III SA/Kr 372/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec Sędziowie WSA Tadeusz Wołek (spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2012 r. sprawy ze skargi K. J. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 20 lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty ekwiwalentu pieniężnego skargę oddala Komendant Powiatowy Policji decyzją z dnia [...] 2011r. Nr [...] - odmówił sierż. szt. w stanie spoczynku K. J. wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za ponadnormatywny czas służby pełnionej w Policji w ilości 96 godzin w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji z dniem 30 kwietnia 2005 r. - na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego i art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że pismem z dnia 12 czerwca 2011 r., skierowanym do Komendanta Powiatowego Policji, K. J. wniósł o wypłatę należności z tytułu ekwiwalentu za ponadnormatywny czas służby w wymiarze 96 godzin podnosząc, iż rozkazem personalnym Nr [...], z dniem 30 kwietnia 2005r. został zwolniony ze służby w Policji. Przechodząc w stan spoczynku posiadał udokumentowany w stosownym rejestrze Komisariatu Policji w A ponadnormatywny czas służby, którego nie mógł odebrać w naturze z uwagi na braki kadrowe, jak również przeniesienie do Komisariatu Policji w B, gdzie również nie było możliwości wykorzystania czasu wolnego w zamian za służbę pełnioną w ponadnormatywnym wymiarze. Pismami z dnia 22 czerwca 2011 r. oraz z dnia 21 lipca 2011 r. zwrócono się do Komendanta Komisariatu Policji w A oraz w B z prośbą o udzielenie informacji, czy K. J. posiadał niewykorzystany czas wolny od służby, przyznany w zamian za czas służby przekraczający normę określoną w art. 33 ust. 2 ustawy o Policji i w jakim wymiarze. Komendant Komisariatu Policji w A pismem z dnia 30 czerwca 2011 r. poinformował, iż brak jest dokumentacji mogącej potwierdzić bądź zanegować żądanie zgłoszone przez K. J. Zgodnie, bowiem z protokołami brakowania dokumentacji niearchiwalnej kat. B z roku 2008 i 2009, brakowaniu zostały poddane materiały z lat 1990 - 2006, m. in. dokumentacja czasu pracy oraz służby ponad obowiązujące normy, grafiki, notatniki policjantów, ewidencja wyników pracy (karty pracy), ewidencja i listy obecności. Również pełniący wówczas funkcję kierownika Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego KP w A asp. szt. D. B., jak i zastępujący go policjanci, w chwili obecnej nie są w stanie wypowiedzieć się, co do posiadania nadgodzin przez K. J. Zastępca Komendanta Komisariatu Policji w B pismem z dnia 22 lipca 2011 r. poinformował, że brak jest możliwości sprawdzenia czasu pracy K. J., gdyż dokumentacja z tego zakresu tj.: - "ewidencja wyników pracy policjanta (notatniki)" - symbol 5148 - z roku 2004 zostały wybrakowane protokołem brakowania dokumentacji niearchiwalnej kategorii "B" Nr [...] z dnia 23 września 2008r., natomiast z roku 2005 zostały wybrakowane protokołem brakowania dokumentacji niearchiwalnej kat "B" Nr [...] z dnia 24 kwietnia 2009 r., zatwierdzonymi przez Komendanta Wojewódzkiego Policji; -"grafiki służby" - symbol 0178 - za lata 2004-2006 zostały wybrakowane na podstawie protokołu brakowania dokumentacji niearchiwalnej kategorii "BC" nr [...] z dnia 19 marca 2009 r., zatwierdzonym przez Komendanta Komisariatu Policji w B. O wynikach tych ustaleń, pismem z dnia [...] 2011 r. [...] powiadomiono K. J. W reakcji na to pismo, K. J., za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji, skierował w dniu 5 sierpnia 2011 r. skargę do Komendanta Wojewódzkiego Policji. Podniósł, iż pismo należy traktować jako decyzję odmawiającą zrealizowania jego żądania. W ocenie skarżącego podjęte w tej sprawie czynności zostały przeprowadzone w trybie przepisów k.p.a., a rozstrzygnięcie winno posiadać formę decyzji administracyjnej, od której przysługuje środek odwoławczy i skarga do sądu. Zarzucił, że wybrakowanie w Komisariacie Policji w A dokumentacji doprowadziło do zniszczenia dowodów mogących stanowić podstawę do ewentualnych roszczeń finansowych. W oparciu o obowiązujące w tym zakresie przepisy tj. art. 33 ustawy o Policji i rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów, przełożony w sprawach osobowych prowadzi ewidencję czasu służby policjantów przy pomocy wskazanych przez niego kierowników komórek organizacyjnych. A zatem wybrakowanie dokumentów nie może stanowić podstawy do odmowy wypłaty należności. Stosowną dokumentację powinien posiadać Komendant Powiatowy Policji. Ponadto w przypadku wątpliwości, co do trybu pełnienia służby i posiadania w tym okresie przez policjantów Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego KP w A nadgodzin należało przesłuchać funkcjonariuszy pełniących służbę w ogniwie. Komendant Wojewódzki Policji skierował do K. J. pismo z dnia 12 września 2011 r. [...]. W piśmie tym odnosząc się do skargi z dnia 5 sierpnia 2011 r. stwierdził, że w sprawie przeprowadzono stosowne postępowanie. Na tej podstawie uznał, że odpowiedź Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2011 r. [...] - miała nieprawidłową formę. Uznając skargę w powyższym zakresie za potwierdzoną poinformował K. J., iż Komenda Powiatowa Policji wykona stosowne czynności, które zostaną zakończone wydaniem decyzji administracyjnej rozstrzygającej roszczenia. Pismem Komendanta Powiatowego Policji - skierowanym do K. J. z dnia 26 września 2011 r. - wszczęto postępowanie administracyjne na podstawie art. 61 § 4 k.p.a. w związku z wystąpieniem dotyczącym wypłaty rekompensaty za ponadnormatywny czas służby pełnionej w Policji. W dalszej części obszernego uzasadnienia organ wskazał na przepisy regulujące czas pełnienia służby przez policjantów, tryb rozliczania z przedłużonego czasu służby oraz zasady wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby, odnosząc te rozważania do ustalonego stanu faktycznego. Organ przytoczył i przeprowadził analizę art. 114 ust. 2, art. 33 ust. 2 i 3 ustawy o Policji oraz przepisów wykonawczych zawartych w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów (Dz. U. z 2001 r., nr 131, poz. 1471). W oparciu o powyższe rozporządzenie Komendant Powiatowy Policji w dniu [...] 2002 r. wydał Decyzję Nr [...] w sprawie rozkładu czasu służby w Komendzie Powiatowej Policji i podległych Komisariatach Policji, zmienioną Decyzją Nr [...] z dnia [...] 2005 r. Zgodnie z § 5 ust. 1 w/w decyzji ewidencją czasu służby policjantów w systemie podstawowym jest lista obecności, natomiast w systemie zmianowym - lista obecności i grafik służby (wg. stanu prawnego na dzień 30.04.2005 r.). Z kolei ust. 2 stanowi, iż rejestr przedłużonego czasu służby ponad ustaloną normę oraz rejestr udzielonego czasu wolnego, którego wzór stanowi załącznik nr 3 do decyzji, prowadzą kierownicy komórek organizacyjnych Komendy Powiatowej Policji i podległych komisariatów Policji. K. J. pełnił służbę w Komisariacie Policji w A od dnia 1 lutego 1990 r., a w okresie poprzedzającym przeniesienie do Komisariatu Policji w B, na stanowisku referenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego KP w A - od dnia 1 lipca 2000 r. do dnia 15 stycznia 2004 r. Bezpośrednim przełożonym policjanta w tym czasie był asp. szt. D. B. - kierownik Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego KP w A. Funkcję Komendanta Komisariatu Policji w A sprawował wówczas nadkom. P. W., natomiast nadzór nad służbami pionu prewencji w Komisariacie Policji w A pełnił Zastępca Komendanta Komisariatu Policji - asp. szt. J. L. Z dniem 16 stycznia 2004 r. K. J. został przeniesiony do pełnienia służby w Komisariacie Policji w B, gdzie został mianowany na stanowisko referenta Zespołu Patrolowo-Interwencyjnego. Przełożonym był wówczas podinsp. A. P. - Komendant Komisariatu Policji w B (skreślony pośmiertnie z dniem 10 lipca 2006 r.). W świetle dokumentacji znajdującej się w aktach osobowych K. J. wynika, że od dnia 28 czerwca 2004 r. przebywał na długotrwałym zwolnieniu lekarskim aż do zwolnienia ze służby w Policji z dniem 30 kwietnia 2005 r. na podstawie rozkazu personalnego Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2005 r. w związku z orzeczeniem Nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA, uznającym go za całkowicie niezdolnego do służby w Policji. W związku ze zwolnieniem ze służby K. J. - zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o Policji - została wypłacona odprawa oraz ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w wymiarze: 1 dzień za 2004 r. i 31 dni za 2005 r. (zgodnie z zaświadczeniem podpisanym przez Komendanta Komisariatu Policji w B podinsp. A. P.). Zważywszy, iż żądanie K. J. wypłaty ekwiwalentu dotyczy nadgodzin w okresie służby w Komisariacie Policji w A - podstawą do potwierdzenia bądź zanegowania nadgodzin jest dokumentacja z zakresu ewidencji czasu służby prowadzona w tym Komisariacie. Zgodnie, bowiem z § 9 ust. 6 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów, przełożony właściwy w sprawach osobowych prowadzi ewidencję czasu służby przy pomocy kierowników komórek organizacyjnych. W przypadku K. J. zobowiązanym do prowadzenia takiej dokumentacji był kierownik Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego KP w A asp. szt. D. B. Niesłusznym był, zatem zdaniem organu, zarzut podnoszony w skardze, iż taką dokumentację powinien posiadać Komendant Powiatowy Policji, tym bardziej, iż wykonywanie czynności w czasie ponadnormatywnym odbywa się na polecenie kierownika komórki organizacyjnej, w której policjant pełni służbę. Warunkiem, aby czas służby został uznany za ponadnormatywny jest polecenie służbowe kierownika komórki organizacyjnej, w której policjant pełni służbę. Czas służby przekraczający normę określoną w art. 33 ust. 2 ustawy o Policji powinien zostać udokumentowany w ewidencji czasu służby. Jak wynika z dokonanych ustaleń, dokumentacja z zakresu czasu służby zarówno w Komisariacie Policji w A jak i w B została wybrakowana - zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami wynikającymi z Zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 11 września 2008 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań w zakresie działalności archiwalnej Policji (Dz. Urz. KGP z 2008 r., nr 16, poz. 95). Nie można, zatem mówić o "zniszczeniu wprost dowodów pisemnych", mogących stanowić podstawę do ewentualnych roszczeń finansowych za ponadnormatywny czas służby. Również podnoszony w skardze wniosek o przesłuchanie funkcjonariuszy pełniących służbę w Ogniwie Patrolowo - Interwencyjnym w KP w A na okoliczność posiadania przez policjantów nadgodzin jest nieuzasadniony, ponieważ czynność ta nie wniosłaby do sprawy istotnych dowodów. Jak wynika, bowiem z ustaleń dokonanych w KP w A, a zawartych w piśmie z dnia 30 czerwca 2011r. zarówno pełniący funkcję kierownika Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego asp. szt. D. B., jak i zastępujący go funkcjonariusze, nie są w stanie potwierdzić posiadania przez w/w nadgodzin, ani faktu wystawienia zaświadczenia potwierdzającego nadgodziny w związku z przeniesieniem do Komisariatu Policji w B. Podstawowym dokumentem potwierdzającym służbę w ponadnormatywnym czasie jest ewidencja czasu służby prowadzona przez kierownika komórki organizacyjnej, na którego to polecenie następowało przedłużenie czasu pracy. Informację na temat ewidencji czasu służby w Komisariacie Policji w A i posiadania nadgodzin przez K. J. przekazali w postaci notatek urzędowych zarówno pełniący wówczas funkcję Komendanta Komisariatu Policji w A, a obecnie Zastępca Komendanta Powiatowego Policji - mł. insp. P. W., jak i ówczesny Zastępca Komendanta tego komisariatu, asp. szt. w stanie spoczynku J. L. Dodatkowe informacje dotyczące sprawy, zawarł w notatce urzędowej asp. szt. D. B. - kierownik Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Komisariatu Policji w A. Żaden z nich nie potwierdził posiadania nadgodzin przez K. J. Ponadto w chwili zwolnienia ze służby K. J. nie występował z wnioskiem o wypłacenie ekwiwalentu w zamian za niewykorzystany czas wolny od służby. Faktu posiadania nadgodzin nie zgłaszał zarówno Komendant Komisariatu Policji w A jak i Komisariatu Policji w B. Z takim żądaniem zwrócił się dopiero pismem z dnia 12 czerwca 2011 r. tj. po upływie ponad 6 lat od dnia zwolnienia ze służby w Policji. Ponadto poza wskazaniem liczby 96 nadgodzin, nie wykazał żadnych okoliczności, w jakich miała miejsce służba w czasie przekraczającym normę określoną w art. 33 ust. 2 ustawy o Policji. Niezależnie od braku dowodów potwierdzających pełnienie przez K. J. służby w ponadnormatywnym czasie, art. 107 ust. 1 ustawy o Policji stanowi, iż roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegaj ą przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Uznając, iż roszczenie K. J. do wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za niewykorzystany czas wolny od służby stało się wymagalne w dniu jego zwolnienia ze służby w Policji tj. 30 kwietnia 2005 r., przedawnienie roszczeń z tego tytułu nastąpiło z upływem 3 lat tj. z dniem 1 maja 2008 r. Biorąc powyższe pod uwagę, brak jest podstaw do wypłaty K. J. ekwiwalentu za ponadnormatywny czas służby w wymiarze 96 godzin. K. J. wniósł skierowane do Komendanta Wojewódzkiego Policji, datowane na dzień 7 grudnia 2011 r. pismo zatytułowane "odwołanie" od decyzji nr [...] z dnia [...] 2011 r. w przedmiocie wypłaty rekompensaty za ponadnormatywny czas służby oraz decyzji z dnia [...] 2011 r. [...] w tym samym przedmiocie. Wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Powiatowego Policji Nr [...] z dnia [...] 2011 r. oraz pisma z dnia 25 lipca 2011r. Zarzucił zaskarżonej decyzji Nr [...] bezprzedmiotowość z uwagi na naruszenie art. 156 k.p.a., ponieważ jego zdaniem, w obiegu prawnym znajdowała się wcześniejsza decyzja (pismo z dnia [...] 2011 r.), rozstrzygająca w przedmiocie odmowy wypłaty żądanych należności. Dodał, iż decyzja z dnia [...] 2011r. zawierała jedynie przepisowe elementy decyzji administracyjnej, tj. wskazanie podstaw prawnych, rozszerzenie uzasadnienia oraz podniesienie bezzasadnego zarzutu przedawnienia. Wskazał, że pismo z dnia [...] 2011 r., którym poinformowano go o braku dowodów na istnienie ponadnormatywnych godzin służby z uwagi na ich wybrakowanie, stanowiło rozstrzygnięcie o odmowie wypłaty należności. Dlatego też w obiegu prawnym znajdują się dwa orzeczenia dotyczące tego samego zagadnienia. Stwierdził, że pismo z dnia 12 czerwca 2011 r. wszczynało postępowanie administracyjne, natomiast odpowiedź Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2011 r. była decyzją administracyjną i w dalszej kolejności organ nadzoru winien tę decyzję uchylić, czego nie zrobił i powoduje to przewlekłość postępowania. Dodał, że pismo z Wydziału Kontroli KWP, nie stanowiło podstawy do wszczęcia postępowania. Odniósł się również do sposobu ewidencjonowania i rozliczania policjantów Komisariatu Policji w A z godzin nadliczbowych. Jego zdaniem informacja o ilości takich godzin wypracowanych przez policjantów tego komisariatu mogła nie być przekazywana do Komendy Powiatowej Policji. Stwierdził ponadto, że bezpodstawnym jest twierdzenie o przedawnieniu roszczeń do należności za niewykorzystane nadgodziny, ponieważ w sprawie wypłaty tych należności od dnia zwolnienia nie została wydana żadna decyzja. Z uwagi na fakt, że zostały zniszczone rejestry stanowiące jedyny dowód potwierdzający posiadanie przez niego godzin nadliczbowych, wniósł o przesłuchanie w charakterze świadków policjantów pełniących służbę w Ogniwie Patrolowo - Interwencyjnym Komisariatu Policji w A, KPP, następnie wyjaśnienie, jakim protokołem i czy zgodnie z prawem postąpiono przy zniszczeniu wewnętrznego rejestru ponadnormatywnego czasu służby. Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia 20 lutego 2012r. nr [...] - na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.): - uchylił decyzję nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2011 r., w części dotyczącej podstawy prawnej rozstrzygnięcia i uzupełnił ją o art. 33 oraz art. 107 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj.: Dz. U. z 2011 r., nr 287, poz. 1687 ze zm.) - w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że podzielił stanowisko organu I instancji. Niezasadny jest zarzut o nieprzesłuchaniu w charakterze świadka policjantów, którzy wraz z K. J. pełnili służby w Komisariacie Policji w A. Kodeks postępowania administracyjnego nie nakazuje przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków. Kwestię tą reguluje art. 75 § 1 k.p.a. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Analiza treści tego przepisu wskazuje, że każdy z wymienionych w nim dowodów ma jednakową wartość dowodową i od organu prowadzącego postępowanie zależy, który z nich wybierze w celu wydania decyzji. Zasadność wybrania tego a nie innego dowodu może być przedmiotem oceny w postępowaniu odwoławczym. Nieuzasadniony jest wniosek o przesłuchanie funkcjonariuszy pełniących służbę w Ogniwie Patrolowe - Interwencyjnym w Komisariacie Policji w A na okoliczność możliwości posiadania przez byłego policjanta nadgodzin, ponieważ czynność ta nie wniosłaby do sprawy istotnych dowodów. Jak wynika, bowiem z ustaleń dokonanych w Komisariacie Policji w A, zarówno pełniący funkcję kierownika Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego, jak i zastępujący go funkcjonariusze, nie są w stanie potwierdzić posiadania przez stronę nadgodzin. W chwili zwolnienia ze służby w Policji K. J. nie występował z wnioskiem o wypłacenie ekwiwalentu w zamian za niewykorzystany czas służby. Faktu posiadania nadgodzin nie zgłaszał zarówno Komendant Komisariatu Policji w A, jak i Komendant Komisariatu Policji w B. Z takim żądaniem zwrócił się dopiero pismem z dnia 12 czerwca 2011 r., tj. po upływie ponad 6 lat od dnia zwolnienia ze służby w Policji. Ponadto w żądaniu poza wskazaniem liczby 96 nadgodzin, nie wykazał żadnych okoliczności, ani nie przedstawił żadnych dowodów, które potwierdzałyby ten fakt. Niezależnie od braku dowodów potwierdzających pełnienie przez K. J. służby w ponadnormatywnym czasie, art. 107 ust. 1 ustawy o Policji stanowi, iż roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Uznając, iż roszczenie K. J. do wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za niewykorzystany czas wolny od służby stało się wymagalne w dniu jego zwolnienia ze służby w Policji, tj. w dniu 30 kwietnia 2005r., przedawnienie roszczeń z tego tytułu nastąpiło z upływem 3 lat, tj. z dniem 1 maja 2008 r. W związku z powyższym brak jest podstaw do wypłaty K. J. jakichkolwiek należności pieniężnych. Z uwagi na fakt, iż decyzja Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2011 r., była wynikiem zaleceń pokontrolnych, w związku z prowadzonym w Wydziale Kontroli KWP postępowaniem skargowym, nie można pisma Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2011 r. w tej sprawie potraktować, jak decyzji w rozumieniu przepisów postępowania administracyjnego. W trakcie analizy akt postępowania administracyjnego zwrócono uwagę na pismo K. J. z dnia 4 października 2011 r. skierowane do Komendanta Wojewódzkiego Policji, będące skargą na przesłane byłemu policjantowi zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącego podstawą do wszczęcia postępowania było pismo przesłane z Wydziału Kontroli KWP, a zawiadomienie winno zostać skierowane do innych uczestników postępowania. Pismo z dnia 4 października 2011 r. były policjant przesłał do Komendy Powiatowej Policji i zostało ono włączone do akt postępowania. Odpowiedzią na to pismo było wydanie decyzji Nr [...] z dnia [...] 2011 r. Zgodnie z "Wykazem przesyłek nadanych poczta polecona - Urząd Pocztowy [...]", decyzja została ekspediowana z Komendy Powiatowej Policji dopiero w dniu 5 grudnia 2011 r. Jednak nie ma to wpływu na merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na brak w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji art. 33 ustawy o Policji, stanowiącego o czasie służby policjantów oraz przede wszystkim art. 107 ustawy zwracającego uwagę na przedawnienie roszczeń tytułu prawa do innych świadczeń oraz należności pieniężnych. Ponadto wskazał, że w dniu 30 stycznia 2012 r. Wydział Kadr i Szkolenia KWP otrzymał z Wydziału Kontroli KWP dalszą korespondencję w sprawie skargi K. J. dot. wypłacenia ekwiwalentu pieniężnego za ponadnormatywny czas służby w Policji. Zarzucił w tej skardze pismu przesłanemu do niego z Wydziału Kontroli KWP, iż nie zawiera ono rozstrzygnięć, co do których wniósł żądania. Powołuje się na postanowienie wydane przez Prokuraturę Rejonową o sygnaturze akt [...], którym uznano skierowane do policjanta pismo z dnia [...] 2011 r., jako decyzję administracyjną, pomimo braku wprost wskazanej nazwy. W związku z powyższym K. J. wniósł o rozpatrzenie pisma z dnia [...] 2011 r. oraz decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji i określił ostateczny termin załatwienia spraw na dzień 24 stycznia 2012 r. Do skargi dołączone było postanowienie sygn. akt [...] z dnia 30 września 2011 r., którym Prokurator Prokuratury Rejonowej omówił wszczęcia śledztwa z zawiadomienia K. J. w sprawie niedopełnienia obowiązków przez Komendanta Powiatowego Policji przez zaniechanie, w trakcie postępowania administracyjnego na wniosek wymienionego w przedmiocie wypłaty ekwiwalentu za ponadnormatywny czas służby przepracowany w Komisariacie Policji w A, przesłuchania w charakterze świadka osób, które mogłyby potwierdzić zasadność wniosku K. J., a oparcie się jedynie na dowodach z informacji pisemnej Komisariatów Policji w A i B i wydanie na ich podstawie decyzji odmawiającej wypłaty ekwiwalentu pieniężnego i działanie w ten sposób na szkodę interesu prywatnego wymienionego, w okresie od dnia 12 czerwca 2011 r. do dnia 25 lipca 2011 r. w K, tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 kk. K. J. w związku z zaistniałą sytuacją, pismem z dnia 27 stycznia 2012 r. poinformowano, iż w celu dokonania analizy materiałów, których zawartość może mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, termin jego rozpatrzenia przedłużono do dnia 17 lutego 2012 r. K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższą decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia 20 lutego 2012 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie art.138 § 1 pkt 2 k.p.a. przez zastosowanie w sytuacji zmiany podstawy prawnej w decyzji I instancji; - naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. uznając, że sprawa została wcześniej rozstrzygnięta inną decyzją - za taką uznaje pismo Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2011 r.; - niedokonanie przez organ prawidłowej oceny materiału dowodowego oraz zaniechanie dowodu z przesłuchania świadków na okoliczność posiadania przez skarżącego 96 godzin ponadnormatywnego czasu służby oraz, że dokumentacja dotycząca czasu służby została bezprawnie zniszczona; - nieprawidłowe zastosowanie art. 107 ustawy o Policji twierdząc, że bieg przedawnienia może nastąpić dopiero po wydaniu decyzji administracyjnej. W szczególności podniósł, że zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ odwoławczy nie posiada uprawnień reformacyjnych w zakresie zmiany podstawy prawnej wydanego orzeczenia, a w momencie stwierdzenia uchybień w orzeczeniu I instancji jest zobowiązany uchylić to orzeczenie w całości, lub w części rozstrzygnięcia i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy merytorycznie. W sprawie organ uchylił bez podstawy prawnej samą podstawę prawną decyzji organu I instancji numer [...], pozostawiając w obiegu prawnych w całości jego dwa orzeczenia zaskarżone w tym postępowaniu. Wobec czego, w obiegu prawnym w dalszym ciągu pozostaje: - decyzja numer [...] KPP, z której wykreślono podstawy prawne orzeczenia, - pierwotna decyzja KPP z dnia [...] 2011 r., co do której doszło do uznania w stosownym postępowaniu, że stanowi orzeczenie odmowne organu administracji państwa postanowieniem prokuratorskim i w postępowaniu sądowym, - oraz obecne orzeczenie pierwszoinstancyjne KWP, wydane w trybie art. 138 k.p.a., a stanowiące o całkowitej zmianie treści orzeczenia organu I instancji, przez odmowę naliczenia i wypłaty żądanych należności z uwagi na przedawnienie roszczenia z art. 107 ustawy o Policji. Zdaniem skarżącego, zaskarżona decyzja odnosi się faktycznie do dwóch orzeczeń organu I instancji o odmowie wypłaty należności finansowych za ponadnormatywny czas służby. Chociaż pismo z dnia [...] 2011 r. nie oznaczono decyzją administracyjną, było decyzją, z uwagi na spełnienie minimum dla decyzji wymaganych, przez oznaczenie organu, orzeczenie odmowne i podpis osoby uprawnionej. Tym samym decyzja tego samego organu nr [...] jest jej powtórzeniem z uzupełnieniem pozostałych wymogów aktu administracyjnego. Tym samym wiążącą jest decyzja z dnia [...] 2011 r. KPP, a decyzja tego organu [...] jest bezprzedmiotowa w trybie art. 156 §1 pkt 3 k.p.a. i jako wadliwa winna zostać wyeliminowana z obiegu prawnego. W odniesieniu do decyzji z dnia [...] 2011 r., skarżący podkreślił, że organ nie dokonał należytej oceny materiału dowodowego, praktycznie, jak i w powtórzonym postępowaniu zakończonym decyzją [...] odstąpił od przeprowadzenia dowodu z wniosku strony bez żadnego uzasadnienia faktycznego i prawnego, w szczególności nie przesłuchano żadnego świadka, jak i nie włączono do akt postępowania wskazanego przez skarżącego rejestru ponadnormatywnego czasu służby zarejestrowanego na liczbę dziennika Ogniwa Patrolowo-lnterwencyjnego KP w A, a te dowody stanowią w ocenie skarżącego, z uwagi na zniszczenie rejestrów w KP A, istotny dowód na posiadanie nadgodzin zarówno przez skarżącego, jak i innych funkcjonariuszy OPI KP w A, które do chwili obecnej nie zostały uregulowane i to wyłącznie z uwagi na zniszczenie dokumentów potwierdzających ich posiadanie. W zaskarżonej decyzji zastosowanie zmian podstawy prawnej, jak również wskazania w jej uzasadnieniu - stanowią o faktycznym wyeliminowanie z obiegu prawnego obu decyzji organu I instancji i zastąpienie ich jedną decyzją organu nadzoru zawierającą całkowicie odmienne rozstrzygnięcie w sprawie, co daje podstawę wnioskowania, że decyzja ta jest pierwszoinstancyjnym rozstrzygnięciem organu nadzoru. Organ orzekając merytorycznie w zakresie przedawnienia roszczenia, uznał z uwagi na przedawnienie- bezprzedmiotowość postępowania, a tym samym brak podstaw do jego prowadzenia, w szczególności do przeprowadzenia dowodu. W zakresie rozstrzygnięcia o przedawnieniu roszczenia podniósł, że przedawnienie uznać należy za bezpodstawne, bowiem w trybie administracyjnym przedawnienie następuje od daty wydania rozstrzygnięcia przez organ, a nie od daty, w której organ z urzędu był zobowiązany przeprowadzić stosowne ustalenia i wydać orzeczenia, co do istoty sprawy rozliczenia nadgodzin, bądź stwierdzenia ich braku na datę przejścia funkcjonariusza w stan spoczynku. Żadne z takich orzeczeń nie zapadło. Pozbawienie prawa do należności finansowych wynikających z przepisu ustawowego nie może stanowić o ich przepadku, gdy organ nie wydał orzeczenia, nie dokonał czynności prawnych, do których przepis go wprost zobowiązywał. Korzystając z nieznajomości przez podmiot prawa w chwili obecnej stara się przerzucić na niego winę swoich zaniedbań, jak również stara się ukryć fakty bezprawnego zniszczenia dokumentów ewidencji czasu służby, szczególnie zadziennikowanego, wprowadzonego w rejestr spraw OPI Komisariatu Policji w A podlegającego, jak i sam rejestr archiwizacji, czym wielu funkcjonariuszy pozbawiono należnego wolnego czasu od służby, jak również należnego z mocy prawa za ten czas w dacie zwolnienia ekwiwalentu pieniężnego. W sprawie z uwagi na tryb art. 138, oraz wydanie nowego orzeczenia pierwszoinstancyjnego przed KWP z rozstrzygnięciem o odmienne podstawy prawa materialnego, tj. przedawnienie roszczenia - równocześnie wniesione zostało odwołanie do Komendanta Głównego Policji. Skarżący opiera się na orzeczeniu i wykładni przepisów prawa materialnego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2006 r. II OSK 664/2005 Lex Polonica nr 409858: 1. Organ odwoławczy uchylając zaskarżoną decyzję i orzekając, co do istoty sprawy (art. 138 § l pkt 2 k.p.a.), nie może rozstrzygać w oparciu o inny przepis prawa materialnego, niż wcześniej organ pierwszej instancji w uchylonej decyzji, gdyż w przeciwnym razie uległby zmianie przedmiot postępowania administracyjnego i decyzja tak wydana naruszałaby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a. w związku z art. 78 Konstytucji RP). 2. W sytuacji, kiedy organ odwoławczy zauważy, że zaskarżona decyzja pierwszej instancji, została wydana w oparciu o niewłaściwy przepis prawa materialnego, powinien na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylić tę decyzję i umorzyć postępowanie pierwszej instancji, jednocześnie wskazując właściwy przepis w oparciu, o który powinno być wszczęte postępowanie. Komendant Wojewódzki Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wskazał m.in., że K. J. wniósł skargi na: - decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia 20 lutego 2012r., - "przewlekłość postępowań toczących się przed skarżonym organem w zakresie odwołań od decyzji Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2011 r., oraz decyzji nr [...] w przedmiocie odmowy zarządzenia wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za ponadnormatywny czas służby w związku z przejściem skarżącego w stan spoczynku". Wniesiona przez K. J. skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie "na przewlekłość postępowań toczących się przez skarżonym organem w zakresie odwołań od decyzji Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2011 r. oraz decyzji numer [...] w przedmiocie odmowy zarządzenia wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za ponadnormatywny czas służby w związku z przejściem skarżącego w stan spoczynku" - została zarejestrowana do sygn. III SAB/Kr 13/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Sąd - zgodnie z ustawowymi kompetencjami - badał, czy treść zaskarżonej decyzji jest zgodna z prawem i czy postępowanie prowadzące do jej wydania było niewadliwe i rzetelne. Skarga nie jest zasadna. W sprawie bezspornym jest, że K. J. został zwolniony ze służby w Policji z dniem 30 kwietnia 2005 r. na podstawie rozkazu personalnego Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2005 r. W związku ze zwolnieniem ze służby w Policji skarżącemu - zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o Policji - została wypłacona odprawa oraz ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w wymiarze: 1 dzień za 2004 r. i 31 dni za 2005 r. Skarżący pismem z dnia 12 czerwca 2011 r., skierowanym do Komendanta Powiatowego Policji, wniósł o wypłatę należności z tytułu ekwiwalentu za ponadnormatywny czas służby w wymiarze 96 godzin podnosząc, że przechodząc w stan spoczynku posiadał udokumentowany w stosownym rejestrze Komisariatu Policji w A ponadnormatywny czas służby, którego nie mógł odebrać w naturze z uwagi na braki kadrowe, jak również przeniesienie do Komisariatu Policji w B, gdzie również nie było możliwości wykorzystania czasu wolnego w zamian za służbę pełnioną w ponadnormatywnym wymiarze. Tak zakreślone żądanie było przedmiotem postępowania administracyjnego. Przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz przepisy wykonawcze do ustawy, w sposób jednoznaczny regulują kwestie świadczeń, których wypłaty domagał się skarżący. Trafnie w ocenie Sądu, organy wskazały, że zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, funkcjonariusz Policji zwalniany ze służby otrzymuje ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby udzielany na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy. Z kolei z treści art. 33 ust. 2 ustawy wynika, iż zadania służbowe policjanta powinny być ustalone w sposób pozwalający na ich wykonanie w ramach 40 -godzinnego tygodnia służby, w 3 - miesięcznym okresie rozliczeniowym. W świetle treści art. 33 ust. 3 w zamian za czas służby przekraczający normę określoną w ust. 2 policjantowi udziela się czasu wolnego od służby w tym samym wymiarze, z wyjątkiem sytuacji opisanych w art. 112 ust. 3 ustawy o Policji, albo, gdy została mu przyznana rekompensata, o której mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1 ustawy o Policji. Tryb rozliczania funkcjonariuszy z przedłużonego czasu służby uregulowany jest w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów. Zgodnie z § 8 ust. 2 rozporządzenia przedłużenie czasu służby następuje na polecenie kierownika komórki organizacyjnej, w której policjant pełni służbę, a zgodnie z § 9 ust. 6 tego rozporządzenia przełożony właściwy w sprawach osobowych prowadzi ewidencję czasu służby policjantów. Tak, więc warunkiem, aby czas służby został uznany za ponadnormatywny jest polecenie służbowe kierownika komórki organizacyjnej, w której policjant pełni służbę. Jednocześnie czas służby przekraczający normę określoną w art. 33 ust. 2 ustawy o Policji powinien zostać odpowiednio udokumentowany w ewidencji czasu służby. W oparciu o powyższe rozporządzenie Komendant Powiatowy Policji w dniu [...] 2002 r. wydał Decyzję Nr [...] w sprawie rozkładu czasu służby w Komendzie Powiatowej Policji i podległych Komisariatach Policji, zmienioną Decyzją Nr [...] z dnia [...] 2005 r. Zgodnie z § 5 ust. 1 w/w decyzji ewidencją czasu służby policjantów w systemie podstawowym jest lista obecności, natomiast w systemie zmianowym - lista obecności i grafik służby (wg stanu prawnego na dzień 30.04.2005 r.). Z kolei ust. 2 stanowi, iż rejestr przedłużonego czasu służby ponad ustaloną normę oraz rejestr udzielonego czasu wolnego, którego wzór stanowi załącznik nr 3 do decyzji, prowadzą kierownicy komórek organizacyjnych Komendy Powiatowej Policji i podległych komisariatów Policji. W związku z żądaniem skarżącego zawartym w piśmie z dnia 12 czerwca 2011 r., Komendant Powiatowy Policji wystąpił do Komisariatu Policji w A oraz Komisariatu Policji w B o uzyskanie w tym zakresie stosownego potwierdzenia, gdyż dokumenty, w których mogły znajdować się takie informacje zostały wybrakowane. Okazało się, że w tych jednostkach również dokumenty zostały wybrakowane. Zasadnie też organ I instancji wskazał, że nietrafnie skarżący podnosił, iż taką dokumentację powinien posiadać Komendant Powiatowy Policji, tym bardziej, iż wykonywanie czynności w czasie ponadnormatywnym odbywa się na polecenie kierownika komórki organizacyjnej, w której policjant pełni służbę. Tak, więc warunkiem, aby czas służby został uznany za ponadnormatywny jest polecenie służbowe kierownika komórki organizacyjnej, w której policjant pełni służbę. Jednocześnie czas służby przekraczający normę określoną w art. 33 ust. 2 ustawy o Policji powinien zostać udokumentowany w ewidencji czasu służby. Jak wynikało z dokonanych przez organ I instancji ustaleń, dokumentacja z zakresu czasu służby skarżącego zarówno w Komisariacie Policji w A jak i w Komisariacie Policji w B została wybrakowana - zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami wynikającymi z Zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 11 września 2008 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań w zakresie działalności archiwalnej Policji. Nie można, zatem mówić o "zniszczeniu wprost dowodów pisemnych", mogących stanowić podstawę do ewentualnych roszczeń finansowych za ponadnormatywny czas służby - jak podnosił skarżący. Zasadnie organ I instancji wskazał nadto, że również podnoszony w skardze skierowanej w dniu 5 sierpnia 2011 r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji, wniosek o przesłuchanie funkcjonariuszy pełniących służbę w Ogniwie Patrolowe - Interwencyjnym w KP w A na okoliczność posiadania przez policjantów nadgodzin jest nieuzasadniony, ponieważ czynność ta nie wniosłaby do niniejszej sprawy istotnych dowodów. Jak wynika, bowiem z ustaleń dokonanych w KP w A, a zawartych w piśmie z dnia 30 czerwca 2011 r. -zarówno pełniący funkcję kierownika Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego asp. szt. D. B., jak i zastępujący go funkcjonariusze, nie są w stanie potwierdzić posiadania przez w/w nadgodzin, ani faktu wystawienia zaświadczenia potwierdzającego nadgodziny w związku z przeniesieniem do Komisariatu Policji w B. W ramach prowadzonego postępowania informację na temat ewidencji czasu służby w Komisariacie Policji w A i posiadania nadgodzin przez skarżącego przekazali w postaci notatek urzędowych zarówno pełniący wówczas funkcję Komendanta Komisariatu Policji w A - mł. insp. P. W., jak i ówczesny Zastępca Komendanta tego komisariatu, asp. szt. w stanie spoczynku J. L. Ponadto dodatkowe informacje dotyczące przedmiotowej sprawy, zawarł w notatce urzędowej asp. szt. D. B. - kierownik Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Komisariatu Policji w A. Żadna z tych osób nie potwierdziła okoliczności podnoszonych przez skarżącego. Zasadnie również organ I instancji podkreślał również to, że w chwili zwolnienia ze służby w Policji skarżący nie występował z wnioskiem o wypłacenie ekwiwalentu w zamian za niewykorzystany czas wolny od służby. Faktu posiadania przez skarżącego nadgodzin nie zgłaszał zarówno Komendant Komisariatu Policji w A jak i Komisariatu Policji w B. Z takim żądaniem skarżący zwrócił się dopiero pismem z dnia 12 czerwca 2011 r. tj. po upływie ponad 6-ciu lat od dnia zwolnienia ze służby w Policji. Ponadto w swoim żądaniu - poza wskazaniem liczby 96 nadgodzin, nie wykazał żadnych okoliczności, w jakich miała miejsce służba w czasie przekraczającym normę określoną w art. 33 ust. 2 ustawy o Policji. Zasadnie też w uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, że niezależnie od braku dowodów potwierdzających pełnienie przez skarżącego służby w ponadnormatywnym czasie, art. 107 ust. 1 ustawy o Policji stanowi, iż roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegaj ą przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Uznając, iż roszczenie skarżącego do wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za niewykorzystany czas wolny od służby stało się wymagalne w dniu jego zwolnienia ze służby w Policji tj. 30 kwietnia 2005 r., przedawnienie roszczeń z tego tytułu nastąpiło z upływem 3 lat tj. z dniem 1 maja 2008 r. Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia 20 lutego 2012r. Komendant Wojewódzki Policji uchylił w części dotyczącej podstawy prawnej przez uzupełnienie jej o art. 33 oraz art.107 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji- decyzję nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2011 r. i utrzymał ją w mocy w pozostałej części. Stanowisko organu odwoławczego podzielające ustalenia organu I instancji w ocenie Sądu, było - wbrew zarzutom skargi - trafne. W odwołaniu K. J. przede wszystkim zarzucił decyzji organu I instancji naruszenie art.156 § 1 pkt 3 k.p.a. , przez jej wydanie w sytuacji, gdy sprawa została już wcześniej rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną, czyli pismem z dnia [...] 2011 r. Dodał też, że nie jest możliwe zastosowanie instytucji przedawnienia w stosunku do jego należności. Organ odwoławczy trafnie, zatem wskazał w zaskarżonej decyzji m.in., że zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, stosowaną praktyką jest wypłacanie tych należności policjantom, którzy do dnia zwolnienia ze służby nie wykorzystali urlopu lub czasu wolnego. Trafnie w ocenie Sądu, organ II instancji podkreślił też, że zgodnie z art. 33 ustawy o Policji zadania służbowe policjanta powinny być ustalone w sposób pozwalający na ich wykonanie w ramach 40 - godzinnego tygodnia służby w 3-miesięcznym okresie rozliczeniowym. W zamian za czas służby przekraczający tę normę generalnie udziela się czasu wolnego. Tryb rozliczania funkcjonariuszy z przedłużonego czasu służby został uregulowany w rozporządzeniu MSWiA z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów, a zgodnie z nim przedłużenie czasu służby następuje na polecenie kierownika komórki organizacyjnej, w której policjant pełni służbę. Zatem warunkiem, aby czas służby został uznany za ponadnormatywny jest polecenie służbowe kierownika komórki organizacyjnej. Ponadto w KPP w dacie zwolnienia K. J. ze służby obowiązywała decyzja nr [...] w sprawie rozkładu czasu służby. Na jej podstawie ewidencją czasu służby była lista obecności, a w systemie zmianowym lista obecności i grafik służby. Żądanie skarżącego dotyczące wypłaty ekwiwalentu odnosiło się do czasu służby w Komisariacie Policji. Zatem trafnie organy uznały, że podstawą do stwierdzenia faktu istnienia nadgodzin mogłaby być dokumentacja znajdująca się w tej jednostce - zgodnie z § 9 ust. 6 cyt. rozporządzenia. Zarzut dotyczący obowiązku posiadania tej dokumentacji przez Komendanta Powiatowego Policji był bezzasadny. Co więcej dokumenty dotyczące ewidencji czasu służby zostały zgodnie z prawem wybrakowane. Nie były, zatem trafne podniesione w skardze zarzuty niedokonania przez organ prawidłowej oceny materiału dowodowego oraz zaniechanie dowodu z przesłuchania świadków na okoliczność posiadania przez skarżącego 96 godzin ponadnormatywnego czasu służby, jak również, że dokumentacja dotycząca czasu służby została bezprawnie zniszczona. Ponadto trafnie organ II instancji nie podzielił zarzutu K. J. odnoszącego się do naruszenia art.156 § 1 pkt 3 k.p.a. Decyzja organu I instancji była wynikiem zaleceń pokontrolnych w związku z prowadzonym w KWP postępowaniem skargowym. Trafnie również organ odwoławczy wskazał, że nawet gdyby przyjąć istnienie po stronie K. J. prawa do ekwiwalentu pieniężnego za ponadnormatywny czas służby, tu uprawnienie to uległoby przedawnieniu na podstawie art.107 ustawy o Policji. Stanowi on, że roszczenia dotyczące m.in. należności finansowych przedawniają się terminie 3 lat od daty wymagalności - zbieżnej z datą zwolnienia policjanta ze służby. Zdaniem Sądu, w ramach stosowania art.138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ II instancji miał prawo uzupełnić podstawę prawną rozstrzygnięcia Komendanta Powiatowego Policji, gdyż organ I instancji rozpatrując sprawę rozważał zarówno kwestie określone w art. 33 ustawy o Policji dotyczącym czasu służby, jak i określone w art.107 ustawy odnoszącym się do przedawnienia roszczeń z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń i należności pieniężnych. Zatem wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy nie dokonał ingerencji w sam przedmiot postępowania. Niewpisanie w części początkowej decyzji organu I instancji w/w przepisów ustawy o Policji nie skutkowało brakiem podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Potwierdzeniem tego jest m.in. przytoczony przez skarżącego wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2006r. sygn. II OSK 664/2005 - organ odwoławczy nie może orzekać w oparciu o inny przepis prawa materialnego niż wcześniej organ I instancji w uchylonej decyzji, gdyż uległby zmianie przedmiot postępowania administracyjnego. Taka sytuacja w sprawie nie miała miejsca. Nie zasadny jest również zarzut naruszenia art.156 § 1 pkt 3 k.p.a., zgodnie z którym nieważna jest decyzja poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną. W sprawie skarżący podniósł, że pismo Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2011 r. [...] stanowi decyzję administracyjną, powołując się przy tym na ocenę dokonana przez prokuratora Prokuratury Rejonowej w postanowieniu o odmowie wszczęcia śledztwa z dnia 30 września 2011 r. (sygn. [...]). Sąd podziela stanowisko organów, że pismo z dnia [...] 2011 r. nie stanowiło decyzji administracyjnej gdyż nie zawierało wszystkich elementów określonych w art. 107 § 1 k.p.a. Należy też zauważyć wewnętrzną sprzeczność stanowiska skarżącego podnoszącego, że chociaż pismo z dnia [...] 2011 r. nie oznaczono decyzją administracyjną, było decyzją, z uwagi na spełnienie minimum dla decyzji wymaganych, przez oznaczenie organu, orzeczenie odmowne i podpis osoby uprawnionej oraz, że tym samym decyzja tego samego organu nr [...] jest jej powtórzeniem z uzupełnieniem pozostałych wymogów aktu administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 107. § 1 k.p.a.: decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. Również skarżący także nie traktował tego pisma, jako decyzji, ponieważ jego skarga z dnia 5 sierpnia 2011 r. skierowana do Komendanta Wojewódzkiego Policji dotycząca wskazanego pisma była rozpatrywana w oparciu o przepisy Działu VIII k.p.a. Skargi i wnioski, a w jej treści w ostatniej części domagał się wydania decyzji administracyjnej - w tym zakresie skarga została uwzględniona. Nie można też nie zauważyć, że skarga z dnia 5 sierpnia 2011 r. nie została określona przez skarżącego jako odwołanie od decyzji a także zawiera wewnętrzną sprzeczność skoro w jej treści w ostatniej części domagał się wydania decyzji administracyjnej natomiast w początkowym fragmencie wskazywał, że pismo stanowi decyzję administracyjną. Ponadto odmowa wszczęcia śledztwa z zawiadomienia K. J. w sprawie niedopełnienia obowiązków przez Komendanta Powiatowego Policji, tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 kk, w żaden sposób nie przesądzała, jako czynność postępowania karnego czy pismo Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2011 r. [...] stanowi decyzję administracyjną. Postanowienie to przesądzało jedynie, że zaistniały przesłanki procesowe, z którymi prawo karne procesowe łączy niedopuszczalność postępowania karnego. Nie był trafny zarzut dotyczący nieprawidłowości w przeprowadzeniu postępowania dowodowego. Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód dopuszcza się wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia. Oczywiście dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków opinie biegłych oraz oględziny. Dokumenty dotyczące czasu służby zostały wybrakowane zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Wbrew twierdzeniom skarżącego, organy zebrały wskazany w uzasadnieniach decyzji materiał dowodowy wystarczający do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i podjęcia rozstrzygnięcia mając na względzie także to, że skarżący wystąpił po upływie 6 lat od dnia zwolnienia ze służby o ekwiwalent za ponadnormatywny czas służby. Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art.145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) - tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego należało orzec jak w sentencji na podstawie art.151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.