III SA/Kr 419/18

|Sygn. akt III SA/Kr 419/18 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 września 2018 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Krystyna Kutzner (spr.), Sędziowie: WSA Bożenna Blitek, WSA Ewa Michna, Protokolant: Tomasz Famulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2018 r., sprawy ze skargi T. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 2 marca 2018 r. Nr [...] utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...] 2017r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia [...] 2013r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania T. J. - dalej skarżącemu, prawa jazdy kategorii B, C i E - do czasu wykazania się posiadaniem wymaganej dla kierowców sprawności fizycznej i psychicznej oraz przedłożenia orzeczenia lekarskiego i psychologicznego. Powyższe rozstrzygnięcia zostały wydane w następującym stanie prawnym i faktycznym: Wyrokiem Karnym z dnia 8 lutego 2013r. Sąd Rejonowy, Wydział II Karny uznał skarżącego winnym popełnienia występku z art.178a § 1 Kodeksu karnego tj. że w dniu 25 lutego 2012r. w N w województwie [...] prowadził samochód marki [...] o nr rej. [...] znajdując się w stanie nietrzeźwości. Za czyn ten Sąd m.in. orzekł wobec skarżącego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres jednego roku. Ww. wyrok został utrzymany w mocy przez Sąd Okręgowy – Wydział II Karny – wyrok z dnia 18 czerwca 2013r. , sygn. akt [...]. W związku z powyższym Starosta decyzjami z dnia [...] 2013r. skierował skarżącego na : 1/ badanie lekarskie przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem oraz 2/ badanie psychologiczne przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. W pouczeniu obu decyzji organ wyznaczył termin miesiąca od dnia doręczenia ww. decyzji na zgłoszenie się na badania. Wobec nie zgłoszenia się na badania i nie przedstawienia wymaganych orzeczeń Starosta w dniu [...] 2013r. wydał decyzję nr [...] o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy. W dniu 8 listopada 2016r. wpłynął do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności ww. decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. W uzasadnieniu wniosku skarżący zakwestionował podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu mu prawa jazdy i zarzucił , że organ nie doręczył skutecznie decyzji o skierowaniu na badania lekarskie. Skarżący podniósł, że nie przebywał pod adresem, na który nastąpiło doręczenie decyzji o skierowaniu na badania , a jedynie osobiście odebrał decyzję o zatrzymaniu mu prawa jazdy. Ponadto , w ocenie skarżącego , bezprzedmiotowe było kierowanie go na badania , skoro miał orzeczony sądowny zakaz prowadzenia pojazdów przez okres 1 roku. Decyzją z dnia [...] 2017r. , nr [...] organ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia [...] 2013r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło , że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dopuszczalne jest jedynie w przypadku stwierdzenia wyjątkowo ciężkiego naruszenia prawa i tylko w przypadkach enumeratywnie wskazanych w ustawie – art.156 § 1 K.p.a. W rozpatrywanej sprawie decyzja o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy została wydana w związku z tym , że skarżący nie przedłożył organowi orzeczenia lekarskiego i psychologicznego , mimo iż pismem z dnia 31 października 2013r. był wzywany do przedłożenia tych dokumentów. Wobec tego , zdaniem organu , zasadne było wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art.102 ust.1 pkt.3 lit.a i b ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (Dz.U.2011.152.) . W ocenie organu przedmiotowa decyzja jest prawidłowa i nie zachodzą przesłanki przewidziane w art.156 § 1 K.p.a. Odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji dotyczących nieprawidłowego doręczenia decyzji o skierowaniu na badania lekarskie i psychologiczne , organ stwierdził , że decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy skarżący odebrał osobiście . Na tym etapie postępowania tj. w postępowaniu o zatrzymanie prawa jazdy organ nie bada zasadności decyzji o skierowaniu na badania lekarskie i psychologiczne . Ponadto , jak wynika z akt sprawy , skarżący w toku prowadzonych postępowań administracyjnych wskazał jeden i ten sam adres tj. M , ul. D. Ten adres został podany również we wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji. Z kolei jeśli chodzi o zarzut dotyczący skierowania na ww. badania w okresie orzeczonego przez sąd karny zakazu prowadzenia pojazdów , organ stwierdził , że skierowanie na takie badania nie jest zależne od okresu , na jaki został orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów . Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 18 grudnia 2012r. w sprawie kursu reedukacyjnego w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałaniu narkomanii oraz szczegółowych warunków i trybu kierowania na badania lekarskie lub badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu , skierowanie na badania lekarskie lub badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu , skierowanie na takie badania wydaje się niezwłocznie po uzyskaniu od administratora centralnej ewidencji kierowców informacji potwierdzających , że kierowca kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości , w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. Wnioskiem z dnia 25 lipca 2017r. skarżący wystąpił o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2017r. Skarżący zarzucił , że organ nie odniósł się do wszystkich podniesionych zarzutów , a przy wydawaniu tej decyzji organ naruszył przepisy prawa materialnego i procesowego. Decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy została wydana bez przeprowadzenia wyczerpującego postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do prawidłowego zastosowania odpowiednich przepisów prawa materialnego, naruszając tym art.7, art.77 § 1 i art.80 K.p.a. Organ nie zbadał , czy wobec orzeczonego przez sąd powszechny środka karnego , zasadne było kierowanie skarżącego na badania psychologiczne i lekarskie. W tym stanie rzeczy doszło – zdaniem skarżącego – do istotnego naruszenia art.99 ust.1 , pkt.2 lit.a i pkt.3 lit.a oraz art.135a ustawy o kierujących pojazdami. Organ nie ustalił , czy skarżący był kierowcą w rozumieniu ww. przepisów , a w konsekwencji , czy wobec niego można było wydać decyzje o skierowaniu na badania. Zdaniem skarżącego , w stanie faktycznym niniejszej sprawy , nie jest on kierowcą w rozumieniu przepisów i nie był nim w momencie skierowania na badania . Niezależnie od wyniku badań i tak nie mógł prowadzić żadnych pojazdów wobec orzeczonego wobec niego sądowego zakazu . Skierowanie go na badania lekarskie i psychologiczne było przedwczesne ; organ mógł go skierować na takie badania dopiero po upływie okresu , na który był orzeczony sądowy zakaz prowadzenia pojazdów. Zdaniem skarżącego , na takie badania może być skierowany tylko kierowca , a więc osoba uprawniona do kierowania pojazdami. Skarżący zarzucił , że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji nie odniosło się do tych zarzutów. Nieprawidłowe było , zdaniem skarżącego , wyznaczenie przez organ miesięcznego terminu na zgłoszenie się na badania . Termin ten ma charakter instrukcyjny , nie jest to termin prawa materialnego po upływie którego organ zatrzymuje prawo jazdy. Wobec braku podstawy prawnej określającej termin na zgłoszenie się na badania , organ nie może określić takiego terminu. Terminu tego również nie określa powołane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 18 grudnia 2012r. Termin taki został określony w art.101 ust.2 ustawy o kierujących pojazdami , ale przepis ten wszedł w życie dopiero z dniem 4 stycznia 2016r. Do tego zarzutu organ również się nie ustosunkował. Skarżący zarzucił nadto , że organ nie odniósł się do przedłożonego przez niego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego – oba dokumenty stwierdzały brak przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do kierowania pojazdami. Organ kierując na badania winien był uwzględnić sytuację finansową skarżącego , czy pozwala ona na pokrycie kosztów tych badań , czego w niniejszej sprawie organ nie uczynił. Niezależnie od powyższych zarzutów , skarżący podniósł kwestie nieprawidłowego doręczenia decyzji o skierowaniu na badania; miejsce zamieszkania nie może być utożsamiane z miejscem zameldowania . Odebranie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy było przypadkowe w czasie odwiedzin dzieci ; skarżący nie mieszkał pod adresem zameldowania – przez okres półtora roku mieszkał w K. Wskazując na powyższe okoliczności skarżący stwierdził , że organ nie miał podstaw do zatrzymaniu prawa jazdy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] 2017r. utrzymało w mocy tę decyzję stwierdzając , że decyzja o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy nie jest dotknięta wadami określonymi w art.156 § 1 K.p.a. , a w szczególności nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa . Decyzja z dnia [...] 2013r. o zatrzymaniu prawa jazdy została wydana w związku z tym , że skarżący nie przedłożył organowi wymaganych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego . Organ wzywał skarżącego do przedłożenia ww. orzeczeń i pouczył o konsekwencji nie przedstawienia tych dokumentów. Wobec braku odpowiedzi ze strony skarżącego – organ zobligowany był do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Stwierdzenie nieważności decyzji dopuszczalne jest , gdy naruszenie prawa zostało dokonane w sposób rażący , tj. gdy decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa i wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania w demokratycznym państwie. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ nie może prowadzić czynności zmierzających do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy już załatwionej decyzją organu, a jedynie bada, czy decyzja ta jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Wniosek skarżącego sprowadza się w istocie rzeczy do ponownego rozpatrywania sprawy zatrzymania prawa jazdy, a nie badania, czy wydana decyzja z dnia [...] 2013 r. narusza prawo, co jest przedmiotem niniejszego postępowania, a zatem z tych względów nie mógł zostać uwzględniony. Na powyższą decyzję wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie art. 7 Konstytucji RP, poprzez brak działania organów administracji publicznej na podstawie i w granicach prawa; 2. Naruszenie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a, b ustawy o kierujących pojazdami wobec: - nie ustalenia, czy skarżący czy skarżący był osobą posiadająca prawo jazdy w sytuacji, gdy skarżącemu cofnięto uprawnienia do kierowania pojazdem; - zobowiązanie skarżącego do poddania się badaniu lekarskiemu i psychologicznemu w określonym terminie, mimo że w dacie wydania tych decyzji nie obowiązywał termin 1 miesiąca, a w konsekwencji wydanie decyzji na podstawie decyzji o skierowaniu na te badania nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa i bez podstawy prawnej; miesięczny termin wszedł w życie z dniem 4 stycznia 2016 r.; - nie uwzględnienie faktu przedłożenia przez skarżącego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego przed upływem rocznego terminu zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych; 3. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 44, art. 77, art. 80, art. 107 k.p.a. poprzez: - nie wyjaśnienie dokładnie stanu faktycznego sprawy; - lakoniczne uzasadnienie decyzji; - zastosowanie fikcji prawnej dla doręczenia decyzji o skierowaniu na badania; - nałożenie w decyzji terminu do wykonania badań bez podstawy prawnej; - naruszenie art.156 § 1 pkt.2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. W związku z powyższym, skarżący wniósł o : - uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji, bądź - uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia ewentualnie - stwierdzenie nieważności decyzji organu II instancji z dnia 2 marca 2018 r., a także decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy z dnia [...] 2013 r., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, bądź - uchylenie w całości ww. decyzji jako wydanych niezgodnie z przepisami prawnymi. Nadto skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący rozwinął powyższe zarzuty powielając argumentację zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył , co następuje : Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2016.1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego i procesowego. Na podstawie art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302 dalej: "p.p.s.a.") Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowe Kolegium Odwoławcze o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia [...] 2013 r. o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy. W pierwszej kolejności należy podnieść, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest nadzwyczajnym środkiem wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji administracyjnej i stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji administracyjnej wyrażonej w art.16 § 1 k.p.a. W związku z powyższym celem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest ustalenie istnienia, bądź braku istnienia przesłanek wskazujących na to, że kontrolowana w tym postępowaniu decyzja dotknięta jest wadą określoną w art.156 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Jak wynika z ugruntowanego stanowiska doktryny oraz orzecznictwa sądowoadministracyjnego, "rażące naruszenie prawa", o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stanowi podstawę stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sytuacji, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (por. wyrok NSA z 20 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1056/10 - dostępne na stronie internetowej Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej CBOSA). O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. wyrok NSA z 7 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1521/10, CBOSA). Przez pojęcie decyzji wydanej bez podstawy prawnej rozumie się zaś decyzję, która została wydana w sytuacji, gdy brak było w przepisach prawa powszechnie obowiązującego właściwej materialnej lub formalnej podstawy do dokonania rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że nie zaistniała przesłanka nieważności postępowania, o której stanowi art.156 § 1 pkt. 2 k.p.a. Decyzją z dnia [...] 2013 r. Starosta orzekł o zatrzymaniu prawa jazdy skarżącemu w związku z nie przedłożeniem przez niego orzeczeń tj. lekarskiego i psychologicznego, na które był skierowany na podstawie decyzji z dnia [...] 2013 r. w związku z prowadzeniem pojazdu w stanie nietrzeźwości . W ww. decyzji skarżący został poinformowany, że na badania lekarskie i psychologiczne należy zgłosić się w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu. Pomimo wezwania z dnia 31 października 2013 r. o przedłożenie ww. orzeczeń – dokumentów takich skarżący w wymaganym terminie nie przedstawił. W związku z powyższym organ zgodnie z treścią art. 102 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami wydał decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, która jest zgodna z prawem. Ustawa o kierujących pojazdami , w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanej decyzji, przewiduje w art. 102 ust. 1 pkt 3, iż starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowaniem tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, którym mowa w art. 79 ust. 2; o istnieniu lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem o którym mowa w art. 84 ust. 1. W ocenie tut. Sądu organ prawidłowo wskazał, iż fakt, że w czasie wydawania decyzji wobec skarżącego obowiązywał orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych nie stanowił przeszkody do wydania decyzji o skierowaniu na przedmiotowe badania, a już na pewno skierowanie takie nie mogło być uznane za wydane z rażącym naruszeniem prawa, albowiem skierowanie na badania lekarskie nie jest uzależnione od okresu , na jaki został orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów. Istnienie lub nie statusu kierowcy o tyle nie ma znaczenia, że wskazane wyżej przepisy odnoszą się do osób kierujących pojazdami w stanie nietrzeźwości, a okoliczność ta w stosunku do skarżącego została bezspornie stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego. Podkreślić należy, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy nie mogła być uwzględniona argumentacja skargi odnosząca się do przyczyn skierowania na badanie lekarskie i psychologiczne – te okoliczności badane są w odrębnym postępowaniu. Podobnie zarzut dotyczący nieprawidłowego doręczenia decyzji o skierowaniu na badania nie mógł odnieść zamierzonego skutku, albowiem we wszystkich dokumentach znajdujących się w aktach sprawy, w tym doręczonych wraz z wnioskiem o stwierdzenie nieważności, występuje jeden i ten sam adres skarżącego. Gdyby nawet przyjąć , że doręczenie decyzji o skierowaniu na badania było wadliwe , to byłyby one ewentualnie podstawą do wznowienia postępowania, o skierowaniu na badania , a nie stwierdzenia nieważności decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Zauważyć należy , że z przepisów prawa nie wynika obowiązek doręczenia skarżącemu decyzji w sposób faktyczny – "bezpośrednio do rąk", ale jedynie zgodnie z obowiązującym prawem – na adres przez niego wskazany. Powyższa kwestia nie ma znaczenia w niniejszym postępowaniu , gdyż okolicznością bezsporną jest , że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy została odebrana przez skarżącego osobiście i nie została przez niego zaskarżona , mimo pouczenia o takiej możliwości. W przedmiotowej sprawie organy uznały, że nie zaszła również żadna z przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1 i pkt 3 – 7 k.p.a., co było prawidłowe i uzasadnione. Decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.), gdyż organem właściwym do przeprowadzenia postępowania i wydania decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy jest starosta. Ponadto brak jest podstaw do twierdzenia, iż rozstrzygnięcie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.). Kwestowane rozstrzygnięcie zostało również skierowane prawidłowo do podmiotu będącego stroną w sprawie, a zatem nie jest także dotknięte wadą o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. jak również nie zawiera wady powodującej jego nieważność z mocy samego prawa (art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.). Reasumując wskazać należy, że okolicznością bezsporną w sprawie jest, że do dnia 17 grudnia 2013 r. tj. do dnia wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy skarżący nie przedłożył wymaganych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, w związku z tym brak jest podstaw do stwierdzenia, że decyzja ta została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, a zatem nie zachodzą przesłanki przewidziane w art. 156 § 1 k.p.a. W tej sytuacji, uwzględniając obowiązujące przepisy oraz argumentację skargi Sąd nie znalazł podstaw do przyjęcia, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [....] 2013 r., wydało decyzję niezgodną z prawem. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a jej wydanie poprzedziło prawidłowo przeprowadzone postępowanie , w wyniku którego ustalono istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne i dokonano prawidłowe ich oceny . W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 151 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.