III SA/Kr 305/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga (spr.) Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Małgorzata Krasowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2017 r. sprawy ze skargi K. P. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 31 stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych skargę oddala. Komendant Powiatowy Policji działając rozkazem personalnym z dnia [...] 2016r. nr [...] na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji zawiesił w czynnościach służbowych K. P. od 30 grudnia 2016 roku do 29 marca 2017 r. z uwagi na wszczęcie przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego o to, że w dniu 26 grudnia 2016 r. o godz. 7.00 jako funkcjonariusz Zespołu Patrolowo - Interwencyjnego stawił się do służby w Komisariacie Policji w stanie po użyciu alkoholu, co zostało potwierdzone badaniem na urządzeniu AlcoBlow sygnalizującym czerwonym kolorem lampki wysokie stężenie alkoholu, po czym po uzyskanej informacji od dyżurnego komisariatu o konieczności powiadomienia Komendanta Komisariatu Policji o wyniku badania stanu trzeźwości, samowolnie opuścił miejsce pełnienia służby, tj. o naruszenie dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt. 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Komendant Powiatowy Policji ustalił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. W dniu 26 grudnia 2016 r. o godz. 6.58 na parking pod budynkiem Komisariatu Policji podjechał samochód marki [...], którego kierującym był policjant K. P. Funkcjonariusz ten miał pełnić służbę w tym dniu w godzinach od 7.00 do 19.00. Policjant udał się do szatni założyć mundur i przygotować się do służby. Kilka minut po godzinie 7.00 K. P. ponownie wszedł do pomieszczenia dyżurki, gdzie asp. szt. A. H. - dyżurny Zespołu Dyżurnych Komisariatu Policji poddał go badaniu stanu trzeźwości na urządzeniu AlcoBlow uzyskując czerwony kolor lampki urządzenia wskazujący, że badany jest pod wpływem działania alkoholu - bez wskazania zawartości. Podstawą badania było podejrzenie dyżurnego, że funkcjonariusz zgłosił się do służby będąc pod wpływem alkoholu. W związku z powyższym dyżurny poinformował K. P., że w tej sytuacji zmuszony jest wdrożyć odpowiednią procedurę oraz powiadomić Komendanta Komisariatu R. K. Po tych słowach K. P. oddalił się z Komisariatu Policji, pozostawiając na parkingu wewnętrznym komisariatu samochód, którym przyjechał do pracy. W związku z powyższym w dniu 28 grudnia 2016 r., na podstawie art. 134i ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o Policji, Komendant Powiatowy Policji wszczął z urzędu postępowanie dyscyplinarne przeciwko K. P. Następnie w dniu 28 grudnia 2016 roku wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy o Policji. K. P. odmówił odbioru pisma informującego o wszczęciu postępowania. W związku z powyższym treść przedmiotowego zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz o możliwości wypowiedzenia się i zapoznania z aktami postępowania w dniu 28 grudnia 2016 roku, została stronie ogłoszona ustnie w obecności świadków. Wyżej wymieniony oświadczył, że zrozumiał treść zawiadomienia. Z uwagi na podejrzenie kierowania przez K. P. pojazdem osobowym w stanie nietrzeźwości (art. 178a § 1 kodeksu karnego), materiały z wykonanych w trybie art. 308 k.p.k. czynności procesowych zostały przekazane do Prokuratury Rejonowej z wnioskiem o wszczęcie postępowania przygotowawczego. Komendant Powiatowy Policji wskazał, że zgodnie z art. 39 ust. 2 ustawy o Policji - policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Podjęcie decyzji o zawieszeniu policjanta w czynnościach służbowych jest uzależnione od spełnienia dwóch przesłanek, to jest: wszczęcia postępowania dyscyplinarnego oraz celowości z uwagi na dobro służby. W niniejszej sprawie w dniu 28 grudnia 2016 roku skutecznie wszczęto postępowanie dyscyplinarne przeciwko policjantowi K. P., tym samym pierwsza z wymienionych przesłanek została spełniona. Druga z wymienionych przesłanek również została spełniona. Charakter zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego dotyczącego stawienia się przez funkcjonariusza publicznego do służby w stanie po użyciu alkoholu, a następnie samowolnego opuszczenia miejsca jej pełnienia, pozostaje w sprzeczności m.in. z przepisami ustawy o Policji oraz zasadami etyki zawodowej. Komendant Powiatowy Policji podniósł, że wydźwięk zaistniałego zdarzenia w odbiorze społecznym jest zdecydowanie negatywny. Wizerunek formacji jest istotnym elementem skuteczności działań Policji, które wymagają niezwłocznego odsunięcia od wykonywania obowiązków służbowych policjanta pozostającego pod zarzutami o zachowanie niezgodne z prawem. Powyższe zdarzenie i zachowanie K. P. stanowi realne zagrożenie dla "dobra służby", na które składa się dobro Policji, zaufanie obywateli do organów Policji, gwarancje praworządnego działania aparatu administracji, rażąco pogarsza obraz służby publicznej, ale także naraża tę służbę na przeszkody, jakie wynikają z naruszenia wysokich wymogów stawianych funkcjonariuszom publicznym, w tym nienagannej postawy. Policja jest formacją służącą społeczeństwu i przeznaczaną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Szczególna rola tej formacji i jej zhierarchizowana struktura wymaga dla skutecznego i prawidłowego działania, przestrzegania nie tylko norm prawa karnego, ale również innych przepisów i zasad. Dodatkowo zdarzenie to upowszechnione już w środowisku policyjnym może mieć deprawujący wpływ na funkcjonariuszy, powodując rozluźnienie dyscypliny służbowej, a co za tym idzie destabilizować pracę jednostki podlegającej zhierarchizowanym stosunkom. Zawieszenia w czynnościach służbowych do 3 miesięcy, w ocenie organu jest adekwatny do ciążących na policjancie zarzutów dyscyplinarnych, a ponadto umożliwi organowi podjęcie działań zmierzających do zapobieżenia powtórzenia się sytuacji w przyszłości i powzięcie decyzji w kwestii dalszego stosunku służbowego wymienionego. Zdaniem Komendanta Powiatowego Policji w sprawie zostały spełnione obie przesłanki określone w art. 39 ust. 2 ustawy o Policji, bowiem w dniu 28 grudnia 2016 r. przeciwko K. P. zostało wszczęte postępowanie dyscyplinarne, jak również zaistniała druga przesłanka, którą w tym konkretnym przypadku jest dobro służby. K. P. wniósł odwołanie od rozkazu Komendanta Powiatowego o zawieszeniu go w czynnościach służbowych. Zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 39 ust. 2 ustawy o Policji i wniósł o jej uchylenie. Zdaniem odwołującego się Komendant Powiatowy Policji podejmując zaskarżoną decyzję o zawieszeniu w czynnościach służbowych uznał zupełnie bezpodstawnie lub co najmniej przedwcześnie, iż odwołujący stawił się w stanie po użyciu alkoholu na służbę oraz naruszył dyscyplinę służbową poprzez oddalenie się z miejsca pełnionej służby, a także, że prowadził pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości. Badanie na zawartość alkoholu urządzeniem typu AlcoBlow nie może zostać uznane za miarodajne w kwestii stanu zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu, zwłaszcza po wcześniejszym zjedzeniu batona czekoladowego i zażyciu kropli domowego wykonania ze spirytusem na bóle żołądka. Podniósł iż po badaniu będąc w zupełnym szoku i w stanie depresji oraz załamania nerwowego opuścił Komisariat Policji. Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym nr [...] z 31 stycznia 2017 r. utrzymał w mocy rozkaz organu I instancji, podzielając stanowisko Komendanta Powiatowego. Na wstępie, Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że formalno - prawną podstawą zawieszenia w czynnościach służbowych K. P. był art. 39 ust. 2 ustawy o Policji stanowiący o tym, że policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. W przeciwieństwie do tzw. obligatoryjnego zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych w trybie art. 39 ust. 1 cytowanej ustawy mówiącego o tym, iż policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące, w rozpatrywanym przypadku bezspornie mamy do czynienia z tzw. fakultatywną decyzją personalną o zawieszeniu w czynnościach służbowych. Podstawą zastosowania art. 39 ust. 2 ustawy o Policji był fakt uprzedniego wszczęcia przez Komendanta Powiatowego Policji wobec wymienionego policjanta postępowania dyscyplinarnego, w którym K. P. obwiniono o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego z art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji. Treść tego przepisu wskazuje, że podjęcie takiej decyzji jest uzależnione od spełnienia dwóch przesłanek, to jest wszczęcia określonego postępowania w tym przypadku postępowania dyscyplinarnego oraz celowości - dobra postępowania lub dobra służby. W niniejszej sprawie pierwsza przesłanka została spełniona, bowiem w dniu 28 grudnia 2016 roku, na podstawie art. 134i ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o Policji, przeciwko K. P. zostało wszczęte przez przełożonego dyscyplinarnego postępowanie dyscyplinarne o naruszenie wyartykułowanej powyżej dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji. Również i druga przesłanka została spełniona - którą w niniejszej sprawie jest dobro służby. Dokonując oceny w tym zakresie organ II instancji wskazał, że ani ustawa o Policji, ani wydane na jej podstawie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 roku w sprawie trybu zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych, nie normują tego, jakie okoliczności mogą stanowić "dobro służby". Organ mając na uwadze powiązanie tego zawieszenia z prowadzonym postępowaniem dyscyplinarnym uznał, iż nie ulega wątpliwości, że w pierwszym rzędzie celowość ta powinna wynikać z charakteru przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego policjantowi. W tym zakresie należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie charakter zarzucanego skarżącemu przewinienia dyscyplinarnego w pełni uzasadniał zawieszenie go w czynnościach służbowych z uwagi na dobro służby. Komendant Wojewódzki Policji podkreślił, iż dopuszczalność zawieszenia w czynnościach służbowych nie została uzależniona przez ustawodawcę od stwierdzenia w postępowaniu karnym, czy też dyscyplinarnym winy policjanta, co do popełnienia zarzucanych czynów, ani też od oceny zgromadzonego w postępowaniu karnym lub dyscyplinarnym materiału dowodowego w tym właśnie zakresie, ale uzależniona została od samego wszczęcia przeciwko policjantowi postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli przełożony uzna, że jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby. Zawieszenie w czynnościach służbowych jest instytucją służącą szybkiemu odsunięciu policjanta od bieżącego wypełniania zadań w organach Policji, na wypadek gdyby okazało się, że przestał on spełniać wymogi stawiane policjantowi i przyjął naganną postawę względem obowiązującego prawa, uzasadniającą wykluczenie go z ram organizacyjnych służby publicznej. Organ odwoławczy stwierdził, że nie można też odmówić słuszności tezie, że popełnienie przez policjanta przestępstwa lub przewinienia dyscyplinarnego, choćby z winy nieumyślnej, naraża na szwank "dobro Policji" przedstawiające wartość społeczną. Osoba, która jest podejrzana o popełnienie czynu karalnego lub dyscyplinarnego, nie tylko pogarsza obraz służby publicznej, ale też naraża tę służbę na kolejne szkody, jakie wynikają z faktu rażącego naruszenia wysokich wymogów stawianych funkcjonariuszom publicznym. Takim następstwom powinien przeciwdziałać przełożony właściwy w sprawie zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych. Organ odwoławczy w pełni podziela wyrażoną w niniejszej sprawie przez organ I instancji tezę, że w okolicznościach sprawy przede wszystkim wzgląd na dobro służby uzasadniał, i wręcz obligował zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych policjanta, na wskazany przez ustawodawcę okres 3 miesięcy. Odnosząc się do zarzutów skarżącego podnoszonych w odwołaniu organ podkreślił, że postępowanie w przedmiocie zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych jest postępowaniem szczególnym, określonym w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 roku w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych i służy wyłącznie czasowemu odsunięciu policjanta od wykonywania czynności i zadań służbowych. Zgromadzone w sprawie K. P. materiały jednoznacznie dowodzą, że w rażący sposób naruszył on normy prawne, wykazał lekceważący stosunek do przepisów, choć jako funkcjonariusz Policji z ponad 9 letnim stażem służby w pionie prewencji, powinien mieć pełną świadomość naganności takiego postępowania. W odwołaniu sam, wskazał, że rzekomo zażył krople domowego wykonania na bazie spirytusu na bóle żołądka, a więc był świadomy tego, że będąc poddany badaniu urządzeniem AlcoBlow wynik może być pozytywny, wskazując na wysokie stężenie alkoholu. Oczywistym jest, że w tych okolicznościach dobro służby w Policji, której istota wiąże się między innymi ze ściganiem sprawców przestępstw i jej odbiór i zaufanie społeczne jest istotnym elementem skuteczności działań wymagających niezwłocznego odsunięcia policjanta od wykonywania obowiązków służbowych. Zarzucany K. P. czyn dyscyplinarny w ocenie organu II instancji zdecydowanie odbiera mu rękojmię niezbędną do wykonywania obowiązków służbowych funkcjonariusza Policji, albowiem trudno sobie wyobrazić, aby osoba obwiniona o stawienie się do służby w stanie po użyciu alkoholu (która ponadto w tym stanie przyjechała do jednostki samochodem) z zamiarem realizowania czynności zawodowych, a następnie samowolnie się oddalając - uciekając z pomieszczeń dyżurki komisariatu - mogła skutecznie pilnować i egzekwować od obywateli przestrzegania przepisów prawa. K. P. prezentuje negatywny stosunek do służby w Policji, przejawiający się nie tylko w braku zdyscyplinowania i odpowiedzialności, a także przeświadczenia o swojej bezkarności, co należy uznać za skandaliczne i kolidujące z postawą wymaganą od policjanta, mającego stać na straży przestrzegania prawa. Jako funkcjonariusz Policji, wymieniony policjant powinien kierować się szeroko rozumianym dobrem społecznym, zarówno w relacjach służbowych, jak i poza nimi. W każdej sytuacji policjant powinien stanowić wzór postępowania godnego naśladowania, w konsekwencji wyrażać postawę sprzyjającą obdarzeniu zaufaniem. Zachowując się w sposób opisany w zarzucie funkcjonariusz utracił to zaufanie. Wobec powyższego, zdaniem Komendanta Wojewódzkiego, zarzuty K. P. okazały się niezasadne, bowiem w takich okoliczności sprawy organ I instancji był uprawniony, zgodnie z art. 39 ustawy o Policji do zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych, a w okolicznościach niniejszej sprawy, w ocenie organu II instancji, interes społeczny uzasadniał nadanie decyzji organu pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności w trybie art. 108 K.p.a. Na powyższy rozkaz Komendanta Wojewódzkiego K. P. złożył skargę do Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. W skardze zarzucił: - błąd w ustaleniach faktycznych poprzez bezzasadne przyjęcie za podstawę do ustaleń wyników uzyskanych przy użyciu urządzenia AlcoBlow, pomimo, że wynik takiego badania nie może mieć żadnej mocy dowodowej tak w postępowaniu karnym, jak i dyscyplinarnym, - rażące i mające wpływ na treść orzeczenia naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. przejawiające się tym, że organ II instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności Komendanta Powiatowego Policji nie uchylił zaskarżonego odwołaniem rozkazu personalnego, - naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie zawiadomienia strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w ramach postępowania administracyjnego oraz możliwości składania wniosków, w tym dowodowych, na etapie całego postępowania toczącego się przed organami I i II instancji. W związku z tym wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu oraz poprzedzającego go rozkazu organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Komendanta Wojewódzkiego Policji wniósł o jej oddalenie, jako bezzasadnej podtrzymując argumentacje zawartą w zaskarżonym rozkazie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego takiego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jego wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t j: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Dokonując kontroli zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy stan faktyczny sprawy przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia został ustalony prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi przepisami i czy przeprowadzone postępowanie dyscyplinarne było niewadliwe. Następnie sąd administracyjny winien zbadać czy do tak ustalonego stanu faktycznego organy orzekające zastosowały właściwe przepisy. Przeprowadzona w oparciu o wyżej wskazane kryterium kontrola zaskarżonego orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji prowadzi do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną wydanych w niniejszej sprawie rozkazów personalnych w przedmiocie zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych stanowił art. 39 ust. 2 ustawy o Policji zgodnie, z którym policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Skarżący podnosi okoliczności dotyczące postępowania dowodowego nie zaś istoty instytucji zawieszenia w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko postępowania karnego lub postępowania dyscyplinarnego. Sprawa nie dotyczy ustaleń dowodowych prowadzących do postawienia K. P. zarzutu popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Ustalenia takie są przedmiotem postępowania dyscyplinarnego, którego wyniki będą stanowiły podstawę odrębnego rozstrzygnięcia. Z tego względu wszelkie wywody na temat wartości dowodowej urządzenia AlcoBlow oraz stanu psychicznego skarżącego w czasie, gdy opuszczał samowolnie miejsce pełnienia służby obecnie mają drugorzędne znaczenie i są przedwczesne. Z punktu widzenia przesłanek zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, o których mowa w art. 39 ust. 2 ustawy o Policji, istotny jest sam fakt wszczęcia przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego, a co za tym idzie wystarczające jest samo uzasadnione podejrzenie popełnienia przewinienia w rozumieniu art. 134i ust. 1 ustawy o Policji, a także celowość zawieszenia w czynnościach z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby. Sąd podziela stanowisko organów obu instancji, że charakter przewinienia dyscyplinarnego zarzuconego K. P. w sposób realny stanowił zagrożenie dla dobra służby, co zostało szczegółowo uzasadnione w decyzjach. K. P. podczas spotkania w dniu 28 grudnia 2016 r. w Komendzie Powiatowej Policji z udziałem I Zastępcy KPP nadkom. J. K., Naczelnika Wydziału Kryminalnego podinsp. S. P., eksperta Zespołu Kadr nadkom. A. F. oraz specjalisty Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego podkom. K. C., został poinformowany o wszczęciu przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego oraz postępowania administracyjnego w sprawie zawieszenia w czynnościach służbowych. Rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji nr [...] z dnia [...] 2016 r. o zawieszeniu w czynnościach służbowych został doręczony do rąk ojca K. P., który zobowiązał się przekazać go synowi. K. P. odmówił przyjęcia postanowień w sprawach i potwierdzenia ich odbioru, w związku, z czym zostały mu one odczytane wraz z pouczeniami o przysługujących mu uprawnieniach. Oświadczył ponadto, że zrozumiał treść pouczeń, ale nie będzie składał żadnych wniosków dowodowych ani nie będzie korzystał z możliwości zaznajomienia się z materiałami postępowania w sprawie zawieszenia go w czynnościach służbowych. Nie odpowiadają, więc prawdzie twierdzenia skarżącego o uniemożliwieniu mu czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym oraz skorzystania z innych przysługujących mu uprawnień, jako stronie tego postępowania Skarżący nie kwestionuje faktu swojego zachowania w dniu 26 grudnia 2016 r. w Komisariacie Policji. Dyżurny policjant poddał go badaniu stanu trzeźwości na urządzeniu AlcoBlow, które wykazało czerwony kolor, zatem wykazało, że badany jest pod wpływem alkoholu. Skarżący po badaniu stanu trzeźwości oddalił się z Komisariatu nie podejmując obowiązków służbowych. Jest oczywiste, że w tych warunkach obowiązkiem przełożonych jest ustalenie faktów w tym zakresie, które są istotne dla wizerunku Policji jak i samego policjanta. Doświadczenie życiowe i logika wskazują że zachowanie K. P. mogło stanowić co najmniej przewinienie dyscyplinarne, a nie może być wątpliwości, że w celu wyjaśnienia sprawy zachodziła konieczność wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, a z kolei z uwagi na charakter zarzucanych czynów i wskazane przez organy przesłanki zawieszenia uzasadniały zawieszenie w czynnościach służbowych, które to zawieszenie służy wyłącznie czasowemu odsunięciu policjanta od wykonywania czynności i zadań służbowych. Zachowanie K. P. zdaniem Sądu wskazuje, że w rażący sposób mógł naruszyć normy prawne i wykazał lekceważący stosunek do przepisów, choć jako funkcjonariusz Policji, powinien mieć pełną świadomość naganności takiego postępowania, szczególnie jeśli chodzi o oddalenie się z Komisariatu co uniemożliwiło bezpośrednie wyjaśnienie sprawy. Zdaniem Sądu, z uwagi na przedstawione powyżej przepisy prawa i prawidłowo ustalone okoliczności sprawy, Komendant Policji prawidłowo odsunął skarżącego od bieżącego wypełniania zadań w organach Policji. Jak już wyżej wskazano, dla zastosowania wobec policjanta sankcji z art. 39 ust. 2 ustawy o Policji wystraczającą przesłanką był fakt wszczęcia postępowania dyscyplinarnego o czyny tego rodzaju, że dla dobra służby była uzasadniona obawa o należyte wykonywanie obowiązków przez policjanta. Zachowanie K. P. stanowiło realne zagrożenie dla "dobra służby", na które składa się dobro Policji, zaufanie obywateli do organów Policji, gwarancje praworządnego działania aparatu administracji. Natomiast zachowanie wymienionego policjanta w dniu 26 grudnia 2016 roku, rażąco pogarsza obraz służby publicznej, a także narażało tę służbę na przeszkody, jakie wynikają z naruszenia wysokich wymogów stawianych funkcjonariuszom publicznym, w tym nienagannej postawy oraz stosownego zachowania zarówno na służbie, jak i poza nią. Organ odwoławczy wszechstronnie wyjaśnił sprawę, logicznie uzasadnił swoje stanowisko. Ustosunkował się do wszystkich zarzutów. Uzasadnienie rozkazu spełnia wszystkie wymogi prawne. Podnieść również należy, że wywody skargi odnoszące się do tego, że błędnie przeprowadzono postępowanie administracyjne są niezasadne.. Zarówno z uwagi na przedmiot postępowania dyscyplinarnego, jak i regulacje szczególne, przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się do postępowania dyscyplinarnego policjantów (zob. np.: wyrok NSA w Warszawie z dnia 5 grudnia 2006 r., sygn. akt. I OSK 472/06; wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 14 października 2008 r., sygn. akt II SA/Go 481/08). Zdaniem Sądu, w tej sprawie ze względu na interes społeczny organ I instancji miał prawo nadać rozkazowi rygor natychmiastowej wykonalności, co należycie uzasadnił. Reasumując, w świetle powyższego, Sąd uznał, że zaskarżony rozkaz odpowiada prawu, a zatem skarga jest nieuzasadniona. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.