III SA/Kr 306/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga (spr.) Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Małgorzata Krasowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2017 r. sprawy ze skargi K. P. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 31 stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary nagany skargę oddala. Komendant Powiatowy Policji prowadził postępowanie dyscyplinarne przeciwko starszemu sierżantowi K. P. obwinionemu o to, że 1/ w dniu 28 października 2016 roku jako funkcjonariusz Zespołu Patrolowo-Interwencyjnego Komisariatu Policji, będąc do tego obowiązany nie poinformował bezpośredniego przełożonego, że nie może stawić się do służby w dniu 29 października 2016 roku, z góry wiadomej mu przyczyny, a ponadto zadzwonił do dyżurnego Komisariatu Policji, aby naniósł zmianę jego służby w grafiku wprowadzając go w błąd co do stanu faktycznego, że posiada zgodę Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji na zamianę służby z P. J., co nie było prawdą, tj. naruszenia dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt 3 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji w związku z § 15 ust. l Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 roku w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów i art. 132 ust. 3 pkt 4 Ustawy o Policji; 2/ w dniu 30 października 2016 r., jako funkcjonariusz Zespołu Patrolowo-Interwencyjnego, będąc do tego obowiązany nie poinformował bezpośredniego przełożonego o niemożności stawienia się do służby, ani podczas kolejnych dni o przyczynie nieobecności w służbie i przewidywanym czasie jej trwania pomimo uzyskanego zaświadczenia lekarskiego w dniu 31 października 2016 roku, ani też w dniach 2 i 4 listopada 2016 roku nie poinformował bezpośredniego przełożonego o przyczynach swojej nieobecności w służbie i przewidywanym czasie jej trwania, co utrudniało organizację służby patrolowo - interwencyjnej w Komisariacie Policji, tj. naruszenia dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt 3 Ustawy o Policji w związku z § 15 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 roku w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów Komendant Powiatowy Policji orzeczeniem z dnia [...] 2016r. nr [...] uznał K. P. za winnego popełnienia zarzuconych mu czynów (przewinień) i orzekł o wymierzeniu mu kary dyscyplinarnej nagany. Orzeczenie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 5 grudnia 2016 roku w Komendzie Powiatowej Policji zostało wszczęte postępowanie dyscyplinarne przeciwko K. P., jako obwinionemu o wyżej opisane czyny stanowiące naruszenie dyscypliny służbowej. Postępowanie dyscyplinarne wszczęto po przeprowadzonych czynnościach wyjaśniających w toku, których zebrano materiał dowodowy. K. P. został przesłuchany w charakterze obwinionego. Przyznał się do popełnienia obu zarzucanych mu czynów i złożył wyjaśnienia. Wyjaśnił, że zamienił się w dniu 28 października 2016 roku służbą z P. J. i nie powiadomił o tym przełożonego, gdyż był przekonany, że jeżeli nie koliduje to z grafikiem, to takie zmiany są dozwolone. Wyjaśnił także, że dyżurnemu powiedział, że ma zgodę Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji na zamianę służby, bo myślał, że jest zgoda na takie zamiany, jeżeli nie przeszkadza to nikomu. Odnosząc się do drugiego zarzutu stwierdził, że nie zaistniały żadne przeszkody, które uniemożliwiałyby mu skontaktowanie się z bezpośrednim przełożonym w dniu 30 października 2016 roku, lecz nie uczynił tego, bo powiadomił dyżurnego o niemożności stawienia się do służby. Ponadto obwiniony nie potrafił wyjaśnić, dlaczego po wyjściu od lekarza lub w późniejszym okresie nie podjął jakichkolwiek prób nawiązania kontaktu z bezpośrednim przełożonym, dodając jedynie, że może nie miał telefonu. Nie pamiętał też, czy w tym dniu był ktoś w domu i mógł skorzystać z telefonu. Wyjaśnił też, że w późniejszym okresie nie powiadamiał bezpośredniego przełożonego o przyczynie nieobecności i czasie swojej choroby, a jedynie dyżurnego, że idzie do lekarza. Przesłuchani świadkowie, R. K., R. G., R. K., M. W., A. H., S. K. przedstawili przebieg wydarzeń odnosząc się do absencji w służbie st. sierż. K. P. i swojego udziału w tej sprawie. Dodatkowo ustalono na podstawie przesłuchania świadków, jak i zgromadzonej dokumentacji, że K. P. zapoznał się z przepisami rozporządzenia, a także uczestniczył w odprawach służbowych, gdzie omawiany był sposób powiadomienia bezpośredniego przełożonego o zamianach w służbie i niemożności stawienia się do służby. Przesłanką faktyczną odpowiedzialności K. P. za naruszenie dyscypliny służbowej są czyny dokonane w ramach czynności służbowych, w tym również bezpośrednio wynikające z obowiązków służbowych. Przepisy Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 roku w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów jasno i precyzyjnie określają katalog obowiązków służbowych, do przestrzegania których zobowiązany jest policjant. W tym przypadku zachowanie obwinionego jest sprzeczne z normą prawną, gdyż naruszył podstawowe obowiązki policjanta, dlatego należy je ocenić nagannie. Niedopuszczalne, zdaniem organu, było zachowanie K. P., który mając pełną świadomość, że nie miał zgody kierownictwa komisariatu na zamianę służby z innym policjantem, w tym zakresie wprowadził w błąd dyżurnego Komisariatu Policji, który naniósł stosowne zmiany w grafiku. Tym samym obwiniony nie stawił się do służby, którą miał zaplanowaną, gdyż zamienił się służbą z innym policjantem, nie informując o tym przełożonego. K. P. przewidując popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, co najmniej godził się na takie zachowanie. W obu przypadkach obwiniony miał pełną świadomość popełniając opisane czyny. Przy wymierzeniu kary kierowano się treścią art. 134h ust. 1 ustawy o Policji zgodnie, z którym wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Na korzyść obwinionego wzięto pod uwagę fakt, że przyznał się on do zarzucanych mu czynów i wyraził skruchę. W prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym wyjaśniono wszystkie okoliczności sprawy, a obwiniony nie złożył wniosków dowodowych o uzupełnienie postępowania dowodowego. W dniu [...] 2016 roku wydano postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych zgodnie z treścią art. 135i ust. 7 ustawy o Policji. Zebrany materiał dowodowy w trakcie postępowania dyscyplinarnego nie pozostawia wątpliwości, co do popełnienia przez K. P. zarzucanych czynów stanowiących naruszenie dyscypliny służbowej. K. P. wniósł odwołanie od tego orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji. W uzasadnieniu odwołania podniósł, że w zaskarżonej decyzji nie wzięto pod uwagę wszystkich ujawnionych w sprawie okoliczności łagodzących dotyczących jego osoby w tym w szczególności jego nieposzlakowanego i nieskazitelnego przebiegu służby, a także zdyskredytowanie faktu, iż przyznał się do popełnienia wszystkich zarzucanych mu czynów oraz wyraził skruchę, co powinno skłonić przełożonego dyscyplinarnego do odstąpienia od ukarania, wskazując przy tym, że stopień szkodliwości dla służby był znikomy. K. P. ponadto podniósł, że przypisane mu przewinienia w praktyce nie mają żadnego znaczenia na prawidłowy i nieprzerwalny przebieg służby w jednostce Policji, ponieważ jak wskazał, nie posiadał zgody przełożonego na zamianę się z kolegą jednak poinformował dyżurnego o tym fakcie, a wspomniana zamiana w jego ocenie w żaden sposób nie wpłynęła negatywnie na realizacje zadań Policji. Komendant Wojewódzki Policji po rozpatrzeniu odwołania orzeczeniem nr [...] z dnia 31 stycznia 2017r. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Komendanta Powiatowego Policji, że K. P. popełnił zarzucane mu czyny określone w zarzutach. Powyższe znajduje pełne potwierdzenie w zebranym, w toku postępowania dyscyplinarnego materiale dowodowym. Poczynione w sprawie ustalenia zostały dokonane w szczególności na podstawie zeznań sześciu świadków oraz kserokopii dokumentacji służbowej związanej z przedmiotowymi czynami, a zebrany w sprawie materiał dowodowy w pełni potwierdził jego winę w zakresie zarzucanych mu obu przewinień dyscyplinarnych. Nie znaleziono podstaw do kwestionowania logicznych i spójnych zeznań świadków, jednocześnie zeznania te tworzą przenikający się i wzajemnie uzupełniający obraz zaistniałych wydarzeń. Popełnienie przez K. P. przewinień dyscyplinarnych będących przedmiotem prowadzonego postępowania dyscyplinarnego należy ocenić nagannie, a podnoszone okoliczności przez policjanta w odwołaniu, nie mogą w tym przypadku wpłynąć na zmianę oceny. Czyny świadczą o lekceważącym stosunku obwinionego do podstawowych obowiązków służbowych. Organ odwoławczy podzielił opinię, że niedopuszczalne jest zachowanie wymienionego, który mając pełną świadomość, że nie posiadał zgody kierownictwa Komisariatu Policji na zamianę służby z innym policjantem, w tym zakresie wprowadził w błąd dyżurnego Komisariatu Policji, który naniósł zmiany w grafiku służby. Tym samym obwiniony nie stawił się do służby, którą miał zaplanowaną, gdyż zamienił się służbą z innym policjantem, nie informując o tym przełożonego. Zgodnie z art. 134a ustawy o Policji kara nagany oznacza wytkniecie przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania. Odnosząc się do podniesionych przez K. P. zarzutów w świetle wskazanych aspektów analizowanej sprawy w ocenie organu odwoławczego nie znajdują one uzasadnienia. W przedmiotowym postępowaniu zgromadzono wystarczający materiał dowodowy i podjęto czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji końcowej. Ponadto w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego uwzględniono okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego, czego dowodem jest uznanie winnym popełnienia zarzucanych czynów określonych w art. 132 ust. 3 pkt 3 i 4 ustawy o Policji i wymierzeniu najniższej z katalogu kar dyscyplinarnych - nagany. Policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Każdy policjant przed przyjęciem do służby ślubuje m.in. pilnie przestrzegać prawa, dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych, a także strzec honoru i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej. Zgodnie z art. 58 ust. 1 cyt. ustawy policjant jest zobowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania. Dlatego też policjant powinien zawsze mieć na względzie to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Powinien unikać wszelkich sytuacji, które godziłyby w dobre imię Policji Z zawodem policjanta wiąże się tez szczególny stopień społecznego zaufania i w związku z tym, od policjantów wymaga się, aby przestrzegali szczególnych reguł godnego i zgodnego ze społecznym zaufaniem zachowania się. Odnosi się to zarówno do sfery służby, jak i postawy osobistej. Obowiązek wykonywania poleceń oraz przestrzegania przepisów dotyczących pragmatyki służbowej znajduje umocowanie w art. 58 ust. 1 w zw. z art. 27 ust. 1 ustawy o Policji i wynika ze specyfiki zhierarchizowanej instytucji, jaką jest Policja. Zaznaczyć należy, że stosunek służbowy policjantów charakteryzuje się znaczną dyspozycyjnością i zdyscyplinowaniem, którym funkcjonariusze muszą się podporządkować, a nieprzestrzeganie tych zasad w wielu przypadkach uniemożliwiałoby wykonywanie ustawowych zadań Policji. W ocenie organu odwoławczego obwiniony swym zachowaniem wykazał, że jest osobą niezdyscyplinowaną, potrafiącą bez jakiejkolwiek przyczyny zaniechać pełnienia ważnej dla społeczeństwa służby, przy czym wymieniony wstępując do służby w Policji zobowiązał się do wykonywania rozkazów i poleceń przełożonych oraz dochować obowiązków wynikających z roty ślubowania. Zachowanie K. P. z całą pewnością mogło mieć negatywny wpływ na innych funkcjonariuszy, którzy w sposób sumienny wykonali polecenie Komendanta Powiatowego Policji. Organ II instancji uznał, że materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza naruszenie przez obwinionego dyscypliny służbowej, a okoliczności zdarzenia wskazują na winę umyślną policjanta. Wymierzona kara uwzględnia umyślny charakter czynu, oraz warunki osobiste obwinionego i fakt dotychczasowej jego niekaralności. Skarżący swoim zachowaniem wyczerpał przesłanki określone w art. 132 ust. 3 pkt 3 i 4 ustawy o Policji, zgodnie z którym naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów, a w szczególności niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa oraz wprowadzenie w błąd przełożonego lub innego policjanta, jeżeli spowodowało to lub mogło spowodować szkodę służbie, policjantowi lub innej osobie. Natomiast zgodnie, bowiem z powołanym przepisem § 15 ust.1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U. z 2013 r., poz. 644 ze zm.), policjant obowiązany był uprzedzić bezpośredniego przełożonego o niemożności stawienia się do służby lub spóźnieniu z przyczyny z góry wiadomej lub możliwej do przewidzenia oraz określić przewidywany czas trwania nieobecności. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji, uznanie obwinionego winnym i wymierzenie kary dyscyplinarnej nagany, jest adekwatne do zarzucanych K. P. przewinień dyscyplinarnych i oparte jest na prawidłowo dokonanej ocenie zaistniałej sytuacji. K. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na to orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji. W skardze zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie przepisu art. 10 §1 K.p.a. poprzez zaniechanie zawiadomienia strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w ramach postępowania administracyjnego, możliwości składania wniosków dowodowych oraz uniemożliwienie czynnego udziału w postępowaniu. Zarzucił nadto naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. polegające na niewłaściwej kontroli przez organ II instancji legalności działania Komendanta Powiatowego Policji, w wyniku czego organ nie uchylił orzeczenia o ukaraniu skarżącego karą dyscyplinarną nagany, pomimo naruszenia zasady opierania rozstrzygnięcia na prawdzie obiektywnej w oparciu o całokształt materiału dowodowego zgromadzonego wszechstronnie. Zdaniem skarżącego zarzucane mu czyny cechuje znikomy stopień społecznej szkodliwości i nieuzasadniający wymierzenia kary nagany, a jedynie odstąpieniem od jej wymierzenia. W związku z tym wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego oraz poprzedzającego go orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego wcześniejszego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego takiego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jego wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Dokonując kontroli zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy stan faktyczny sprawy przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia został ustalony prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi przepisami i czy przeprowadzone postępowanie dyscyplinarne było niewadliwe. Następnie sąd administracyjny winien zbadać czy do tak ustalonego stanu faktycznego organy orzekające zastosowały właściwe przepisy. Przeprowadzona w oparciu o wyżej wskazane kryterium kontrola zaskarżonego orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji prowadzi do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań uzasadniających oddalenie skargi należy wskazać, że zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Natomiast art. 132 ust. 3 przywołanej ustawy wylicza z kolei przykłady naruszenia dyscypliny służbowej stanowiąc, że naruszeniem dyscypliny służbowej jest m.in. pkt 3 niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa. Z kolei Rozporządzenie z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby reguluje, że w § 15, że 1. Policjant jest obowiązany uprzedzić bezpośredniego przełożonego o niemożności stawienia się do służby lub spóźnieniu z przyczyny z góry wiadomej lub możliwej do przewidzenia oraz określić przewidywany czas trwania nieobecności. 2. W razie niestawienia się do służby lub spóźnienia z innej przyczyny niż określona w ust. 1, policjant jest obowiązany poinformować bezpośredniego przełożonego tego samego dnia o przyczynie nieobecności w służbie i przewidywanym czasie jej trwania lub przyczynie spóźnienia. 3. W razie zaistnienia przyczyny uniemożliwiającej dopełnienie obowiązku, o którym mowa w ust. 2, policjant jest obowiązany poinformować o przyczynie nieobecności w służbie i przewidywanym czasie jej trwania lub przyczynie spóźnienia niezwłocznie po ustaniu tej przyczyny. 4. W przypadkach, o których mowa w ust. 1-3, policjant jest obowiązany poinformować bezpośredniego przełożonego osobiście lub za pośrednictwem innej osoby, używając środka łączności lub drogą pocztową. Za datę przekazania informacji drogą pocztową uważa się datę stempla pocztowego. Zdaniem Sądu ustalony w sprawie stan faktyczny zasadniczo nie jest sporny, sporna jest natomiast ocena stopnia zawinienia skarżącego, który uważa, że zarzucane mu czyny cechuje znikomy stopień społecznej szkodliwości, nieuzasadniający wymierzenia kary nagany, a jedynie odstąpieniem od jej wymierzenia. Zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego są nie zasadne, bowiem uregulowania Rozdziału 10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji normują w sposób wyczerpujący tryb i zasady postępowania dyscyplinarnego i odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów. Jedynie w art. 135p ustawa zawiera odesłanie do Kodeksu postępowania karnego w zakresie nieuregulowanym dotyczącym wezwań, terminów, doręczeń i świadków, natomiast brak jest takiego odesłania do Kodeksu postępowania administracyjnego. Podobnie zdaniem Sądu zarzuty skargi odnośnie oceny stopnia winy skarżącego nie znajdują uzasadniona w świetle zgromadzonego materiału dowodowego oraz istotnego naruszenia przez skarżącego dyscypliny służbowej i etyki zawodowej, co prawidłowo podniosły organy obu instancji. Tą ocenę Sąd podziela w całości. Należy stwierdzić, że prawidłowo także uzasadniono rodzaj kary, oraz uwzględniono okoliczności łagodzące jak i wzięto pod uwagę okoliczności obciążające. Odnośnie przestrzegania procedury postępowania dyscyplinarnego Sąd nie stwierdza jej naruszenia. Postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte w dniu 5 grudnia 2016 r., a postanowienie w tym przedmiocie wraz z pouczeniem o prawach obwinionego zostało skarżącemu doręczone 8 grudnia 2016 r. Przesłuchanie w charakterze obwinionego odbyło się 14 grudnia 2016 r. i w tym samym dniu K. P. został zapoznany z aktami postępowania dyscyplinarnego oraz pouczony o prawie zgłoszenia wniosku o ich uzupełnienie w terminie 3 dni od daty zapoznania z aktami. Wobec braku takich wniosków, rzecznik dyscyplinarny wydał w dniu [...] 2016 r. postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych, a następnie w dniu [...] 2016 r. Komendant Powiatowy Policji wydał orzeczenie dyscyplinarne Nr [...]. Zostało ono doręczone do rąk ojca obwinionego, który zobowiązał się je przekazać K. P. Wskazywany przez skarżącego pobyt w szpitalu od dnia 28 grudnia 2016r. pozostawał, zatem bez wpływu na możliwość udziału K. P. w postępowaniu. W tych okolicznościach twierdzenia skarżącego o niezapewnieniu mu praw w postępowaniu, w szczególności poprzez uniemożliwienie zapoznania się z całością zebranych dowodów, wypowiedzenia się co do nich i ewentualnego złożenia wniosków dowodowych, nie znajduje uzasadnienia w aktach sprawy. Postępowanie dyscyplinarne zostało w całości przeprowadzone do dnia [...] 2016 r. kiedy to zostało wydane postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych. Skarżący został prawidłowo pouczony o przysługujących mu prawach, przesłuchany i zapoznany z aktami postępowania. Skarżący nie zgłaszał w toku postępowania żadnych wniosków, ani do protokołu, ani pisemnie, w związku z czym, jak wskazano wyżej, twierdzenie o uniemożliwieniu mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów jest bezpodstawne. W doręczonym K. P. postanowieniu o wszczęciu postępowania jest zawarte pouczenie odnośnie do uprawnień obwinionego w postępowaniu dyscyplinarnym (art. 135 f ust. 1 ustawy o Policji). Brak jest wśród tych uprawnień możliwości udziału w każdej czynności dowodowej, w tym w przesłuchaniach świadków i zadawania im pytań, jak również obowiązku organu zawiadamiania o terminie planowanych czynności. Wywody skargi w tym zakresie regulacji właściwych dla postępowania administracyjnego są więc niezasadne. Reasumując, w ocenie Sadu, zaskarżone orzeczenie organu odwoławczego jak i poprzedzające je orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji są zgodne z prawem. Nie znajdując zaś podstaw do stwierdzenia z urzędu, że ww. rozstrzygnięcia wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 ustawy, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.