III SA/Kr 396/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Pasternak Sędziowie: WSA Halina Jakubiec (spr.) WSA Ewa M ich na po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 6 marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści oddala skargę. Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem z dnia 6 marca 2017 r. nr [...], [...] utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2017 r. nr [...] o odmowie wydania K. J. (dalej w skrócie skarżącemu) zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę. Jako podstawa prawna postanowienia wskazany został przepis art. 123 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.). Z uzasadnienia powyższego postanowienia wynika następujący stan faktyczny: Skarżący zwrócił się pismem z dnia 3 stycznia 2017 r. do Komendanta Powiatowego Policji o wydanie zaświadczenia o treści:" (...) iż funkcjonariusz Policji w stanie spoczynku K. J., zwolniony ze służby czynnej w związku z nabyciem praw emerytalno – rentowych dla funkcjonariusza Policji posiada konstytutywne prawo do przydziału lokalu mieszkalnego organu właściwego miejsca jego zamieszkania, a tym samym w związku z niezaspokojonymi zgodnie z nakazami prawnymi potrzeb mieszkaniowych, posiada konstytutywne prawo do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, co stanowi, iż posiada on prawo, z czego wynika obowiązek realizacji rzeczonego prawa w formie świadczeń publicznoprawnych równoważnika za brak lokalu mieszkalnego przez właściwy organ Policji, a w sprawie prawa i jego realizacji na rzecz wymienionego funkcjonariusza w stanie spoczynku w związku z § 11 nie posiada zastosowania rozporządzenie MSWIA z dnia 28 czerwca 2002 r.". Wnioskowane zaświadczenie miało być niezbędne dla toczących się odrębnych postępowań jako środek dowodowy. Komendant Powiatowy Policji postanowieniem z dnia [...] 2017 r. odmówił wydania skarżącemu zaświadczenia o żądanej treści. Stwierdził, że zaświadczenie ma poświadczać określony stan prawny lub faktyczny na podstawie posiadanej przez organ dokumentacji bądź rejestrów. Żądane przez skarżącego zaświadczenie tego wymogu nie spełnia, gdyż w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem o sygn. akt III SA/Kr 1018/09 oddalił skargę. Na mocy ww. decyzji zostało przesądzone, że skarżący pozostaje poza kręgiem osób uprawnianych do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego a tym samym nie posiada prawa do tego równoważnika. Wobec jego osoby, jaki i wobec pozostałych emerytów i rencistów Policji obowiązują przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 1130). Ponadto skarżący jako emeryt Policji na podstawie przepisu art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2016, poz. 708), posiada prawo do lokalu mieszkalnego przydzielonego decyzją administracyjną. K. J. w zażaleniu na ww. postanowienie zarzucił organowi pierwszej instancji rozstrzygnięcie jego wniosku jednym postanowieniem i domagał się wydania zaświadczenia o treści przeciwnej do wniesionych żądań, po przeprowadzeniu stosownego postępowania wyjaśniającego. Komendant Wojewódzki Policji w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia podniósł, że w sprawie o wydanie zaświadczenia lub odmowy wydania zaświadczenia nie przeprowadza się postępowania administracyjnego sensu stricto. Żądanie strony jest błędną tezą, że przysługuje mu prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Skarżący, zdaniem organu, nie posiada interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia o żądanej treści. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję K. J. powtórzył argumentację zażalenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a. (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną postawą prawną. W ramach tak określonej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Skarga K. J. w świetle powyższych kryteriów nie podlega uwzględnieniu. Problematykę wydawania zaświadczeń regulują przepisy działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 218 Kpa organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów, bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić jedynie w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że żądanie wydania zaświadczenia nie może prowadzić do konieczności zebrania przez organ administracji nowych informacji. Natomiast rozpatrzenie wniosku o wydanie zaświadczenia może się wiązać z potrzebą aktualizacji lub przetworzenia posiadanych informacji, czyli przeprowadzenia w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego. Zatem organ rozpatrujący żądanie strony zobowiązany jest uwzględnić posiadane dane z ewidencji, rejestrów, zbiorów dokumentów lub zbiorów danych utrwalonych innymi technikami. Dopiero w sytuacji, gdy dowody posiadane przez organ nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ ten może wydać postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Natomiast za niedopuszczalne uznaje się kreowanie nowych dokumentów na potrzeby wydania danego zaświadczenia. Odnosząc powyższe rozważania do zaskarżonego postanowienia, należy zwrócić uwagę, że skarżący domagał się od organów Policji zaświadczenia, stwierdzającego, że przysługuje mu prawo do przydziału lokalu mieszkalnego, prawo do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego w związku z niezaspokojonymi potrzebami mieszkaniowymi oraz że nie znajduje do niego zastosowania rozporządzenie MSWIA z dnia 28 czerwca 2002 r. Żądanie skarżącego skłania do wniosku, że w istocie domaga się w ramach postępowania o wydanie zaświadczenia przeprowadzenia postępowania zmierzającego do weryfikacji uprawnienia do przydziału lokalu mieszkalnego oraz do równoważnika pieniężnego w świetle między innymi ww. rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. Tego rodzaju działanie organu administracji byłoby w sposób oczywisty sprzeczne z opisanymi wyżej i wynikającymi z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego zasadami wydawania zaświadczeń, gdyż wymagałoby przeprowadzenia przez organ administracyjny postępowania właściwego dla konkretyzacji norm prawa materialnego w postępowaniu administracyjnym. Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy administracyjnej, nie tworzy nowej ani nie zmienia zastanej sytuacji prawnej, nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Poprzez wydane zaświadczenie organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu w oparciu o posiadane już dane, a postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 kpa, spełnia jedynie rolę pomocniczą przy ustalaniu treści zaświadczenia (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 3 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 551/10, LEX nr 755651). Sąd orzekając w niniejszej sprawie uznał za prawidłowe stanowisko organów Policji, że posiadana przez te organy dokumentacja nie dawała żadnych podstaw do wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego. Przeciwnie, prawo skarżącego do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego było rozstrzygane decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2009 r. nr [...], na podstawie której została uchylona w całości decyzja Komendanta Powiatowego Policji z [...] 2009 r. nr [...], przyznająca skarżącemu od dnia 1 maja 2005 r. do dnia 12 maja 2005 r. równoważnik pieniężny za brak lokalu i wygaszająca z dniem 13 maja 2005 r. decyzję z [...] 1999 r. nr [...] oraz została wygaszona z dniem 1 maja 2005 r. decyzja nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 1999 r. o przyznaniu skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w wysokości przysługującej policjantom posiadającym rodzinę. Według treści przepisu art. 217 § 2 pkt 2 Kpa wydanie zaświadczenia uzależnione jest od posiadania przez osobę interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W niniejszej sprawie kwestia posiadania przez skarżącego interesu prawnego nie podlega ocenie z uwagi na okoliczność, iż jego żądanie wykracza poza ramy faktów i stanu prawnego, które na podstawie przepisów art. 217 i nast. Kpa mogą zostać przekazane stronie w formie zaświadczenia. Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił skargę K. J. na podstawie przepisu art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.