III SA/Kr 353/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Asesor WSA Marta Kisielowska po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 22 listopada 2024 r. nr BP.501.2244.2024.2410.PO15.641042 w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala. Decyzją z dnia 22 listopada 2024 r. nr BP.501.2244.2024.2410.PO15.641042 Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzje Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 23 września 2024 r. nr WITD.DI.0152.XV0201/48/24 o nałożeniu na R. M. (dalej jako skarżący) kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł. Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie prawnym i faktycznym: W dniu 14 sierpnia 2024 r. ok. godziny 20:20 w miejscowości T. na drodze krajowej nr 11 została zatrzymana do kontroli drogowej jednostka transportowa składająca się z ciągnika siodłowego marki MERCEDES-BENZ o nr. rej. [...] oraz naczepy marki SCHMITZ CARGOBULL nr rej. [...], którą kierował A. A. W dniu kontroli kierowca wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy (puste pojemniki na części samochodowe ) z P. do G. w imieniu i na rzecz skarżącego, przedsiębiorcy R. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: T. z siedzibą J. [...], [...] J. W trakcie czynności kontrolnych stwierdzono, że na dzień kontroli ww. zespół pojazdów poruszał się po drodze krajowej, pomimo obowiązywania ograniczeń i zakazów ruchu w tym dniu. Ustalenia z dnia kontroli zostały zawarte w protokole nr [...] z dnia 14 sierpnia 2024 r. Decyzją z dnia 23 września 2024 r. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 2000 zł. W odwołaniu skarżący wniósł o ponowne rozpoznanie sprawy oraz uchylenie decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: • art. 92c utd, poprzez jego niezastosowanie ponieważ naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których strona nie mogła przewidzieć, a jako przewoźnik podjęła wszystkie niezbędne środki celem zapobieżenia powstania naruszenia; • art. 6 kpa, poprzez niewyczerpujące zbadanie wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą, jak również nieustalenie stanu faktycznego sprawy; • art. 10 kpa i 77 §1 kpa, poprzez nierzetelne przeprowadzenie postępowania administracyjnego i niezapewnienie stronie czynnego uczestnictwa w sprawie. Skarżący w przesłanym odwołaniu wskazał, że kierowca wykonywał przewóz drogowy celem zapewnienia ciągłości produkcji w fabryce zlokalizowanej w P., dlatego kontynuował jazdę podczas obowiązującego zakazu ruchu na dowód czego w toku postępowania przesłał dokument poświadczający przez firmę M. Sp. z o.o., że kontrolowanym zespołem pojazdów dostarczane są części moduły w celu zapewnienia ciągłości produkcji w fabryce zlokalizowanej w P. Decyzją z dnia 22 listopada 2024 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, ust. 3 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, art. 189a § 2 kpa oraz wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Treść art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 w zw. z załącznikiem nr 3 do ustawy o transporcie drogowym określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d kpa, na mocy art. 189a § 2 pkt 1 kpa nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie mają również zastosowania art. 189e oraz art. 189f kpa, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach, okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 kpa daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa kpa. Nadto organ odwoławczy wskazał, że wg. lp. 1.11. załącznika nr 3 do utd wykonywanie przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 2.000 zł. § 1 rozporządzenia Ministra Transportu określa okresowe ograniczenia oraz zakaz ruchu pojazdów i zespołów pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton, z wyłączeniem autobusów, zaś § 2 ww. rozporządzenia wprowadza się okresowe ograniczenia ruchu ww. pojazdów, poprzez zakaz ich ruchu na drogach na obszarze całego kraju, we wskazanych terminach: Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo ustalił, że 14 sierpnia 2024 r. ok. godziny 20:20 w miejscowości T. na drodze krajowej nr 11 została zatrzymana do kontroli drogowej jednostka transportowa składająca się z ciągnika siodłowego marki MERCEDES-BENZ o nr. rej. [...] oraz naczepy marki SCHMITZ CARGOBULL nr rej. [...], którą kierował A. A. W dniu kontroli kierowca wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy (puste pojemniki na części samochodowe) z P. do G. w imieniu i na rzecz skarżącego. Kierowca do kontroli okazał licencje na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy nr [...]. Ww. zespół pojazdów poruszał się po drodze krajowej, pomimo obowiązywania ograniczeń i zakazów ruchu w tym dniu, zatem strona wykonywała przewóz drogowy w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach, co uzasadniało utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł tytułem popełnienia naruszenia z lp. 1.11. załącznika nr 3 do ustawy. Istotny dowód w sprawie stanowi protokół kontroli nr [...] z dnia 14 sierpnia 2024 r., który został podpisany przez kontrolującego i kontrolowanego. Odnosząc się do argumentacji i zarzutów strony zawartych w odwołaniu organ odwoławczy wyjaśnił, że są one nieuzasadnione. Przepisy rozporządzenia Ministra Transportu wskazują w ust. 1 wyjątki, w przypadku których okresowe ograniczenia oraz zakaz ruchu pojazdów i zespołów pojazdów nie mają zastosowania. Stosownie do § 3 ust. 1 lit.j ww. rozporządzenia przepisy § 2 ww. rozporządzenia nie mają zastosowania do pojazdów używanych w związku z niezbędnym utrzymaniem ciągłości cyklu produkcyjnego lub świadczenia usług przedsiębiorstwa pracującego w ruchu ciągłym. Odnosząc się do twierdzeń skarżącego, który powołał się na wyjątek określony w § 3 ust. 1 lit.j rozporządzenia organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowe wyłączenie dotyczy przede wszystkim sytuacji, gdy przewożony towar jest niezbędny do zachowania ciągłości cyklu produkcyjnego i w związku z tym skarżący musiałby wykazać, że przewożony zatrzymanym do kontroli pojazdem towar był niezbędny do utrzymania ciągłości cyklu produkcyjnego. Powyższe nie zostało wykazane. Poza tym z zebranego materiału dowodowego nie wynika by skarżący świadczył usługę w ruchu ciągłym, a wyłączenie dotyczy ściśle świadczenia usług przedsiębiorstwa pracującego w cyklu ciągłym. Powyższe nie zostało wykazane podczas przeprowadzonej kontroli drogowej, gdyż z materiału dowodowego zabezpieczonego podczas kontroli nie wynika by towar był przewożony w związku z niezbędnym utrzymaniem ciągłości cyklu produkcyjnego a także w ramach świadczenia usług przedsiębiorstwa pracującego w ruchu ciągłym. Zdaniem organu odwoławczego argumenty skarżącego nie zasługiwały na uwzględnienie. Kierowca w momencie kontroli przewoził puste skrzynie z P. do G., a dokument przedłożony przez stronę wskazuje, że ciągłość produkcji realizowana jest w P. Kontrolowany kierowca nie realizował więc przewozu dla przedsiębiorstwa w ruchu ciągłym. Kierowca odebrał puste skrzynie (pojemniki na części) i powinien się zastosować do przepisów rozporządzenia Ministra Transportu czyli nie kontynuować dalej jazdy, aż do momentu kiedy ograniczenia obowiązywały. W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie brak podstaw do zastosowania art. 92c utd. Skarżący w trakcie toczącego się postępowania nie przesłał żadnych dowodów wskazujących na to, iż nie miał wpływu na powstanie stwierdzonego naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć ani że za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny organ. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 6 kpa organ wskazał, że z art. 7 Konstytucji RP wynika, że "Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa". Przyjęta w art. 6 kpa zasada praworządności jest powtórzeniem zasady praworządności przyjętej w Konstytucji RP. Oznacza to, że w państwie praworządnym wszelka działalność władcza wymaga podstaw prawnych, tzn. legitymacji w prawnie nadanym upoważnieniu do działania. Tym samym, podniesiony przez stronę zarzut naruszenia art. 6 kpa jest bezzasadny, ponieważ postępowanie w wyniku, którego wydano zaskarżoną decyzję było prowadzone na podstawie i w granicach prawa. Zdaniem organu odwoławczego niezasadny jest również zarzut strony odnośnie niezapewnienia jej czynnego udziału w każdym stadium postępowania i nie stanowi uchybienia powodującego konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. W tej kwestii stanowisko organu jest zgodne z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2019 r. I SA/Wa 1318/19, w myśl którego: "dla przyjęcia naruszenia przez organ zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, konieczne jest wykazanie przez stronę, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła ona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć to naruszenie. Innymi słowy, dopiero wykazanie przez stronę, że naruszenie przez organ wspomnianej zasady uniemożliwiło jej podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej (najczęściej w sferze postępowania dowodowego), a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 kpa''. Organ I instancji dołożył wszelkiej staranności, aby strona miała zapewniony czynny udział w sprawie, mogła wypowiedzieć się w sprawie, złożyć wnioski dowodowe, zapoznać się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie. Organ I instancji prawidłowo pouczył stronę o ww. uprawnieniach w wysłanym zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. Skarżący skorzystał nawet z prawa wypowiedzenia się w sprawie poprzez nadesłanie pisemnych wyjaśnień. Niezasadny zdaniem organu odwoławczego jest również zarzut naruszenia przez organy art. 77 § 1 kpa. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jasno wskazuje, iż zaistniały stan faktyczny nie wymaga dalszego badania. Na poparcie swoich twierdzeń organ powołał się na wyrok WSA w Gliwicach z dnia 21 stycznia 2021 r., sygn. II SA/G1 1172/20 " Zgodnie z treścią art. 77 § 1 KPA organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Obowiązek ów nie ma jednak charakteru nielimitowanego, w tym znaczeniu, że bez względu na wszelkie okoliczności organ zobligowany jest poszukiwać dowodów, nawet wówczas, gdy obiektywnie rzecz ujmując nie można mu przypisać barku staranności w tym zakresie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi powtórzył argumenty podniesione uprzednio w odwołaniu, podkreślił, że jego firma nie powinna ponosić odpowiedzialności, ponieważ do stwierdzenia naruszenia doszło w wyniku pomyłki. On jako przedsiębiorca dochował wszelkich starań aby przewóz odbył się zgodnie z przepisami. Przewóz wykonywany w dniu 14 sierpnia 2024 r. zdaniem skarżącego podlega pod wyłączenia spod zakazu ruchu, ponieważ odbywał się celem zapewnienia ciągłości produkcji fabryce zlokalizowanej w P. Dodatkowo ponownie zarzucił organom naruszenie art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, art. 6, art. 7, art. 9, art. 10, art. 77 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego w całości podtrzymał swoją dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W przedmiotowej sprawie istota sporu dotyczyła prawidłowości nałożenia na skarżącego kary administracyjnej z tytułu naruszeń przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r.. poz. 1539 – dalej jako utd) oraz przepisów Rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 31 lipca 2007 r., w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach (Dz. U. z 2024 r. poz. 2423, dalej jako rozporządzenie) w prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej w transporcie drogowym, poprzez wykonywania przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach. Bezspornym jest, że w dniu 14 sierpnia 2024 r. ok. godziny 20:20 w miejscowości T. na drodze krajowej nr 11 została zatrzymana do kontroli drogowej jednostka transportowa składająca się z ciągnika siodłowego marki MERCEDES-BENZ o nr. rej. [...] oraz naczepy marki SCHMITZ CARGOBULL nr rej. [...]. W dniu kontroli kierowca wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy, przewożąc puste pojemniki na części samochodowe z P. do G.c w imieniu i na rzecz skarżącego, przedsiębiorcy R. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: T. z siedzibą J. [...], [...] J. Zdaniem GITD z protokołu kontroli drogowej, wynika, że skarżący naruszył przepisy rozporządzenia wykonując przewóz drogowy 14 lipca 2024 r. w godzinach objętych zakazem poruszania się po drogach pojazdów o masie całkowitej przekraczającej 12t. Zgodnie bowiem z § 2 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia zakaz poruszania się pojazdów o masie przekraczającej 12t, poza wymienionymi w terminami, obejmuje również przedział czasowy od godziny 18:00 do godziny 22:00 w dzień je poprzedzający. Ze względu na wyszczególnienie dnia 15 sierpnia w § 2 pkt 1 rozporządzenia, skarżący wykonując przewóz w dniu 14 sierpnia 2024 r. o godz. 20.20 naruszył przepisy powołanego wyżej rozporządzenia. Natomiast zdaniem skarżącego nie naruszył on przepisów powołanego rozporządzenia, ponieważ przedmiotowy przewóz odbywał się celem zapewnienia ciągłości produkcji fabryce zlokalizowanej w P., zatem skarżący nie naruszył przepisów ponieważ działał zgodnie z § 3 ust. 3 lit.j rozporządzenia Analizując argumentację GITD oraz zarzuty skarżącego należało stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5.000 złotych do 40.000 złotych za każde naruszenie (ust. 1). Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12.000 złotych (ust. 3). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń, numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego, określa załącznik nr 3 do ustawy (ust. 7 pkt 1). Według lp. 1.11 załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych pojazdów na drogach sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 2.000 zł. Na podstawie zaś § 2 pkt 2 rozporządzenia wprowadzono okresowe ograniczenia ruchu pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton, z wyłączeniem autobusów, poprzez zakaz ich ruchu na drogach na obszarze całego kraju, od godziny 18,00 do godziny 22,00 w dzień poprzedzający dzień określony w pkt. 1 lit. b-j, między innymi 15 sierpnia – Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny. W rozpatrywanej sprawie pojazd, który należał do skarżącego został zatrzymany w dniu 14 sierpnia 2024 r., (...), o godz. 20.20, a zatem w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach. Fakt ten potwierdza protokół kontroli drogowej z dnia 14 sierpnia 2024 r., nie budzi zatem wątpliwości, że doszło do naruszenia ograniczeń ruchu pojazdów wynikających ze wskazanego rozporządzenia. Zgodnie z art. 92b ust. 1 u.t.d., nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) Umowy AETR, d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców oraz prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego (ust. 2 ). Natomiast na podstawie art. 92c u.t.d, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej (..) na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Zatem powyższe przepisy przewidują co prawda możliwość zwolnienia przedsiębiorcy od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie prawa, jednak jest to uzależnione od wykazania, że dołożył on należytej staranności, to znaczy uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek niezależnych od niego okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Ponieważ za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność przedsiębiorca, zatem to na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje (por. wyrok NSA z 6 lipca 2011 r., sygn. akt II GSK 716/10). Stąd też ciężar dowodu, że w sprawie wystąpiły przesłanki, przewidziane w przepisach prawa, do zwolnienia z tej odpowiedzialności spoczywa na przedsiębiorcy, gdyż to on wywodzi z tych przepisów skutki prawne (por. wyrok NSA z 2 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 989/08). W przedmiotowej sprawie skarżący takich dowodów nie przedstawił. Co prawda w swoim odwołaniu powołał się, na § 3 ust. 3 lit. j rozporządzenia wskazując, że przedmiotowy przewóz był dokonywany w związku z niezbędnym utrzymaniem ciągłości cyklu produkcyjnego, jednak nie przedłożył na tą okoliczność żadnego wiarygodnego dowodu mogącego wskazywać, że na powstałe naruszenia nie miał wpływu, bądź nastąpiły one w skutek zdarzeń czy okoliczności niemożliwych do przewidzenia. Do akt skarżący przedłożył dokument, z którego jedynie wynika, że firma M. Sp. z o.o. współpracuje z zakładem V. Sp. z o.o. w zakresie transportu części/modułów przeznczonych do produkcji samochodów [...] i [...]. Części dostarczane są w celu zapewnienia ciągłości produkcji w fabryce zlokalizowanej w P. w systemie 3-zmianowym. Podkreślić jednak należy, że podczas kontroli w samochodzie przewożone były jedynie puste skrzynie, nie zaś towar niezbędny do utrzymania ciągłości cyklu produkcyjnego. Nadto, jak słusznie wskazały organy, praca innego przedsiębiorstwa odbywająca się w ruchu ciągłym nie ma wpływu na konieczność wykonywania usług transportowych w czasie obowiązywania ograniczenia w ruchu przez przewoźnika. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że w zdecydowanej większości przypadków kierowca samodzielnie prowadzi pojazd i trudno o osobisty nadzór pracodawcy, jednak przedsiębiorca ma obowiązek organizowania kierowcy pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń przepisów. W przedmiotowej sprawie okoliczności zdarzenia jednoznacznie wskazują na wykonywanie przewozu drogowego w dniu 14 sierpnia 2024 r. w godzinach objętych zakazem poruszania się po drogach pojazdów o masie całkowitej przekraczającej 12t bowiem w myśl § 2 pkt 1 terminami obejmuje również przedział czasowy od godziny 18:00 do godziny 22:00 w dzień je poprzedzający. Ze względu na wyszczególnienie dnia 15 sierpnia w § 2 pkt 1 rozporządzenia, skarżący wykonując przewóz 14 sierpnia 2024 r. o godzinie 20.20 naruszył przepisy powołanego wyżej rozporządzenia. W ocenie Sądu, organ zasadnie wskazał, że kary pieniężne wymierzane skarżącemu na podstawie ustawy o transporcie drogowym mają charakter taryfikacyjny i nie mogą być miarkowane. Nie ma też podstaw do kwestionowania stanowiska organu o braku przesłanek do zastosowania regulacji z art. 92c u.t.d. W ocenie Sądu, stan faktyczny został wyjaśniony należycie, toteż nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego statuujących zasadę prawdy materialnej (art. 6, art. 7, art. 9, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.); organ zapewnił stronie możliwość udziału w postępowaniu i ustosunkował się do zarzutów strony podnoszonych w toku postępowania. Strona co prawda nie miała możliwość wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego – materiał ten został zebrany na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji, jednak w odwołaniu nie wniosła o dopuszczenie nowych środków dowodowych z dokumentów lub świadków. Nie doszło zatem do takich naruszenia uprawnień procesowych strony, a tym bardziej nie doszło do istotnego naruszenia tych uprawnień, mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a w szczególności nie narusza przepisów powołanych w skardze. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd, uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.