III SA/Kr 305/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie WSA Janusz Bociąga (spr.) WSA Barbara Pasternak Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi E. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego I. uchyla zaskarżoną decyzję w zakresie odmowy przyznania skarżącej świadczenia wychowawczego na dziecko – O. W., II. w pozostałym zakresie skargę oddala. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2018 roku, sygn. [...] działając na podstawie art. 10 w związku z art. 1, 2 pkt 11, art. 4, art. 5, art. 13, art. 27 ust. 3, art. 28 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, art. 3 pkt 1, 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych z dnia 28 listopada 2003 r. oraz rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 lipca 2017 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o przyznanie świadczenia wychowawczego oraz zakresu informacji jakie mają być zawarte we wniosku, zaświadczeniach i oświadczeniach o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego w związku z art. 104, art. 107 K.p.a. orzekł o odmowie przyznania E. W. świadczenia wychowawczego na dzieci: L. L. – K. (PESEL [...]) i O. W. (PESEL [...]). W uzasadnieniu decyzji organ powołał się przepisy ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci znajdujące, w jego ocenie, zastosowanie w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącej. Wskazano, iż w dniu 27 września 2018 roku, E. W. złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na dzieci L. L. – K. i O. W. W składzie rodziny wykazano cztery osoby, oprócz dzieci, jeszcze rodziców: E. W. oraz A. W. W dalszej kolejności organ ustalił, iż zgodnie z oświadczeniem przedłożonym przez wnioskodawczynię z dnia 25 października 2018 roku, córka L. L. – K. zamieszkuje pod opieką swojej babci w miejscowości D, w województwie [...]. W związku powyższym organ I instancji stwierdził, że E. W. nie spełnia warunków do przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na L. L. –K., ponieważ dziecko to nie wchodzi w skład rodziny. Osobnego rozpatrzenia wymagał z kolei wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na O. W., który jest pierwszym dzieckiem w rodzinie. Organ wskazał, iż prawo do świadczenia wychowawczego, zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2134 ze zm. – dalej: p.p.w.d.) przysługuje na pierwsze dziecko jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza 800,00 zł. W związku z tym pismem z dnia 12 października 2018 roku wezwano E. W. do przedłożenia dokumentu potwierdzającego uzyskanie dochodu - zaświadczenia pracodawcy o okresie zatrudnienia oraz wysokości uzyskanego dochodu, za miesiąc maj 2018 roku A. W. Jednakże, termin do przedłożenia dokumentów minął w dniu 2 listopada 2018r., a zatem nie było możliwe obliczenie dochodów rodziny i z tego też powodu, organ orzekł, iż skarżąca nie spełnia warunków do przyznania jej prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko O. W. Od powyższej decyzji odwołanie, w ustawowym terminie, złożyła E. W. podnosząc, że jej córka L. z uwagi na problemy zdrowotne, zamieszkuje u swojej babci w D, aczkolwiek należy w pełni do rodziny odwołującej się. E. W. wskazała, że ma pełne prawa do sprawowania opieki nad córką oraz nie toczyło się ani nie toczy się, żadne postępowanie w sprawie sposobu wykonywania władzy rodzicielskiej. Nadto, podniosła, że jeśli tylko stan zdrowia córki poprawi się, ponowne zamieszka ona z odwołującą się w K. Ponadto, w kolejnym piśmie zatytułowanym "podanie o przywrócenie terminu do złożenia zaświadczenia o dochodach" podniosła, że "nie moją winą jest, nie dostarczyłam zaświadczenia, ponieważ pracodawca męża ociągał się z wydaniem zaświadczenia o dochodach za miesiąc maj 2018r.". Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 25 stycznia 2019 roku nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta o odmowie przyznania świadczenia wychowawczego na dzieci: L. L. – K. oraz O. W. W uzasadnieniu swojej decyzji SKO powołało się na przepisy ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci z 2016 roku. SKO stwierdziło, iż organ I instancji prawidłowo ustalił skład osobowy rodziny E. W. Z akt zebranych w toku postępowania wynika, iż małoletnia L. L. – K. na co dzień przebywa w miejscowości D, w woj. [...], gdzie pozostaje pod opieką babki. Odwołująca się z kolei, wraz z mężem oraz drugim dzieckiem – O. W., zamieszkują w K. Zdaniem organu II instancji, Prezydent Miasta słusznie przyjął, że w sprawie objętej odwołaniem, miejscem zamieszkania małoletniej L. L. – K. nie jest, jak starała się wykazać jej matka, K, lecz miejscowość D, gdzie notabene małoletnie uczęszcza do szkoły. To z kolei implikuje, że stosownie do treści art. 2 pkt 16 p.p.w.d., który zawiera definicję rodziny na potrzeby ustawy, z jej składu, w niniejszej sprawie, należy wyłączyć małoletnią córkę odwołującej się, a w konsekwencji, iż nie przysługuje jej świadczenie wychowawcze. Odnośnie świadczenia wychowawczego na małoletniego syna E. W. – O. W., organ II instancji, przyjął, że w sytuacji, gdy małoletnia L. L. – K. nie może być traktowana na gruncie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, jako członek rodziny E. W., to małoletniego syna skarżącej winno się traktować jako pierwsze dziecko w rodzinie. Implikuje to z kolei, w ocenie organu II instancji, konieczność spełnienia kryterium dochodowego, tj. uzyskiwania go poniżej ustawowego progu, określonego – na podstawie art. 5 ust. 3 p.p.w.d. – w wysokości 800,00 zł w przeliczeniu na osobę. Odnosząc się do treści odwołania, organ II instancji podniósł, iż zgodnie z przepisem art. 19 ust. 1 p.p.w.d., w przypadku złożenia nieprawidłowo wypełnionego wniosku, podmiot realizujący świadczenie wychowawcze wzywa pisemnie osobę ubiegającą się o świadczenia do poprawienia lub uzupełnienia wniosku w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania, a niezastosowanie się do wezwanie skutkuje pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Z akt sprawy wynika (wydruk danych ZUS), że A. W. utracił dochód, który uzyskał w roku 2017, ale w 2018 roku uzyskał, co najmniej od kwietnia 2018, dochód z tytułu świadczenia pracy na umowę zlecenia (w dniu 3 kwietnia 2018 roku nabył uprawnienia do świadczeń zdrowotnych). Organ II instancji ustalił zatem, że pierwszym miesiącem po uzyskaniu dochodu, z którego dochód należy wziąć pod uwagę przy ustalaniu prawa do świadczenia wychowawczego, jest maj 2018 roku. Jak dalej wskazywało SKO, z informacji ZUS wynika bowiem, że praca na umowę zlecenia jest kontynuowana od kwietnia 2018 roku u tego samego pracodawcy. Odnosząc się do oceny działania Prezydenta Miasta, SKO podniosło, iż organ I instancji wezwał pisemnie odwołującą się w dniu 18 października 2018 roku do uzupełnienia wniosku o zaświadczenie pracodawcy o okresie zatrudnienia oraz wysokości uzyskanego dochodu za miesiąc maj 2018 roku przez Pana A. W. Dalej organ II instancji uzasadniał, iż powyższe wezwanie pozostało bezskuteczne w 14 dniowym terminie, który upływał z dniem 2 listopada 2018 roku. Także w terminie późniejszym, tj. rozumianym jako termin do dnia rozpatrzenia przedmiotowego odwołania, E. W. nie przedłożyła stosownego zaświadczenia o dochodach męża. Konstatując, zdaniem SKO, stwierdzić zatem należy, że decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] 2018 roku jest rozstrzygnięciem prawidłowym, albowiem córka — L. L. – K. nie mieszka razem ze swoją matką, a zatem nie może wchodzić w skład rodziny na gruncie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Z drugiej zaś strony E. W. nie uzupełniła wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego, na syna O. W. Skargę na powyższą decyzję SKO wywiodła E. W., zaskarżając ją w całości. W uzasadnieniu podniosła, iż, w odniesieniu do rozstrzygnięcia o odmowie przyznania świadczenia wychowawczego na córkę L. L. – K., małoletnia z uwagi na swoja chorobę przebywa u swojej babki, a matki skarżącej przez 5 dni w tygodniu, natomiast we wszystkie weekendy oraz dni wolne od nauki, córka pozostaje pod opieką swojej matki, w zależności od potrzeby, bądź to w K, bądź w miejscowości D. Skarżąca wskazała, że córka jedynie tymczasowo przebywa ze swoją babką, z uwagi na to, że E. W. wychowuje jeszcze jedno, małoletnie dziecko – O. W. Skarżąca, powołując się na definicję rodziny z ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, podniosła, że małoletnia L. L. – K. pozostaje na jej utrzymaniu, gdyż to matka pokrywa koszty zakupu odzieży i obuwia, koszty przejazdów weekendowych, a małoletnia mieszka wraz z pozostałą rodziną skarżącej w K, jedynie w okresie nauki przebywając u swojej babki. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie należy podnieść, że stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Badają w każdej sprawie prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów, dokonaną przez organy administracji. Na podstawie art. 3 § 1 pkt 1 P.p.s.a., kontroli podlegają wydane po rozpoznaniu odwołania, decyzje administracyjne organu II instancji. W myśl art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Z brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że częściowo narusza ona prawo w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego i dokonania przez organ II instancji reasumpcji swojego stanowiska. Przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego na małoletnie dzieci E. W.: L. L. – K. oraz O. W. W podstawie prawnej wydanych w sprawie rozstrzygnięć organy podały – w odniesieniu do małoletniej córki skarżącej – niespełnienie kryterium zamieszkiwania wspólnie z rodzicem wnioskującym o przyznanie świadczenia (art. 2 pkt 16 p.p.w.d). Odnośnie z kolei małoletniego O. W., organy – zarówno Prezydent Miasta jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze – oparły swoje rozstrzygnięcia o przepis art. 5 ust. 3 ww. ustawy, stwierdzając, że wobec niemożności przyjęcia, że małoletnia córka skarżącej wchodzi w skład jej rodziny w rozumieniu ustawy, to pierwszym i jedynym dzieckiem, w stosunku do którego matka uprawniona jest do wnioskowania o przyznanie świadczenia wychowawczego jest jej syn. To z kolei wymaga ustalenia kryterium dochodowego w rodzinie skarżącej, a wobec przekroczenia progu 800,00 zł – winno skutkować odmową przyznania świadczenia wychowawczego także na małoletniego syna skarżącej. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów podniesionych przez skarżącą w uzasadnieniu jej skargi. Z treści tejże bowiem wynika, że co prawda przedmiotem zaskarżenia E. W. uczyniła całą przedmiotową decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, to jednak kwestionuje ona w głównej mierze niezasadne uznanie, że jej małoletnia córka L. L. – K. nie może zostać zaliczona w poczet jej rodziny, stosownie do definicji wyrażonej w art. 2 pkt 16 p.p.w.d., a w konsekwencji, że nie przysługuje jej matce świadczenie wychowawcze na małoletnią córkę. W powyższym zakresie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie podziela zarzutów skargi. Zgodnie z treścią art. 2 pkt 16 p.p.w.d. przez rodzinę rozumienie się to odpowiednio następujących członków rodziny: małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz zamieszkujące wspólnie z tymi osobami, pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25. roku życia, a także dzieci, które ukończyły 25. rok życia, legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2017 r. poz. 2092). Z treści przepisu wynika także, że do członków rodziny nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko. Zdaniem Sądu organy rozpoznające sprawę w toku postępowania administracyjnego słusznie doszły do przekonania, że małoletniej L. L. – K. nie można zaliczyć w poczet rodziny na gruncie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, albowiem, w istocie, nie zamieszkuje ona wspólnie z matką. Zgodnie z definicją językową pod pojęciem "zamieszkiwania" należy rozumieć "zacząć gdzieś mieszkać, osiedlać się". Wspólnie z kolei to "wespół wraz z kimś, wzajemnie". Na gruncie definicji rodziny został także wyrażony pogląd, iż świadczenie wychowawcze kierowane jest do rodzin mających na utrzymaniu dzieci, a jego celem jest przede wszystkim częściowe pokrycie wydatków związanych z zaspokojeniem potrzeb ich życiowych i wychowywaniem. Skoro zatem świadczenie wychowawcze ma stanowić wsparcie państwa w wychowywaniu dzieci, to istotne dla ustalenia prawa do świadczenia jest, czy matka, ojciec, opiekun faktyczny albo opiekun prawny dziecka faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 marca 2019, IV SA/Gl 1131/18, LEX nr 2650459). W niniejszej sprawie, nie sposób podzielić zarzutów skarżącej, jakoby małoletnia, mimo przebywania na co dzień w miejscowości D, w woj. [...], zamieszkiwała wspólnie z matką w K. Jak wynika z akt postępowania, małoletnia L. L. – K. na co dzień przebywa w D, będąc pod opieką swojej babki, a matki skarżącej. Tam też uczęszcza do szkoły Podstawowej nr [...] (k. 31 akt administracyjnych). Nie sposób więc przyjąć, za skarżącą, że jej córka wyłącznie tymczasowo i tylko na okres nauki przebywa poza miejscem zamieszkania swojej matki. Supozycji tej nie zmienia także okoliczność, że skarżąca w każdy weekend spotyka się ze swoją córką, odwiedza ją w D lub zabiera do K. Nie ma także znaczenia powód dla którego L. L. – K. musi uczęszczać do szkoły poza K. Definicja wskazana w art. 2 pkt 16 p.p.w.d. nie zawiera w sobie elementu podmiotowego, w tym sensie, że nie uzależnia uznania lub nieuznania danej osoby za członka rodziny wnioskodawcy od możliwości, czy trudności w utrzymaniu dziecka w miejscu zamieszkania rodzica. Z zamieszkaniem bowiem wiąże się przede wszystkim fakt stałego przebywania w danym miejscu. W tym miejscu wskazać należy, że – za skarżącą – małoletnia L. L. – K. przebywa w miejscowości D przez okres nauki. Nie podlega przeto żadnym wątpliwościom, że konieczność uczęszczania do szkoły podstawowej zabiera znaczną ilość dobowego, miesięcznego oraz rocznego okresu czasu. Małoletnia nie tylko przebywa fizycznie w szkole w D. W tejże miejscowości także ma swój dom, znajomych, jest pod opieką swojej babki. Tam też ostatecznie należy wskazać, że małoletnia zamieszkuje, albowiem to D, a nie K stanowi centrum jej ośrodka życiowego. Konstatując, wobec powyższego, nie znajdując podstaw do zakwestionowania stanowiska organów w tym przedmiocie dlatego też Sąd działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w pkt II wyroku. Odmiennej z kolei od powyżej oceny, dokonał Sąd w kontekście odmowy udzielenia świadczenia wychowawczego na małoletniego syna skarżącej – O. W. Organ administracji publicznej zobligowany jest do tego, aby w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na jego podstawie ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona, czy też nie (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.). Warto w tym miejscu zaś przypomnieć, że właściwe zastosowanie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez stosowne organy, ale konieczne jest aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego, tak by dwukrotnie oceniono dowody oraz przeanalizowano wszystkie argumenty (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 672/10, LEX nr 1081834). Zgodnie z art. 5 ust. 3 p.p.w.d. świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800,00 zł (1.200,00 zł – ust. 4). Przez dochód rodziny rozumie się sumę dochodów członków rodziny (art. 2 pkt 4 p.p.w.d.). Pojęcie "dochodu uzyskanego" określone zostało w art. 2 pkt 20 p.p.w.d. Stosownie do treści tego przepisu, uzyskanie dochodu może być spowodowane zakończeniem urlopu wychowawczego, uzyskaniem zasiłku lub stypendium dla bezrobotnych, uzyskaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, uzyskaniem zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, a także emerytury lub renty, renty rodzinnej, renty socjalnej lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym, rozpoczęciem pozarolniczej działalności gospodarczej lub wznowieniem jej wykonywania po okresie zawieszenia w rozumieniu art. 16b ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników lub art. 36aa ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, uzyskaniem zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego lub zasiłku macierzyńskiego, przysługujących po utracie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, uzyskaniem świadczenia rodzicielskiego, uzyskaniem zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w przepisach o ubezpieczeniu społecznym rolników, uzyskaniem stypendium doktoranckiego określonego w art. 209 ust. 1 i 7 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że skarżąca została wezwana do przedłożenia dokumentu potwierdzającego uzyskanie dochodu – zaświadczenia pracodawcy o okresie zatrudnienia oraz wysokości uzyskanego dochodu za miesiąc maj 2018 roku A. W. w terminie do 2 listopada 2018 roku (k. 34 akt administracyjnych), czego skarżąca nie uczyniła, ani nie poinformowała o przyczynie zaniechania. E. W. jednakże, wraz z odwołaniem, pismem z dnia 1 grudnia 2018 roku (k. 37 akt administracyjnych), wniosła "podanie o przywrócenie terminu do złożenia zaświadczenia o dochodach" podnosząc, że dotychczas nie mogła stosownego dokumentu przedłożyć przed organem, albowiem pracodawca jej męża utrudniał uczynienie zadość zobowiązaniu nałożonemu na skarżącą przez organ. W tym stanie rzeczy, o ile nie można czynić zarzutu naruszenia art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. Prezydentowi Miasta, albowiem w momencie podejmowania przez niego decyzji, nie posiadał on wiedzy o przyczynach niedopełnienia przez skarżącą wezwaniu z 12 października 2018 roku, o tyle Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpoznając odwołanie E. W., w toku postępowania dowodowego winno wykazać się inicjatywą dowodową. Obowiązkiem więc organu II instancji była nie tylko kwestia kontroli poprawności decyzji Prezydenta Miasta, ale także – i przede wszystkim – prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy i zastosowanie doń przepisu prawa materialnego (vide cyt. powyżej wyrok NSA, II OSK 672/10). Natomiast, jak wynika z uzasadnienia decyzji, SKO, przeprowadzając postępowanie dowodowe pod kątem ustalenia wysokości dochodu przypadającego na jednego członka rodziny skarżącej, powołało się na brzmienie art. 19 ust. 1 p.p.w.d, który to przepis przewiduje, że w przypadku złożenia nieprawidłowo wypełnionego wniosku, podmiot realizujący świadczenie wychowawcze wzywa pisemnie osobę ubiegającą się o świadczenie do poprawienia lub uzupełnienia wniosku w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania. Niezastosowanie się do wezwania skutkuje pozostawieniem wniosku bez rozpatrzenia. Organ II instancji, utrzymując w mocy decyzję Prezydenta Miasta w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego, poprzestał wyłącznie na stwierdzeniu, że organ I instancji, wobec niemożności ustalenia wysokości dochodu, prawidłowo odmówił skarżącej świadczenia wychowawczego na jej małoletniego syna O. W. Należy w tym miejscu podkreślić, że takie działanie organu II instancji nie zasługuje na aprobatę, albowiem SKO nie przeprowadził dogłębnego postępowania dowodowego we wskazanym powyżej zakresie, w sytuacji, gdy dysponował on wiedzą o przyczynach nieprzedłożenia przez E. W. zaświadczenia o zarobkach jej męża. Reasumując, w ocenie Sądu organ II instancji nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący stanu faktycznego, niezbędnego dla podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia, czym naruszył zasady postępowania określone w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 i K.p.a. przede wszystkim nie ustalił dochodu rodziny. W ponownie prowadzonym postępowaniu administracyjnym, organ II instancji winien będzie ustalić wysokość dochodu osiąganego przez poszczególnych członków rodziny skarżącej (a więc z wyłączeniem małoletniej L. L. – K.) w sposób niebudzący wątpliwości, przede wszystkim w oparciu o dokumenty przedłożone przez skarżącą, a dotyczące zarobków jej męża, wysokości dochodu osiąganego przez A. W. W tym celu, organ wezwie, w trybie art. 19 p.p.w.d. E. W. do przedłożenia stosownego zaświadczenia dokumentującego wysokość osiąganych przez jej męża dochodów począwszy od miesiąca maja 2018 roku. Nadto, organ zasięgnie informacji z Urzędu Skarbowego właściwego dla A. W. oraz E. W. i zwróci się do jego Naczelnika o nadesłanie deklaracji podatkowych ww. osób. Następnie organ zobowiązany będzie wydać stosowne rozstrzygnięcie na podstawie właściwie zastosowanych przepisów ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, z zachowaniem prawidłowego trybu procedowania, w treści którego wyjaśni skarżącej przesłanki jakimi kierował się orzekając w przedmiocie jej wniosku. Wobec powyższego WSA w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w pkt I wyroku.