III SA/Kr 368/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Hanna Knysiak - Sudyka Sędziowie: WSA Janusz Kasprzycki (spr.) ASR WSA Marta Kisielowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 października 2021 r. sprawy ze skargi R. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Zaskarżoną przez R. R. (zwanego dalej skarżącym) decyzją z dnia 26 stycznia 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie przepisu art. art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r., poz. 2052, zwanym dalej Prawem geodezyjnym i kartograficznym) odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia [...] 2019 r., znak: [...], o umorzeniu postępowania rozgraniczeniowego wszczętego postanowieniem z dnia [...] 2019 r., Wójta Gminy, znak: [...] w zakresie obejmującym ustalenie przebiegu granicy pomiędzy wskazanymi nieruchomościami i przekazaniu sprawy z urzędu do rozpatrzenia przez Sąd Rejonowy. Powyższa decyzja organu odwoławczego została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] 2019 r., znak: [...], Wójt Gminy orzekł o umorzeniu postępowania rozgraniczeniowego wszczętego postanowieniem z dnia [...] 2019 r., Wójta Gminy, znak: [...] w zakresie obejmującym ustalenie przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami oznaczonymi jako: 1) działka ewid. nr [...] położona w obrębie [...] B, obj. Księgą wieczystą nr [...] prowadzoną przez Sąd Rejonowy, a nieruchomością przyległą (sąsiednią), oznaczoną jako działka ewid. nr [...], położona w obrębie [...] B, obj. Księgą wieczystą nr [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy, 2) działka ewid. nr [...] położona w obrębie [...] B, obj. Księgą wieczystą nr [...] prowadzoną przez Sąd Rejonowy, a nieruchomością przyległą (sąsiednią), oznaczoną jako działka ewid. nr [...], położona w obrębie [...] B, obj. Księgą wieczystą nr [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy, 3) działka ewid. nr [...] położona w obrębie [...] B, obj. Księgą wieczystą nr [...] prowadzoną przez Sąd Rejonowy, a nieruchomością przyległą (sąsiednią), oznaczoną jako działka ewid. Nr [...], położona w obrębie [...] B, obj. Księgą wieczystą nr [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy, oraz w punkcie granicznym z nieruchomością sąsiednią, oznaczoną jako działka ewid. nr [...], położona w obrębie [...] B, obj. Księgą wieczystą nr [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy i przekazaniu sprawy z urzędu do rozpatrzenia przez Sąd Rejonowy. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji opisał stan faktyczny sprawy i wyjaśnił, że wobec braku jednoznacznych dowodów pozwalających na ustalenie przebiegu granic z wymaganą dokładnością, braku zgodnego oświadczenia stron, co do przebiegu granic nieruchomości oznaczonych jako dz. ew. nr [...] z sąsiednią nieruchomością stanowiącą działkę ew. nr [...], dz. ew. nr [...] z sąsiednią nieruchomością stanowiącą działkę ew. nr [...], dz. ew. nr [...] z sąsiednią nieruchomością stanowiącą działkę ew. nr [...] oraz w punkcie granicznym z działką ew. nr [...], a także wobec sporu wskazanego na mapie z aktualizacji operatu ewidencji gruntów oraz wobec braku ugody granicznej w tym zakresie, granice nie zostały ustalone i zaistniała konieczność przekazania sprawy rozgraniczenia ww. nieruchomości do rozpatrzenia sądowi. Pismem z dnia 18 sierpnia 2020 r. skarżący, działający przez pełnomocnika adwokata Ł. P., wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia [...] 2019 r., znak: [...], orzekającej o umorzeniu postępowania rozgraniczeniowego wszczętego postanowieniem z dnia [...] 2019 r., Wójta Gminy, znak: [...] i przekazaniu sprawy z urzędu do rozpatrzenia przez Sąd Rejonowy. Skarżący zarzucił, że decyzja powyższa nie spełnia wymogów opisanych w art. 107 § 1 k.p.a., ponieważ nie zawiera oznaczenia strony, do której została skierowana, co powoduje jej nieważność. Wskazał, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem oraz doktryną, pismo, aby mogło być uznane za decyzję musi zawierać minimum cztery elementy, tj.: oznaczenie organu wydającego decyzję, oznaczenie stron, rozstrzygnięcie oraz podpis organu. Skarżący stwierdził również, że Wójt Gminy opiera się jedynie na wskazaniu numerów działek ewidencyjnych i Ksiąg wieczystych, w żaden sposób nie można tego uznać za oznaczenie stron, bowiem nikt kto dostał decyzję nie wie do kogo powinna być ona skierowana. Zdaniem wnioskodawcy, dla ważności decyzji nie ma znaczenia, że poniżej podpisu Wójta Gminy zostały wskazane osoby, które otrzymują pismo, gdyż nie jest określone, czy są one adresatami decyzji, czy tylko uczestnikami postępowania, do których ta konkretna decyzja się nie odnosi. Rozstrzygając niniejszą sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze opisaną na wstępie decyzją odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia [...] 2019 r., znak: [...]. W jej uzasadnieniu SKO wskazało, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest instytucją procesową tworzącą możliwość eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych wadami o charakterze materialnoprawnym tj. takich, które powodują, że z mocy decyzji powstaje albo stosunek prawny ułomny, albo w ogóle się on nie nawiązuje. Przy czym konstrukcja ta odnosi się do wad tkwiących w samej decyzji i godzących w elementy stosunku prawnego: podmiotowe, w jego przedmiot lub też w podstawę prawną. Nie są to zatem wady o charakterze proceduralnym, gdyż usuwanie takich wad dokonywane jest na podstawie przepisów o wznowieniu postępowania. Z tej racji, że wady tkwią w samej decyzji, postępowanie w którym została ona wydana może być prawidłowe pod względem prawnym, może być ono jednak źródłem wadliwości decyzji ze względu na merytoryczne treści ustalone w stadium wstępnym lub stadium rozpoznawczym postępowania. Z punktu widzenia bytu prawnego decyzji wadliwej nie ma to jednak znaczenia, ponieważ ocenie podlega sama decyzja i jej skutki prawne, a nie poprzedzające ją postępowanie (K.p.a. Komentarz - B. Adamiak, J. Borkowski, Warszawa 1996 r., s. 699.). Właściwy organ jest władny orzec o stwierdzeniu nieważności badanej decyzji administracyjnej, tylko wtedy jeżeli równocześnie twierdzi, iż wystąpiła przynajmniej jedna z podstaw stwierdzenia nieważności enumeratywnie wymienionych w art.156 § 1 k.p.a. oraz gdy nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek stwierdzenia nieważności, a wiec nie upłynął termin dopuszczalności stwierdzenia nieważności badanej decyzji ani też decyzja nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych. Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego niniejszej sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po wnikliwym zbadaniu sprawy stwierdziło, że nie wystąpiła żadna z podstaw stwierdzenia nieważności enumeratywnie wymienionych w art.156 § 1 k.p.a. Badając sprawę pod kątem zgodności z obowiązującymi przepisami prawa, w tym ustawą Prawo geodezyjne i kartograficzne Kolegium stwierdziło, że organ wydający zaskarżoną decyzję nie dopuścił się rażącego naruszenia przepisów, które stanowiły podstawę do jej wydania. Wskazało, że podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w kwestionowanej decyzji stanowił przepis art. 34 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zgodnie z tym przepisem, w razie sporu co do przebiegu linii granicznych nie dojdzie do zawarcia ugody lub nie ma podstaw do wydania decyzji, o której mowa w art. 33 ust. 1, upoważniony geodeta tymczasowo utrwala punkty graniczne według ostatniego stanu spokojnego posiadania, dokumentów i wskazań stron, oznacza je na szkicu granicznym, sporządza opinię i całość dokumentacji przekazuje właściwemu wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta). Stosownie do treści ust. 2 cyt. przepisu organ, o którym mowa w ust. 1, umarza postępowanie administracyjne i przekazuje sprawę z urzędu do rozpatrzenia sądowi. Kolegium podniosło, że jak wynika z materiału dowodowego sprawy zainteresowane strony nie zawarły ugody, a granice wskazane przez strony nie pokrywały się z granicami prawnymi, wynikającymi z istniejących dokumentów. Brak było również dokumentów, na podstawie których organ mógłby dokonać ustalenia przebiegu spornych granic. Wszelkie ustalenia w tym zakresie zostały udokumentowane w materiale dowodowym sprawy. Z akt sprawy wynika również, że czynności geodezyjne geodeta przeprowadził zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W tym stanie rzeczy, skoro nie było możliwe rozstrzygnięcie sporu w drodze ugody lub decyzji, to obowiązkiem organu było umorzenie postępowania i przekazanie sprawy z urzędu do rozpatrzenia sądowi powszechnemu. Kolegium wskazało, że skarżący jako przesłankę do stwierdzenia nieważności powyższej decyzji wskazał naruszenie art. 107 § 1 k.p.a., z uwagi na fakt, iż w jego ocenie decyzja ta nie zawiera oznaczenia strony, do której została skierowana. Wobec powyższego Kolegium dokonało analizy treści ww. decyzji w kontekście wymogów wskazanych w art. 107 § 1 k.p.a., i uznało, że wbrew zarzutom wniosku, Wójt Gminy nie dopuścił się rażącego naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. Kolegium wyjaśniło, że nie ulega wątpliwości, iż rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., to naruszenie oczywiste, łatwo dostrzegalne, wyraźne, niewątpliwe, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w licznym orzecznictwie sądów administracyjnych, np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 września 2020 r., sygn. akt II OSK 2068/18, publ. Lex nr 3070955 wyjaśnił, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § l pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi więc o spór o wykładnię prawa, gdyż odmienność wykładni budzących wątpliwości przepisów prawa nie może być podstawą żądania stwierdzenia nieważności decyzji, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. Innymi słowy, o rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności. Stosownie do treści art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. decyzja powinna zawierać oznaczenie strony lub stron. Oznacza to, że w postępowaniu administracyjnym zawsze musi uczestniczyć strona, gdyż zmierza ono do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której konieczne jest ustalenie podmiotu mającego interes prawny oraz przedmiotu sprawy. Kolegium podniosło, że w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że oznaczenie strony będącej osobą fizyczną polega na podaniu jej imienia (imion) oraz nazwiska i miejsca zamieszkania, a także ewentualnie innych danych, zaś w odniesieniu do osób prawnych, państwowych jednostek organizacyjnych i organizacji społecznych nieposiadających osobowości prawnej - ich nazwy oraz siedziby. Całkowity brak oznaczenia strony pociąga za sobą brak decyzji. Treścią zaskarżonej decyzji Wójta Gminy z dnia [...] 2019r., znak: [...], było umorzenie postępowania rozgraniczeniowego wszczętego postanowieniem z dnia [...] 2019r., Wójta Gminy, znak: [...] w zakresie obejmującym ustalenie przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami oznaczonymi jako: 1) działka ewid. Nr [...] położona w obrębie [...] B, obj. Księgą wieczystą nr [...] prowadzoną przez Sąd Rejonowy, a nieruchomością przyległą (sąsiednią), oznaczoną jako działka ewid. nr [...], położona w obrębie [...] B, obj. Księgą wieczystą nr [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy, 2) działka ewid. nr [...] położona w obrębie [...] B, obj. Księgą wieczystą nr [...] prowadzoną przez Sąd Rejonowy, a nieruchomością przyległą (sąsiednią), oznaczoną jako działka ewid. nr [...], położona w obrębie [...] B, obj. Księgą wieczystą nr [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy, 3) działka ewid. Nr [...] położona w obrębie [...] B, obj. Księgą wieczystą nr [...] prowadzoną przez Sąd Rejonowy, a nieruchomością przyległą (sąsiednią), oznaczoną jako działka ewid. nr [...], położona w obrębie [...] B, obj. Księgą wieczystą nr [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy, oraz w punkcie granicznym z nieruchomością sąsiednią, oznaczoną jako działka ewid. nr [...], położona w obrębie [...] B, obj. Księgą wieczystą nr [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy i przekazanie sprawy z urzędu do rozpatrzenia przez Sąd Rejonowy. Faktem jest, że w decyzji z dnia [...] 2019 r., znak: [...], organ nie wymienił z imienia i nazwiska właścicieli działek, które podlegały rozgraniczeniu, a strony postępowania zostały wskazane z imienia i nazwiska dopiero w rozdzielniku tej decyzji, jednakże okoliczność ta w ocenie Kolegium nie może być uznana, za rażące naruszenie prawa, stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. Na potwierdzenie zaprezentowanego tu stanowiska Kolegium powołało wyrok NSA z dnia 7 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 937/16, publ. Lex nr 2469290, w którym Sąd stwierdził, że w razie wielości stron oznaczenie stron przez wskazanie w wyliczeniu adresatów, którym decyzje się doręcza nie stanowi wadliwości, która przesądzałaby o wpływie na wynik sprawy. Tak więc, należało zdaniem Kolegium uznać, że w niniejszej sprawie strony postępowania zostały oznaczone w rozdzielniku decyzji, będącego jej integralną częścią. Wójt Gminy wskazał ponadto, które działki były objęte tą decyzją, podając ich numer, oraz numery ksiąg wieczystych do których zostały wpisane. Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie stronami postępowania są właściciele działek objętych zaskarżoną decyzją, wpisani do wskazanych przez organ ksiąg wieczystych, co wynika między innymi z istoty postępowania rozgraniczeniowego, które jest jedynie urzędowym ustaleniem przebiegu granicy pomiędzy sąsiadującymi działkami, a jego istotą jest ustalenie, do jakich granic sięga prawo właściciela każdej z tych działek - por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 29 października 2019 r., sygn. akt II SA/Ke 466/19, publ. Lex nr 2750430. Kolegium wyjaśniło, że nie każde uchybienie popełnione przez organ może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji, a zatem prowadzone postępowanie ogranicza się do ustalenia, czy decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. W żadnym wypadku organ nadzoru nie może w tym trybie orzekać tak jak organ odwoławczy, który jest zobowiązany do rozpatrzenia sprawy od początku i pod każdym możliwym względem. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, że objęta żądaniem stwierdzenia nieważności decyzja jest dotknięta jedną z wad, określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu jedynie wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej tą decyzją. Podkreśliło, że kwalifikowanym naruszeniem prawa w zakresie oznaczenia strony (adresata decyzji) będzie tylko takie oznaczenie, które nie pozwala na ustalenie (odczytanie z treści decyzji), do kogo w rzeczywistości decyzja ta została skierowana. W rozpatrywanej sprawie, w ocenie Kolegium, z sytuacją taką nie mamy do czynienia, gdyż jak wyżej wskazało, z treści decyzji Wójta Gminy, z dnia [...] 2019 r., znak: [...], orzekającej o umorzeniu postępowania rozgraniczeniowego i przekazaniu sprawy z urzędu do rozpatrzenia przez Sąd Rejonowy wynika wyraźnie, że jest ona skierowana do właścicieli działek wskazanych w sentencji tej decyzji. Co więcej, strony postępowania zostały wymienione w rozdzielniku zaskarżonej decyzji, a zatem wiadomym jest do kogo decyzja została skierowana. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej nie dokonuje się - tak jak w postępowaniu zwykłym - oceny przysługujących stronie uprawnień lub ciążących na niej obowiązków, a ocenia się legalność decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Ocena dokonywana przez organ administracji dotyczy wyłącznie zbadania, czy kwestionowana wnioskiem nieważnościowym decyzja została dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Fakt, że wydana decyzja jest niezgodna z wolą strony nie może przesądzać o tym, że jest ona dotknięta jedną z wad nieważności określonych w art. 156 k.p.a., w sytuacji, gdy (jak to już wyżej wykazano) zarówno z zaskarżonej decyzji, jak i zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że nie zachodzi żadna z okoliczności wskazanych w art. 156 k.p.a. Skarżący nie skorzystał z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i wniósł, działając przez pełnomocnika, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zarzucił SKO naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a. Skarżący ponownie podniósł, że w decyzji nie wskazano stron postępowania, wymieniono jedynie osoby, które ją otrzymują. Stroną na pewno nie jest adwokat S. G., który nigdy nie występował w przedmiotowej sprawie. Otrzymane "pismo" z dnia 14 listopada 2019 r. nie spełnia też wymogów art. 107 § 1 k.p.a., gdyż nie zawiera oznaczenia strony, do którego zostało skierowane. Przywoła orzeczenia sądów administracyjnych na poparcie twierdzeń skargi. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) tej działalności administracji publicznej, a więc czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Celem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ustalenie, czy decyzja jest obarczona jedną z wad wskazanych w art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.). Organ orzekający o nieważności nie może zatem rozpatrywać sprawy co do jej istoty. Organ administracji, orzekając w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, orzeka wyłącznie kasacyjnie, tj. może jedynie albo stwierdzić nieważność decyzji, albo jej niezgodność z prawem, a w braku przesłanek do takiego orzekania - odmówić stwierdzenia nieważności decyzji. Organ ten nie jest zatem władny zmienić takiej decyzji ani też - uchylając ją - orzec jednocześnie co do istoty o prawach lub obowiązkach stron postępowania. Wobec powyższego trafnie, zdaniem Sądu, wskazało Kolegium, powołując się na orzeczenie NSA, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (por. wyrok NSA z 27 października 2015 r. sygn. akt II OSK 397/14, LEX nr 1987244). Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi więc o spór o wykładnię prawa, gdyż odmienność wykładni budzących wątpliwości przepisów prawa nie może być podstawą żądania stwierdzenia nieważności decyzji, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. Innymi słowy, o rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności (por. wyroki NSA z dnia: 9 sierpnia 2016 r. sygn. akt II OSK 2868/14, LEX nr 2119359; 2 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 2226/10, LEX nr 824448; 11 maja 1994 r. sygn. akt III SA 1705/93, opubl. Wspólnota 1994, Nr 42, poz. 16; 4 listopada 1994 r. sygn. akt IV SA 1176/94, opubl. ONSA-OZ 1997, Nr 2, poz. 9; 6 lutego 1995 r. , sygn. akt II SA 1531/94, opubl. ONSA 1996, Nr 1, poz. 37). Patrząc przez ten pryzmat na zaskarżoną decyzję rację ma Kolegium podnosząc, że zgodnie z art. 34 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2021 r., poz. 1990, zwanym dalej Prawem geodezyjnym i kartograficznym), w razie sporu co do przebiegu linii granicznych nie dojdzie do zawarcia ugody lub nie ma podstaw do wydania decyzji, o której mowa w art. 33 ust. 1, upoważniony geodeta tymczasowo utrwala punkty graniczne według ostatniego stanu spokojnego posiadania, dokumentów i wskazań stron, oznacza je na szkicu granicznym, sporządza opinię i całość dokumentacji przekazuje właściwemu wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta). Stosownie do treści ust. 2 ww. przepisu organ, o którym mowa w ust. 1, umarza postępowanie administracyjne i przekazuje sprawę z urzędu do rozpatrzenia sądowi. Skoro w tym postępowaniu nie było możliwe rozstrzygnięcie sporu w drodze ugody lub decyzji, to obowiązkiem organu było umorzenie postępowania i przekazanie sprawy z urzędu do rozpatrzenia sądowi powszechnemu. Zasadna była ocena Kolegium, że w tego rodzaju działaniu organu nie można się dopatrzyć rażącego naruszenie prawa. Chybiony jest zarzut, gdzie kwalifikowaną wadliwość decyzji upatruje się w braku wskazania adresata decyzji. Zgodzić się należało z Kolegium, że ten władczy akt administracyjny organu wskazuje jednoznacznie, czyje nieruchomości podlegały rozgraniczeniu; tego rodzaju redakcja nie pozostawia zatem wątpliwości czyich praw i obowiązków dotyczyło to orzeczenie - kto był stroną; ewentualne wątpliwości rozstrzyga tzw. "rozdzielnik", w którym tradycyjnie wskazuje się strony postępowania. Zasadnie podniosło Kolegium, że w niniejszej sprawie stronami postępowania są właściciele działek objętych zaskarżoną decyzją, wpisani do wskazanych przez organ ksiąg wieczystych, co wynika między innymi z istoty postępowania rozgraniczeniowego, które jest jedynie urzędowym ustaleniem przebiegu granicy pomiędzy sąsiadującymi działkami, a jego istotą jest ustalenie, do jakich granic sięga prawo właściciela każdej z tych działek - por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 29 października 2019 r., sygn. akt II SA/Ke 466/19, publ. Lex nr 2750430. Zgodzić się należało też z oceną Kolegium, że z decyzji orzekającej o umorzeniu postępowania rozgraniczeniowego i przekazaniu sprawy z urzędu do rozpatrzenia przez Sąd Rejonowy wynika wyraźnie, iż jest ona skierowana do właścicieli działek wskazanych w sentencji tej decyzji. Strony postępowania zostały wymienione w rozdzielniku zaskarżonej decyzji, a zatem wiadomym jest do kogo decyzja została skierowana. W takim razie rzeczywiście nie zaistniała przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie ulega też wątpliwości, że decyzja Wójta Gminy z dnia [...] 2019 r., znak: [...], zawiera wszystkie minimalne wymogi formalne decyzji, do których należy określenie organu, który ją wydaje, adresata decyzji, treść rozstrzygnięcia oraz podpis osoby, która ją wydała. Ze wskazanej decyzji wynika jaki organ ją wydał, wbrew twierdzeniom skargi do kogo została ona skierowana (tj. do właścicieli działek objętych tą decyzją, wpisanych do wskazanych przez organ ksiąg wieczystych), jaka jest treść rozstrzygnięcia i kto ją podpisał. Wymienienie zaś adwokata S. G. w tzw. rozdzielniku decyzji, który jak twierdzi skarżący nigdy nie występował w przedmiotowej sprawie, nie można było uznać za ziszczenie się przesłanki z art. 158 § 1 pkt 4 k.p.a. Z treści pełnomocnictwa, znajdującego się na k. 25 akt administracyjnych sprawy wyraźnie bowiem wynika, że wskazane tam osoby udzieliły mu umocowania do reprezentowania i działania w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości. Istotnie Ustanowienie przez stronę pełnomocnika (art. 32 k.p.a.) nie oznacza, że wynikające z przepisów prawa materialnego obowiązki strony obciążają pełnomocnika. Skierowanie przez organ administracji decyzji do ustanowionego w sprawie pełnomocnika strony jest równoznaczne ze skierowaniem decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie. Zwrócić jednakże należy uwagę, że skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie oznacza zatem zamiar ukształtowania decyzją sytuacji prawnej danego podmiotu, a nie tylko samo jej doręczenie. Przez sformułowanie "skierowanie decyzji" należy bowiem rozumieć określenie w drodze decyzji praw i obowiązków oznaczonego podmiotu prawa. Wynika to z faktu, że kwestia doręczenia decyzji (wprowadzenia jej do obrotu prawnego) ma charakter wyłącznie procesowy. Z treści ocenianej decyzji bez cienia wątpliwości wynika, że nie kształtowała ona praw i obowiązków wskazanego pełnomocnika. W takim razie niezasadny jest w tym zakresie również zarzut skarżącego, że wymienienie w rozdzielniku decyzji pełnomocnika stron oznaczało już skierowanie jej do osoby niebędącej stroną. Skoro pełnomocnik został ustanowiony, to do jego rąk winno nastąpić doręczenie decyzji kierowane do określonych adresatów, którzy pełnomocnikowi temu udzielili umocowania do działania. Wobec powyższego, stosownie do postanowień art. 158 § 1 k.p.a. organ prawidłowo odmówił stwierdzenia nieważności decyzji, jeżeli po przeprowadzeniu postępowania okazało się, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności, wskazane w przepisie art. 156 k.p.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (t. jedn., Dz. U. 2019 r., poz. 2325 ze zm.) oraz art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobiegniem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.