III SA/Kr 344/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w K na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 20 stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 20 stycznia 2016 r., nr [...], strona skarżąca – A Sp. z o.o. w K, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek oparto przede wszystkim na wiarygodności zarzutu wadliwości zaskarżonej decyzji. Ponadto zdaniem strony skarżącej wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować utratę płynności finansowej spółki, jak również wyrządzić spółce znaczną i nieodwracalną szkodę. Stwierdzono, że z uwagi na wydawane decyzje w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej kondycja spółki została mocno naruszona powodując stratę. Skarżący wskazał na brak przesłanek negatywnych wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślono, że w stosunku do skarżącej spółki prowadzone są liczne postepowania egzekucyjne z czym wiążą się zajęcia nieruchomości i rachunków bankowych. To z kolei utrudnia funkcjonowanie spółki. Spółka nadmieniła, że szkoda grozi również Skarbowi Państwa, który w przypadku uznania racji skarżącej, będzie zobowiązany wypłacić odsetki za zwłokę oraz odszkodowania za niezrealizowany zysk z gier na automatach, w związku z czym wykonanie wszystkich prawomocnych i wykonalnych kar pieniężnych naraża Skarb Państwa na niepowetowaną i znaczną szkodę. Podniesiono też, że w przypadku pozytywnego rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego tj. stwierdzenia niekonstytucyjności art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych powstanie możliwość wznowienia postępowań administracyjnych, a przywrócenie stanu poprzedniego będzie nad wyraz długie i uciążliwe zarówno dla skarżącej spółki jak i dla organów administracyjnych. Strona skarżąca powołała szereg orzeczeń sądów administracyjnych uwzględniających wnioski o wstrzymanie wykonania decyzji wydanych w podobnych sprawach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponieważ z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że postanowienie Sądu wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji ma charakter wyjątkowy, tzn. jest odstępstwem od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa na stronie, która domaga się wydania takiego orzeczenia (vide: postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 496/04, Lex nr 799468 oraz postanowienia NSA z dnia 22 listopada 2004 r. sygn. akt FZ 474/04, Lex nr 1405434 i z dnia 31 sierpnia 2004 r. sygn. akt FZ 267/04 – niepubl.). Pozostawienie przez ustawodawcę zasadności wstrzymania aktu uznaniu Sądu wiąże się z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia wniosku w tej sprawie zwłaszcza, że na tym etapie Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. W świetle powyższego skoro zaskarżoną decyzją wymierzono stronie skarżącej karę pieniężną, to z uwagi na treść art. 61 § 3 P.p.s.a. rzeczowe uzasadnienie rozpoznawanego wniosku powinno precyzyjnie opisywać aktualną sytuację finansową i majątkową strony skarżącej , tak by Sąd rozpoznający wniosek doszedł do przekonania, że uiszczenie spornej kwoty (12 000 zł) przed rozpoznaniem sprawy, rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem w ocenie Sądu w badanej sprawie takie okoliczności nie zostały przez spółkę wskazane. Poza samym złożeniem wniosku nie uczyniono nic, aby dowieść, że istotnie przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zostały spełnione. Nie wynika to również z okoliczności i charakteru sprawy, jako że samo przekonanie o zasadności podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie bowiem z wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny poglądem, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, subiektywne przeświadczenie wnioskodawcy jakoby skarżone orzeczenie było merytorycznie niesłuszne i naruszało prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 ustawy P.p.s.a. (tak postanowienie NSA z dnia 9 września 2004 r. sygn. akt FZ 358/04, Lex nr 799460). Będzie ono bowiem badane przez Sąd przy rozpoznawaniu skargi co do meritum. Dlatego też powoływanie się na powyższą okoliczność na etapie postępowania wpadkowego, poprzedzającego merytoryczne rozpoznanie skargi, nie może być przesądzające. Niweczyłoby bowiem sądową kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. II OZ 184/05, Lex nr 302251). A zatem wobec faktu, że strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów obrazujących swoją sytuację materialną, Sąd nie miał możliwości dokonania prawidłowej oceny tego, czy kara nałożona zaskarżoną decyzją grozi wyrządzeniem spółce znacznej szkody lub spowodowaniem dla niej nieodwracalnych skutków. Dlatego Sąd uznał, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła, iż w stosunku do niej zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Podnoszone przez skarżącą spółkę argumenty dotyczące ewentualnej szkody Skarbu Państwa oraz prognozy co do treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego w kwestii konstytucyjności art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, nie mogły zostać uznane za podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji albowiem wykraczają poza krąg przesłanek wstrzymania wykonania aktu, określony w art. 61 § 3 P.p.s.a. W tym miejscu trzeba również wskazać autorowi rozpatrywanego wniosku, że z uwagi na treść art. 61 § 3 P.p.s.a. niezasadne jest odwoływanie się do przypadków wstrzymania wykonania podobnych decyzji w innych sprawach. Wstrzymanie wykonania decyzji jest uzależnione od aktualnej sytuacji konkretnej strony skarżącej oraz skutków, jakie wykonania decyzji przyniesie jej i tylko jej. Sam zaś fakt, że inne sądy administracyjne uwzględniały wnioski skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonych przez nich decyzji oznacza jedynie, że skarżący ci wykazali, że w związku z wykonaniem tych decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie – jak już wyżej podano – strona skarżąca okoliczności takich nie wykazała. W tej sytuacji Sąd nie miał podstaw by przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji poprzez zapłatę kary pieniężnej może wyrządzić skarżącej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Na istnienie tych okoliczności nie wskazuje również analiza akt sprawy. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności, Sąd, działając na mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.