III SA/Kr 312/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Tadeusz Wołek (spr.) Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi W. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia uprawnień do kierowania pojazdami skargę oddala W związku z wnioskiem złożonym przez W. F. w dniu 23 sierpnia 2006r. toczyło się postępowanie w sprawie przywrócenia skarżącej uprawnień do kierowania pojazdami zgodnie z kategorią B prawa jazdy, cofniętego ostateczną decyzją Starosty nr [...] z dnia [...] 2004 r. Zanim doszło do wydania zaskarżonej przez W. F. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 stycznia 2011 r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2010 r. nr [...] o odmowie przywrócenia W. F. uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi według kat. B prawa jazdy, organy wydały szereg decyzji, zapadło też wiele orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. I. Starosta decyzją z dnia [...] 2004 r., Nr [...] na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, skierował W. F. na badania lekarskie z powodu otrzymania informacji o zastrzeżeniach o stanie zdrowia mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu. W. F. wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 2004 r. nr [...] - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. 1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 28 września 2004r. sygn. akt. III SA/Kr 643/04- po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2004r. Nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie - odrzucił skargę. Skarżąca nie uiściła opłaty sądowej w wyznaczonym terminie, dlatego na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. skargę odrzucono. 2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 26 maja 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 145/10 po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2004 r., Nr: [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie - umorzył postępowanie sądowe, wobec cofnięcia skargi przez skarżącą. II. Starosta decyzją z dnia [...] 2004 r. nr [...] orzekł o cofnięciu W. F. uprawnień do kierowania pojazdami zgodnie z kategorią B prawa jazdy- na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, oraz § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami- w związku z niepoddaniem się badaniu lekarskiemu w celu stwierdzenia istnienia bądź braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzję doręczono z zastosowaniem art. 43 i 44 k.p.a tj. w trybie doręczenia zastępczego. Decyzja nie została skutecznie zaskarżona i stała się ostateczna. 1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 21 grudnia 2007 r. sygn. akt III SAB/Kr 32/07 po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. F. na bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego - odrzucił skargę. W uzasadnieniu wskazał, że strona pismem z dnia 19 grudnia 2006 r. skierowanym do Starostwa Powiatowego wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty z dnia [...] 2004 r. nr [...] o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. W dniu 26 lipca 2007 r. strona złożyła do SKO skargę na Starostwo Powiatowe wskazując, że Starostwo niezgodnie z prawdą poinformowało Radę Ministrów, że nie składała wniosku o przywrócenie uprawnień. Wniosek ten zdaniem skarżącej, nie został rozpoznany. Pismem z dnia 23 października 2007 r. SKO przekazało skargę strony z dnia 26 lipca 2007r. Radzie Powiatu powołując się na art. 231 k.p.a. w związku z art. 229 pkt 4 k.p.a. Strona wniosła do Sądu skargę na bezczynność SKO podnosząc, iż złożyła skargę do tego organu na Starostwo Powiatowe i nie otrzymała odpowiedzi czy zajęto się jej sprawą. Sąd uznał, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skarga była niedopuszczalna. 2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2008r. sygn. akt III SA/Kr 1396/06 po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2006r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu- skargę oddalił. Wyrok nie został zaskarżony i stał się prawomocny z dniem 6 maja 2008 r. W sprawie zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Starosty z dnia [...] 2004 r. nr [...] orzekającej o cofnięciu stronie uprawnień do kierowania pojazdami zgodnie z kategorią B prawa jazdy. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 20 października 2008r. sygn. III SAB 27/08 po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. F. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego - umorzył postępowanie sądowe. W uzasadnieniu wskazał, że strona wniosła skargę na bezczynność tego organu w związku z niewydaniem orzeczenia po wniesieniu przez nią w dniu 14 kwietnia 2008r. odwołania od decyzji Starosty z dnia [...] 2004r. znak [...]. W dniu [...] 2008r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem znak [...] stwierdziło niedopuszczalność odwołania strony - na podstawie art. 134 k.p.a. III. Starosta decyzją z dnia [...] 2008r. znak [...] odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty z [...] 2004r. znak [...] orzekającą o cofnięciu W. F. uprawnienia do kierowania pojazdami - prawo jazdy kat. B- na podstawie art. 104 § 1, 149 § 3 i 150 § 1 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 2008r. znak [...] utrzymało w mocy powyższą decyzję organu I instancji- na podstawie art. 145 § 1 w zw. z art. 148 i 149 § 3 i 138 § 1 pkt 1 k.p.a. 1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 20 października 2008r. sygn. akt III SAB/Kr 25/08 po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. F. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego - umorzył postępowanie sądowe. W uzasadnieniu wskazał, że strona wniosła skargę na bezczynność tego organu w związku z niewydaniem orzeczenia po wniesieniu przez nią w dniu 7 kwietnia 2008r. odwołania od decyzji Starosty z dnia [...] 2008r. znak [...]. W dniu [...] 2008r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją znak [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W momencie rozpoznania skargi przez Sąd organ już w bezczynności nie pozostawał, gdyż zakończył postępowanie odwoławcze wydaniem decyzji i zachodzi podstawa zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. do umorzenia postępowania sądowego, jako bezprzedmiotowego. 2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 20 października 2008r. sygn. akt III SAB 26/08 po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. F. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego - umorzył postępowanie sądowe. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że strona wniosła skargę na bezczynność tego organu w związku z niewydaniem orzeczenia po wniesieniu przez nią w dniu 3 marca 2008r. zażalenia na bezczynność Starosty Powiatowego wobec jej wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] 2004r. znak [...]. W dniu [...] 2008r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ostanowieniem znak [...] uznało zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie za nieuzasadnione- na podstawie art. 123 w zw. z art. 37 § 1 k.p.a. W momencie rozpoznania skargi przez Sąd organ już w bezczynności nie pozostawał, gdyż zakończył postępowanie odwoławcze wydaniem postanowienia i zachodzi podstawa z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. do umorzenia postępowania sądowego, jako bezprzedmiotowego. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 2 czerwca 2009r. sygn. akt III SA/Kr 874/08 oddalił skargę W. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2008r., nr [...]. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wniosek strony o wznowienie postępowania administracyjnego dotyczył w istocie rzeczy decyzji ostatecznej w rozumieniu art. 16 k.p.a., co wynika z faktu, że decyzja Starosty z [...] 2004r. znak [...] o cofnięciu uprawnień skarżącej do kierowania pojazdami została jej doręczona w związku z zastosowaniem art. 43 i 44 k.p.a tj. doręczenia zastępczego. Stała się tym samym decyzją ostateczną, wobec której nie wniesione zostało skutecznie odwołanie. IV. Starosta decyzją z dnia [...] 2006 r. [...] orzekł o odmowie wydania wtórnika prawa jazdy. Złożony w dniu 23.08.2006 r. wniosek W. F. został rozpatrzony, jako "wniosek o wydanie wtórnika prawa jazdy". Od decyzji W. F. wniosła odwołanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 2006r. nr [...] - orzekło o uchyleniu w całości decyzji Starosty z dnia [...] 2006 r. Nr [...] i umorzeniu postępowania pierwszej instancji w sprawie odmowy wydania W. F. wtórnika prawa jazdy kat. B. Po rozpoznaniu skargi W. F. na powyższą decyzję, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 2007 r. znak. [...] na podstawie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi: 1. uchyliło swoją decyzję z dnia [...] 2006r. nr [...] orzekającą o uchyleniu w całości decyzji Starosty z dnia [...] 2006r. Nr [...] i umorzeniu postępowania pierwszej instancji w sprawie odmowy wydania W. F. wtórnika prawa jazdy kat. B, 2. uwzględniło skargę w ten sposób, że uchyliło decyzję Starosty z dnia [...] 2006 r. Nr [...] w sprawie odmowy wydania W. F. wtórnika prawa jazdy kat. B, przekazując sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. V. Starosta decyzją z dnia [...] 2007 r. [...] odmówił wydania W. F. wtórnika prawa jazdy kat. B. Od decyzji W. F. wniosła odwołanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia [...] 2007 r. Nr [...] utrzymało powyższą decyzję organu I instancji w mocy. W. F. wniosła skargę na decyzję organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 26 maja 2010 r. sygn. akt. III SA/Kr 458/09, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2007 r. Nr [...], oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Sąd wskazał, że rzeczywistą wolą strony jest przywrócenie uprzednio cofniętych uprawnień oraz wydanie nowego dokumentu. VI. Starosta decyzją z dnia [...] 2010 r. nr [...] odmówił W. F. przywrócenia uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi według kat. B prawa jazdy - na podstawie art. 104 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, oraz art. 140 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że rozpatrując ponownie sprawę organ wziął pod uwagę art. 153 p.p.s.a. w odniesieniu do wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 maja 2010 r. sygn. akt. III SA/Kr 458/09. Organ podniósł, że w związku z wnioskiem złożonym przez stronę w dniu 23.08.2006 r. i 13.09.2010 r. toczy się postępowanie w sprawie przywrócenia jej uprawnień do kierowania pojazdami zgodnie z kategorią B prawa jazdy, cofniętego ostateczną decyzją Starosty nr [...] z dnia [...] 2004r. Cofnięcie stronie uprawnień do kierowania pojazdami wg kat. B prawa jazdy nastąpiło na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, oraz § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, w związku z niepoddaniem się badaniu lekarskiemu w celu stwierdzenia istnienia bądź braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Na badanie strona została skierowana decyzją Starosty z dnia [...] 2004 r. Wobec faktu, iż strona nie wypełniła obowiązku poddania się badaniom, w dniu [...] 2004 r. wydano decyzję [...] cofającą jej uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B prawa jazdy. Doręczenie decyzji było skuteczne. Wobec niewniesienia od decyzji odwołania, stała się ona ostateczna. Zatem strona od dnia 31.08.2004 r. nie posiada uprawnień do kierowania pojazdami. W przypadku wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, istotny jest czas, jaki upłynął od wydania decyzji cofającej. Zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. a - ustawy Prawo o ruchu drogowym, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem cofniętego na okres przekraczający 1 rok lub w związku utratą kwalifikacji. Uprawnienia do kierowania pojazdami zostały stronie cofnięte decyzją z dnia 31 sierpnia 2004 r. Zatem warunkiem przywrócenia stronie uprawnień do kierowania pojazdami jest uzyskanie pozytywnego wyniku egzaminu sprawdzającego kwalifikacje. Decyzja orzekająca o cofnięciu stronie uprawnień do kierowania pojazdami została wydana na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy, który stanowi, że decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym, starosta wydaje w razie niepoddania się badaniu lekarskiemu w trybie określonym w przepisie art. 122 ust. 1 pkt 3-5 ustawy, czyli także w przypadku skierowania przez starostę. Stosownie do art. 140 ust. 2 ustawy, decyzję o przywróceniu kierowcy uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym, wydaje starosta po ustaniu przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie. Przywrócenie uprawnień do kierowania pojazdami przez stronę uwarunkowane jest spełnieniem następujących wymagań: 1. wynikających z art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym - czyli poddanie się badaniu lekarskiemu w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy i dostarczenie orzeczenia lekarskiego potwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, 2. wynikających z art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. a - ustawy z Prawo o ruchu drogowym - czyli uzyskanie pozytywnego wyniku egzaminu sprawdzającego kwalifikacje. Szczegółowe warunki, tryb i zakres badań lekarskich zostały określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami. Decyzja o skierowaniu strony na badanie lekarskie, została wydana zgodnie z załącznikiem Nr 2 do rozporządzenia Ministra Zdrowia, określającym wzór decyzji o skierowaniu na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy i zawierała pouczenie, wskazujące zarówno podmiot jak też termin, w którym osoba skierowana winna poddać się badaniu (30 dni). Wobec powyższego, kwestię cofnięcia a następnie przywrócenia uprawnień do prowadzenia pojazdów należy rozpatrywać w kontekście poddania się badaniu lekarskiemu we właściwym ośrodku medycznym i to w terminie oznaczonym w skierowaniu na badania lekarskie. Fakt, iż strona została skierowana decyzją Starosty na badania lekarskie, w trybie określonym art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, obliguje do poddania się badaniu w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy oraz dostarczenia do organu kierującego orzeczenia lekarskiego, potwierdzającego istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, wydanego przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy. Do wniosku złożonego w dniu 23.08.2006 r. strona dołączyła orzeczenie lekarskie Nr [...] wydane dnia 7.08.2006 r. przez lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób kierujących pojazdami. Orzeczenie to zostało wydane na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. W ocenie organu, orzeczenie to nie spełnia wymagań określonych w przepisach prawa, bowiem zgodnie z § 9 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004r. "Badania lekarskie osób wymienionych w art. 122 ust. 1 pkt 2-5 ustawy przeprowadza się w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy". Mając na uwadze przywołane przepisy oraz wymóg poddania się, przez osobę skierowaną decyzją Starosty, badaniu w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy, zaświadczenie lekarskie Nr [...], nie może stanowić dowodu w sprawie, gdyż nie spełnia wymagań, jakie wskazują przepisy prawa. Zatem obowiązek przedstawienia orzeczenia lekarskiego potwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem nie został spełniony. Ubiegając się o przywrócenie cofniętych uprawnień, strona jest obowiązana poddać się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, po uprzednim otrzymaniu od organu stosownego zaświadczenia. Uzyskanie tego zaświadczenia jest uwarunkowane wcześniejszym dostarczeniem do organu orzeczenia lekarskiego potwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W toku postępowania dnia 14.09.2010 r. organ skierował do strony informację o niezbędnych wymaganiach, jakie winna spełnić do uzyskania pozytywnej decyzji w sprawie przywrócenia uprawnień do kierowania pojazdami. Złożone przez stronę dnia 17.09.2010 r. pisemne wyjaśnienie nie wniosło do sprawy informacji mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie, a strona odmówiła przedłożenia właściwego orzeczenia lekarskiego. W. F. złożyła odwołanie od powyższej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 17 stycznia 2011 r., nr [...], utrzymało decyzję organu I instancji w mocy - na podstawie art. 140 ust 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz art. 138 §1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji. Wskazał, że w związku z powyższym, obok przedłożenia orzeczenia lekarskiego pochodzącego z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, wymaganym będzie wykazanie się zdanym egzaminem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji. Tylko po spełnieniu powyższych wymogów możliwym będzie przywrócenie stronie uprawnień do kierowania pojazdami kat. B prawa jazdy. W szczególności w uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w odwołaniu podniesiono, że do akt sprawy dostarczone zostało badanie lekarskie i że wbrew stanowisku organu l instancji, jest ono aktualne i ważne, co potwierdza wyrok Sądu z dnia 26 maja 2010 r., sygn. akt: III SA/Kr 458/09. Organ odwoławczy przytaczając treść art. 140 ust. 2, art. 140 ust 1 pkt 4 lit b, art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym wskazał, że decyzją z dnia 9 marca 2004 r., na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, Starosta skierował W. F. na badania lekarskie z powodu otrzymania informacji o zastrzeżeniach w stanie zdrowia mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu. W treści decyzji wskazano, że na badanie lekarskie zgłosić się należy do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w terminie 30 dni od daty otrzymania decyzji, a oryginał orzeczenia lekarskiego należy przekazać właściwemu Staroście. Jak wynika z akt sprawy, decyzja ta została doręczona stronie w dniu 12 marca 2004 r. Decyzja ta, została na skutek odwołania strony, utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2004 r. nr [...]. W sprawie ze skargi na tę decyzję, postanowieniem z dnia 26 maja 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 145/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie umorzył postępowanie sądowe, wobec cofnięcia skargi przez skarżącą. Wobec stwierdzenia braku wpływu orzeczenia lekarskiego w terminie 30 dni od doręczenia stronie ostatecznej decyzji Kolegium, Starosta decyzją z dnia [...] 2004 r. orzekł o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Organ I instancji stwierdził, że uprawnienia do kierowania pojazdami zostały W. F. cofnięte skutecznie. Wobec złożonego przez stronę wniosku z dnia 23.08.2006 r., który zgodnie z kwalifikacją przyjętą w wyroku WSA w Krakowie z dnia 26 maja 2010 r. III SA/Kr 458/09, stanowił wniosek o przywrócenie uprawnień oraz wydanie nowego dokumentu prawa jazdy, koniecznym stało się ustalenie, jakie warunki należy spełnić, aby żądanie strony mogło stać się skuteczne. Jak już wskazano zgodnie z art. 140 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym: skoro powodem cofnięcia uprawnień w sprawie był brak wymaganych na podstawie decyzji z dnia 9 marca 2004 r., badań lekarskich, to przesłanką przywrócenia uprawnień jest przedłożenie stosownego badania. Organ odwoławczy podzielił, zatem stanowisko organu I instancji, oraz wyjaśnił zarzut podniesiony w odwołaniu, że przedstawione przez stronę orzeczenie lekarskie nr [...] wydane przez lekarza uprawnionego do badań osób kierujących pojazdami z dnia 7 sierpnia 2006 r., nie spełnia wymogu, o jakim mowa w decyzji o skierowaniu na badania lekarskie. Zgodnie z § 9 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r.: "Badania lekarskie osób wymienionych w art. 122 ust. 1 pkt 2-5 ustawy przeprowadza się w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy". Zatem tylko orzeczenie lekarskie pochodzące z takiego ośrodka będzie umożliwiało pozytywne rozstrzygnięcie w sprawie przywrócenia uprawnień. Ponadto w związku z faktem, że od czasu odebrania stronie uprawnień do kierowania pojazdami, upłynął termin jednego roku, to zastosowanie będzie miał w niniejszej sprawie art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym. W związku z powyższym, obok przedłożenia orzeczenia lekarskiego pochodzącego z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, wymaganym będzie wykazanie się zdanym egzaminem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji. Tylko po spełnieniu powyższych wymogów możliwym będzie przywrócenie stronie uprawnień do kierowania pojazdami kat. B prawa jazdy. Kolegium wyjaśniło kwestie powoływanych przez stronę wyroków. Postępowanie w sprawie toczy się z wniosku strony z dnia 23 sierpnia 2006 r. Wniosek ten został potraktowany przez organ l instancji, jako żądanie wydania wtórnika prawa jazdy. W wyniku złożonego przez stronę odwołania od decyzji Starosty, a następnie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2007 r. znak: [...], WSA w Krakowie uchylił dotychczas wydane decyzje organów obu instancji. W uzasadnieniu wyroku zawarto wyjaśnienie, że źle zostało zinterpretowane żądanie strony wyrażone we wniosku z dnia 23 sierpnia 2006 r., bowiem dotyczyło ono przywrócenia cofniętych uprawnień do kierowania pojazdami, a nie wydania wtórnika prawa jazdy. Równocześnie strona wniosła do WSA w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2004 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2004r. Nr [...] o skierowaniu strony na badania lekarskie z powodu otrzymania informacji o zastrzeżeniach w jej stanie zdrowia mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu. Na rozprawie w dniu 26 maja 2010 r. skarżąca cofnęła skargę, uzasadniając cofnięcie tym, że poddała się badaniom lekarskim i z uwagi na wydane orzeczenie lekarskie sprawa stała się bezprzedmiotowa. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 26 maja 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 145/10 umorzył postępowanie sądowe w tej sprawie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że z treści żadnego z powołanych przez stronę orzeczeń Sądu nie wynika, że należy jej bezwarunkowo przywrócić cofnięte uprawnienia do kierowania pojazdami. Dlatego też, koniecznym było przeprowadzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie wniosku o przywrócenie uprawnień. Zgodnie z powołanymi przepisami prawa, przywrócenie stronie uprawnień do kierowania pojazdami może nastąpić wyłącznie po przedłożeniu przez nią orzeczenia lekarskiego pochodzącego z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy oraz zdaniu egzaminu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji. W. F. wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji przywołała wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 maja 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 459/09, który zdaniem skarżącej przesądził o tym, że dostarczyła już wymagane zaświadczenie. Ponownie podniosła, że przedłożyła orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia 7 sierpnia 2006 r. oraz, że badania lekarskie w sprawie nie są "objęte żadnym terminem". Zarzuciła również, że nie doręczono skarżącej decyzji o cofnięciu uprawnień. Do skargi dołączyła szereg kopii dokumentów. I. Decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2007 r. znak. [...] wydaną na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. po rozpoznaniu skargi W. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2006r. nr [...] - o uchyleniu w całości decyzji Starosty z dnia [...] 2006 r. Nr [...] i umorzeniu postępowania pierwszej instancji w sprawie odmowy wydania W. F. wtórnika prawa jazdy kat. B, 1. uchylającą swoją decyzję z dnia [...] 2006r. nr [...] orzekającą o uchyleniu w całości decyzji Starosty z dnia [...] 2006 r. Nr [...] i umorzeniu postępowania pierwszej instancji w sprawie odmowy wydania W. F. wtórnika prawa jazdy kat. B, 2. uwzględniającą skargę w ten sposób, że uchyla decyzję Starosty z dnia [...] 2006 r. Nr [...] w sprawie odmowy wydania W. F. wtórnika prawa jazdy kat. B, przekazuje sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. II. Zaświadczenie lekarskie Nr [...] wydane dnia 7.08.2006 r. przez lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób kierujących pojazdami. Orzeczenie to zostało wydane na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Stwierdzono w nim brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy. III. Skierowanie z dnia 12 lipca 2006 r. do poradni specjalistycznej "do neurologa"- wystawione przez Samodzielny Publiczny Zespół Lecznictwa Otwartego. IV. Zaświadczenie lekarskie z nieczytelną datą wystawione przez Samodzielny Publiczny Zespół Lecznictwa Otwartego (z nieczytelnym podpisem). W zaświadczeniu zatytułowanym "Bad. neurologiczne" stwierdzono: Ostatni epizod padaczkowy w 2002 r. Od ub. roku pacjentka nie zażywa leków przeciwpadaczkowych. (...). Aktualnie- z neurologicznego punktu widzenia nie ma przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów." V. Skierowane do W. F. pismo z biura Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 24 stycznia 2007 r. W piśmie tym stwierdzono, że w odpowiedzi na prośbę o udzielenie pomocy w odzyskaniu prawa jazdy, Rzecznik postanowił sprawy nie podejmować wobec nie stwierdzenia naruszenia prawa, lecz ograniczyć się do wskazania obowiązujących przepisów oraz przysługujących środków działania. Ponadto wskazano, że aby cofnąć decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdów mechanicznych-badania lekarskie muszą być przeprowadzone przez uprawnionego lekarza , a nie przez jakiegokolwiek lekarza. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Po wniesieniu w sprawie przez W. F. skargi i udzieleniu odpowiedzi na skargę zapadły jeszcze trzy orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. 1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 23 lutego 2011 r. sygn. III SAB/Kr 11/11 po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. F. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego - umorzył postępowanie sądowe. W uzasadnieniu wskazał, że strona wniosła skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Podniosła, iż Kolegium nie rozpatrzyło jej skargi z dnia 14 października 2010r. będącej odwołaniem od decyzji Starosty z dnia [...] 2010r. Nr [...], w której odmówiono jej przywrócenia uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi kat. B. W dniu 17 stycznia 2011r. SKO, po rozpoznaniu odwołania W. F., wydało decyzję Nr [...], którą utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2010r. Nr [...]. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, iż postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe, a w związku z tym na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a. – orzeczono jak w sentencji. 2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 23 lutego 2011 r. sygn. akt III SAB/Kr 12/11 po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. F. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego - odrzucił skargę. W uzasadnieniu wskazał, że pismem z dnia 12 stycznia 2011r. strona wniosła skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Podniosła, iż Kolegium nie rozpatrzyło jej skargi z dnia 11 października 2010r. na Starostę Powiatu. Zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi wniesionej w trybie przewidzianym w Dziale VIII k.p.a. nie mieści się w katalogu aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Oznacza to, że ewentualna bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia tego rodzaju skargi również nie należy do zakresu właściwości sądów administracyjnych, bowiem właściwością tą objęta jest bezczynność organów administracji publicznej jedynie w przypadkach określonych właśnie w pkt od 1 do 4a omawianego przepisu, co wynika wprost z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, iż wniesiona skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a w związku z tym na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. skargę odrzucił. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 23 lutego 2011 r. sygn. III SAB/Kr 13/11 po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. F. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego - odrzucił skargę. W uzasadnieniu wskazał, że pismem z dnia 12 stycznia 2011r. strona wniosła skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Podniosła, iż Kolegium nie rozpatrzyło jej skargi z dnia 5 listopada 2010r. na Starostę Powiatu. Zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi wniesionej w trybie przewidzianym w Dziale VIII k.p.a. nie mieści się w katalogu aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Oznacza to, że ewentualna bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia tego rodzaju skargi również nie należy do zakresu właściwości sądów administracyjnych, bowiem właściwością tą objęta jest bezczynność organów administracji publicznej jedynie w przypadkach określonych właśnie w pkt od 1 do 4a omawianego przepisu, co wynika wprost z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, iż wniesiona w sprawie skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a w związku z tym na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. skargę odrzucił. Rozpoznając wniesioną przez W. F. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 stycznia 2011 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2010 r. nr [...] o odmowie przywrócenia W. F. uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi według kat. B prawa jazdy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Sąd zgodnie z ustawowymi kompetencjami - badał, czy treść zaskarżonej decyzji jest zgodna z prawem i czy postępowanie prowadzące do jej wydania było niewadliwe i rzetelne. Z tego punktu widzenia nie można dopatrzyć się podstaw do uwzględnienia skargi. Wydane w sprawie decyzje oparte zostały na przepisach zawartych w treści ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2005 r., nr 108, poz. 908 ze zm.) zwanej dalej ustawą. Zgodnie z art. 140 ust. 2 ustawy: decyzję o przywróceniu kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym, z wyjątkiem przypadku określonego w ust. 1 pkt 3, wydaje starosta po ustaniu przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie. Ponadto zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy: kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem cofniętego na okres przekraczający 1 rok lub w związku utratą kwalifikacji. Treść powyższych przepisów wskazuje jednoznacznie, że w toku postępowania zmierzającego do wydania decyzji w przedmiocie przywrócenia kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym, uprawniony organ zobowiązany jest do ustalenia czy ustały przyczyny, które spowodowały cofnięcie uprawnienia wynikające z decyzji wydanej na podstawie art. 140 ust. 1 ustawy, ale istotny jest również czas, jaki upłynął od wydania decyzji cofającej uprawnienia. W sprawie w ocenie Sądu, trafnie organy uznały, że przywrócenie skarżącej uprawnienia do kierowania pojazdami uwarunkowane było spełnieniem następujących wymagań: 1. wynikających z art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy - czyli poddanie się badaniu lekarskiemu w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy i dostarczenie orzeczenia lekarskiego potwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, 2. wynikających z art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy - czyli uzyskanie pozytywnego wyniku egzaminu sprawdzającego kwalifikacje. Zgodnie, bowiem z treścią art. 140 ust 1 pkt 4 lit. b ustawy: decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie niepoddania się badaniu lekarskiemu w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 3-5. Przepis art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy stanowi natomiast, że: badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega: [...] kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia, co do stanu zdrowia. Starosta decyzją z dnia [...] 2004 r., Nr [...] na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy, skierował W. F. na badania lekarskie z powodu otrzymania informacji o zastrzeżeniach w stanie zdrowia mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu. W treści decyzji wskazano, że na badanie lekarskie zgłosić się należy do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w terminie 30 dni od daty otrzymania decyzji, a oryginał orzeczenia lekarskiego należy przekazać właściwemu Staroście. Jak wynika z akt sprawy, powyższa decyzja została na skutek odwołania skarżącej, utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2009 r. nr [...]. W sprawie ze skargi W. F. na powyższą decyzję organu odwoławczego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 26 maja 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 145/10 umorzył postępowanie sądowe, wobec cofnięcia skargi przez skarżącą. Starosta decyzją z dnia [...] 2004 r. nr [...] orzekł o cofnięciu W. F. uprawnień do kierowania pojazdami zgodnie z kategorią B prawa jazdy- na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, oraz § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami - w związku z niepoddaniem się badaniu lekarskiemu w celu stwierdzenia istnienia bądź braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy. Doręczenie decyzji było skuteczne. Skarżąca nie wniosła skutecznie od decyzji odwołania i decyzja stała się ostateczna. Zatem skarżąca od dnia 31 sierpnia 2004 r. nie posiada uprawnień do kierowania pojazdami. Nie był trafny zarzut skargi, że nie doręczono skarżącej decyzji o cofnięciu uprawnień. Nie przyniosły, bowiem zamierzonego skutku podejmowane przez skarżącą działania zmierzające do usunięcia z obrotu prawnego decyzji Starosty z dnia [...] 2004 r. nr [...], oparte zarówno na regulacjach zawartych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej k.p.a., jak i w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Zasadność stanowiska organów w sprawie, że uprawnienia do kierowania pojazdami zostały skarżącej cofnięte skutecznie, w ocenie Sądu, potwierdzają następujące prawomocne orzeczenia sądów administracyjnych i rozstrzygnięcia organów. 1. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 kwietnia 2008r. sygn. akt III SA/Kr 1396/06 - oddalający skargę W. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2006r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Starosty z dnia [...] 2004 r. nr [...] orzekającej o cofnięciu W. F. uprawnień do kierowania pojazdami zgodnie z kategorią B prawa jazdy. 2. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 października 2008r. sygn. III SAB 27/08 o umorzeniu postępowania sądowego sprawy ze skargi W. F. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w związku z niewydaniem orzeczenia po wniesieniu przez W. F. w dniu 14 kwietnia 2008r. odwołania od decyzji Starosty z dnia [...] 2004r. znak [...]. Sąd w tej sprawie ustalił, że w dniu [...] 2008r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem znak [...] stwierdziło na podstawie art. 134 k.p.a. niedopuszczalność odwołania. 3. Decyzja Starosty z dnia [...] 2008r. znak [...] o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty z [...] 2004r. znak [...] orzekającej o cofnięciu W. F. uprawnienia do kierowania pojazdami - prawo jazdy kat. B- na podstawie art. 104 § 1, 149 § 3 i 150 § 1 k.p.a. 4. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2008r. znak [...] utrzymująca w mocy powyższą decyzję na podstawie art. 145 § 1 w zw. z art. 148 i 149 § 3 i 138 § 1 pkt 1 k.p.a. 5. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 października 2008r. sygn. akt III SAB/Kr 25/08 o umorzeniu postępowania sądowego sprawy ze skargi W. F. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w związku z niewydaniem orzeczenia po wniesieniu przez W. F. w dniu 7 kwietnia 2008r. odwołania od decyzji Starosty z dnia [...] 2008r. znak [...]. Sąd w sprawie tej ustalił, że w dniu [...] 2008r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją znak [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Zatem w momencie rozpoznania przez Sąd skargi, Kolegium już w bezczynności nie pozostawało i zachodziła podstawa z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. do umorzenia postępowania sądowego, jako bezprzedmiotowego. 6. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 października 2008r. sygn. III SAB 26/08 o umorzeniu postępowania sądowego sprawy ze skargi W. F. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego - w związku z niewydaniem orzeczenia po wniesieniu przez W. F. w dniu 3 marca 2008r. zażalenia na bezczynność Starosty Powiatowego wobec jej wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] 2004r. znak [...]. Sąd w tej sprawie ustalił, że w dniu 4 sierpnia 2008r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem znak [...] uznało na podstawie art. 123 w zw. z art. 37 § 1 k.p.a. zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie za nieuzasadnione. Zatem w momencie rozpoznania przez Sąd skargi Kolegium już w bezczynności nie pozostawało i zachodziła podstawa z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. do umorzenia postępowania sądowego, jako bezprzedmiotowego. 7. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 czerwca 2009r. sygn. III SA/Kr 874/08 oddalający skargę W. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2008r., nr [...]. Sąd w tej sprawie ustalił, że wniosek W. F. o wznowienie postępowania administracyjnego dotyczył w istocie rzeczy decyzji ostatecznej w rozumieniu art. 16 k.p.a., co wynika z faktu, że decyzja Starosty z [...] 2004r. znak [...] o cofnięciu uprawnień skarżącej do kierowania pojazdami została jej doręczona w związku z zastosowaniem art. 43 i 44 k.p.a. tj. doręczenia zastępczego. Stała się tym samym decyzją ostateczną, wobec której nie wniesione zostało skutecznie odwołanie. W tym miejscu należy zauważyć, że granice orzekania wyznaczone są tylko i wyłącznie granicami sprawy rozpatrywanej przez Sąd, czyli ogółem elementów stosunku administracyjno-prawnego będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji. Granice sprawy w rozumieniu art. 134 § 1 p.p.s.a. wyznacza przedmiot rozstrzygnięcia w zaskarżonej ostatecznej decyzji organu odwoławczego. Ponadto zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Zatem poza granicami sprawy wywołanej wniesioną przez W. F. skargą pozostają powyżej przywołane rozstrzygnięcia organów, a Sąd oraz organy związane są oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania wyrażonymi w szczególności w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 maja 2010 r. III SA/Kr 458/09. W konsekwencji w granicach sprawy pozostawała decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 stycznia 2011 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2010 r. nr [...]o odmowie przywrócenia W. F. uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi według kat. B prawa jazdy. Wobec złożonego przez skarżącą wniosku z dnia 23 sierpnia 2006 r., który zgodnie ze wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 maja 2010 r. III SA/Kr 458/09, stanowił wniosek o przywrócenie uprawnień oraz wydanie nowego dokumentu prawa jazdy, obowiązkiem organów było ustalenie, jakie warunki powinny zostać spełnione, aby żądanie skarżącej mogło stać się skuteczne. W ocenie Sądu, trafnie organy przyjęły zgodnie z treścią przywołanego powyżej art. 140 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, że skoro powodem cofnięcia uprawnień skarżącej do kierowania pojazdami zgodnie z kategorią B prawa jazdy w sprawie, ostateczną decyzją Starosty nr [...] z dnia [...] 2004r., był brak wymaganych badań lekarskich określonych w art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, na które skarżąca skierowana została na podstawie decyzji Starosty z dnia [...] 2004 r., Nr [...] - to przesłanką przywrócenia uprawnień było przedłożenie stosownego badania. Nie mogła przynieść zamierzonego skutku argumentacja skarżącej podniesiona w skardze, że przedłożyła odpowiednie badania lekarskie. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w odwołaniu podniesiono, że do akt sprawy dostarczone zostało badanie lekarskie i że wbrew stanowisku organu l instancji, jest ono aktualne i ważne, co potwierdza wyrok Sądu z dnia 26 maja 2010 r., sygn. akt: III SA/Kr 458/09. Organ odwoławczy trafnie w ocenie Sądu, podzielił stanowisko organu I instancji, oraz wyjaśnił zarzut podniesiony w odwołaniu, że przedstawione przez skarżącą orzeczenie lekarskie nr [...] wydane przez lekarza uprawnionego do badań osób kierujących pojazdami z dnia 7 sierpnia 2006 r., nie spełnia wymogu, o jakim mowa w decyzji o skierowaniu na badania lekarskie. Szczegółowe warunki, tryb i zakres badań lekarskich zostały określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2004 r., nr 2, poz. 15 ze zm.). Zgodnie z § 9 pkt 1 rozporządzenia: "Badania lekarskie osób wymienionych w art. 122 ust. 1 pkt 2-5 ustawy przeprowadza się w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy". Decyzja Starosty z dnia [...] 2004 r., Nr [...] o skierowaniu skarżącej na badanie lekarskie została wydana na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Załącznik Nr 2 do rozporządzenia, określa wzór decyzji o skierowaniu na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy. Powyższe wskazuje, że w przypadku osób wymienionych w art. 122 ust. 1 pkt 2-5 ustawy, badania lekarskie przeprowadza się w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy. Oznacza to, że jedynie orzeczenie wydane przez uprawniony podmiot stanowi dokument potwierdzający wykonanie obowiązku poddania się badaniom lekarskim, którego nie może zastąpić orzeczenie wydane przez lekarza uprawnionego do wydawania orzeczeń o stanie zdrowia osób ubiegających się o wydanie prawa jazdy. Orzeczenie lekarskie wydawane w trybie rozporządzenia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami ma charakter dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a., a nie opinii biegłego. Zatem walor taki może mieć jedynie orzeczenie lekarskie sporządzone przez podmioty w zakresie poruczonych im z mocy prawa spraw. Przedłożone przez skarżącą zaświadczenie Nr [...] z dnia 7 sierpnia 2006r. zostało wystawione na druku zgodnym z załącznikiem nr 5 do rozporządzenia. Zaświadczenie zostało sporządzone przez lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób kierujących pojazdami na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Stwierdzono w nim brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy. Zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym: badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega osoba ubiegająca się o wydanie prawa jazdy. Zatem przedłożone przez skarżącą zaświadczenie Nr [...] z dnia 7 sierpnia 2006r. nie jest dokumentem potwierdzającym wykonanie obowiązku poddania się badaniom lekarskim w trybie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy, ponieważ jak już wskazano dokumentu takiego nie może zastąpić orzeczenie wystawione przez lekarza uprawnionego do wydawania orzeczeń o stanie zdrowia osób ubiegających się o wydanie prawa jazdy. Nie jest też takim dokumentem dołączone do skargi zaświadczenie lekarskie z nieczytelną datą wystawione przez Samodzielny Publiczny Zespół Lecznictwa Otwartego (z nieczytelnym podpisem). W zaświadczeniu zatytułowanym "Bad. neurologiczne" stwierdzono: Ostatni epizod padaczkowy w 2002 r. Od ub. roku pacjentka nie zażywa leków przeciwpadaczkowych. (...). Aktualnie- z neurologicznego punktu widzenia nie ma przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów." Nie był trafny zarzut skargi, że badania lekarskie w sprawie nie są "objęte żadnym terminem". Zarzut ten dotyczy pozostających poza granicami sprawy decyzji: - Starosty z dnia [...] 2004 r., Nr [...] o skierowaniu skarżącej na badanie lekarskie, utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2004 r. nr [...]; - Starosty z dnia [...] 2004 r. nr [...] o cofnięciu skarżącej uprawnień do kierowania pojazdami zgodnie z kategorią B prawa jazdy- na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, oraz § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami- w związku z niepoddaniem się badaniu lekarskiemu w celu stwierdzenia istnienia bądź braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Dlatego też jedynie na marginesie należy wskazać, że wzór decyzji o skierowaniu na badania lekarskie wydanej na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z załącznikiem Nr 2 do rozporządzenia, zawiera pouczenie, wskazujące też termin, w którym osoba skierowana winna poddać się badaniu (30 dni). Z kolei art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy nie określa daty przeprowadzenia badań lekarskich, a tym samym nie precyzuje, po jakim czasie od skierowania na badania lekarskie starosta może zastosować sankcję określona w tym przepisie. Oznacza to, że organ każdorazowo ocenia, kiedy w okolicznościach konkretnej sprawy można mówić o niewykonaniu przedmiotowego obowiązku, a w konsekwencji, kiedy zostaną spełnione przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Ponadto w związku z tym, że od czasu cofnięcia skarżącej uprawnień do kierowania pojazdami decyzją Starosty z dnia [...] 2004 r. nr [...], upłynął termin jednego roku, zasadnie organy uznały, że zastosowanie miał w sprawie art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym, określający obowiązek poddania się przez skarżącą kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. W związku z powyższym, obok przedłożenia orzeczenia lekarskiego pochodzącego z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, wymaganym było wykazanie się przez skarżącą zdanym egzaminem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji. Trafnie, zatem organy uznały, że tylko po spełnieniu powyższych wymogów możliwym było przywrócenie skarżącej uprawnień do kierowania pojazdami kat. B prawa jazdy. Wobec niespełnienia tych warunków zasadnie odmówiono przywrócenia uprawnień. Prawidłowo ustalony przez organy stan faktyczny oraz stan prawny przedstawiony w uzasadnieniu decyzji organów obu instancji pozwalał na orzeczenie o odmowie przywrócenia skarżącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi. Trafnie Kolegium wyjaśniło kwestie powoływanych przez skarżącą wyroków i argumentacja skarżącej w tym zakresie zawarta w skardze nie jest zasadna. Postępowanie w sprawie toczy się z wniosku skarżącej z dnia 23 sierpnia 2006 r. Wniosek ten został potraktowany przez organ l instancji, jako żądanie wydania wtórnika prawa jazdy. W wyniku złożonego przez skarżącą odwołania od decyzji Starosty z dnia [...] 2007 r. [...] o odmowie wydania wtórnika prawa jazdy kat. B, a następnie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 lipca 2007 r. znak: [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 26 maja 2010 r. sygn. akt. III SA/Kr 458/09, uchylił decyzje organów obu instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że źle zostało zinterpretowane żądanie strony wyrażone we wniosku z dnia 23 sierpnia 2006 r., bowiem dotyczyło ono przywrócenia cofniętych uprawnień do kierowania pojazdami, a nie wydania wtórnika prawa jazdy. Skarżąca wniosła też skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2004 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2004r. Nr [...] o skierowaniu na badania lekarskie. W sprawie tej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 26 maja 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 145/10 umorzył postępowanie sądowe wobec cofnięcia skargi przez skarżącą. Trafnie, zatem organ odwoławczy uznał, że z treści żadnego z powołanych przez skarżącą orzeczeń Sądu nie wynika, że należy skarżącej bezwarunkowo przywrócić cofnięte uprawnienia do kierowania pojazdami. Dlatego też, koniecznym było przeprowadzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie wniosku o przywrócenie uprawnień. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art.145 p.p.s.a. – tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W sprawie nie stwierdzono takich wad i uchybień, dlatego też Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.