III SA/Kr 424/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga Sędziowie WSA Halina Jakubiec (spr.) WSA Barbara Pasternak Protokolant Małgorzata Krasowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2016 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w B na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 17 lutego 2016 r. nr [....] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry skargę oddala. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 17 lutego 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2015 r. nr [...] wymierzającą A Sp. z o.o. – dalej skarżącej – karę pieniężną w wysokości 12 000 zł za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry. Jako podstawa prawna decyzji wskazany został przepis art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) oraz art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2015 r., poz. 612 ze zm.). Z uzasadnienia powyższej decyzji wynika następujący stan faktyczny: Funkcjonariusze Urzędu Celnego przeprowadzili w dniu 18 marca 2013 r. kontrolę w byłym punkcie gier należącym do skarżącej w S przy ul. B w K. Wyniki kontroli zostały opisane w protokole nr [...] i wskazują na to, że w kontrolowanym lokalu znajdował się jeden włączony automat do gier hazardowych Hot Spot Plain o oznaczeniu fabrycznym [...], nr rejestracji [...] z nazwą właściciela "A sp. z o.o." a także numerem zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych [...]. Skarżąca na dzień kontroli nie legitymowała się ważnym zezwoleniem na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, bowiem Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...] cofnął skarżącej zezwolenie z dnia [...] 2009 r. nr [...] na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych w 70 punktach zlokalizowanych na terenie województwa [...]. Decyzja została w toku kontroli instancyjnej utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] 2013 r. o nr [...], doręczoną skarżącej w dniu 4 marca 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem z dnia [...] 2013 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wymierzenia skarżącej kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, które zakończyło się wydaniem w dniu [...] 2015 r. decyzji nr [...] wymierzającej skarżącej karę pieniężną w wysokości 12 000 zł za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry. W odwołaniu od powyższej decyzji A Sp. z o.o. podniosła zarzuty: - naruszenia przepisu art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że organizowanie gier na przedmiotowym urządzeniu może naruszać przepisy tej ustawy i zastosowanie ich w sprawie w sytuacji, gdy przepis art. 14 ust. 1, uznany wprost za techniczny w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielenia informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. L 363, s. 81) nie może być stosowany przez organy włazy publicznej w stosunku do osób prywatnych – zarówno fizycznych, jak i prawnych, a przepis ten normuje dopełniające podstawy wymierzenia sankcji przewidzianej w art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2; - naruszenia art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1201) w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych w zw. z art. 14 ust. 1 i 89 ust. 1 pkt 2 poprzez niewłaściwe ich zastosowanie z pominięciem jego treści art. 4 stanowiącego, że podmioty prowadzące działalność w zakresie, o którym mowa w art. 6 ust. 1 – 3 (...), w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy (3 września 2015 r.) mają obowiązek dostosowania się do wymogów określonych w ustawie zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, do dnia 1 lipca 2016 r., a tym samym wymaganie od podmiotu skarżącego posiadania koncesji jest obecnie przedwczesne, tym samym działalność spółki nie jest sprzeczna z przepisami prawa. W uzasadnieniu decyzji odwoławczej organ stwierdził, że skarżąca jest podmiotem urządzającym grę na automacie w lokalu S przy ul. B w K jako właściciel automatu. Z wniosku o rejestrację oraz opinii technicznej z badania poprzedzającego rejestrację automatu wynika, że przedmiotowe urządzenie zgodnie z ustawą o grach hazardowych stanowi automat do gier o niskich wygranych a lokal S przy ul. B w K nie posiada statusu kasyna. Powyższe zdaniem organu odwoławczego stanowi podstawę do wymierzenia skarżącej kary pieniężnej zgodnie z treścią przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych stanowiącego, że karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Skarżąca nie posiadała zezwolenia na prowadzenie w kontrolowanym punkcie gier na automatach o niskich wygranych, gdyż zezwolenie z dnia [...] 2009 r. zostało cofnięte na podstawie decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] 2012 r. nr [...], a decyzja ta utrzymana została w mocy (decyzją z dnia [...] 2013 r. w/w). Cofnięcie zezwolenia oznacza konieczność zaprzestania działalności objętej zezwoleniem, w przeciwnym wypadku zastosowanie znajdują przepisy dotyczące odpowiedzialności karnoskarbowej oraz administracyjnej. Organ odwoławczy nie zgodził się z argumentacją odwołania odnośnie technicznego charakteru przepisu art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych stanowiącego normę dopełniającą podstawy wymierzenia sankcji przewidzianej w art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ww. ustawy. Na uzasadnienie stanowiska odwołał się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 marca 2015 r. sygn. akt P 4/14, który orzekł, że art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych są zgodne z art. 2, 7, 20 i 31 ust. 3 Konstytucji. Trybunał stwierdził, że ustawa o grach hazardowych została uchwalona bez naruszenia konstytucyjnego trybu ustawodawczego a organizowanie gier na automatach wyłączenie w kasynach gry spełnia wymogi ważnego interesu publicznego, uzasadniającego ograniczenie wolności działalności gospodarczej. Notyfikacja, o której stanowi dyrektywa nr 98/34/WE nie stanowi elementu konstytucyjnego trybu ustawodawczego, przy czym Trybunał nie oceniał, czy kwestionowane przepisy ustawy o grach hazardowych mają charakter techniczny. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyrokiem z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C- 13/11, C-214/11 i C-217/11 stwierdził, że oceny tej winny dokonać sądy krajowe,. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego uchybienie ewentualnemu obowiązkowi notyfikowania Komisji Europejskiej potencjalnych przepisów technicznych nie może samo przez się oznaczać naruszenia konstytucyjnych zasad demokratycznego państwa prawnego a wykładnia przychylna prawu europejskiemu nie może prowadzić do rezultatów sprzecznych z brzmieniem Konstytucji RP. Zdaniem organu przepis art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych nie ma charakteru przepisu technicznego, a nawet przypadku przyjęcia odmiennego stanowiska, przepisy nie podlegałyby mimo wszystko obowiązkowi ich uprzedniej notyfikacji Komisji Europejskiej z uwagi na wyłączenie spod obowiązku notyfikacji w oparciu o klauzule derogacyjną przewidzianą w art. 10 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE. Zgodnie z treścią tego przepisu dyrektywy stanowiącej o obowiązku uprzedniej notyfikacji przepisów technicznych, oraz zawierających klauzulę standstill, nie stosuje się między innymi do takich przepisów krajowych, które stosują klauzule bezpieczeństwa, wprowadzone przez obowiązujące wspólnotowe akty prawne lub które ograniczają się do wykonania orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich. Przepis art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych jest przejawem zastosowania klauzul bezpieczeństwa wprowadzonych przez Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz przez dyrektywę 2006/123WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym (Dz.Urz. UE 2006, L 376/36).. Na poparcie swojego stanowiska organ przedstawił orzecznictwo (tytułem przykładu Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 28 listopada 2013 r. sygn. akt I KZP 15/13 oraz w wyroku z dnia 8 stycznia 2014 r. sygn. akt IV KK 183/13, a Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 czerwca 2012 r. sygn. akt I FPS 4/12), wskazujące na to, że zakwestionowane przepisy mogą być niestosowane dopiero wtedy, gdy Trybunał Konstytucyjny wyda wyrok usuwający przepisy z porządku prawnego, stwierdzając ich niekonstytucyjność. Tego rodzaju sytuacja nie zachodzi w przypadku przepisów ustawy o grach hazardowych. Na dzień orzekania ustawa o grach hazardowych, jako całość ma walor powszechnie obowiązującego prawa, skutkiem czego organ podatkowy, nakładając na skarżąca karę pieniężną za naruszenie przepisów tej ustawy, działał na podstawie i w granicach prawa. Odnosząc się do zarzutu związanego z treścią przepisu art. 4 ustawy nowelizującej z dnia 12 czerwca 2015 r., organ podniósł, że przepisy przejściowe tej ustawy dotyczą jedynie podmiotów, które w dniu wejścia w życie ww. ustawy, to jest w dniu 3 września 2015 r. prowadziły legalnie działalność w zakresie gier hazardowych na podstawie uzyskanej koncesji lub zezwolenia. Ponadto, zgodnie z zasadami techniki legislacyjnej, wprowadzony na podstawie tego przepisu okres przejściowy odnosi się do niektórych przepisów ustawy zmienianej lub wprowadzonych ustawą zmieniającą, a nie do wszystkich przepisów ustawy o grach hazardowych. Zmiany wprowadzone ww. nowelą miały również na celu umożliwienie prowadzenia legalnej działalności w zakresie gier hazardowych podmiotom mającym siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu. Zmieniane przepisy lub wprowadzone ustawą z dnia 12 czerwca 2015 r. znajdą zastosowanie do podmiotów krajowych rozpoczynających działalność po dniu 3 września 2015 r. Oznacza to, że podmioty krajowe i zagraniczne, które nie prowadziły działalności przed 3 września 2015 r. oraz nie doświadczyły zmiany zasad prowadzenia działalności w trakcie prowadzenia, nie będą objęte przepisami przejściowymi. Natomiast część przepisów zmienionych lub wprowadzonych ustawą z dnia 12 czerwca 2015 r., które zostały wprowadzone ww. ustawą odnosiła się do tych podmiotów polskich, które posiadały już w dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej koncesję lub zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier hazardowych. W związku z tym, że zasady prowadzenia działalności z wejściem w życie noweli z dnia 12 czerwca 2015 r. uległy zmianie (m.in. dotyczyły obowiązku przedstawiania zaświadczeń i oświadczeń o braku skazania za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe na terytorium państwa członkowskiego), ustawodawca wprowadził dla nich okres przejściowy. Przepisy art. 3 i 6 ustawy o grach hazardowych nie były objęte nowelizacją, co oznacza, że działalność osób i podmiotów nie posiadających koncesji lub zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier hazardowych, prowadzona przed dniem 3 września 2015 r. jest działalnością nielegalną w takim samym stopniu, w jakim jest działalnością po dniu 3 września 2015 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A Sp. z o.o. powtórzyła zarzuty odwołania dotyczące naruszenia art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych oraz art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych. Podniosła, że wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. przesądził, że kwestionowane w sprawie przepisy, w szczególności art. 14 ust. 1, nie mogą być stosowane, gdyż są niezgodne z prawem unijnym. Ustawa o grach hazardowych zawiera przepisy techniczne, zatem jej projekt winien być zgłoszony Komisji Europejskiej do notyfikacji. Przepis art. 14 ust. 1 wpływa na sytuację prawną skarżącej i stanowi podstawę ewentualnej odpowiedzialności z blankietowej normy przepisu art. 89 ww. ustawy. Ponadto wprowadza ograniczenia w sferze swobody prowadzenia działalności w zakresie prowadzenia gier na automatach. Nie ma wpływu na powyższe okoliczność, że przepis art. 14 ust. 1 w wersji znowelizowanej, który będzie obowiązywać od dnia 1 lipca 2016 r., został poddany notyfikacji. Obowiązek państwa członkowskiego notyfikacji przepisów o charakterze technicznym jest bezwarunkowy a brak notyfikacji stanowi istotne uchybienie proceduralne skutkujące brakiem możliwości stosowania tych przepisów przez organy władzy publicznej. Zdaniem skarżącej wymaganie na gruncie przepisu art. 4 ustawy nowelizującej posiadania koncesji jest przedwczesne. Spełnienie warunków, jakie ustawa przewiduje w zakresie prowadzenia gier na automatach zostało odroczone do dnia 1 lipca 2016 r. i przed upływem tego terminu brak koncesji nie może być skutecznie egzekwowany. Dopiero po dniu 1 lipca 2016 r. można dopuścić możliwość ewentualnego pociągnięcia podmiotów do odpowiedzialności za urządzanie gier hazardowych poza kasynem gry, bez koncesji czy bez rejestracji. Skarżąca wniosła ponadto o zawieszenie postępowania na podstawie przepisu art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C- 03/15 pytania prejudycjalnego Sądu Okręgowego w Łodzi odnośnie skutków braku notyfikacji przepisów technicznych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2014 r., poz. 1647.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. 2016 r., poz. 718 dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Kierując się powyższymi zasadami kontroli sądowoadministracyjnej należy stwierdzić, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do rozstrzygnięcia kwestii skutków braku notyfikacji przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 612, zwanej dalej ustawą o grach hazardowych), możliwości nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry wobec treści art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1201). Rozstrzygnięcie pierwszej z wymienionych kwestii wymaga udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy w realiach niniejszej sprawy istniała podstawa do uchylenia przez sąd zaskarżonych decyzji jako wydanych na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych ze względu na to, że przepis ten nie był notyfikowany Komisji Europejskiej jako podlegający tej notyfikacji w związku z jego charakterem "regulacji technicznej" w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE z 1998 r. (Dz.U.UE.L98.204.37). Powyższe zagadnienie prawne budziło istotne wątpliwości w orzecznictwie. Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego wnioskiem z dnia 8 marca 2016 r. wystąpił o podjęcie przez skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 15 § 1 pkt 2 w związku z art. 264 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) uchwały mającej na celu wyjaśnienie przepisów prawnych: "1. Czy art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i czy wobec braku notyfikacji tego przepisu w Komisji Europejskiej, mógł on być podstawą do wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie niektórych przepisów ustawy o grach hazardowych? 2. Czy dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego opisanego w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) oraz stosowalności tego przepisu w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, ma znaczenie brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.) - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy? 3. Czy urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez koncesji i wymaganej rejestracji automatu, podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.), czy też karze pieniężnej przewidzianej w art. 89 ust. 1 pkt 2 tej ustawy?". Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 16 maja 2016 r. podjął uchwałę, sygn. akt II GPS 1/16, zgodnie z którą: "1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. 2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.)". Przepis artykułu 269 § 1 P.p.s.a. nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2014 r., II GSK 1518/14; wyrok NSA z dnia 26 listopada 2014 r., II FSK 1474/14). Jeżeli skład sądzący w sprawie nie stwierdzi zasadności uruchomienia trybu przewidzianego w art. 269 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – a taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie - to obowiązany jest respektować stanowisko wyrażone w uchwale składu poszerzonego Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2015 r., II OSK 1632/13). W związku z powyższym należy stwierdzić, że nie mogły w niniejszej sprawie osiągnąć zamierzonego skutku podniesione przez stronę skarżącą w tej kwestii zarzuty naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 6 ust. 1 i 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. Za bezzasadny uznał Sąd postawiony organom celnym zarzut naruszenia art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. (Dz.U. z 2015 r., poz. 1201) o zmianie ustawy o grach hazardowych w zw. z art. 14 ust. 1 i 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, tj. nieuwzględnienie treści wskazanego art. 4 ustawy nowelizującej ustawę o grach hazardowych, z którego wynika, że ustawodawca przewidział dla podmiotów urządzających gry na automatach poza kasynem gry obowiązek dostosowania swojej działalności do dnia 1 lipca 2016 r. do wymogów określonych w ustawie zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym tą ustawą. Nie sposób bowiem nie dostrzec, że wskazany przepis art. 4 ustawy nowelizującej ustawę o grach hazardowych dotyczy legalnej, koncesjonowanej działalności w zakresie gier na automatach, a nie działalności nielegalnej, prowadzonej poza kasynem gry. Z tego względu argument, że skoro obowiązek dostosowania prowadzonej działalności do wymogów ustawy jeszcze się nie zaktualizował, to wykluczona jest możliwość nałożenia na skarżącą spółkę, jako urządzającego gry na automatach poza kasynem gry, kary pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, jest całkowicie bezzasadny. Istotnie, wskazany przepis art. 4 ustawy nowelizującej wprowadza jedynie termin na dostosowanie, ale co podkreślić należy ponownie - legalnej działalności - do wymogów wynikających ze znowelizowanych unormowań ustawy o grach hazardowych. Nie stanowi więc możliwości "zalegalizowania" dotychczas prowadzonej w sposób nielegalny działalności w tym zakresie. Po drugie, powyższy przepis nie miał, i nie mógł mieć zatem zastosowania w realiach niniejszej sprawy, której przedmiotem było wymierzenie sankcji administracyjnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W odniesieniu do tej kwestii podnieść należy, że we wskazanej już uchwale siedmiu sędziów Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych penalizowane jest zachowanie naruszające zasady dotyczące miejsca urządzania gier hazardowych. Za popełnienie tego deliktu, polegającego na urządzaniu gier poza kasynem gry ponosi odpowiedzialność każdy (osoba fizyczna, prawna, jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej), kto urządza grę na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, a więc poza kasynem gry i to bez względu na to czy posiada, czy też nie posiada koncesji, której przecież, zgodnie z art. 6 ust. 4 ustawy nie może uzyskać ani osoba fizyczna, ani jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej, ani osoba prawna nie mająca formy spółki akcyjnej, czy też z ograniczoną odpowiedzialnością, które to spółki prawa handlowego, jako jedyne o koncesję taką mogą się ubiegać. Przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych adresowany jest więc do każdego, który w sposób w nim opisany – a więc sprzeczny z ustawą o grach hazardowych urządza gry na automatach. Wobec powyższego podniesione zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a w kontrolowanych decyzjach nie tkwią ani wady skutkujące stwierdzeniem ich nieważności, czy wznowieniem postępowania, ani organy celne przy ich wydawaniu nie naruszyły prawa procesowego i materialnego w stopniu powodującym konieczność ich uchylenia. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. 2016 r., poz. 718 ), orzekł jak w sentencji wyroku.