III SA/Kr 409/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Pasternak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku J. R. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w dniu 17 września 2014 r. w sprawie ze skargi J. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 listopada 2013 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 27 listopada 2013 r. znak: [...] stwierdziło niedopuszczalność zażalenia J. R. na postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] 2013 r. znak: [...] o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego w sprawie skierowania J. R. na egzamin sprawdzający kwalifikacje do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii A, B, C, BE, CE. Postanowienie to zostało doręczone J. R. 27 grudnia 2013 r. (k. 43 akt adm.). Postanowienie SKO zawierało prawidłowe pouczenie o terminie i trybie zaskarżenia tego postanowienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W dniu 27 stycznia 2014 r. (data stempla pocztowego) J. R. wniósł bezpośrednio do WSA w Krakowie skargę na ww. postanowienie SKO. Skarga wpłynęła do WSA w Krakowie 30 stycznia 2014 r., a Sąd przekazał skargę do organu w dniu 31 stycznia 2014 r. W związku z powyższym WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2014 r. odrzucił skargę J. R. jako wniesioną po terminie. Odpis tego postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu 2 czerwca 2014 r., co wynika z potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach (k. 21). Pismem opatrzonym datą 27 czerwca 2014 r. J. R. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, twierdząc, że uchybienie terminu wynikało z błędnego pouczenia o sposobie wniesienia skargi do WSA w Krakowie. Skarżący podkreślił, że do 27 czerwca 2014 r. przebywał za granicą i nie był w stanie złożyć wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd uznał, że przedmiotowy wniosek został złożony z zachowaniem siedmiodniowego terminu określonego w art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", lecz nie jest zasadny. Stosownie do art. 86 § 1 ppsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 § 2 ppsa w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Należy podkreślić, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem "Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2007 r. sygn. akt II OSK 479/07 - orzeczenie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wskazano wyżej, zaskarżone przez J. R. postanowienie SKO zawierało prawidłowe pouczenie o terminie i trybie zaskarżenia tego postanowienia do WSA w Krakowie. W szczególności pouczono skarżącego, że skargę wnosi się "za pośrednictwem SKO". Zatem to skarżący błędnie odczytał prawidłowe i jednoznacznie sformułowane pouczenie i skierował swoją skargę bezpośrednio do WSA w Krakowie, co skutkowało tym, że musiała ona zostać przekazana przez Sąd do Kolegium. Podkreślić trzeba, że to skarżący poprzez błędne odczytanie pouczenia zawartego w zaskarżonym postanowieniu spowodował konieczność wdrożenia procedury przekazywania skargi, która doprowadziła do uchybienia terminu do wniesienia skargi. Niewątpliwie więc można skarżącemu przypisać winę w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W związku z powyższym nie zachodziły podstawy do zastosowania w niniejszej sprawie wyjątkowej instytucji, jaką jest przywrócenie uchybionego terminu. Dlatego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 § 2 ppsa.