III SA/Kr 325/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Bożenna Blitek po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 18 grudnia 2017 r. nr [...] o zatrzymaniu J. Z. prawa jazdy kategorii B, C, B+E, C+E. W skardze na powyższą decyzję SKO J. Z. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji, gdyż brak było podstaw prawnych do wydania przez Starostę decyzji o zatrzymaniu mu prawa jazdy wydanego przez [...] organ administracyjny. Skarżący stwierdził, że w odniesieniu do zatrzymania prawa jazdy ze względu na przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów karnych należy mieć na uwadze, że każdy kraj posługuje się własnym systemem liczenia oraz progiem punktów niosących za sobą zróżnicowane konsekwencje. Tym samym przekroczenie limitu punktów karnych w danym kraju skutkuje możliwą utratą uprawnień do kierowania pojazdami jedynie na terytorium tego kraju. W konsekwencji przekroczenie obowiązującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej limitu punktów karnych może prowadzić do utraty uprawnień do kierowania pojazdami jedynie na terytorium państwa polskiego i nie rozciąga się na terytorium S. czy innego kraju. Zatrzymanie więc przez Starostę prawa jazdy wydanego przez [...] organ administracyjny w istocie uniemożliwia skarżącemu prowadzenie pojazdów mechanicznych na terytorium S., gdzie zamieszkuje i stanowi wkroczenie w sferę kompetencji innego organu administracji, który wydał skarżącemu stosowne uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei w myśl § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy zauważyć, że aby sąd mógł wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności strona skarżąca musi wykazać we wniosku okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Twierdzenia strony o niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11). Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno zatem wskazywać konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 2014 r., sygn. akt II GZ 5/14). Obowiązkiem sądu jest ocena argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś prowadzenie postępowania dowodowego co do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt l FSK 182/12). W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi mu znaczną szkodę lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji skarżący ograniczył bowiem do ogólnikowego stwierdzenia, że brak było podstaw prawnych do wydania przez Starostę decyzji o zatrzymaniu mu prawa jazdy wydanego przez [...] organ administracyjny i że zatrzymanie prawa jazdy uniemożliwia mu prowadzenie pojazdów mechanicznych na terytorium S., gdyż przekroczenie obowiązującego na terytorium Polski limitu punktów karnych może prowadzić do utraty uprawnień do kierowania pojazdami jedynie na terytorium państwa polskiego i nie rozciąga się na terytorium S. czy innego kraju. Argument skarżącego o braku podstaw prawnych do wydania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony, gdyż stwierdzenie potencjalnej wadliwości zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji jej uchylenie jest przedmiotem merytorycznego rozpoznania w tej sprawie i nie może w żadnym wypadku stanowić przesłanki wstrzymania wykonania takiego aktu. Kwestia ta nie może być badana na etapie rozstrzygania w postępowaniu wpadkowym. Zbadanie, czy zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa może nastąpić jedynie w fazie postępowania rozpoznawczego, które zakończone zostanie wydaniem wyroku, rozstrzygającego merytorycznie postępowanie sądowe w niniejszej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 19/15). Odnośnie kwestii, że zatrzymanie prawa jazdy uniemożliwia skarżącemu prowadzenie pojazdów mechanicznych na terytorium S. należy stwierdzić, że skarżący w żaden sposób nie wykazał, że fakt ten będzie miał wpływ na jego sytuację osobistą, a w szczególności, że uniemożliwi mu to wykonywanie pracy zarobkowej. Skoro więc skarżący nie wykazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu przez zaskarżoną decyzję znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 61 § 5 p.p.s.a. – Sąd orzekł jak w sentencji.