III SA/Kr 37/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Tadeusz Wołek po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. M. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 lutego 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 490/06 w sprawie ze skargi B. M. na decyzję Wojewody z dnia 5 kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego W piśmie z dnia 12 stycznia 2015 r. B. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pismo określone jako "skarga o wznowienie postępowania zakończonego prawomocną decyzją Wojewody z dnia 5 kwietnia 2006 r. i 9 października 2008 r. (...) oraz wyroku WSA w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2010 r.". W wykonaniu zarządzenia z dnia 22 stycznia 2015 r. skarżący został wezwany o uzupełnienie braków pisma przez udzielenie informacji: - jaki jest charakter procesowy ww. pisma, w szczególności czy pismo to stanowi skargę o wznowienie postepowania administracyjnego, czy postępowania sądowego, - jeżeli jest to skarga o wznowienie postępowania administracyjnego, to w jakiej sprawie – organ i nr sprawy, - jeżeli jest to skarga o wznowienie postępowania sądowego, to w jakiej sprawie – sąd i sygnaturę akt, pod którą sprawa została zarejestrowana w tym sądzie oraz czy w sprawie został wydany prawomocny wyrok. W odpowiedzi na wezwanie skarżący złożył pismo z dnia 3 lutego 2015 r., wskazując m.in., że ww. pismo jest również skargą o wznowienie postępowania sądowego WSA w Krakowie sygn. III SA/Kr 490/06 z dnia 12 czerwca 2007 r. W wykonaniu zarządzenia z dnia 17 lutego 2015 r. wezwano skarżącego o uzupełnienie braków formalnych skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 czerwca 2007 r., sygn. III SA/Kr 490/06, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem jej odrzucenia skargi, przez: wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia z pouczeniem, że podanie podstawy wznowienia powinno zawierać powołanie i wyraźne określenie, które z podstaw wymienionych w art. 271-274 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie, natomiast uzasadnienie podstaw wznowienia powinno zawierać w szczególności powołanie okoliczności powodujących istnienie wskazanej podstawy wznowienia. Skarżącego poinformowano również o treści przepisów art. 271 – 274 P.p.s.a. Przesyłkę pocztową z powyższym wezwaniem doręczono skarżącemu dnia 5 marca 2015 r. W odpowiedzi na wezwanie, skarżący w piśmie z dnia 9 marca 2015 r., jako podstawę wznowienia wskazał art. 273 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Zarzucił, że WSA w Krakowie naruszył art. 150a z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2015 r., poz. 149) oraz art. 37k i art. 37l ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2003 r., nr 58, poz. 514 ze zm.). Wskazał również, jako podstawę wznowienia art. 272 § 1 P.p.s.a., podnosząc, że obowiązywało orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego sygn. SK 15/05, którego WSA w Krakowie nie wziął pod uwagę. Od wyroku nie mógł złożyć "odwołania" w oparciu o orzeczenie TK, ponieważ "nie istniał jeszcze wyrok WSA w Krakowie". Z akt sprawy sądowej zarejestrowanej do sygn. III SA/Kr 490/06 wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 12 czerwca 2007 r. o sygn. akt III SA/Kr 490/06 oddalił skargę B. M. na decyzję Wojewody z dnia 5 kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego. Odpis powyższego wyroku z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 4 października 2007 r. Wyrok nie został zaskarżony. Sąd w uzasadnieniu wyroku wskazał, że nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, albowiem organy zastosowały właściwe przepisy. Sąd w uzasadnieniu przywołał i poddał analizie wyroki Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 września 2006 r. sygn. akt Sk 15/05 (Dz. U. z dnia 26 września 2006 r., nr 17, poz. 1222) oraz z dnia 30 marca 2005 r. sygn. akt K 19/02 (Dz. U. z dnia 12 kwietnia 2005 r., nr 59, poz. 517) i skutki tych wyroków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 270 P.p.s.a. w przypadkach przewidzianych w dziale VII powołanej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, który może być zastosowany wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Stosownie do art. 279 P.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać między innymi podstawę wznowienia i jej uzasadnienie oraz okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi. Na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie postępowania odrzuca, a w przeciwnym razie wyznacza rozprawę. Na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia (art. 280 § 2 P.p.s.a.). Badanie, o którym mowa w art. 280 P.p.s.a. nie jest badaniem zasadności skargi. Zgodnie z art. 277 P.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Rozpoznając skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego Sad w pierwszej kolejności bada, zatem, czy skarga została wniesiona z zachowaniem terminu oraz czy opiera się na ustawowej podstawie (art. 280 P.p.s.a.). Brak wskazania ustawowej podstawy wznowienia stanowi, więc podstawę do odrzucenia wniosku o wznowienie postępowania, bez potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania ustawowego terminu (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 2004 r., sygn. akt OW 87/04). Przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania określone są w art. 271, art. 272 oraz art. 273 P.p.s.a. Wznowienia z powodu nieważności postępowania można żądać, jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo, jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia (art. 271 pkt 1) oraz - jeżeli strona nie miała zdolności sadowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe (art. 271 pkt 2). Przyczyną wznowienia postępowania jest także przypadek, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1). Wznowienia postępowania można żądać również na tej podstawie, że orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym (art. 273 § 1 pkt 1) bądź też orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 2), a ponadto, w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2) oraz w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (art. 273 § 3). Mając na uwadze treść pisma skarżącego z dnia 12 stycznia 2015 r. następnie dwukrotnie uzupełnionego Sąd uznał, że pismo to stanowi skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 lutego 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 490/06 oddalającym skargę B. M. na decyzję Wojewody z dnia 5 kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego. Skarga o wznowienie podlega odrzuceniu. W sprawie okoliczności, które wskazał skarżący, pozostają bez znaczenia dla kwestii wznowienia postępowania zakończonego wyżej wskazanym prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 czerwca 2007 r. sygn. akt III SA/Kr 490/06. Jako pierwszą podstawę wznowienia postępowania sądowego skarżący wskazał art. 273 § 1 pkt 2 P.p.s.a. (orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa) dodając, że Sąd nie podał właściwej podstawy prawnej. Sformułowanie użyte w art. 273 § 1 pkt 2 P.p.s.a. oznacza, że wznowienie postępowania jest dopuszczalne w razie popełnienia czynu zaliczanego do przestępstw przez ustawę z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz.U. z 1997 r., nr 88, poz. 553 ze zm.), a więc zbrodni lub występku (art. 7 Kodeksu karnego). Rozważana podstawa wznowienia postępowania, jako restytucyjna, wymaga ustalenia istnienia związku przyczynowego między przestępstwem, a prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego. Ponadto jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1.05.2010 r., sygn. II FSK 1562/08 (LEX nr 595823): możliwość skutecznego wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę z art. 273 § 1 pkt 2 P.p.s.a., co do zasady, została przez ustawodawcę uzależniona od konieczności ustalenia czynu przestępnego prawomocnym wyrokiem skazującym (art. 274 P.p.s.a.). Taki wyrok może zapaść po przeprowadzeniu postępowania w sprawie karnej. Tylko wyjątkowo wznowienie postępowania z powodu przestępstwa może nastąpić bez konieczności ustalenia czynu przestępnego prawomocnym wyrokiem skazującym, a może to mieć miejsce wówczas, gdy postępowanie karne nie może być wszczęte lub zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów (art. 274 P.p.s.a.). Skarżący nie wskazał żadnych okoliczności popełnienia przestępstwa ani osoby, która jego zdaniem go popełniła, ani też prawomocnego wyroku skazującego. Nie wskazał w konsekwencji także żadnego związku między przestępstwem a prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego. Jako drugą podstawę wznowienia skarżący wskazał art. 272 § 1 P.p.s.a. w związku z orzeczeniem TK o sygn. SK 15/05. Należy wskazać, że powyższy wyrok TK i jego skutki dla sprawy został omówiony w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 czerwca 2007 r. sygn. akt III SA/Kr 490/06. Instytucja wznowienia postępowania jest jedynym ze środków przewidzianych w celu wzruszenia prawomocnego orzeczenia sądu. Oczywiste jest, że orzeczenie TK zapadłe przed orzeczeniem sądu administracyjnego, które zostało uwzględnione przez sąd w rozstrzygnięciu i uzasadnieniu wyroku, nie może być uznane za potencjalną podstawę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. Samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 271-274 P.p.s.a. nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a. (postanowienie NSA z 23.02.2011 r., sygn. II OSK 257/11, LEX nr 1071226). Skarżący, mimo wezwania, nie uzupełnił braków skargi o wznowienie postępowania w zakresie wskazania podstawy wznowienia oraz jej uzasadnienia. Przesyłkę pocztową z powyższym wezwaniem doręczono skarżącemu dnia 5 marca 2015 r. Termin, zatem upłynął bezskutecznie z dniem 12 marca 2015 r. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu, skarga o wznowienie postępowania nie jest oparta na żadnej z ustawowych podstaw wznowienia i podlega odrzuceniu na mocy art. 280 § 1 P.p.s.a. bez badania zasadności skargi. Dlatego też orzeczono jak w sentencji postanowienia.