III SA/Kr 361/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na uchwałę Rady Miasta z dnia 6 lipca 2011r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania, ustalenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wprowadzenia opłaty abonamentowej dla niektórych użytkowników dróg oraz sposobu pobierania tych opłat postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu wpis sądowy od skargi w kwocie 300,00 zł (słownie: trzysta złotych 00/100). Pismem z dnia 8 listopada 2012r. M. G. wniósł skargę na uchwałę Rady Miasta z dnia 6 lipca 2011r. Nr [...] w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, ustalenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wprowadzenia opłaty abonamentowej dla niektórych użytkowników dróg oraz sposobu pobierania tych opłat, domagając się stwierdzenia jej nieważności. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o oddalenie skargi. Wyrokiem z dnia 15 stycznia 2013r., sygn. akt III SA/Kr 1187/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta z dnia 6 lipca 2011r. Nr [...] w części: § 5 ust. 2 uchwały w zakresie słów "jednak nie dłużej niż do dnia 31.12.2011r."; punktu 2.6 Załącznika Nr 2; punktu 3.2.1. Załącznika Nr 2; punktu 3.2.2a Załącznika Nr 2 w zakresie słów "na pobyt stały"; punktu 3.2.2a tiret pierwszy Załącznika Nr 2 w zakresie słowa "pierwszy" oraz tiret drugi w całości; punktu 3.5.1a tiret pierwszy Załącznika Nr 2 w zakresie słów: "stosownym wypisem z ewidencji działalności gospodarczej, a także" oraz "w sytuacji gdy nie jest to prawo własności, wraz z umową udostępnienia lokalu oraz zaświadczeniem z właściwego organu skarbowego za poprzedni rok podatkowy o zaliczeniu przychodu osiąganego przez udostępniającego lokal do podstawy opodatkowania lub złożenia deklaracji albo stosownego zaświadczenia od płatnika w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 9 września 2000r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2010r. Nr 101 poz. 649 z późn. zm.)"; punktu 3.5.1a tiret drugi Załącznika Nr 2 w zakresie słów: "co udokumentuje stosownym wypisem z ewidencji działalności gospodarczej, a także zaświadczeniem z właściwego organu skarbowego za poprzedni rok podatkowy o zaliczeniu przychodu osiąganego z tytułu udostępniania lokali do podstawy opodatkowania"; punktu 3.5.1a tiret trzeci Załącznika Nr 2 w zakresie słów: "które to okoliczności udokumentuje stosowanym zaświadczeniem właściwego organu skarbowego". W pozostałym zaś zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargi Wojewody, F. Ł., W. Z. i E. J. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Gminy Miasta, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 października 2013r., sygn. akt I OSK 1418/13 uchylił powyższy wyrok WSA w Krakowie w zakresie stwierdzenia nieważności punktu 1 załącznika Nr 2 zaskarżonej uchwały i w tym zakresie skargi oddalił. W pozostałej części Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Przedmiotem skargi M. G. jest uchwała Rady Miasta z dnia 6 lipca 2011r. Nr [...] w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, ustalenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wprowadzenia opłaty abonamentowej dla niektórych użytkowników dróg oraz sposobu pobierania tych opłat. Jak to już zostało powyżej wskazane zaskarżona uchwała była już przedmiotem wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wyrokiem z dnia 15 stycznia 2013r., sygn. akt III SA/Kr 1187/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził nieważność części przepisów zaskarżonej uchwały, a pozostałym zakresie skargi oddalił. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 października 2013r., sygn. akt I OSK 1418/13 uchylił powyższy wyrok WSA w Krakowie w zakresie stwierdzenia nieważności punktu 1 załącznika Nr 2 zaskarżonej uchwały i w tym zakresie skargi oddalił, zaś w pozostałej części oddalił skargę kasacyjną. Zdaniem Sądu, powyższe okoliczności powodują, że postępowanie sądowe w niniejszej sprawie stało się, zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), bezprzedmiotowe. Zgodnie bowiem z treścią art. 101 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013r. poz. 594 z późn. zm.), nie można wnieść skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. W orzecznictwie zapadłym na tle tego przepisu przyjmuje się, że pojęcie "sprawy" rozumieć należy przedmiotowo (w sprawie danej uchwały), a nie podmiotowo (w sprawie zainicjowanej przez danego skarżącego). Orzecznictwo sądowe jednolicie potwierdza zaistnienie w takiej sytuacji auctoritas rei iudicate (m.in. post. SN z dnia 9 grudnia 2002r., sygn. akt III RN 127/02, publ. OSNP 2003/24/586, LEX nr 81946; wyrok NSA z dnia 18 września 2003r., sygn. akt II SA 2637/02, LEX nr 80699 oraz wyrok TK z dnia 4 listopada 2003r., sygn. akt SK 30/02, publ. OTK-A 2003/8/84, LEX nr 81789). Ustalając zasady dopuszczalności kontroli uchwał organów samorządowych, przepisy ustawy o samorządzie gminnym wprowadzają zatem konstrukcję powagi rzeczy osądzonej przewidując, że niedopuszczalna jest skarga, jeżeli w sprawie będącej przedmiotem skargi orzekał już sąd administracyjny i poprzednia skarga została oddalona. Ustawodawca dopuszcza w ten sposób tylko jednokrotną możliwość kontroli przez sąd administracyjny i wyraźnie artykułuje tę zasadę w art. 101 ust. 2 u.s.g., odmawiając możliwości wniesienia ponownej skargi na tę samą uchwałę lub na tę samą bezczynność (art. 101a ust. 1) wówczas, gdy sąd już dokonał oceny legalności tej uchwały lub bezczynności i skargę oddalił. Taka regulacja oparta jest na założeniu, że sąd administracyjny oddalając wcześniejszą skargę, dokonał już oceny legalności skarżonego aktu lub bezczynności, nie ma więc ani potrzeby, ani możliwości dokonywania ponownej kontroli tego samego. Zasadę jednokrotnego badania legalności potwierdzają też ogólne zasady działania polskich sądów administracyjnych. Specyfika wymiaru sprawiedliwości przez polskie sądy administracyjne polega na tym, że sprawują go one poprzez kontrolę działania administracji publicznej. Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyraźnie przewiduje, iż sąd nie jest związany granicami skargi (art. 134 § 1). Tym samym w razie wniesienia skargi, kontroli sądowej podlega zaskarżony akt lub bezczynność, niezależnie od tego, jakie zarzuty co do niezgodności z prawem powołał w skardze skarżący. Skoro więc Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził jedynie nieważność wybranych przepisów zaskarżonej uchwały, a w pozostałym zakresie skargi oddalił, zaś Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi w zakresie stwierdzenia nieważności punktu 1 załącznika Nr 2 zaskarżonej uchwały, to postępowanie sądowe dotyczące tych przepisów zaskarżonej uchwały, odnośnie których sądy administracyjne I i II instancji oddaliły skargi stało się niedopuszczalne. W ocenie sądu bezprzedmiotowe stało się również postępowanie sądowe odnośnie tych przepisów zaskarżonej uchwały, których nieważność stwierdził WSA w Krakowie, zaś NSA oddalił skargę kasacyjną w tym zakresie. Brak jest bowiem podstaw do ponownego badania przez sąd administracyjny tych przepisów, gdyż z dniem wydania wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny uprawomocnił się wyrok WSA w Krakowie i przepisy te zostały wyeliminowane z porządku prawnego ze skutkiem ex tunc. W tej sytuacji brak jest przesłanek do ponownego rozstrzygania w tej samej sprawie. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż postępowanie sądowe w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 postanowienia. O zwrocie wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – jak w pkt 2 postanowienia.