III SA/Kr 336/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Maria Zawadzka (spr.) Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2011 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej G. M. – W. sprawy ze skargi J. J. -Usługi Transportowe A na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 19 stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej uchyla zaskarżoną decyzję Decyzją Nr [...] z dnia [...] 2010 roku Komendant Powiatowy Policji nałożył na J. J. wykonującego przewóz drogowy: Usługi Transportowe "A" Przewóz osób, karę pieniężną w wysokości 3.000 zł. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że w dniu [...] 2010 r., o godz. 11.25 funkcjonariusze z Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji dokonali kontroli, należącego do skarżącego autobusu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], prowadzonego przez kierowcę M. D., który wykonywał krajowy transport drogowy osób na linii regularnej K - B na rzecz "A". Kontrolowany kierowca, jadąc drogą krajową Nr [...] w kierunku B, skręcił w drogę gminną w Ł, a następnie wjechał na ul. C w B, omijając trzy przystanki w Ł, na których miał obowiązek się zatrzymać, zgodnie z okazanym policjantom podczas kontroli wypisem z zezwolenia numer [...]. Kontrolowany kierowca oświadczył, że zmienił trasę przejazdu ze względu na korki w ruchu powstałe na drodze [...] w Ł. Komendant Powiatowy Policji uznał, że w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do stwierdzenia naruszenia art. 18 ust. 1 i ust. 2, art. 20 ust. 1, art. 20 ust. 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym i na podstawi art. 92 ust. 1 tej ustawy nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie 3 000 zł. W odwołaniu z dnia 9 grudnia 2010 roku (data nadania w urzędzie pocztowym 10 grudnia 2010 r.) skarżący J. J. podniósł, że kierowca wykonujący przewóz osób na linii regularnej D - K, samowolnie zmienił trasę przejazdu, z powodu utrudnień na drodze krajowej Nr [...], jednak nie opuścił żadnego przystanku. W konsekwencji skarżący wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 93 ust.7 ustawy o transporcie drogowym. Decyzją z dnia 19 stycznia 2011 r. Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji po rozpoznaniu odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, ze samowolne działanie kierowcy – zmiana trasy przejazdu – nie może stanowić podstawy do umorzenia postępowania. Nadto organ powołał się na wyrok WSA w Lublinie z dnia 28.10.2010 r. sygn. akt III SA/Lu 386/10, zgodnie, z którym: "za powstałe naruszenia nie może zostać nałożona kara na kierowcę pojazdu, lecz na przewoźnika który ponosi odpowiedzialność za działania zatrudnionego przez siebie kierowcy. Ustawodawca jednoznacznie odniósł sankcje zawarte w przepisie art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym do podmiotów wykonujących transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne. Osobami takimi nie mogą być zatem kierowcy przedsiębiorcy - przewoźnika, lecz sam przedsiębiorca, co wynika przede wszystkim z definicji transportu drogowego i przewozów na potrzeby własne zawartych w art. 4 pkt 1 - 3 i 4 ustawy. Kierowca pojazdu nie wykonywał transportu drogowego w rozumieniu ustawy i nie był przewoźnikiem. Za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy na mocy uprawnienia administracyjnego odpowiedzialność administracyjną ponosi - z podmiotowego punktu widzenia - przedsiębiorca i jego organy. Także za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje - niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą (także co do obowiązku właściwej realizacji obowiązującego rozkładu jazdy)". W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. J. powielił zarzuty podnoszone uprzednio w odwołaniu, a nadto podkreślił, że niegdzie w protokole kontroli nie stwierdzono, że kierowca ominął jakikolwiek z przystanków. Skarżący podniósł także, że w sprawie powinien być zastosowany art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, ponieważ skarżący, jako przedsiębiorca nie wiedział i nie miał wpływu na decyzję kierowcy o zmianie trasy przejazdu. W konsekwencji skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w całości podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skarga jest zasadna, choć nie z powodu zarzutów podniesionych w skardze. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) - sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.). Jednocześnie zgodnie z art.134 tej ustawy, sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się naruszenia prawa, skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji. Zgodnie z art. 129 § 1 i 2 k.p.a. odwołanie wnosi w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Przy czym, czternastodniowy termin do wniesienia odwołania liczy się od dnia doręczenia decyzji stronie w postaci i w sposób czyniący zadość wymaganiom ustawowym, czyli zgodnie z przepisami art. 39-49 k.p.a. Przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się, zgodnie z art. 57 § 1, dnia doręczenia decyzji stronie, lecz dzień następny. Czternastodniowy termin do wniesienia odwołania zostanie zachowany, jeżeli odwołanie wpłynie w tym terminie do organu, który wydał decyzję w pierwszej instancji. Zgodnie z art. 57 § 5 k.p.a. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem nadano pismo w polskiej placówce pocztowej. W takim przypadku decyduje data stempla pocztowego. W przedmiotowej sprawie, za bezsporne uznać należy, iż decyzja Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2010 r. została doręczona skarżącemu w dniu 25 listopada 2010 roku i jej odbiór został pokwitowany przez niego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru z tą właśnie datą. Odwołanie zaś od przedmiotowej decyzji skarżący złożył za pośrednictwem organu I instancji, nadając go na poczcie, dopiero w dniu 10 grudnia 2010 r., co potwierdza data prezentaty Urzędu Pocztowego na kopercie, w której przesłane zostało odwołanie do organu I instancji. Dodatkowo podkreślić należy, że decyzja organu I instancji zawierała prawidłowe pouczenie o przysługujących skarżącemu środkach zaskarżenia oraz terminach i sposobienie ich wnoszenia. Wobec powyższego, nie budzi wątpliwości, że przesłanie odwołania w dniu 10 grudnia 2010 r. nastąpiło z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia. Czternastodniowy terminu do złożenia odwołania od decyzji doręczonej skarżącej w dniu 25 listopada 2010 r. upłynął bowiem z dniem 9 grudnia 2010 r. Podkreślić należy, że warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia odwołania, jest zachowanie ustawowego terminu. Organ odwoławczy, do którego wniesiono odwołanie obowiązany jest w pierwszej kolejności ustalić, czy odwołanie jest dopuszczalne i czy wniesione zostało z zachowaniem ustawowego terminu, co jest warunkiem skuteczności tej czynności procesowej. Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania skutkuje brakiem możliwości merytorycznego rozpoznania odwołania od decyzji z dnia [...] 2010 r. w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony stanowi naruszenie prawa, gdyż oznacza weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej. Każde, nawet nieznaczne, przekroczenie tego terminu stanowi jego uchybienie. Jest to bowiem okoliczność (kategoria) obiektywna. Treść art. 134 k.p.a., będącego bezwzględnie obowiązującą normą prawną, wskazuje na związany charakter rozstrzygnięcia, podejmowanego przez organ w tymże trybie. Każde uchybienie terminu do wniesienia odwołania powoduje, że organ odwoławczy ma obowiązek stwierdzić to uchybienie, chyba, że strona domaga się przywrócenia uchybionego terminu, stosownie do treści art. 58 i nast. k.p.a., a wniosek ten zostanie uwzględniony. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sad Administracyjny, działając na podstawie art. 145 § 1 lit. c i art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję, jako wydaną z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.