III SA/Kr 313/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie Sędzia WSA Jakub Makuch (spr.) Sędzia WSA Ewa Michna Protokolant Specjalista Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 12 grudnia 2024 r., nr SA-06.7340.2.43.2024 w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 18 % alkoholu I. uchyla zaskarżoną decyzję w części w której organ orzeka, że sprzedaż napojów alkoholowych może być prowadzona wyłącznie na terenie Gminy Miejskiej Kraków, II. zasądza od Prezydenta Miasta Krakowa na rzecz skarżącej J. B. kwotę 500 (pięćset ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi J. B. (dalej "skarżąca") była decyzja (zezwolenie) Prezydenta Miasta Krakowa z 12.12.2024 r. nr IV/36/C/17/2024 na sprzedaż napojów alkoholowych związaną z dostarczaniem żywności na imprezy zamknięte organizowane w czasie i miejscu wyznaczonym przez klienta w oparciu o zawartą z nim umowę. Decyzja ta zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: 1. W dniu 9.12.2024 r. do organu I instancji wpłynął wniosek skarżącej (prowadzącej działalność gospodarczą polegającą na przygotowywaniu i dostarczaniu żywności dla odbiorców zewnętrznych - catering) o wydanie zezwolenia na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych o zawartości powyżej 18 % alkoholu dla przedsiębiorców, których działalność polega na organizacji przyjęć. W treści wniosku skarżąca podała adres swojej siedziby, będący również – zgodnie z informacją zawartą we wpisie w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej – stałym miejsce wykonywania przez nią działalności gospodarczej. 2. W dniu 14.12.2024 r. organ udzielił skarżącej zezwolenia nr [...] "na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu związaną z dostarczaniem żywności na imprezy zamknięte organizowane w czasie i miejscu wyznaczonym przez klienta w oparciu o zawartą z nim umowę". Następnie, po wskazaniu podstawy prawnej tego rozstrzygnięcia (art. 18 ust. 1 i art. 18[1] ust. 4 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi) organ podał: "zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % alkoholu oraz piwa, związaną z dostarczaniem żywności na imprezy zamknięte organizowane w czasie i miejscu wyznaczonym przez klienta w oparciu o zawartą z nim umowę". Ważność zezwolenia określono od 16.12.2024 r. do 31.12.2025 r. Jako jeden z warunków prowadzenia sprzedaży objętej zezwoleniem wskazano wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie objętym tylko przed przedsiębiorcę w nim oznaczonego i wyłącznie w miejscu wymienionym w zezwoleniu i przestrzeganie przepisów prawa. Następnie organ, w końcowej części decyzji zawarł pouczenia o przysługującej od tego orzeczenia skardze do sądu administracyjnego, wysokości wpisu sądowego oraz możliwości domagania się zwolnienia od kosztów. Poniżej zaś przytoczonych pouczeń wskazał, że "niniejsze zezwolenie nie upoważnia do sprzedaży napojów alkoholowych w stałym punkcie sprzedaży", zaś w ostatnim zdaniu podał, że sprzedaż napojów alkoholowych może być prowadzona wyłącznie na terenie Gminy Miejskiej Kraków. Skarżąca odebrała przedmiotowe zezwolenie osobiście 16.12.2024 r. Decyzja (zezwolenie) nie zawierała uzasadnienia i stała się ostateczna na podstawie art. 107 § 4 k.p.a. 3. W skardze na opisaną wyżej decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie "art. 7 Konstytucji RO i innych" poprzez naruszenie fundamentalnej zasady praworządności, polegające na bezprawnym ograniczeniu swobody zawierania umów oraz działalności gospodarczej. Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji (zezwolenia) poprzez unieważnienie zapisu "sprzedaż napojów alkoholowych może być prowadzona wyłącznie na terenie Gminy Miejskiej Kraków" i ewentualnie zastąpienie tej treści zapisem "sprzedaż napojów alkoholowych może być prowadzona w czasie i miejscu wyznaczonym przez klienta w oparciu o zawartą z nim umowę na dostawę żywności na imprezy zamknięte". Żądała także zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi przywołała art. 181 § 4 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi i wskazała, że przepis ten wyraźnie doprecyzowuje jakie warunki ma spełniać adresat tego zezwolenia - przedsiębiorca, którego działalność polega na dostarczaniu żywności na imprezy zamknięte organizowane w czasie i miejscu wyznaczonym przez klienta, w oparciu o zawartą z nim umowę. Podkreśliła, że ustawodawca szanuje swobodę zawierania umów wymagając jedynie zawarcia umowy dostawy, której elementami, mają być miejsce i czas, a elementy te mogą swobodnie kształtować strony tej umowy. Skarżąca wskazała, że wobec takiego brzmienia przepisu nie da się poprawnie wyprowadzić ograniczenia swobody zawierania umów, której bezprawnie dopuścił się organ zezwalając na prowadzenie działalności wyłącznie na terenie Gminy Miejskiej Kraków. Wyjaśniła, że zgodnie z przywołanym przepisem wniosek o wydanie zezwolenia nie musi zawierać adresu punktu sprzedaży, a do zezwoleń tych nie jest stosowany wymóg uzyskania przez organ zezwalający pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1-3 ustawy. 4. W sporządzonym na skutek wniesienia skargi uzasadnieniu decyzji organ przytoczył art. 18 ust. 1 ww. ustawy i wskazał, że Prezydent Miasta Krakowa jest właściwy do wydawania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych tylko dla przedsiębiorców prowadzących taką sprzedaż na terenie Gminy Miejskiej Kraków. Z kolei art. 181 § 4 ustawy dotyczący zezwolenia cateringowego wymienia, co prawda grupę przepisów niemających zastosowania do tego typu zezwolenia, jednakże nie jest nim art. 18 ust. 7 pkt 6 ustawy. Przepis ten stanowi, że warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem tylko przez przedsiębiorcę w nim oznaczonego i wyłącznie w miejscu wymienionym w zezwoleniu. W tym aspekcie organ wyjaśnił, że aby możliwym było ustalenie, czy przedsiębiorca po uzyskaniu zezwolenia spełnia warunek z art. 18 ust. 7 pkt 6 ustawy, organ orzekający o przyznaniu zezwolenia obowiązany jest określić w treści zezwolenia miejsce, w którym ma się odbywać sprzedaż alkoholu. Podsumowując organ wskazał, że uwagi na treść warunku z art. 18 ust. 7 pkt 6 ustawy oraz w związku z tym, że Prezydent Miasta Krakowa jest właściwy do wydawania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych tylko dla przedsiębiorców prowadzących sprzedaż napojów alkoholowych na terenie Gminy Miejskiej Kraków, w przyznanym skarżącej zezwoleniu zastrzegł, że prowadzona przez skarżącą sprzedaż napojów alkoholowych może być przez nią prowadzona wyłącznie na terenie tej gminy. 5. W odpowiedzi na skargę organ domagał się jej oddalenia, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Dodatkowo wyjaśnił, że w sytuacji, gdy przedsiębiorca posiadający wydane przez Prezydenta Miasta Krakowa tzw. "zezwolenie cateringowe" chce prowadzić działalność poza terenem Gminy Miejskiej Kraków, może wystąpić z wnioskiem do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta właściwego ze względu na lokalizację planowanej imprezy o wydanie zezwolenia jednorazowego na podstawie art. 181 ust. 1 ustawy. Organ zwrócił także uwagę, że wyrażona w Konstytucji RP oraz w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t. j. z 2024 r., poz. 236, ze zm.) zasada swobody działalności gospodarczej może podlegać ograniczeniom. Takim ograniczeniem jest właśnie to wynikające z art. 18 ust. 7 pkt 6 ustawy. Podkreślił przy tym, że identyczne stanowisko odnośnie ograniczenia działalności prowadzonej na podstawie tzw. zezwolenia cateringowego do terenu Gminy Miejskiej Krąków zajęło również Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie w decyzji z 23.03. 2015 r. (sygn. akt SKO.NA/4130/17/2015). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: 7. Kontrolę zaskarżonej decyzji rozpocząć należy od zwrócenia uwagi na to, że będąca przedmiotem sporu w tej sprawie kwestia ograniczenia sprzedaży napojów alkoholowych wyłącznie do terenu Gminy Miejskiej Kraków, nie została w zaskarżonym akcie zawarta w jego części dyspozytywnej. Kwestia ta, jak opisano w punkcie 2. uzasadnienia, ujęta natomiast została w ostatnim zdaniu tej decyzji, po pouczeniach o przysługującym adresatowi sposobie jej zaskarżenia. Dostrzec jednak należy, że oceniania obecnie treść decyzji bezpośrednio wpływa na sposób wykonywania uzyskanego przez skarżącą uprawnienia, skoro ogranicza przedmiotowe zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych jedynie do wskazanego w tym akcie terenu. Uwzględniając więc to, że sporna regulacja rzutuje (przekłada się) na zakres praw i obowiązków adresata tego aktu - Sąd uznał, że jest to w istocie element przyjmowanego przez organ administracji rozstrzygnięcia tej sprawy, mimo niefortunnego jej umieszczenia w ostatnim zdaniu decyzji. Za takim też wnioskiem przemawia treść uzasadniania decyzji, która w całości koncentruje się na prezentacji motywów mających świadczyć właśnie o zasadności terytorialnego ograniczenia udzielanego skarżącej zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję uznał, że zakresie, w którym organ rozstrzyga o ograniczeniu sprzedaży napojów alkoholowych do terenu Gminy Miejskiej Kraków, narusza ona prawo materialne w stopniu, który miał wpływ na wynik tej sprawy. Z tego też względu decyzja ta, we wskazanej w wyroku części, podlegała uchyleniu. 8.1 Podstawę prawną kontrolowanej decyzji stanowił art. 18[1] par. 4 ustawy z 26.10.1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. 2023 r., poz. 2151; dalej "ustawa"). Stosownie do tego przepisu, przedsiębiorcom, których działalność polega na dostarczaniu żywności na imprezy zamknięte organizowane w czasie i miejscu wyznaczonym przez klienta, w oparciu o zawartą z nim umowę, zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych mogą być wydawane na okres do dwóch lat. Do zezwoleń nie stosuje się przepisów art. 18 ust. 3a, ust. 5 pkt 5, ust. 6 pkt 2-4, ust. 7 pkt 4, 5 i 7, ust. 9, ust. 10 pkt 3 oraz ust. 12 pkt 1 i 3. 8.2. Cytowaną wyżej regulacją objęte są tzw. "cateringowe" zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Jak wynika z przywołanego przepisu, zezwolenia te udzielane są na sprzedaż napojów alkoholowych dostarczanych na "zamkniętą imprezę". Zwrócić należy uwagę, że pierwotnie art. 18[1] ust. 4 ustawy odnosił się do sprzedaży napojów alkoholowych obejmujących jedynie tylko przypadek "organizowania przyjęć", jednakże w wyniku nowelizacji ustawy dokonanej art. 1 pkt 4 ustawy z 10.01.2018 r. zmieniającej - z dniem 9.03.2018 r. - ustawę o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2018, poz. 310) ograniczono (zawężono) zakres tegoż zezwolenia do sprzedaży napojów alkoholowych na konkretnych imprezach, tj. "imprezach zamkniętych", organizowanych przez inną osobę niż dostarczającą żywność i napoje alkoholowe (tj. organizowanych przez klienta przedsiębiorcy cateringowego), a nadto w miejscu i czasie przez tego klienta wyznaczonym, jak też w oparciu o zawartą z nim umowę. 8.3. Objęta cytowaną regulacją "zamknięta impreza" to wydarzenie, które jest organizowane dla limitowanego, według określonego kryterium, kręgu osób mogących brać w nim udział. W polskim kontekście kulturowym będą to zatem w szczególności urodziny, jubileusze, wesela, przyjęcia komunijne lub z okazji chrzcin, świętowanie jakiegoś sukcesu w ściśle określonym gronie (tak: aktualne w tym względzie rozważania WSA w Krakowie zawarte w wyroku z 27.02.2018 r.; sygn. akt III SA/Kr 1556/17). 8.4. Dostrzec przy tym od razu trzeba, że konstrukcja ocenianego przepisu wskazuje, iż udzielane zezwolenie "cateringowe" obejmuje sprzedaż napojów alkoholowych w ramach umowy zawartej przez przedsiębiorcę cateringowego z klientem – organizatorem tej zamkniętej imprezy. Z treści tego przepisu należy więc wnioskować, że umowa sprzedaży mającą za przedmiot napoje alkoholowe nawiązywana (zawierana) jest wyłącznie między beneficjentem zezwolenia na sprzedaż tych napojów, a jego klientem, będącym organizatorem zamkniętej imprezy. Z powyższego płynie dalszy wniosek, że przywołany przepis nie obejmuje już sytuacji dokonywania przez przedsiębiorcę cateringowego sprzedaży napojów alkoholowych samym uczestnikom tej zamkniętej imprezy. 8.5. Przez umowę sprzedaży (art. 535 par. 1 k.c.) sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. Zgodnie natomiast z art. 155 par. 2 k.c. jeżeli przedmiotem umowy zobowiązującej do przeniesienia własności są rzeczy oznaczone tylko co do gatunku, do przeniesienia własności potrzebne jest przeniesienie posiadania rzeczy. W przypadku sprzedaży napojów alkoholowych (a więc rzeczy zasadniczo oznaczonych co do gatunku) zawieranej w ramach uzyskanego przez sprzedawcę "zezwolenia cateringowego", wydanie rzeczy (przeniesienie ich posiadania) odnosić należy do – określonego przepisem art. 18[1] ust. 4 ustawy – dostarczenia przez sprzedawcę napojów alkoholowych do miejsca wyznaczonego przez kupującego (organizatora zamkniętej imprezy), a miejsce to określone jest w zawieranej umowie sprzedaży alkoholu. Jak bowiem jasno stanowi analizowany przepis, to do klienta przedsiębiorcy cateringowego (organizatora zamkniętej imprezy) należy wskazanie zarówno miejsca oraz czasu dostarczenia napojów alkoholowych, a więc miejsca, w którym ma nastąpić przeniesienie posiadania tych rzeczy, a przez to wystąpienia skutku z art. 155 par. 2 k.c. Skoro zatem, według cytowanej i analizowanej regulacji, to organizator zamkniętej imprezy wskazuje miejsce, w którym nastąpić ma przeniesienie posiadania nabywanych rzeczy (napojów alkoholowych), jak też czas, w którym ma to się odbyć, to powstaje pytanie, czy przepisy ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi zawierają regulację pozwalająca przyjmować, że taka sprzedaż napojów alkoholowych organizatorowi konkretnej imprezy (niedostępnej dla ogółu - zamkniętej) realizowana w ramach zezwolenia cateringowego, możliwa jest jedynie tylko w obszarze tej gminy, której organ wykonawczy (wójt, burmistrz, prezydent miasta) udziela takiego zezwolenia. 8.6. Problematyka udzielania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych uregulowana jest zasadniczo w art. 18 ustawy. Jak stanowi cytowany już wcześniej art. 18[1] ust. 4 ustawy, do zezwoleń "cateringowych" nie stosuje się przepisów art. 18 ust. 3a, ust. 5 pkt 5, ust. 6 pkt 2-4, ust. 7 pkt 4, 5 i 7, ust. 9, ust. 10 pkt 3 oraz ust. 12 pkt 1 i 3. Przepisy, które nie mają zastosowania w przypadku ocenianych obecnie zezwoleń dotyczą zatem: - braku konieczności uzyskania pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu z odnośnymi uchwałami rady gminy (ust. 3a); - wskazania adresu punktu sprzedaży (ust. 5 pkt 5), - dołączania do wniosku dokumentu potwierdzającego tytuł prawny do lokalu będącego punktem sprzedaży (ust. 6 pkt 2), zgody właściciela budynku w którym zlokalizowany będzie punkt sprzedaży (ust. 6 pkt 3), uzyskania decyzji właściwego sanepidu odnośnie zatwierdzenia zakładu (ust. 6 pkt 4 ); - okazywania przedsiębiorcy, który zaopatruje punkt sprzedaży napojów alkoholowych dowodu potwierdzającego dokonanie opłaty za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych (ust. 7 pkt 4); - posiadania tytułu prawnego do korzystania z lokalu stanowiącego punkt sprzedaży (ust. 7 pkt 5); - zgłaszania organowi zmiany stanu faktycznego i prawnego co do danych zawartych w zezwoleniu (ust. 7 pkt 7). Do zezwoleń cateringowych nie ma zastosowania także regulacja dotycząca cofnięcia tego zezwolenia w przypadku, powtarzającego się w określonym czasie, zakłócania porządku w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, a związanego ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt (ust. 10 pkt 3), a nadto regulacja mówiąca o wygaśnięciu zezwolenia w sytuacji likwidacji punktu (ust. 12 pkt 1) i zmiany rodzaju działalności punktu sprzedaży (ust. 12 pkt 3). 8.7. Ogół przywołanych wyżej przepisów - obowiązków i wymogów niemających zastosowania w odniesieniu do zezwolenia "cateringowego" skłania do wniosku, że specyfiką tego zezwolenia jest niewątpliwy brak powiązania sprzedaży napojów alkoholowych z konkretnym miejscem (punktem, lokalem). Miejsce to bowiem jest w tym przypadku każdorazowo inne, a wyznacza je lokalizacja odbywającej się zamkniętej imprezy (wesela, imienin, chrzcin, itp.), i ten też aspekt miejscowy wskazuje klient - organizator (zamkniętej) imprezy w umowie zawieranej z podmiotem, który uzyskał zezwolenie "cateringowe". Już z powyższego wynika, że uszczegóławianie w wydawanym przez organ administracji zezwoleniu "cateringowym" miejsca możliwej sprzedaży napojów alkoholowych – charakterystyczne dla sprzedaży odbywającej się w konkretnym punkcie (lokalu) – sprzeczne jest więc z samą konstrukcją pozwolenia "cateringowego". Ideą tego zezwolenia jest bowiem to, że miejsce sprzedaży napojów alkoholowych określa (wskazuje) każdorazowo klient w umowie zawieranej z beneficjentem zezwolenia. Skoro to klient (organizator zamkniętej imprezy) wyznacza miejsce w którym umowa dochodzi do skutku (por art. 155 par. 2 k.c.), to sprzeczne z art. 18[1] ust. 4 ustaw byłoby wyznaczanie tego miejsca przez organ administracji. W ocenie Sądu, nie stanowi dostatecznej podstawy prawnej do określenia ograniczenia terytorialnego (do obszaru danej gminy) sprzedaży napojów alkoholowych - ani przepis art. 18 ust. 1, ani też art. 18 ust. 7 pkt 6 ustawy, które to regulacje przywołał organ administracji w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji. Pierwszy z tych przepisów mówi, że sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży, zwanego dalej "organem zezwalającym". Z kolei art. 18 ust. 7 pkt 6 ustawy przewiduje, że warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem tylko przez przedsiębiorcę w nim oznaczonego i wyłącznie w miejscu wymienionym w zezwoleniu. Stwierdzić należy, że oba przywołane przepisy statuują normę, z której wynika fundamentalna zasada reglamentacji sprzedaży napojów alkoholowych wyrażająca się w konieczności dysponowania przez sprzedawcę tych napojów stosownym zezwoleniem. Nadto, pierwszy z przepisów określa również właściwość miejscową organu administracji wydającego zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych – którą jednak wyznacza "lokalizacja punktu sprzedaży". Jak wyżej wskazano, w przypadku zezwolenia "cateringowego", z takim parametrem (punktem sprzedaży) nie mamy w ogóle do czynienia. Z kolei przepis przywołany wyżej jako drugi (art. 18 ust. 7 pkt 6 ustawy) mówi o "miejscu sprzedaży wymienionym w zezwoleniu". Całościowa jednak analiza art. 18 ustawy wskazuje, że każdorazowo "miejsce sprzedaży" – przepis ten identyfikuje poprzez dany, konkretny punkt sprzedaży, a więc lokal, którego określenie w zezwoleniu, z przyczyn wyżej zaprezentowanych, sprzeczne jest ze specyfiką i samą ideą zezwolenia "cateringowego". Nadto, "miejsca sprzedaży" postrzeganego jako wskazanie pewnego obszaru geograficznego (terenu gminy) nie sposób jest wywodzić z właściwości miejscowej organu zezwalającego w szczególności, jeśli uwzględni się akcentowaną już wyżej okoliczność, że tę miejscową właściwość wyznaczać ma właśnie, nieadekwatna dla ocenianego zezwolenia - "lokalizacja punktu sprzedaży". Ubocznie, na kawie ocenianej sprawy można więc stwierdzić, że skoro art. 18[1a] ustawy stanowi, że wydawanie zezwoleń na podstawie art. 18 oraz art. 18[1] należy do zadań własnych gminy, a przepis art. 18 ust. 1 w części, w której wyznacza właściwość miejscową organu odnosi się tylko do zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia "w miejscu lub poza miejscem sprzedaży", które to parametry nie są miarodajne dla "zezwolenia cateringowego", to w istocie, dla ustalenia właściwości organu w przypadku wskazanego zezwolenia, zastosowanie znajdzie reguła ogólna z art. 21 ust. 1 pkt 3 k.p.a. 9. Reasumując, ogół przedstawionych rozważań wskazuje w ocenie Sądu, że brak było podstaw do ograniczenia w wydanym skarżącej zezwoleniu "cateringowym" możliwości sprzedaży napojów alkoholowych - do terenu Gminy Miejskiej Kraków. Z uwagi na powyższe, Sąd działając na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r., poz. 935; dalej p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję w części, w której organ orzekł o powyższym ograniczeniu. O kosztach (pkt II sentencji) orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu, w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty złożył się uiszczony przez skarżącą wpis od skargi (500 zł). 10. Końcowo zwrócić jeszcze należy uwagę na jeden aspekt kontrolowanej decyzji. Jak przywołano w części historycznej niniejszego uzasadnienia (por. pkt 2) treść ocenianej decyzji wskazuje, iż Prezydent Miasta Krakowa udzielił skarżącej zezwolenia na "sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 18% - związaną z dostarczaniem żywności na imprezy zamknięte (...)", zaś po tym wyrzeczeniu (rozstrzygnięciu) powołano podstawę prawną, a dalej organ zawarł także następujący passus: "zezwolenie na sprzedaż napojów do 4,5% alkoholu oraz na piwo związaną z dostarczaniem żywności na imprezy zamknięte (...)". Z kolei uzasadnienie tej decyzji (sporządzone w trybie art. 54 par. 3 p.p.s.a.) wskazuje, że wydane skarżącej zezwolenie dotyczy jedynie napojów alkoholowych o zawartości powyżej 18% związanej z dostarczaniem żywności. Na takie też zezwolenie wskazywała skarga, jak też wniosek inicjujący postępowanie (k. 4). Analiza przedstawionej wyżej treści kontrolowanej decyzji oraz akt administracyjnych pozwala stwierdzić, że wypowiedź organu obejmująca sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5% alkoholu oraz piwa stanowi zapewne wyraz braku staranności i uwagi w redagowaniu decyzji, a treść ta została najprawdopodobniej przypadkowo "doklejona" do decyzji. Niemniej jednak zwrócić należy uwagę, że stosownie do art. 18 ust. 3 ustawy, zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych wydaje się oddzielnie na napoje alkoholowe: do 4,5% zawartości alkoholu oraz na piwo, powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa), jak też powyżej 18% zawartości alkoholu. Nawet przyjmując, że w ocenianym przypadku nastąpiło jednak skumulowanie w sentencji kontrolowanej decyzji dwóch zezwoleń na sprzedaż różnych napojów alkoholowych, naruszające cytowany wyżej przepis, to jednak sytuacja ta nie stanowiłaby – w ocenie Sądu –rażącego naruszenia prawa, dającego podstawę do stwierdzenia nieważności udzielonego skarżącej zezwolenia, w oparciu o art. 156 par. 1 pkt 2 k.p.a. O rażącym naruszeniu prawa decydują bowiem łącznie trzy przesłanki, tj.: oczywistość naruszenia, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (tak NSA w wyroku z 30.10.2018 r.; sygn. akt II OSK 2668/16). Oceniając wskazaną wyżej treść decyzji nie sposób jednak byłoby doszukać się spełnienia ostatniej z przywołanych wyżej przesłanek, tj. wystąpienia niedających się zaakceptować, z perspektywy wymagań praworządności, skutków gospodarczych naruszenia. Samo ujęcie w jednej decyzji dwóch zezwoleń, nie świadczyłoby jeszcze o wystąpieniu takich skutków. Uchylenie zaś zaskarżonego aktu z powodu naruszenia art. 18 ust. 3 ustawy nie wchodziło w rachubę wobec treści art. 134 par. 2 p.p.s.a., który wyklucza możliwość wydania przez Sąd orzeczenia na niekorzyść skarżącej.