III SA/Kr 3/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SO del. Janusz Bociąga po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Powiatu K na decyzję Zarządu Województwa z dnia 30 października 2012 r., znak: [...] w przedmiocie zwrotu dotacji rozwojowej p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania decyzji Zarządu Województwa z dnia 30 października 2012 r., znak: [...] Beneficjent dotacji rozwojowej Powiat K, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na ostateczną decyzję Zarządu Województwa z dnia 30 października 2012 r., znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Zarządu Województwa z dnia 13 września 2012 r., znak: [...] zobowiązującą Beneficjenta Powiat K do zwrotu dotacji rozwojowej w łącznej wysokości 30522, 25 złotych wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych począwszy od dnia przekazania środków. Wraz ze skargą, złożył również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji narazi Powiat K na znaczne trudności finansowe oraz konieczność korzystania z zewnętrznych źródeł finansowania tj. pożyczek, kredytów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W myśl § 5 cyt. przepisu postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Z treści przywołanego przepisu jednoznacznie wynika, iż zasadą jest, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, zatem wniosek strony skarżącej o wstrzymanie zmierza do zastosowania przez sąd wyjątkowej instytucji, jaką jest wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji lub postanowienia. Przesłankami uzasadniającymi wstrzymanie są grożące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia jednak wymaga fakt, iż to do strony skarżącej należy wskazanie w uzasadnieniu wniosku okoliczności przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywoła skutki trudne do odwrócenia. Strona powinna zatem we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub postanowienia w sposób przekonujący przedstawić okoliczności świadczące o tym, że przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., faktycznie zaistnieją oraz wskazać na konkretne przyczyny uzasadniające możliwość nastąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażonej w tej kwestii przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 września 2011r. sygn. akt I FZ 219/11 (Lex Omega nr 948885), że: "W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę." Wobec powyższego nie spełnia, zatem funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona winna wskazać we wniosku konkretny stan faktyczny a także materiał dowodowy na jego potwierdzenie. Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowego wniosku stwierdzić należy, że to wnioskodawca powinien przedstawić dane, które Sąd byłby w stanie zweryfikować a następnie ocenić, czy sytuacja Powiatu K rzeczywiście jest tego rodzaju, że nie jest on w stanie zwrócić kwoty przyznanej dotacji rozwojowej bez wyrządzenia w jego finansach znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie strona skarżąca w sposób bardzo ogólny powołała się na swoją sytuację budżetową, co nie pozwala wystarczająco ocenić, czy zachodzi postawa do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Brak jest konkretnych danych, że wykonanie decyzji spowoduje stronie skarżącej wyrządzenie znacznej szkody, lub spowoduje niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków. W tym miejscu Sąd zauważa, że sama potencjalna możliwość uchylenia zaskarżonego aktu nie stanowi przesłanki wstrzymania jego wykonania. Koniecznym warunkiem jest bowiem spełnienie przesłanek, o których mowa w 61 § 3 p.p.s.a. Natomiast obowiązek zwrotu dotacji rozwojowej, jak w niniejszej sprawie, jest co do zasady odwracalny, a więc nie można przyjąć, że wykonanie decyzji nakazującej uiszczenie kwoty pieniężnej spowoduje trudne do odwrócenia skutki. W ocenie Sądu strona skarżąca, na której spoczywał ciężar wykazania przesłanek do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, nie wykazała ich. W związku z czym Sąd uznał, że nie zachodzą podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 1, 3, 4 i 5 p.p.s.a.