III SA/Kr 333/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Danielec (spr.) Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Tadeusz Wołek Protokolant Monika Pilch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2006 r. sprawy ze skargi M.P. na decyzję Wojewody z dnia 27 stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania skargę oddala Wojewoda decyzją z dnia 27 stycznia 2005 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania M.P. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2004 r., nr [...] orzekającej o odmowie wymeldowania z pobytu stałego T.B., z lokalu nr [...] przy ul. K.[...] w K.- utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji działając na podst. art. 15 ust. 2 cyt. na wstępie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych odmówił wymeldowania z pobytu stałego T.B. z uwagi na to, iż wymieniony nie opuścił miejsca pobytu stałego w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Decyzję powyższą zaskarżył M.P. zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania zaskarżonej decyzji oraz naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, a w szczególności art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego, który nakłada na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym, jak i prawnym. Kwestionuje prawdziwość wyjaśnień składanych przez świadków i domaga się ich weryfikacji. Twierdzi, iż przeprowadzone oględziny spornego mieszkania wcale nie dawały podstawy do ustalenia takiego stanu faktycznego, jaki przyjął organ I instancji za podstawę wydania decyzji. Podnosi także, iż w uzasadnieniu decyzji nie odniesiono się również do przeprowadzonej przez policję kontroli dyscypliny meldunkowej. Z uwagi na powyższe odwołujący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i wymeldowanie z pobytu stałego T.B., z lokalu nr [...] przy ul. K. [...] w K. Organ odwoławczy po rozpatrzeniu sprawy stwierdził, iż zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. Nr 93, poz. 887) organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad dwa miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Organ odwoławczy uznał, że w przedmiotowej sprawie powyższe okoliczności nie zachodzą. T.B. wyrokiem Sądu Rejonowego w K., z dnia 21 lutego 2001 r., sygn. akt [...] wstąpił w stosunek najmu lokalu mieszkalnego położonego w K. przy ul. K. [...] w miejsce dotychczasowego najemcy R.B. (ojca) z dniem 7 listopada 1999 r. i jak wynika z materiału zgromadzonego na potrzeby prowadzonego postępowania korzysta z przysługujących mu uprawnień do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu. Dalej organ stwierdza, że słuchany do protokołu przed organem I instancji w dniu 29 września 2004 r. podał, iż w lokalu nr [...] przy ul. K. [...] w K. mieszka od 20 lat. Nieruchomość przy ul. K. [...] w K. nie ma przeprowadzonego podziału fizycznego i w 1/4 należy do Gminy K. Razem z braćmi chcą wykupić zajmowany w tejże nieruchomości lokal i poczynili już w tym kierunku odpowiednie starania. Zaznaczył, iż miejsca pobytu stałego nigdy nie opuścił, nadal tam mieszka, mieszkanie to stanowi jego centrum życiowe. Nie zalega z żadnymi opłatami związanymi z utrzymaniem mieszkania. Okoliczność przebywania T.B. w miejscu pobytu stałego potwierdzili świadkowie w osobie R.R., M.D. oraz M.Z. Organ odwoławczy dał wiarę tym wyjaśnieniom, z uwagi na to, że są to osoby obce w stosunku do stron, a dodatkowo mieszkają w bliskim sąsiedztwie spornego lokalu, co daje gwarancję dobrego rozeznania w sprawie. Poza tym, podnosi organ, prawdziwość powyższych wyjaśnień znalazła potwierdzenie w wynikach przeprowadzonych w dniu 26 października 2004 r. oględzinach lokalu przy ul. K. [...] w K. Ustalono, że T.B. ma nieograniczony dostęp do przedmiotowego lokalu, lokal ten jest w pełni umeblowany i znajdują się w nim rzeczy należące do niego. W takiej sytuacji brak jest, zdaniem organu, jakichkolwiek podstaw do merytorycznej zmiany zaskarżonej decyzji. Stan faktyczny sprawy ustalony został w sposób prawidłowy, zgodnie z wynikami przeprowadzonych dowodów. Organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Odnosząc się do przeprowadzonej przez Komisariat Policji [...] w K. kontroli dyscypliny meldunkowej w lokalu przy ul. K. [...] w K. organ stwierdza, że zawiera on sprzeczne ustalenia i z tego powodu nie wziął go pod uwagę. Następnie organ podnosi, że J.Z. i A. G. (współwłaścicielka realności przy ul. K. [...] w K.) podali, iż nie widują T.B. w miejscu pobytu stałego, ale K.W. podała, iż widuje wymienionego, nie była jednak w stanie podać, czy zamieszkuje on pod wskazanym adresem, czy też przychodzi tylko w odwiedziny. Ponieważ poza sporem pozostaje, stwierdza organ, iż T.B. opłaca media za przedmiotowy lokal, posiada klucze do tegoż lokalu, korzysta z niego według własnego uznania, posiada w nim swoje rzeczy, jest widywany przez sąsiadów i odbiera kierowaną do niego na adres pobytu stałego korespondencję, zatem brak jest podstaw do wymeldowania wymienionego w oparciu o art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Organ odwoławczy podkreślił, iż instytucja wymeldowania osoby z miejsca pobytu stałego w żadnym wypadku nie może być wykorzystywana do wyprowadzenia tej osoby z lokalu .Wymeldowanie nie jest bowiem tożsame z wykonaniem eksmisji, nie może być też drogą zmuszającą osobę do opuszczenia lokalu. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł M.P. Skarżący podniósł te same zarzuty, które zawał w odwołaniu od decyzji I instancji, a mianowicie błędne ustalenie okoliczności faktycznych przyjętych za podstawę decyzji, oparcie ustaleń na wyjaśnieniach T.B., nie wzięcie pod uwagę dowodów, które wskazywały, iż wyprowadził się z przedmiotowego mieszkania. Nadto zarzucił, iż organ II instancji nie ustosunkował się do zarzutów odwołania. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda i wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego oraz prawa procesowego przez organy wydające decyzję. Stosownie do przepisu art. 15 ust 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązują w dniu wydania zaskarżonej decyzji, jedyną przesłanką, jaka musi zachodzić przy wymeldowaniu, jest opuszczenie miejsca pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełnienie obowiązku wymeldowania się. W sprawie niniejszej organy w sposób prawidłowy ustaliły, że ta przesłanka nie zachodziła. Przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie w sposób jednoznaczny wykazało, wbrew temu co twierdzi skarżący, że T.B. w przedmiotowym lokalu mieszka i stanowi ono jego centrum życiowe. Fakt ten został udowodniony zarówno przez zeznania świadków jak i przeprowadzone oględziny przedmiotowego mieszkania. Zarzuty podnoszone w skardze są chybione, gdyż zebrany w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy był wystarczający do stwierdzenia, iż nie zachodzi przesłanka do wymeldowania T.B., a jego ocena dokonana przez organy wydające decyzje nie uchybia zasadom swobodnej oceny dowodów. Mając powyższe na uwadze, skoro zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem należało na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę jako nieuzasadnioną oddalić.