III SA/Kr 318/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożenna Blitek (spr.) Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu w dniu 4 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D. N. na postanowienie Wojewody z dnia 29 stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Decyzją z dnia 3 grudnia 2015 r. nr [...] Prezydent Miasta odmówił wymeldowania D. N. z pobytu stałego z lokalu przy os. N w K. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że decyzja zostało doręczona D. N., przebywającemu w Zakładzie Karnym, w dniu 23 grudnia 2015 r. W dniu 13 stycznia 2016 r. (data prezentaty Zakładu Karnego) D. N. wniósł odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta Miasta. Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2016 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, Wojewoda stwierdził, że odwołanie D. N. zostało złożone z uchybieniem terminu do jego wniesienia i w związku z powyższym złożone odwołanie pozostawił bez rozpatrzenia. Wojewoda wskazał, że decyzja organu I instancji została doręczona D. N. w dniu 23 grudnia 2015 r., a termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 6 stycznia 2016 r. Natomiast D. N. wniósł odwołanie składając pismo w administracji Zakładu Karnego w dniu 14 stycznia 2016 r., tj. 7 dni po terminie. Pismem z dnia 9 lutego 2016 r. D. N. wniósł skargę na powyższe postanowienie Wojewody, jednak w żaden sposób jej nie uzasadnił. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zdaniem Sądu, skarga jest bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 129 § 2 oraz art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, zwanej dalej k.p.a.): "Art. 129. (...) § 2. Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie". "Art. 134. Organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne". Z przytoczonego wyżej przepisu art. 134 k.p.a. wynika, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania, a postanowienie to jest ostateczne. W zakresie odnoszącym się do drugiej, spośród wymienionych w art. 134 k.p.a. przesłanek wydania postanowienia, o którym w nim mowa, a mianowicie "uchybienia terminu do wniesienia odwołania" należy uznać, że uchybienie wskazanego terminu ma miejsce wówczas, gdy przy uwzględnieniu zasad określonych w Rozdziale 10 Działu II k.p.a. zostanie ono złożone po upływie przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a. terminu 14 dni. W związku z tym każde, nawet nieznaczne przekroczenie tego terminu już stanowi jego uchybienie. W orzecznictwie sądowym utrwalił się pogląd, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną, niezależną od uznania organu odwoławczego i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a. (wyroki NSA: z dnia 21 marca 1997 r., sygn. akt SA/Łd 2990/95, z dnia 29 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Gd 1482/96, z dnia 15 listopada 1995 r., sygn. akt SA/Ka 2111/94, z dnia 27 listopada 1996 r., sygn. akt SA/Łd 2665/95, z dnia 7 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 9/09). Każde, nawet nieznaczne, przekroczenie tego terminu stanowi jego uchybienie. W sytuacji więc, gdy uchybienie terminowi nastąpiło, to przy braku istnienia prośby (wniosku) o przywrócenie terminu - organ odwoławczy nie ma innej możliwości, niż wydanie na podstawie art. 134 k.p.a. postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Z akt sprawy nie wynika jednak by skarżący występował ze stosownym żądaniem (prośbą) o przywrócenie terminu. Z akt sprawy wynika, że decyzja Prezydenta Miasta została doręczona skarżącemu w dniu 23 grudnia 2015 r., a termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 6 stycznia 2016 r. Natomiast skarżący wniósł odwołanie w dniu 13 stycznia 2016 r., składając pismo w administracji Zakładu Karnego, a więc po terminie. W swojej skardze skarżący w żaden sposób nie wyjaśnił dlaczego złożył odwołanie po terminie. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego i w związku z tym, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł – jak w sentencji.