III SA/Kr 369/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski (spr.) Sędziowie WSA Dorota Dąbek NSA Grażyna Danielec Protokolant Bernadetta Szczypka po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. H. na postanowienie Wojewody z dnia 20 stycznia 1997 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odrzucić skargę Wojewoda postanowieniem z dnia 20 stycznia 1997 r., nr [...], odmówił S. H. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 1994 r., nr [...], wydanej w sprawie wprowadzenia zmian do operatu ewidencji gruntów wsi K. W. Podstawę prawną wydanego orzeczenia stanowił art. 58 § 1-8 i art. 59 § 1-2 kpa. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż pismem z 27.11.1996 r. wezwał S. H. aby zgodnie z art. 58 § 1 kpa złożył dowód uprawdopodabniający, iż uchybienie terminu do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji, nastąpiło bez jego winy. Decyzja Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 1994 r. została doręczona wraz z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia odwołania w dniu 11 maja 1994 r. W odpowiedzi na wezwanie pismem z dnia 21.12.1996 r. skarżący złożył wyjaśnienie, z treści którego wynika, iż powodem uchybienia terminu do złożenia odwołania, było oczekiwanie na załącznik graficzny, który nie został dołączony do decyzji. Organ II instancji uznał, że H. S. brał udział w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji przez Urząd Miasta i Gminy, następnie decyzja została mu doręczona, a z operatem technicznym i opracowanymi mapami z pomiaru działek wg stanu prawnego, mógł się zapoznać w Urzędzie. Organ w doręczonym dnia 31 stycznia 1997 r. (k. 44 akt adm.) postanowieniu pouczył skarżącego, iż na przedmiotowe postanowienie służy mu zażalenie do Ministra Spraw-Wewnętrznych i Administracji. Zgodnie z pouczeniem S. H. wniósł zażalenie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, który przekazał je do rozpatrzenia Głównemu Geodecie Kraju. Główny Geodeta Kraju zażalenie to rozpatrzył i wydał decyzję z dnia [...] 1997 r., nr [...] uchylającą zaskarżone postanowienie i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po zbadaniu sprawy z urzędu decyzją z dnia [...] 1997 r., nr [...] Główny Geodeta Kraju stwierdził nieważność wyżej opisanej decyzji własnej, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, wskazując w uzasadnieniu tej decyzji brak podstaw prawnych do rozpatrzenia zażalenia wniesionego przez S. H., a zatem i do wydania jakiegokolwiek rozstrzygnięcia w tej sprawie przez organ centralny. Pismem z dnia 01.08.1997 r. skarżący zwrócił się do Głównego Geodety Kraju o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia [...] 1997 r. nr [...] Główny Geodeta Kraju utrzymał w mocy poprzednią decyzję. Poinformował także skarżącego, iż organ wojewódzki błędnie go pouczył o sposobie i terminie wniesienia zażalenia. Wojewoda postanowieniem z dnia [...] 1998 r. sprostował swoje poprzednie postanowienie i pouczył skarżącego o możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania do Głównego Geodety Kraju. W związku z powyższym skarżący w dniu 20.01.1998 r., wniósł zażalenie do Głównego Geodety Kraju. Postanowieniem z dnia [...] 1998 r., nr [...] Główny Geodeta Kraju wskazał na błędne pouczenie w treści postanowienia Wojewody. Postanowieniem z dnia [...] 1998 r., [...] Wojewoda sprostował oczywistą pomyłkę pisarską zawartą w pouczeniu postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Organ pouczył skarżącego, iż przysługuje mu skarga na przedmiotowe postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie. Zgodnie z pouczeniem S. H. w dniu 8 czerwca 1998 r. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wnosząc o uchylenie postanowienia Wojewody z dnia 20 stycznia 1997 r., nr [...]. W uzasadnieniu skargi opisał szczegółowo cały przebieg postępowania administracyjnego. Wskazał także, iż powodem uchybienia terminu do wniesienia odwołania było oczekiwanie na mapę, stanowiącą integralną część decyzji. Ponownie wskazał także na błędne pouczenie go przez organ, co do sposobu zaskarżenia postanowienia Wojewody. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wskazał na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 5.05.1995 r. sygn. akt SA/Kr 2109/94, którym oddalono skargę M. i S. H. na postanowienie Wojewody z dnia [...] 1994 r. Nr [...] stwierdzające, że odwołanie M. H. i S. H. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 1994 r. złożone zostało z uchybieniem terminu przewidzianego art. 129 § 2 kpa do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano by rozważyć czy wniesione przez w/w osoby pisma nie zawierają wniosku o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia odwołania, co stanowiło podstawę wydania – po przeprowadzeniu postępowania – postanowienia z dnia 20 stycznia 1997 r. przez Wojewodę, którym odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem z 30 maja 2001 r. sygn. akt II SA/Kr 1271/98 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z uwagi na śmierć skarżącego zawiesił postępowanie sądowe. Wobec ustalenia, że następcy prawni skarżącego aktem notarialnym z dnia 10.08.2004 r. Nr Rep [...] sprzedali całą działkę Nr 263/1 położoną w K. W., której dotyczyła decyzja Burmistrza Miasta i Gminy z [...] 1994 r., P. W., postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 1271/98, Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął zawieszone postępowanie, a następnie sprawa otrzymała obecną sygnaturę. P. W. jako następca skarżącego S. H. został zawiadomiony o rozprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego a postępowanie nie zostało zakończone przed dniem 1 stycznia 2004 r. Zgodnie zatem z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie jako właściwy na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) – dalej ustawa ppsa – Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W sprawie zachodzą podstawy do odrzucenia skargi wniesionej przez S. H. Zgodnie z art. 53 § 1 ppsa skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jest to zresztą termin identyczny z terminem przewidzianym art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), która obowiązywała w dacie wniesienia skargi. Z przedstawionych akt postępowania administracyjnego wynika, że zaskarżone postanowienie Wojewody z dnia 20 stycznia 1997 r. [...] zostało doręczone S. H. w dniu 31 stycznia 1997 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi rozpoczął zatem bieg dnia 1 lutego 1997 r. i zgodnie z art. 83 § 1 i 2 ustawy ppsa upłynął z końcem dnia 3 marca 1997 r. (poniedziałek). Skarga wniesiona została dnia 8 czerwca 1998 r. a więc po upływie terminu. W uzasadnieniu skargi skupiono się na argumentacji uzasadniającej przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Gminy, a nie połączono ze skargą wniosku o przywrócenie przez Sąd uchybionego terminu do wniesienia tej skargi. Termin 30 dni jest terminem ustawowym. Mylne pouczenie, co do terminu i sposobu wniesienia środka odwoławczego od zaskarżonego postanowienia Wojewody z dnia 20 stycznia 1997 r., stosownie do art. 112 kpa nie może szkodzić stronie, która się do niego zastosowała. Jednakże jak to wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 grudnia 2005 r. (OSK 271/05/OSP2008/6/66, Lex Nr 188813) fakt mylnego pouczenia strony o trybie i sposobie wniesienia środka odwoławczego, nie wpływa na bieg ustawowego terminu do wniesienia tego środka, lecz może stanowić podstawę do przywrócenia terminu. Zarazem sam wniosek o przywrócenie terminu zgodnie z art. 87 § 1 ppsa winien być złożony w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a więc np. w ciągu 7 dni od dnia, w którym powzięto wiadomość o prawidłowym terminie i trybie wniesienia skargi. Przedmiotowa skarga została złożona po upływie terminu do jej wniesienia i nie została połączona z podlegającym rozpoznaniu wnioskiem o jego przywrócenie, a także z ewentualnym wnioskiem o przywrócenie 7 dniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Z tych przyczyn należało orzecz jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.