III SA/Kr 384/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Michał Niedźwiedź Sędziowie: WSA Marta Kisielowska WSA Jakub Makuch (spr.) Protokolant: specjalista Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 27 grudnia 2024 r. nr SKO.PS/4110/243/2024 w przedmiocie odmowy przyznania dodatku elektrycznego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokat K. K. tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany od tego rodzaju czynności. Przedmiotem skargi W. J. (dalej: "skarżący") była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z 27.12.2024 r. (znak SKO.PS/4110/243/2024) utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Brzeska z 7.11.2024 r. (znak MOPS/81/8/DE/2024/KG) odmawiająca przyznania dodatku elektrycznego. Stan faktyczny i prawny tej sprawy przedstawiał się następująco: 1. Pismem z 15.12.2022 r. skarżący wystąpił do Burmistrza Brzeska o dodatek elektryczny wskazując, że jego gospodarstwo domowe ogrzewane jest elektrycznie. Decyzją z 06.03.2023 r. organ I instancji odmówił skarżącemu przyznania wnioskowanego wsparcia. Jako motyw tej decyzji wskazał niezgodność nabywcy energii elektrycznej (odbiorcy końcowego energii elektrycznej) z wnioskodawcą. Wyjaśnił, że na dołączonym do wniosku rozliczeniu, jako nabywca energii elektrycznej widnieje inna osoba niż wnioskodawca, przez co skarżący nie jest końcowym odbiorcą energii elektrycznej w świetle stosownych regulacji prawnych. Decyzja ta, utrzymana została w mocy decyzją SKO w Tarnowie z 27.04.2023 r. z podaniem tożsamych, co organ I instancji, motywów. Nadto, organ odwoławczy wskazał, że nie ma znaczenia, kto faktycznie uiszcza opłaty za energię, bowiem na fakturach jako nabywca widnieje inna osoba niż skarżący. 2. Opisane decyzje zostały uchylone przez WSA w Krakowie wyrokiem z 12.01.2024 r. (sygn. akt III SA/Kr 1177/23). Sąd wskazał, że spór w sprawie dotyczył tego, czy skarżący jest "odbiorcą energii" w rozumieniu art. 27 ust. 1 ustawy z 7.10.2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących ochronie odbiorców energii elektrycznej w 2023 r. w związku z sytuacją na rynku energii elektrycznej. Sąd zwrócił uwagę, że akcentowana przez organy kwestia podmiotu, który zawarł z przedsiębiorstwem energetycznym umowę na zakup i dostawę energii elektrycznej i figuruje na wystawionej przez to przedsiębiorstwo fakturze vat - nie stanowi okoliczności determinującej uprawnienie do otrzymania dodatku energetycznego. Odbiorcą energii jest bowiem taki podmiot, który kupuje prąd w celu jego wykorzystania wyłącznie w gospodarstwie domowym. Sąd akcentował, że z perspektywy normatywnych przesłanek przyznania dodatku energetycznego - istotne będzie więc to, czy wnioskodawca w istocie dokonuje zapłaty za prąd zużywany w jego gospodarstwie domowym (tj. za energię której osoba ta jest rzeczywistym odbiorcą) - na potrzeby zasilania głównego źródła ogrzewania tego gospodarstwa. Akcent winien więc zostać położony na kwestie faktyczne, tj. ustalenie czy wnioskujący o dodatek elektryczny realnie płaci za prąd zużywany jedynie na wskazany wyżej cel, nie zaś na elementy wyłącznie formalne, czyli to, czy wnioskodawca starający się o dodatek elektryczny, uwidoczniony został na fakturze. Sąd podkreślał, że celem przepisów o dodatku energetycznym było udzielenie pomocy (wsparcia) jak największej ilości gospodarstw domowych, tj. podmiotów, które faktycznie konsumują prąd, a nie jedynie widnieją na fakturach vat. Sąd podsumował, że organy administracji zaniechały zbadania tego, kto jest rzeczywistym odbiorcą energii elektrycznej w gospodarstwie wnioskodawcy, w tym pominęły ustalenie, kto dokonuje faktycznej zapłaty za prąd i rzeczywiście go zużywa w gospodarstwie domowym. Sygnalizowana potrzeba ocen (co do tego kto "konsumuje prąd" i kto za tę energię płaci) aktualizowała się z uwagi na twierdzenie skarżącego o niezamieszkiwaniu jego matki (widniejącej na fakturach za energię elektryczną) w lokalu, który on długotrwale zajmuje. Matka skarżącego przebywa bowiem od 13.01.2022 r. w zakładzie opieki leczniczej, o czym skarżący poinformował MOPS pismem załączonym do e-maila z 7.03.2023 r., co także zostało potwierdzone notatką służbową pracownika organu z 5.04.2023 r. 3. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji dołączył do akt m.in.: - oświadczenie matki skarżącego z 14.01.2021 r. informujące o zabraniu skarżącego (bez jego zgody) na leczenie psychiatryczno-odwykowe w dniu 12.01.2021 r.; - korespondencję e-mail od M. K. ze stycznia-marca 2022 r. z prośbą do MOPS o interwencję w sprawie skarżącego (udzielenie mu pomocy) m.in. w zapłacie rachunków ("w domu znajduje się sterta rachunków do zapłacenia"); - wniosek MOPS z 29.03.2022 r. do Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych o skierowanie skarżącego na przymusowe leczenie odwykowe. W piśmie tym wskazano m.in., że z zdaniem matki skarżącego mimo posiadanych środków finansowych nie opłaca rachunków za media (tylko przeznacza je na zakup alkoholu). Podano również, że matka skarżącego przebywa w Domu Pomocy Społecznej w G.; - decyzję MOPS z 05.02.2024 r. o przyznaniu skarżącemu specjalnego zasiłku celowego na pokrycie kosztów zakupu grzejnika olejowego; - wniosek skarżącego z 29.04.2024 r. do MOPS o przyznanie zapomogi na zapłacenie rachunków. Skarżący wskazał w nim, że utrzymuje się z niskiej renty i nie może regulować opłat za media; - wniosek skarżącego z 14.05.2024 r. o przyznanie zasiłku celowego specjalnego na utrzymanie mieszkania – pokrycia kosztów prądu. W protokole z wywiadu środowiskowego zapisano m.in., że matka skarżącego przebywa w Domu Radosnej Starości w K. Decyzją z 09.07.2024 r. Dyrektor MOPS przyznał skarżącemu zasiłek celowy specjalny na pokrycie bieżącego rachunku za energię elektryczną w maju 2024 r. w kwocie 127,21 zł (kwota ta została przelana na kontro T. sp. z o.o.). 4.1. E-mailem z 18.07.2024 r. skierowanym do MOPS w Brzesku, skarżący podkreślił, że to on jest odbiorcą końcowym energii elektrycznej. Podał, że odkąd MOPS umieścił jego matkę w ZOL-u z uwagi na odmrożenia, to ze swojej renty opłaca faktury za energię elektryczną i jest jedynym odbiorcą tej energii. 4.2. Decyzją z 13.08.2024 r. organ I instancji ponownie odmówił skarżącemu przyznania dodatku elektrycznego. W ocenie organu, skarżący nie mógł opłacać rachunków w 2021 r., albowiem przebywał wtedy na przymusowym leczeniu. Ponadto, od 2021 r. do dnia wydania decyzji skarżący jest zadłużony. Pomimo dysonowania stałym dochodem (rentą z ZUS i świadczeniem pielęgnacyjnym), MOPS wielokrotnie udzielał mu pomocy poprzez m.in. opłacanie części rachunków. Podsumowując Burmistrz podkreślił, że skarżący, co prawda konsumował energię elektryczną, lecz nie regulował rachunków za media, a tym samym przesłanki do przyznania wnioskowanego dodatku nie zostały spełnione. 4.2. Powyższa decyzja została uchylona przez SKO w Tarnowie decyzją z 26.09.2024 r. Kolegium Odwoławcze wskazało, że rolą organu było ustalenie okoliczności na które zwrócił uwagę WSA w Krakowie w wyroku z 12.01.2024 r., co jednak w sprawie nie miało miejsca. Organ odwoławczy podkreślił, że odnoszenie się przez Burmistrza do innych postępowań administracyjnych mających dowieść, że skarżący choć konsumował energię elektryczną, lecz nie regulował rachunków za media, jest zbędne. W ocenie SKO, postępowania te nie dowiodły wprost, że skarżący nie płacił za zużywany prąd. Zdaniem organu odwoławczego, zasadnym byłoby zwrócenie się bezpośrednio do sprzedawcy energii elektrycznej o udzielenie informacji, kto w okresie objętym wnioskiem dokonywał zakupu prądu, tj. płacił rachunki. Końcowo SKO podkreśliło, że ustawodawca w przepisach dotyczących dodatku elektrycznego nie przewidział sytuacji marnotrawienia świadczeń. 5.1. Pismem z 10.10.2024 r. organ I instancji zwrócił się do T. sp. z o.o. o podanie informacji, kto dokonywał zapłaty prądu oraz kto faktycznie płacił rachunki za energię elektryczną (zasilającą lokal w którym zamieszkuje skarżący) w 2021 r. i w 2022 r. 5.2. W odpowiedzi T. sp. z o.o. pismem z 16.10.2024 r. poinformował, że wpłaty na poczet należności za prąd dostarczany w 2021 r. i w 2022 r. były realizowane przelewem z konta, którego zleceniodawcą była matka skarżącego. 6. Decyzją z 07.11.2024 r. organ I instancji ponownie odmówił przyznania skarżącemu dodatku elektrycznego. Jako powody odmowy wskazał niezgodność nabywcy energii elektrycznej/odbiorcy końcowego energii elektrycznej oraz brak opłat za pobieraną energię elektryczną przez wnioskodawcę. Podkreślił, że rachunki za prąd nie były i nie są regularnie opłacane przez skarżącego. Skarżący, co prawda konsumował energię elektryczną, lecz nie regulował za nią rachunków, co było istotą wyroku WSA w Krakowie. Dalej organ wyjaśnił, że MOPS wielokrotnie udzielał skarżącemu pomocy finansowej poprzez m.in. opłacanie części rachunków. Podał, że w dniu 14.01.2021 r. skarżący przebywał na leczeniu odwykowym w szpitalu psychiatrycznym (a zatem w 2021 r. nie mógł opłacać rachunków), zaś w dniu 05.08.2021 r. została wydana decyzja przyznająca matce skarżącego specjalny zasiłek celowy na pokrycie kosztów raty za energię elektryczną (brak tej decyzji w aktach – przyp. Sądu). Ponadto z e-maila przesłanego przez M. K. w marcu 2022 r. wynikało, że w domu skarżącego znajdowała się "sterta rachunków do zapłacenia", co zdaniem organu świadczyło o tym, że już wtedy skarżący nie regulował opłat na bieżąco. Organ zaznaczył przy tym, że matka skarżącego nie mogła tego zrobić, bo w marcu 2022 r. trafiła do domu opieki w G. Organ przytoczył również odpowiedź udzieloną przez T. sp. z o.o. (por. punkt 5.2. powyżej) i podsumowując wskazał, że skarżący nie spełnia przesłanek do przyznania dodatku elektrycznego. 7. W odwołaniu od opisanej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 27 ust. 1 oraz art. 33 ust. 1 zdanie drugie ustawy z 07.10.2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących ochronie odbiorców energii elektrycznej w 2023 r. i w 2024 r. w zw. z art. 104 i art. 107 k.p.a., a ponadto naruszenie wyroku WSA w Krakowie. Wskazał na podaną w trakcie wywiadu środowiskowego z 14.05.2024 r. informację, że płaci za media z uwagi na przebywanie mamy w domu spokojnej starości. Podkreślił, że nie ma osobistego kontaktu z mamą z uwagi na odległość (czasem ma kontakt telefoniczny). Zadał pytanie, kto w takim razie opłaca rachunki za media i skąd pracownik MOPS ma informacje od matki skarżącego na temat rzekomego przeznaczania środków na alkohol zamiast na rachunki. Wskazał, że jego matka nie mogła opłacać rachunków ze swojego konta bankowego z uwagi na przebywanie w domu opieki. Wyjaśnił, że rachunki były opłacane gotówką w kasach z jego pieniędzy i to on pokrywa takie wydatki jak podatek od nieruchomości, woda, śmieci, prąd, spłata kredytów. Do odwołania skarżący przedłożył szereg rachunków za wodę, energię elektryczną oraz decyzje w przedmiocie podatku od nieruchomości (wszystko za 2024 r.) z potwierdzeniami wpłat gotówkowych. 8. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie decyzją z 27.12.2024 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu opisało przebieg dotychczasowego postępowania oraz przytoczyło uzasadnienie wyroku WSA w Krakowie z 12.01.2024 r. (sygn. akt III SA/Kr 1177/23) i sformułowane tam zalecenia w przedmiocie ustalenia z czyich środków pieniężnych jest opłacana zakupiona energia elektryczna, kto jest jej rzeczywistym odbiorcą i kto faktycznie ją zużywa w gospodarstwie domowym. W tym aspekcie Kolegium wskazało na informację uzyskaną od T. sp. z o.o. o tym, że wpłaty na poczet należności za prąd dostarczany w latach 2021-2022 r. były realizowane przelewem z konta, którego zleceniodawcą była matka skarżącego. Ta okoliczność, zdaniem organu odwoławczego, świadczy o prawidłowym uznaniu przez Burmistrza braku spełnienia przez skarżącego przesłanek do przyznania dodatku elektrycznego. Postępowanie dowodowe wykazało bowiem, że zakupu energii elektrycznej dokonywała strona umowy z dostawcą energii, tj. matka skarżącego. 9. W skardze na opisaną wyżej decyzję skarżący wskazał, że jego mama przebywała i nadal przebywa w domu opieki w miejscowości oddalonej ok. 70 km od miejsca zamieszkania. Jest ona osobą leżącą i nigdy sama nie opłacała rachunków. 10. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. 11. Na rozprawie w dniu 03.12.2025 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę oraz wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: 12. Skarga była zasadna i skutkowała uchyleniem zaskarżonych decyzji. 13. Z uwagi na to, że kontrolowane obecnie decyzje wydane zostały po uchyleniu przez WSA w Krakowie wyrokiem z 12.01.2024 r. (sygn. akt III SA/Kr 1173/24) uprzednich rozstrzygnięć organów administracji w sprawie przyznania skarżącemu dodatku energetycznego wskazać należy, że stosownie do art. 153 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r., poz. 935; dalej p.p.s.a.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Jak wyjaśnił NSA w wyroku z 21.03.2014 r. (sygn. akt l GSK 534/12) - art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego, ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta go wiąże. 14. Według aktualnie orzekającego Sądu, analiza motywacji towarzyszącej kontrolowanym decyzjom nakazywała przyjąć, iż rozpatrujące ponownie sprawę organy administracji publicznej nie w pełni uwzględniły oceny i wskazania zawarte w wiążącym je wyroku WSA w Krakowie z 12.01.2024 r. (sygn. akt III SA/Kr 1173/24). Przypomnieć trzeba, iż orzekający uprzednio Sąd zaprezentował ocenę, iż na potrzeby przyznania dodatku energetycznego (spełnienia normatywnych przesłanek udzielenia tej pomocy) nie ma doniosłości prawnej formalne wskazanie na fakturze zakupowej energii elektrycznej podmiotu, który zawarł umowę z przedsiębiorstwem energetycznym. Sąd akcentował, że z perspektywy tej sprawy kluczowe natomiast winny być zagadnienia faktyczne, które obejmują ustalenie, czy wnioskujący o dodatek elektryczny realnie płaci za prąd zużywany na potrzeby ogrzewania własnego gospodarstwa domowego. Sąd zwrócił uwagę, że uprawnionym do przedmiotowego dodatku będzie taki odbiorca energii elektrycznej, który kupuje prąd w celu jego wykorzystania w gospodarstwie domowym, w którym głównym źródłem ogrzewania jest energia elektryczna. Z przywołanej oceny tej sprawy wyrażonej przez WSA w Krakowie wynikała więc powinność poczynienia następujących ustaleń: kto jest rzeczywistym odbiorcą energii elektrycznej, tj. czy skarżący faktycznie energię tę zużywa i za nią płaci, jak też czy głównym źródłem ogrzewania gospodarstwa domowego wnioskodawcy jest właśnie energia elektryczna. Jak wynika z zaskarżonych decyzji, nie budziło wątpliwości organów administracji, iż głównym źródłem ogrzewania zajmowanego przez skarżącego lokalu jest energia elektryczna, a skarżący jest "konsumentem" tej energii (s. 3 decyzji organu I instancji). Nie ulegało też kwestii, że opłaty za tę energię są uiszczane (regulowane), jednakże – jak ustaliły organy w oparciu o informację uzyskaną od T. sp. z o.o., i co następnie przyjęły jako zasadniczy element podstawy faktycznej rozstrzygnięcia - opłaty te "realizowane są z konta, którego zleceniodawcą jest matka skarżącego, a zatem zakupu energii dokonuje ta osoba, a nie skarżący". Ustalenie to wykluczyło możliwość przyznania skarżącemu oczekiwanego dodatku. W ocenie Sądu, stanowisko organów administracji nie zostało wywiedzione w oparciu o wszechstronną i wnikliwą analizę sprawy, przez co naruszone zostały przepisy art. 7, art. 77 par. 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na jej wynik. Po pierwsze dostrzec należy, iż kształtująca podstawę faktyczną rozstrzygnięcia treść cytowanego wyżej pisma przedsiębiorstwa energetycznego o regulowaniu przez matkę skarżącego opłat za energię elektryczną nie została skonfrontowana z realiami tej sprawy, a w szczególności z konsekwentnie prezentowanymi przez skarżącego twierdzeniami o stałym przebywaniu jego matki (od stycznia 2022 r.) w zakładzie opiekuńczo-leczniczym (a następnie w domu radosnej starości) w miejscowości znacznie oddalonej od miejsca zamieszkania tej osoby. Orzekające organy administracji zaniechały wyjaśnienia tego, jak schorowana, leżąca osoba, stale mająca przebywać w zakładzie opiekuńczo-leczniczym (domu radosnej starości) – może w ogóle dysponować faktycznymi (realnymi) możliwościami opłacania faktur za prąd dostarczany do jej domu w B. Przyjmując, iż matka skarżącego opłaca faktury za prąd, organy nie ustaliły kategorycznie (bezspornie) miejsca pobytu tej osoby, a ustalenie to jawiło się jako istotne zarówno z perspektywy znanego z akt stanu zdrowa tej osoby i podnoszonego przez skarżącego miejsca jej przebywania, jak też z uwagi na powinność – wskazywanego przez uprzednio orzekający Sąd – zidentyfikowania faktycznego "konsumenta" energii elektrycznej. Po drugie, zauważyć trzeba, że z przedłożonych przez skarżącego do wniosku o przyznanie dodatku elektrycznego odcinków wpłat za energię elektryczną (k. 3 akt adm.) wynika, że wpłaty te były dokonywane w "BS B." i była za nie pobierana opłata "2,50 zł". Powyższe naprowadza na dokonywanie tych wpłat – gotówką w Banku [...] w B. Taki mechanizm wpłat powoduje, że to przyjmujący pieniądze bank, następnie przekazuje otrzymane środki na rachunek przedsiębiorstwa energetycznego (T. sp. z o.o.). Skoro wpłaty te były realizowane na podstawie "gotowego kwitu" wystawionego przez sprzedawcę energii elektrycznej na nazwisko osoby, która zawarła z tym przedsiębiorstwem umowę (tj. matki skarżącego), to zarówno np. na poczcie, czy w okienku kasowym banku, dane te, poprzez kod kreskowy są automatycznie zaciągane do systemu płatności operatora (banku/poczty). Zatem, ani w banku, ani też na poczcie, wpłaty te nie są ewidencjonowane poprzez prezentację informacji o osobie, która rzeczywiście ich dokonuje, lecz są księgowane na konto podmiotu, na rzecz którego płatność jest dokonywana. Osoba faktycznie wpłacająca pieniądze (gotówkę) w okienku banku (poczty) pozostaje dla tego operatora płatności anonimowa, albowiem operator ten odnotowuje samo uiszczenie opłaty i księguje ją na rzecz (konto) osoby uwidocznionej na okazywanym druku. Z tego też względu uznać należało, że informacje prezentowane w piśmie T. sp. z o.o. z 16.10.2024 r. – iż opłaty były realizowane przez matkę skarżącego przelewem z konta – budzą zastrzeżenia i wątpliwości. Akta sprawy przeczą temu stwierdzeniu i naprowadzają na wpłaty gotówkowe w placówce banku spółdzielczego. Wpłaty te przy tym – mogły w systemie ewiencyjnym T. sp. z o.o. wskazywać wyłącznie matkę skarżącego, gdyż to na tę osobę zawarta była umowa dostawy energii elektrycznej i na nią figurowały "druki" opłat, którymi posługiwał się wpłacający. Uzyskane przez organ administracji dane (od przedsiębiorstwa energetycznego), mogły więc nie być wiarygodne, a przez to miarodajne dla oceny tej sprawy. Pozwalało to stwierdzić, że kluczowy element podstawy faktycznej rozstrzygnięcia ustalony został z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów postępowania administracyjnego. Zauważyć przy tym trzeba, że opisany wyżej mechanizm dokonywania i księgowania wpłat na poczet różnych opłat za lokal zajmowany przez skarżącego, uwidoczniony jest także na dokumentach załączonych do odwołania (brak numeracji kart), gdzie każdorazowe wpłaty autoryzowane są pieczęcią operatora płatności. Ocena tych dokumentów pozostała jednak poza zakresem uwagi organu odwoławczego mimo, że przy uwzględnieniu dokumentów z k. 3 akt administracyjnych - mogła wpływać na podważenie wiarygodności informacji uzyskanej od T. sp. z o.o., w szczególności także w kontekście twierdzeń skarżącego o stanie zdrowia jego matki, od lat mającej przebywać w specjalistycznym ośrodku opiekuńczym. 15. Z uwagi na stwierdzone naruszenie art. 7, art. 77 par. 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. – w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd – w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. - uchylił obie kontrolowane decyzje. Rozpoznając ponownie sprawę organ poprawnie ustali jej stan faktyczny uwzględniając wydany wcześniej wyrok o raz wyrażone w treści niniejszego uzasadnienia oceny i wskazania, a następnie wypowie się, czy skarżący spełnia przesłanki do przyznania oczekiwanego dodatku. Zajmując stanowisko w sprawie organ będzie miał na uwadze to, aby nie dopuścić do nieakceptowanej sytuacji, w której, ani osoba, która jest uwidoczniona na fakturach za prąd, ani też osoba bezpośrednio dotknięta skutkami dynamicznego wzrostu cen energii elektrycznej, która jako jedyna korzysta z kupionej energii elektrycznej – nie uzyska przewidzianej przez ustawodawcę pomocy. 16. O wynagrodzeniu zawodowego pełnomocnika skarżącego wyznaczonego z urzędu (pkt 2 sentencji) orzeczono na zasadzie par. 23 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2024 r., poz. 763) w zw. z art. 250 par. 1 p.p.s.a.