III SA/Kr 343/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie WSA Elżbieta Kremer WSA Halina Jakubiec (spr.) Protokolant Agnieszka Sotnicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2009 r. sprawy ze skargi M. F. na decyzję Wojewody z dnia 2 marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji Decyzją z dnia 2 marca 2009 r. [...] Wojewoda utrzymał w mocy orzeczenie Prezydenta Miasta z dnia [...] 2009 r., znak [...] o odmowie przyznania M. F. prawa do zasiłku dla bezrobotnych, powołując jako podstawę art. 71 ust.1 pkt 1 i 2 lit. "a" i ust 2 pkt. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.) w związku z art. 27 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2009 r. nr 6 poz. 33). Decyzja zapadła w następujących okolicznościach stanu faktycznego sprawy : M. F. zrejestrowała się jako bezrobotna w Grodzkim Urzędzie pracy w dniu 29 grudnia 2008 r. i uzyskała z tym dniem status osoby bezrobotnej. W dniu [...] 2009 r. organu zatrudnienia (pierwszej instancji) wydał decyzję w której odmówił przyznania Pani M. F. prawa do zasiłku dla bezrobotnych, uzasadniając swoje stanowisko tym, że skarżąca w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację i uzyskanie statusu bezrobotnej nie wykazała 365 dni zatrudnienia oraz okresu wymaganego w ust 2 art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (wskazanej powyżej). W odwołaniu od powyższej decyzji M. F. wniosła o powtórne rozpatrzenie jej sprawy, ponieważ nie zgadzała się z rozstrzygnięciem organu I instancji. W okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień uzyskania statusu osoby bezrobotnej tj. od dnia 28 czerwca 2007 r. do 28 grudnia 2008 r. skarżąca była zatrudniona na podstawie umowy o pracę w niepełnym wymiarze czasu pracy przez okres 267 dni tj. od 1 października 2007 r. do 23 grudnia 2008 r. Natomiast w okresie od 23 czerwca 2008 r. do 26 października 2008 r. (przez 126 dni) skarżąca korzystała z zasiłku macierzyńskiego. Powołując się na powyższe zestawienie organ odwoławczy wskazał, iż co prawda skarżąca spełniła warunek zatrudnienia i pobierania zasiłku przez okres co najmniej 365 dni, to jednakże do okresu uprawniającego do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych można zaliczyć tylko te okresy, w których osoba zatrudniona uzyskiwała wynagrodzenie co najmniej w wysokości minimalnego wynagrodzenia lub podstawą naliczenia zasiłku macierzyńskiego była kwota minimalnego wynagrodzenia. Zdaniem organu odwoławczego decydująca w przypadku skarżącej jest treść art. 71 ust 1 pkt 1 i 2 lit. "a" oraz ust 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Przepisy te stanowią, że: 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a i art. 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, Do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy: 3) pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę; Minimalne wynagrodzenie za pracę w okresie od 1 stycznia 2007 r. do 31 grudnia 2007 roku wynosiło 936 zł. (Dz.U. z 2006 r. Nr 171, poz.1227), natomiast od stycznia 2008 r. do 31 grudnia 2008 r. wynosiło 1.126 zł. (Dz.U. z 2007 r. Nr 171, poz. 1209). Organ odwoławczy ustalił, iż w okresie od 1 października 2007 r. do 23 czerwca 2008 roku (tj. przez okres 267 dni) skarżąca świadczyła pracę. Natomiast w okresie od 23 czerwca 2008 r. do 26 października 2008 r. (tj. przez okres 126 dni) korzystała z zasiłku macierzyńskiego. Nadto organ odwoławczy ustalił, iż w okresie zatrudnienia i pobierania zasiłku chorobowego i macierzyńskiego zaliczeniu do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych podlega okres od 1 października 2007 r. do 6 maja 2008 r. (tj. 219 dni). Suma wyżej wskazanych okresów podlegających uwzględnieniu przy ubieganiu się o zasiłek dla bezrobotnych wynosi 345 dni. Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, iż w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację 18 miesięcy poprzedzających rejestrację (tj. od 28 czerwca 2007 r. do 28 grudnia 2008 r.) M. F. wykazała jedynie 345 dni uprawniających do zasiłku dla bezrobotnych, z wymaganych 365 dni. Decyzja organu odwoławczego stała się przedmiotem M. F. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której zostały ponowione zarzuty podniesione w odwołaniu. Skarżąca wskazała, iż niewskazanie żadnych dochodów w okresie od 6 maja 2008 r. do 23 czerwca 2008 r. spowodowane było niezawinionym przez skarżącą nie przedłożeniem wymaganych dokumentów związanych z ubieganiem się o świadczenie rehabilitacyjne. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpatrując skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Istota sprawy sprowadza się do wykładni art. 71 ust 1 pkt 2 lit a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (w/w), a mianowicie czy właściwe do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy będzie przyjęcie wyniku wykładni literalnej ustawy w tym przepisu sformułowanego "osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego służy obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy" czy też należy uwzględnić wykładnię systemową tego sformułowania i odnieść jego znaczenie do treści art. 8 ust. 1 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu ( ). Przepis ten wskazuję sposób ustalania wysokości minimalnego wynagrodzenia pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy, stanowiąc, że ustala się je w kwocie proporcjonalnej do liczby godzin pracy przypadających do przepracowanego przez pracownika w danym miesiącu, biorąc za podstawę wysokość minimalnego wynagrodzenia ustalonego na podstawie ustawy o minimalnym wynagrodzeniu. Przedstawione zagadnienie było przedmiotem rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 18 lipca 2008 r. I OSK 175/06 opowiedział się za przyjęciem tak dokonanej wykładni systemowej z zastosowaniem zasad przewidzianych w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 2002r o minimalnym wynagrodzeniu (DZ. U. Nr 200 poz. 1679 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę o którym w przepisie art. 71 ust 1 pkt 2 lit a ustawy o promocji zatrudnienia, nie odnosi się do każdego wymiaru czasu, w jakim zatrudniony jest pracownik, lecz tylko do tego który jest zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy. Na trafność tego poglądu wskazuję treść art. 6 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu stanowiącego, że wysokość wynagrodzenia pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy nie może być niższe od wysokości minimalnego wynagrodzenia ustalonego w trybie art. 2 i art. 4 ust. 2. Sposób ustalenia minimalnego wynagrodzenia dla pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy ustawa określa w art. 8 ust 1 nakazując ustalanie tego wynagrodzenia w kwocie proporcjonalnej do liczby godzin pracy przypadających do przepracowania przez pracownika w danym miesiącu, biorąc za podstawę wysokość minimalnego wynagrodzenia ustalonego na podstawie niniejszej ustawy. W taki właśnie sposób rozpatrując sprawę ponownie organ ustali kwestię osiągnięcia przez skarżącą M. F., w poszczególnych miesiącach pracy kwoty co najmniej minimalnego wynagrodzenia od którego istniał obowiązek odprowadzenia składki na Fundusz Pracy, dotyczy pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy i osiągającego w miesiącu co najmniej minimalne wynagrodzenie, a w stosunku do pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy wysokość osiąganego przez niego minimalnego wynagrodzenia, bądź ustalona według zasad określonych w art. 8 ust 1 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu. Uwagi powyższe znajdują zastosowanie także do obliczania podstawy wymiaru zasiłków – chorobowego i macierzyńskiego o którym mowa w art. 71 ust 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Interpretacja literalna przyjęta przez organy jest niewłaściwa, dlatego należy uznać, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem prawa materialnego co odpowiada dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), dlatego na mocy tego przepisu oraz art. 134 powołanej ustawy, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję jak i decyzję organu pierwszej instancji.