III SA/Kr 380/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Barbara Pasternak WSA Halina Jakubiec (spr.) Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2011 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Wojewody z dnia 16 marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata K. D. Kancelaria Adwokacka ul. [...] kwotę 240,00 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania. Decyzją z dnia 16.03.2010r. znak [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu z dnia [...] 2010r. znak [...] o utracie przez J. W. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla osoby bezrobotnej z dniem 10.01.2010r. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i art. 33 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008r., Nr 69, poz. 415). Decyzja zapadła w następujących okolicznościach stanu faktycznego: Decyzją z dnia [...] 2009r. znak [...] Starosta Powiatu uznał J. W. za osobę bezrobotną a decyzją z dnia [...] 2009r. znak [...] przyznał skarżącemu prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 16.07.2009r. do 15.07.2010r. w wysokości 690,00 zł brutto miesięcznie. J. W. przedstawił następnie organowi zaświadczenia ZUS ZLA o niezdolności do pracy w okresach od: 12.10.09 do 06.11.2009, 07.11.2009r. do 27.11.2009, 28.11.2009 do 18.12.2009, 19.12.09 do 08.01.10, 09.01.10 do 27.01.10. Wobec powyższych okoliczności Starosta Powiatu wydał w dniu [...] 2010r. decyzję znak [...] o utracie przez J. W. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla osoby bezrobotnej z dniem 10.01.2010r., uzasadniając ją pozostawaniem przez skarżącego przez nieprzerwany okres 90 dni niezdolnym do pracy. W odwołaniu od w/w decyzji J. W. zakwestionował skutki niezdolności do pracy spowodowanej wypadkiem i podnosi, że nie był świadomy konsekwencji pozostawania na zwolnieniu lekarskim w świetle posiadania statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla osoby bezrobotnej. Po rozpoznaniu odwołania Wojewoda wydał opisaną na wstępie decyzję, w uzasadnieniu decyzji zauważając, że obowiązkiem osoby bezrobotnej zarejestrowanej w urzędzie pracy jest pozostawanie w gotowości do podjęcia zatrudnienia. W przypadku długotrwałego pozostawania niezdolnym do pracy ustawa przewiduje sankcję w postaci pozbawienia statusu bezrobotnego z powodu niegotowości do podjęcia pracy. Osoba bezrobotna, która pozostaje niezdolna do pracy przez nieprzerwany okres 90 dni zostaje pozbawiona statusu bezrobotnego z upływem ostatniego dnia wskazanego okresu 90 – dniowego. Organ podniósł, że z przedstawionych przez skarżącego zaświadczeń lekarskich wynika, że był niezdolny do pracy przez okres 90 dni, i tak, ze zwolnienia lekarskiego nr [...] wynika, że skarżący był niezdolny do pracy od 12.10.2009r. do 06.11.2009r. tj. przez 26 dni, ze zwolnienia lekarskiego nr [...] wynika, że skarżący był niezdolny do pracy od 07.11.2009r. do 27.11.2009r. tj. 21 dni, ze zwolnienia lekarskiego nr [...] wynika, że był niezdolny do pracy od 28.11.2009r. do 18.12.2009r. tj. 21 dni, ze zwolnienia lekarskiego nr [...] wynika, że był niezdolny do pracy od 19.12.2009r. do 08.01.2010r. tj. 21 dni oraz ze zwolnienia lekarskiego nr [...] wynika, ze skarżący był niezdolny do pracy od 09.01.2010r. do 27.01.2010r. tj. przez 19 dni. Organ zauważył też, że J. W. był informowany o konsekwencjach przebywania na zwolnieniu lekarskim powyżej 90 dni. W dniu rejestracji otrzymał egzemplarz "Informacji dla osób zarejestrowanych w Powiatowym Urzędzie Pracy", gdzie w części II pkt 8 wskazano tę okoliczność za jeden z powodów utraty statusu osoby bezrobotnego. Okres 90 dni upłynął 09.01.2010r. W tej sytuacji organ pierwszej instancji był zobligowany przepisem ustawy do pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla osoby bezrobotnej. Decyzja Wojewody stała się przedmiotem skargi J. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zakwestionował krzywdzące w jego ocenie skutki pozostawania na zwolnieniu lekarskim w kontekście statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla osoby bezrobotnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzję, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kierując się wskazanymi kryteriami należy stwierdzić, że Sąd nie dopatrzył się podstaw do uwzględnienia skargi J. W. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi: że ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym - oznacza to osobę niezatrudnioną, niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymierza czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej. Natomiast zgodnie z treścią przepisu art. 33 ust. 4 pkt 9 ww. ustawy, w brzmieniu na dzień wydania zaskarżonej decyzji tj. 16.03.2010r.: starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który pozostaje niezdolny do pracy wskutek choroby lub przebywania w zamkniętym ośrodku odwykowym przez nieprzerwany okres 90 dni, przy czym za okres nieprzerwany uważa się również okresy niezdolności do pracy wskutek choroby oraz przebywania w zamkniętym ośrodku odwykowym w sytuacji, gdy każda kolejna przerwa między okresami niezdolności do pracy wynosi mniej niż 30 dni kalendarzowych, pozbawienie statusu bezrobotnego następuje z upływem ostatniego dnia wskazanego okresu 90-dniowego. Z przepisów tych wynika więc w sposób jednoznaczny, że obowiązkiem Starosty jest orzeczenie o utracie statusu bezrobotnego w sytuacji wskazanej treścią art. 33 ust. 4 pkt 9 w/w ustawy. Z akt sprawy natomiast wynika, że w dniu 08.07.2009 r. J. W. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna, oświadczając, że jest osobą zdolną i gotową do podjęcia pracy. Na przełomie lat 2009 i 2010, od 12.10.2009 do 08.01.2010, łącznie przez nieprzerwany okres 90 dni w rozumieniu w/w przepisu skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim, tj. przez okres, który ustawa o promocji zatrudnienia (...) wiąże ze skutkiem utraty statusu osoby bezrobotnej. W związku z tym prawidłowo orzeczono wobec skarżącego utratę statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla osoby bezrobotnej z dniem 10.01.2010r. Analiza przepisów ustawy o promocji (...) wskazuje, że status osoby bezrobotnej nie wynika tylko z faktu dokonania rejestracji i pozostawania w ewidencji osób bezrobotnych, lecz wiąże się ze spełnieniem określonych tą ustawą warunków. Warunkiem zasadniczym, który powinna spełnić osoba bezrobotna jest oczywiście jego zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia, rozumiana jako gotowość do przyjęcia przez bezrobotnego proponowanego zatrudnienia, co nie zachodzi w odniesieniu do osoby przebywającej na zwolnieniu lekarskim (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18.11.2010r. sygn. akt I OSK 1008/10). W związku z powyższym w ocenie Sądu wydane w sprawie decyzje zostały podjęte w zgodzie z przepisami ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i skarga została na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalona. W pkt II Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a w zw. z § 2 ust. 1 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).