , brak było podstaw prawnych do wydania decyzji określającej dług celny. Zgodnie jednak z treścią art. 38 ust. 2 ww. ustawy o podatku od towarów i usług , jeżeli zgodnie z przepisami celnymi , powiadomienie dłużnika o wysokości długu celnego nie może nastąpić z uwagi na przedawnienie , a nie upłynęło 5 lat , licząc od końca roku kalendarzowego , w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów i istnieje podstawa do obliczenia lub zweryfikowania należności podatkowych , naczelnik urzędu celnego może określić elementy kalkulacyjne według zasad określonych w przepisach celnych na potrzeby prawidłowego określenia należnego podatku z tytułu importu towarów. W niniejszej sprawie , z uwagi na przedawnienie należności celnych , organ I instancji prawidłowo ustalił podstawę do obliczenia podatku od towarów i usług z tytułu importu przedmiotowego samochodu stosownie do przytoczonego wyżej przepisu ustalając wartość celną pojazdu metodą ostatniej szansy ( art.31 WKC) powiększoną o kwotę podatku akcyzowego , z zastosowaniem 22% stawki tego podatku . Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących procedury czasowego składowania towaru organ odwoławczy podniósł , iż skoro Naczelnik Urzędu Celnego w G nie wszczął z urzędu postępowania celnego na mocy art. 53 WKC oraz wyraził zgodę na objęcie w dniu 17 września 2010r. pojazdu procedurą wspólnotowego tranzytu zewnętrznego, to w sprawie tej - wbrew twierdzeniom skarżącego - nie zaistniały przesłanki skutkujące powstaniem długu celnego w przywozie z tytułu niewykonania jednego z obowiązków wynikających z czasowego składowania towaru. Procedura wspólnotowego tranzytu zewnętrznego [...] zapoczątkowana w urzędzie wyjścia - Urzędzie Celnym w G - została zakończona w zadeklarowanym urzędzie celnym przeznaczenia - Urzędzie Celnym w K w terminie, zgodnie z jej warunkami, skutkiem czego organ celny przyjął w dniu [...] 2010r. zgłoszenie celne SAD OGL [...] do umieszczenia pojazdu pod procedurą celną dopuszczenia do obrotu. Zgodnie z treścią art. 92 ust. 1 WKC procedura tranzytu zewnętrznego zostaje zakończona, a obowiązki zobowiązanego spełnione, gdy towary objęte tą procedurą i właściwe dokumenty zostaną przedstawione, zgodnie z przepisami tej procedury, w urzędzie celnym przeznaczenia. Zatem organem właściwym w sprawie był Naczelnik Urzędu Celnego w K, gdyż zgodnie z art. 215 ust. 1 tiret pierwsze, dług celny powstaje w miejscu, w którym nastąpiły zdarzenia powodujące powstanie tego długu. W ocenie organu odwoławczego skarżący kwestionując ustalenia faktyczne poczynione w sprawie przez organ I instancji, podniósł zarzut niezastosowania art. 204 ust. 1 lit.a WKC do wskazanego przez siebie stanu faktycznego, a nie stanu faktycznego ustalonego w sprawie, przedstawiając własne ustalenia i własne oceny. Skarżący odmiennie ocenił materiał dowodowy, a to nie znaczy, że ocena dowodów została dokonana przez organ podatkowy z przekroczeniem granic zasady swobodnej oceny dowodów, a postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 187 §1 Ordynacji podatkowej. Wskazując na powyższe okoliczności Dyrektor Izby Celnej nie stwierdził podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji . Na powyższą decyzję wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 229 w zw. z art. 235 w zw. z art. 187 § 1 i 3 w zw. z art. 188 w zw. z art. 122 w zw. z art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2015.613) poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia okoliczności składowania objętego zaskarżoną decyzją samochodu w magazynie czasowego składowania towarów w miejscowości S w okresie od dnia 25 czerwca 2010r. do dnia 17 września 2010 r., a w konsekwencji dowolną a nie swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego; oraz - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 204 ust. 1 w zw. z art. 49 ust. 1lit. a w zw. z art. 49 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L Nr 302 z 19 października 1992 r., dalej WKC) w zw. z art. 859 pkt. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania WKC (Dz. Urz. UE L Nr 253 z 11 października 1993 r., dalej RWKC) poprzez jego błędną wykładnię; a w konsekwencji: - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 19 ust. 1 i 7 ustawy o podatku od towarów i usług w zw. z art. 204 ust. 2 w zw. z art. 204 ust. 1 lit. a WKC poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji błędne ustalenie dnia powstania obowiązku podatkowego z tytułu importu objętego niniejszą decyzją samochodu osobowego na dzień 20 września 2010 r. zamiast prawidłowo na dzień 9 sierpnia 2010 r.; a w konsekwencji: - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 33 ust. 2 w zw. z art. 29 ust. 13 w zw. z art. 38 ust. 2 ww. ustawy o podatku od towarów i usług w zw. z art. 31 WKC poprzez błędne określenie kwoty podatku od towarów i usług objętej niniejszą decyzją, a to poprzez błędne ustalenie podstawy opodatkowania, a to poprzez błędne ustalenie wartości celnej samochodu osobowego objętego niniejszą decyzją poprzez dokonanie jego wyceny na dzień 20 września 2010 r. zamiast na dzień 9 sierpnia 2010 r.; oraz: - rażące naruszenie prawa materialnego stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z art. 247 § 1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej tj. utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wydanej z naruszeniem przepisów o właściwości, a to art. 34 ust. l w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług w zw. z art. 215 ust. 1 tiret pierwsze WKC w zw. z § 1 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 r. w sprawie właściwości miejscowej organów celnych (Dz.U.2015.858) poprzez rozpatrzenie sprawy należącej do właściwości miejscowej innego organu celnego - Naczelnika Urzędu Celnego w G. Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i uchylenie decyzji organu I instancji . W skardze podniesiono , że samochód objęty zaskarżoną decyzją został przetransportowany do kraju drogą morską i złożony w magazynie czasowego składowania towarów , gdzie był składowany do dnia 17 września 2010r. Następnie pojazd ten został objęty procedurą wewnątrzwspólnotowego tranzytu zewnętrznego , która to procedura została zakończona w Urzędzie Celnym w K, w którym został objęty procedurą dopuszczenia do obrotu . Organ prawidłowo przyjął , że obowiązek podatkowy w imporcie powstaje z chwilą powstania długu celnego , którą to chwilę należy ustalić zgodnie z dyspozycją art.204 ust.2 WKC. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu , że dług celny powstał z chwilą objęcia przedmiotowego samochodu procedurą dopuszczenia do obrotu ze zwolnieniem z należności przywozowych. W ocenie skarżącego dług celny powstał w wyniku nie wykonania jednego z obowiązków z czasowego składowania towarów , tj. w dniu 9 sierpnia 2010r. W związku z powyższym nie jest możliwe powstanie drugiego długu celnego w odniesieniu do towaru, gdy dług celny powstał już w związku z wcześniejszym zdarzeniem. Zdaniem skarżącego , deklaracja skrócona została przyjęta w dniu 25 czerwca 2010r. co oznacza , że 45-dniowy termin do nadania przedmiotowemu samochodowi przeznaczenia celnego – zgodnie z art.49 ust.1 lit.a WKC – upłynął w dniu 9 sierpnia 2010r. Naczelnik Urzędu Celnego w G miał obowiązek podjąć bezzwłocznie wszelkie niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji przedmiotowego towaru. Materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie czy i jakie czynności względem tego towaru podjął Naczelnik Urzędu Celnego w G. Tymczasem organ orzekający w niniejszej sprawie samodzielnie rozstrzygnął kwestię dopuszczalności przedłużenia terminu czasowego składowania towaru w trybie art.49 ust.2 WKC , gdy ta kwestia podlegała właściwości Naczelnika Urzędu Celnego w G. Art.204 ust.1 WKC przewiduje wyjątek od zasady powstania długu celnego w wyniku określonych w tym przepisie okoliczności , a to w sytuacji gdy zostanie potwierdzone , iż uchybienia te nie miały rzeczywistego wpływu na prawidłowe przeprowadzenie składowania czasowego lub odpowiedniej procedury celnej . Ten wyjątek nie niweczy stanowiska skarżącego , gdyż nie odpowiada prawdzie stwierdzenie organu , iż okolicznością wyłączającą powstanie długu celnego w trybie art.204 ust.1 WKC jest samo ( uznaniowe) stwierdzenie przez organ celny , że uchybienia przewidziane w tym przepisie nie miały rzeczywistego wpływu na przeprowadzenie składowania czasowego. W tym zakresie , zdaniem skarżącego , organ związany jest dyspozycją art.859 RWKC , który zawiera zamknięty katalog okoliczności , które nie miały wpływu na prawidłowe przeprowadzenie składowania czasowego lub odpowiedniej procedury celnej. Obowiązkiem organu było ustalenie kumulatywne spełnienie wszystkich przesłanek przewidzianych w tym przepisie. W niniejszej sprawie przedmiotowa kwestia nie została uwzględniona przez organ, który wadliwie ustalił , że z faktu objęcia przedmiotowego samochodu procedurą tranzytu wynika , iż okoliczności sprawy wyczerpują dyspozycję art.49 ust.2 WKC w zw. z art.859 pkt.1 RWKC . Skarżący zarzucił , że organ nie rozważył ,czy zezwolenie na przedłużenie terminu mogło być udzielone , zwłaszcza po upływie 39 dni . Okres ten – w ocenie skarżącego – nie można uznać za niezbędny w tej sytuacji . Ponadto skarżący zarzucił , że organ nie ustalił okoliczności, które mogłyby wskazywać za przyjęciem lub odrzuceniem stanowiska, iż przekroczenie przedmiotowego terminu było spowodowane wyraźnym zaniedbaniem, która to okoliczność - w razie jej przejęcia - stanowi wystarczającą przesłankę do wykluczenia możliwości zastosowania wyjątku z art. 204 ust. 1 WKC ergo skutkuje powstaniem długu celnego na podstawie art. 204 ust. 1 lit. a WKC. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutów skargi organ stwierdził , że skoro Naczelnik Urzędu Celnego w G nie wszczął z urzędu postępowania celnego na mocy art.53 ust.1 WKC i nie podjął działań mających na celu uregulowanie sytuacji prawnej tego towaru , nie określił kwoty długu celnego w przywozie na podstawie art. 203 ust. 1 i 2 WKC oraz wyraził zgodę na objęcie w dniu 17 września 2010r. przedmiotowego samochodu procedurą wspólnotowego tranzytu zewnętrznego , to uprawniony jest wniosek , że Naczelnik Urzędu Celnego w G nie stwierdził naruszenia obowiązków wynikających z czasowego składowania ww. pojazdu . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył , co następuje : Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem . Oznacza to , że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego , które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego regulującymi tryb jej wydania . Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji . Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2016.718) Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności , Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie znalazł podstaw dla stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa procesowego i materialnego w niniejszej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonanych czynności przepisu art.134 § 1 ww. ustawy. W rozpatrywanej sprawie nie jest kwestionowane to, czy obowiązek w podatku od towarów i usług z tytułu importu samochodu objętego zaskarżoną decyzją powstał , lecz data , w której ten obowiązek powstał. Samochód opisany na wstępie został objęty procedurą celną dopuszczenia do obrotu , a jego import zwolniony od należności podatkowych w podatku od towarów i usług w ramach mienia przesiedlenia na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu celnym i załączonych do niego dokumentów. Weryfikacja tych dokumentów dokonana po objęciu ww. pojazdu deklarowaną procedurą potwierdziła stanowisko organów , że skarżący nie był uprawniony do skorzystania ze zwolnienia importu przedmiotowego samochodu od podatku od towarów i usług , ponieważ nie spełnił łącznie wymaganych warunków określonych w art.47 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U.2004.535) . Jak wykazało przeprowadzone w sprawie postępowanie skarżący nie przeniósł miejsca zamieszkania z USA do kraju , a samochód nie był użytkowany w Polsce przez skarżącego przez wymagany okres 12 miesięcy od dnia zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu. W tym zakresie Sąd w całości podziela stanowisko organów jako zgodne z prawe. Istota sporu w sprawie poddanej kontroli Sądu dotyczy tego , w jakiej dacie powstał obowiązek w podatku od towarów i usług , a w konsekwencji , który organ był właściwy w sprawie . Zdaniem skarżącego dzień , w którym powstał obowiązek podatkowy to 9 sierpień 2010r. , natomiast zdaniem organów celnych , dniem tym jest 20 wrzesień 2010r. Zdarzeniem , które spowodowało powstanie obowiązku podatkowego – zdaniem skarżącego – jest naruszenie warunków procedury czasowego składowania towarów, natomiast zdaniem organów celnych – zdarzeniem tym jest naruszenie warunków procedury dopuszczenia do obrotu ww. samochodu. Konsekwencją powyższych rozbieżnych stanowisk stron sporu jest ustalenie właściwości miejscowej organu do prowadzenia postępowania w przedmiocie określenia należnego podatku od towarów i usług. W ocenie skarżącego właściwy w sprawie jest Naczelnik Urzędu Celnego w G, w ocenie organów celnych – Naczelnik Urzędu Celnego w K. Rozstrzygając zaistniały w sprawie spór Sąd podzielił w tym zakresie stanowisko organów celnych jako zgodne z prawem. Okolicznością bezsporną w sprawie jest , że przedmiotowy samochód został złożony w magazynie czasowego składowania towarów od dnia 25 czerwca 2010r. do dnia 17 września 2010r. Pojazd ten we wskazanym okresie cały czas znajdował się pod dozorem celnym. Pojęcie dozoru celnego zostało zdefiniowane w art.4 pkt.13 WKC i oznacza ogólne działania prowadzone przez organy celne w celu zapewnienia przestrzegania przepisów prawa celnego oraz , w razie potrzeby , innych przepisów mających zastosowanie do towarów znajdujących się pod dozorem celnym . Towary objęte deklaracją skróconą oczekują na otrzymanie dopuszczalnego dla nich przeznaczenia celnego . Ustawodawca określił w art. 49 ust. 1lit.a WKC termin 45 dni od daty złożenia deklaracji skróconej dla towarów przywożonych drogą morską , w którym należy takim towarom nadać przeznaczenie celne . Uzasadniony jest zarzut skarżącego , że wskazany termin w rozpoznawanej sprawie nie został zachowany. Okoliczność ta , zdaniem Sądu , nie ma jednak znaczenia dla przebiegu czasowego składowania towarów , ani nie wywołuje skutków w postaci powstania długu celnego , jak twierdzi skarżący. Ustawodawca dopuszcza bowiem możliwość przedłużenia wskazanego terminu ( art.49 ust.2 WKC) ,a zatem nie jest to termin bezwzględnie wiążący . Zgodnie z art. 859 pkt. 1 RWKC za niemające znaczącego wpływu na właściwe funkcjonowanie składowania czasowego lub procedury celnej w rozumieniu art. 204 ust. 1 Kodeksu uważa się przekroczenie terminu , w którym towar powinien otrzymać jedno z przeznaczeń celnych przewidzianych w ramach składowania czasowego lub danej procedury celnej , jeżeli przedłużenie terminu mogło zostać udzielone , gdyby ubiegano się o nie w terminie , pod warunkiem że : nie stanowią one próby pozaprawnego usunięcia towaru spod dozoru celnego , nie są spowodowane wyraźnym zaniedbaniem ze strony osoby zainteresowanej oraz wszystkie formalności konieczne w celu uregulowania sytuacji towarów są następnie przeprowadzane . Analiza przytoczonych przepisów prowadzi do wniosku , że 45 – dniowy termin do nadania przeznaczenia celnego dla towarów składowanych czasowego nie ma charakteru materialnego , a jego uchybienie nie powoduje automatycznie powstanie długu celnego. W niniejszej sprawie samochód złożony do magazynu czasowego składowania celnego cały czas objęty był dozorem celnym , aż do momentu nadania mu przeznaczenia celnego poprzez objęcie procedurą tranzytu. Wszystkie formalności konieczne do uregulowania jego sytuacji zostały przeprowadzone, chociaż czynności tych dokonano po upływie 45-dniowego terminu . Sąd podzielił stanowisko organów , że skoro Naczelnik Urzędu Celnego w G, jako organ właściwy do podejmowań czynności w celu zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów celnych dotyczących przedmiotowego pojazdu nie wszczął z urzędu postępowania celnego na mocy art. 53 ust. 1 WKC w celu uregulowania jego sytuacji , a jednocześnie wyraził zgodę na objęcie go w dniu 17 września 2010r. procedurą tranzytu , to uprawnione jest stanowisko tych organów , że uchybie 45-dniowego terminu nie miało rzeczywistego wpływu na prawidłowe przeprowadzenie składowania czasowego. Zgodzić należy się ze stanowiskiem organów orzekających , że przepis art.49 ust.2 WKC ma charakter uznaniowy, o czym świadczy użyty w tym przepisie zwrot "organy celne mogą wyznaczyć termin krótszy lub zezwolić na przedłużenie terminów..." . Ocena okoliczności uzasadniających zmianę terminu została pozostawiona organom celnym . Ustawodawca nie zastrzegł dla tej czynności (zmiana terminu) określonej formy , a zatem wyrażenie zgody na objęcie przedmiotowego samochodu procedurą tranzytu należy uznać za zgodę na przedłużenie terminu jego czasowego składowania. Konsekwencją powyższego jest stwierdzenie , że dług celny nie powstał po upływie 45 dni od dnia złożenia deklaracji skróconej dotyczącej przedmiotowego samochodu ( pojazd nie został w tym czasie usunięty spod dozoru celnego) . W rozpatrywanej sprawie okolicznością bezsporną jest , że procedura tranzytu została zakończona w dniu 20 września 2010r. zgodnie z obowiązującymi przepisami i w tym samym dniu ww. pojazd został objęty kolejną procedurą – dopuszczenia do obrotu. W związku z dopuszczeniem do tej ostatniej procedury , wyłączona została właściwość Naczelnika Urzędu Celnego w G, a organem właściwym w sprawie dotyczącej przedmiotowego samochodu stał się Naczelnik Urzędu Celnego w K. Materiał dowodowy zgromadzony przez organy był wystarczający do ustalenia stanu faktycznego sprawy koniecznego do rozstrzygania w zakresie obowiązku podatkowego , bez konieczności gromadzenia dowodów na okoliczność składowania czasowego ww. pojazdu , jak tego żądał skarżący. Dług celny nie powstał , jak twierdzi skarżący , w dniu 9 sierpnia 2010r. , bowiem termin czasowego składowania w odniesieniu do pojazdu został przedłużony . Towar ten cały czas, w sposób nie zakłócony pozostawał pod dozorem celnym i organ celny miał możliwość stosowania przepisów celnych zmierzających do uregulowania jego sytuacji prawnej. W okolicznościach niniejszej sprawy nie zachodziła potrzeba ustalania czy i jakie czynności wobec tego samochodu podejmował Naczelnik Urzędu Celnego w G w okresie od dnia 9 sierpnia 2010r. do dnia 16 września 2010r., skoro czasowe składowanie samochodu przebiegało w sposób niezakłócony. Powyższa ocena ustalonego w sprawie stanu faktycznego nie jest oceną dowolną. Materiał dowodowy nie wskazuje na żadne okoliczności , które mogłyby być uznane za zdarzenia powodujące powstanie długu celnego w okresie czasowego składowania samochodu. Okoliczności takich nie wskazuje również skarżący. Za okolicznością taką nie można uznać nie podjęcie w terminie przez Naczelnika Urzędu Celnego w G czynności zmierzających do nadania przeznaczenia celnego temu samochodowi , skoro upływ terminu nie miał wpływu na funkcjonowanie składowania czasowego ww. pojazdu. Reasumując dotychczasowe rozważania należy stwierdzić, że zarzuty skargi dotyczące daty powstanie długu celnego i właściwości organu są nieuzasadnione. Za prawidłowe należy uznać ustalenia organów, że dług celny powstał w dniu [...] 2010r. w związku z objęciem przedmiotowego samochodu procedura dopuszczenia do obrotu ze zwolnieniem importu tego pojazdu od podatku od towarów i usług. W rozpatrywanej sprawie nie istniały podstawy prawne do zwolnienia importu pojazdu przywiezionego przez skarżącego i organy były zobligowane do wydania decyzji określającej podatek od towarów i usług w prawidłowej wysokości. Co prawda zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat , licząc od końca roku kalendarzowego , w którym upłynął termin płatności tego podatku i w niniejszej sprawie termin przedawnienia mijałby z dniem 31 grudnia 2015r. , jednak termin ten został zawieszony z dniem 27 listopada 2014r. zawiadomieniem z dnia 3 września 2015r. Podstawa opodatkowania została obliczona w trybie art. 38 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług , a to z uwagi na upływ terminu określonego w art. 221 ust.4 WKC w związku z art. 56 ustawy Prawo celne do powiadomienia dłużnika o kwocie należności wynikających z długu celnego. Organ prawidłowo ustalił wartość celną przedmiotowego samochodu na dzień [...] 2010r. metodą ostatniej szansy i zastosował właściwą stawkę podatku od towarów i usług . Podatnikiem tego podatku jest skarżący , który dokonał importu przedmiotowego samochodu. Nadmienić należy , że skarga na decyzję Dyrektora Izby Celnej przedmiocie podatku akcyzowego ( którego wysokość została wliczona do podstawy opodatkowania z niniejszej sprawie) z tytułu importu przedmiotowego pojazdu została oddalona wyrokiem tut. Sądu z dnia 12 kwietnia 2016r. , sygn.akt I SA/Kr 260/16 . Wyrok ten jest nieprawomocny. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach niniejszej sprawy potwierdza stanowisko organów wynikające z zaskarżonej decyzji . Materiał ten został zebrany w sposób rzetelny , był kompletny i wystarczający dla podjęcia decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu przedmiotowego samochodu. Ocena tego materiału była spójna , logiczna i wszechstronna , bowiem ocenie tej poddano nie tylko dokumenty dotyczącej tego konkretnego zgłoszenia celnego , ale wszystkie dostępne organowi dokumenty związane z deklarowanym przesiedleniem się skarżącego do kraju oraz deklarowanym ponownym przesiedleniem do USA ,a także dokumenty związane z jego aktywnością w kraju. Obszerność w gromadzeniu materiału dowodowego i wnikliwość jego oceny nie pozostawią wątpliwości co do zasadności stanowiska tych organów wyrażonego w zaskarżonej decyzji. W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić , że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem , gdyż ani argumentacja skargi , ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju , które mogły mieć wpływ na wynik sprawy , dlatego Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2016.718) , orzekł jak w sentencji.