III SA/Kr 377/17

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. T. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 grudnia 2016 r. sygn. akt [...] w przedmiocie odmowy zwrotu prawa jazdy kat. C postanawia: oddalić wniosek. Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagała się zwolnienia od kosztów. Objaśniając swoją sytuację rodzinną podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną. Określając swój i żony majątek wykazał należące do nich mieszkanie o pow. 63 m2 i wartości ok. 250 tys. zl, samochód Renault Scenic z 2005 r. o wartości ok. 10 tyś. zł i samochód Man z 1999 r. o wartości 10 tyś. zł. Zadeklarował brak zasobów. Stałe miesięczne dochody gospodarstwa domowego określił łącznie na kwotę 2800 zł. Uzasadniając swoje starania podniósł, że ponieważ prawo jazdy nie zostało mu zwrócone zmuszony jest obecnie poszukiwać pomocy osób drugich co wiąże się z kosztami. Jego dochody są zaś tak niskie, ze musi szukać pomocy zony. Wymieniając zobowiązania i stałe miesięczne wydatki podał, że czynsz to 455 zł, prąd 120 zł, gaz 100 zł, rtv 49 zł, telefon 150 zł. Zarządzeniem z dnia 28.04.2017 r. wezwano skarżącego o złożenie dodatkowych oświadczeń i przedłożenie wskazywanych dokumentów źródłowych mających na celu • udokumentowanie rachunkami z ostatniego miesiąca lub za ostatni okres rozliczeniowy wysokości deklarowanych wydatków na utrzymanie mieszkania i media, • przedstawienie kopii rocznego rozliczenia podatkowego za rok 2016 r. a jeżeli nie zostało ono jeszcze przez skarżącego złożone wyjaśnienie jaki przychód, koszty jego uzyskania a w konsekwencji dochód lub stratę zamierza ujawnić przed organami skarbowymi? Wyjawienie, co skarżący konkretnie wlicza w koszty uzyskania przychodu? • okazanie wyciągów z posiadanych przez skarżącego i małżonkę rachunków bankowych obejmujących historię dokonywanych na nich operacji w okresie ostatnich trzech miesięcy, Zarządzenie nie zostało wykonane. Wezwanie pozostało bez odpowiedzi. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Stosownie do art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej "ppsa", osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmujące zwolnienie od kosztów sadowych o ile nie jest w stanie ich ponieść bez uszczerbku dla swego i rodziny koniecznego utrzymania. Oświadczenie strony zgodnie z wolą ustawodawcy ma być "dokładne", a owa "dokładność" stopniowana jest przeświadczeniem sądu, że strona okoliczności te wykazała, czyli przedstawiła je w sposób przekonywujący, bo generalnie ciężar dowodu co do wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie składającej wniosek o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie NSA z 18 czerwca 2004 r. FZ 165/04). W realiach niniejszej sprawy oświadczenie skarżącego zawarte we wniosku było niewystarczające i wzbudzało wątpliwości. Stąd wezwano skarżącego w trybie art. 255 ppsa o złożenie dodatkowych oświadczeń i przedstawienie wskazywanych dokumentów źródłowych. Skarżący nie udzielił jednak na wezwanie dodatkowych wyjaśnień o które była proszony. To powoduje, że przyznanie stronie w takich warunkach prawa pomocy nie znajduje dla siebie wystarczających podstaw. W ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym powtórzyć trzeba, że ponieważ prawo do sądu nie ma charakteru absolutnego i może być przedmiotem uzasadnionych prawnie ograniczeń (postan. NSA z 15 marca 2006 r. II OZ 258/06), to sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy (por. postan. NSA z 31 marca 2005 r. I FZ 63/05). Równocześnie skarżący powinien sobie uzmysłowić, że niedostosowanie się do wezwania o którym mowa w art. 255 ppsa należy interpretować na niekorzyść wnioskodawcy (por. postan. NSA z 12 stycznia 2006 r. II OZ 1405/05). Mając to wszystko na uwadze należało więc odmówić wnioskowi skarżącego a w związku z tym orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 243 §1 oraz art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 2 i art. 245 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.