III SA/Kr 429/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek Sędziowie NSA Krystyna Kutzner (spr.) WSA Dorota Dąbek Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2012 r. sprawy ze skargi B. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego skargę oddala Wójt Gminy, działając na podstawie : - art. 104,108 § l, art. 130 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. 2000 .1071 ) - art. 17, art. 20 ust. 3, art. 24 ust. 4, art. 26 ust. l i ust. 2, art.44 ust.2b, art.46 ust.4a, ust.8 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U.2006.992 ); - rozporządzenia Ministra Gopspodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz.U2005.881) ; - rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 22 czerwca 2007 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz.U.2007.783) ; - rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2009r. w sprawie wysokości dochodu rodziny albo dochodu osoby uczącej się stanowiących podstawę ubiegania się o zasiłek rodzinny oraz wysokości świadczeń rodzinnych. (Dz.U.2009.1058) - decyzją z dnia [...] 2011r. nr [...] odmówił skarżącej B. D. przyznania świadczenia z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad A. M. legitymująca się orzeczeniem o niepełnosprawności, a to: świadczenia pielęgnacyjnego, składki na ubezpieczenie społeczne oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne . Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, decyzją z dnia 6 lutego 2012r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji . Powyższe decyzje zostały wydane w oparciu o następujący stan sprawy ustalony przez organy : Skarżąca w dniu 24 listopada 20011r. złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego nad A. M. – siostrą jej matki. Organ pierwszej instancji stwierdził , że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje m.in. osobie innej niż spokrewniona w pierwszym stopniu, na której ciąży obowiązek alimentacyjny, pod warunkiem, że nie ma osoby spokrewnionej w pierwszym stopniu albo gdy osoba ta nie jest w stanie sprawować opieki. Na skarżącej nie ciąży obowiązek alimentacyjny wobec A. M., mimo , iż pomiędzy nimi istnieje pokrewieństwo w linii bocznej. W związku z powyższym , w ocenie organu , nie ma podstaw prawnych do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Ponadto organ wyjaśnił , że w ww. ustawie o świadczeniach rodzinnych nie ma możliwości przyznania prawa do świadczenia dla opiekuna prawnego nawet wówczas, gdy faktycznie zajmuje się on podopiecznym, jeżeli nie mieści się w którejś z kategorii osób uprawnionych (np. nie ciąży na nim obowiązek alimentacyjny wobec podopiecznego). Z akta sprawy wynika, że A. M. posiada orzeczenie o trwałym, znacznym stopniu niepełnosprawności wydane przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 09.12.2004r. ; ww. mieszka ze skarżącą oraz z jej mężem i synem w budynku przy ul. D w P. Bezsporne jest także , że skarżąca nie pracuje zarobkowo i nie jest nigdzie zatrudniona . Wskazując na powyższe okoliczności organ odwoławczy stwierdził , że wnioskowane świadczenie nie może być przyznane , gdyż pokrewieństwo w linii bocznej pomiędzy skarżącą i jej ciotką wyklucza taką możliwość w świetle ww. ustawy o świadczeniach rodzinnych . Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie , w której skarżąca zarzuciła : 1. naruszenie prawa materialnego , a to art. 17 ust. 1 i 1a ww. ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że jako osobie na której nie ciąży ustawowy obowiązek alimentacyjny wobec osoby wymagającej opieki, nie może być przyznane świadczenie pielęgnacyjne z tytułu niepodejmowania pracy zarobkowej bądź rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad A. M.; 2. naruszenie przepisów prawa procesowego: - art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie rozpatrzenie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego i nie ustalenie, iż skarżąca jest jedyną najbliższą osobą, która jest w stanie i faktycznie sprawuje opiekę nad A. M. ; 3. naruszenie przepisów Konstytucji RP : - art. 32 poprzez naruszanie zasady równości wobec prawa, ograniczając zakres podmiotów uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego; - art. 18 i art. 71 poprzez naruszanie konstytucyjnej zasady ochrony rodziny. Wskazując na powyższe , skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji . W ocenie skarżącej , organy rozpatrujące przedmiotową sprawę oparły się wyłącznie na wykładni językowej art.17 ust.1 i 1a ww. ustawy o świadczeniach rodzinnych , a powinny zastosować wykładnię celowościową, systemową, a przede wszystkim prokonstytucyjną. Celem ustawy o świadczeniach rodzinnych , zdaniem skarżącej , jest m.in. rekompensata dla osób, które rezygnują z zatrudnienia celem sprawowania opieki nad członkiem rodziny niezdolnym do samodzielnej egzystencji z uwagi na niepełnosprawność. Tą rekompensatą jest świadczenie pielęgnacyjne , uregulowane w art.17 ww. ustawy. Organy błędnie przyjęły, że jednoznaczne sformułowanie przepisu art. 17 ust. 1 i 1a tej ustawy wyłącza możliwość rozszerzenia przez organ orzekający kręgu osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego na osoby nie obciążone obowiązkiem alimentacyjnym względem osoby, którą się opiekują. Stanowisko to skutkuje tym, że tracą gwarancję równego traktowania wobec prawa osoby, które poświęcają się opiece nad krewnymi lub powinowatymi, wobec których nie ciąży na nich obowiązek alimentacyjny, ale dla których rezygnują ze swej aktywności zawodowej i zarobkowej i są jedynymi członkami rodziny, którzy mogą tą opiekę sprawować. W ocenie skarżącej, przyjęta przez organy wykładnia wskazanego przepisu nie jest prawidłowa i narusza konstytucyjną zasadę równości (art. 32), na co wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 18 lipca 2008 r. , sygn. akt P27/07 oraz w wyroku z dnia 22 lipca 2008r. , sygn. akt P 41/07 . Odmienna wykładnia art. 17 ust. 1 i 1a ustawy byłaby niezgodna z konstytucyjnymi standardami ochrony rodziny określonymi w art. 18 i art. 71 ust. 1 Konstytucji RP. Skarżąca przyznała , że nie jest członkiem rodziny A. M. w rozumieniu art. 3 pkt. 16 ustawy i nie ciąży na niej obowiązek alimentacyjny, bowiem nie należy do kręgu osób wskazanych w art. 128 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, to jednak w rozumieniu tradycyjnym stanowi dla A. M. rodzinę. Skarżąca na podstawie Kodeksu cywilnego powołana jest również z ustawy do dziedziczenia po A. M. Od śmierci jej matki, ze względu na fakt, że jest osobą niezamężną i bezdzietną opiekę nad nią przejęła skarżąca (siostrzenica). Okolicznością nie kwestionowaną przez organy jest , że A. M. wymaga stałej pomocy osób trzecich w codziennych czynnościach. Skarżąca od prawie 10 lat faktycznie sprawuje stałą opiekę nad ciotką . W ocenie skarżącej , przy zastosowaniu wykładni celowościowej , systemowej , jak i prokonstytucyjnej przepisu art. 1 7 ust.1 i 1a ww. ustawy, spełnia ona wszystkie pozytywne przesłanki do uzyskania prawa do przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu niepodejmowania pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad A. M. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył , co następuje : Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.153.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem . Oznacza to , że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji ( innego aktu lub czynności ) z przepisami prawa materialnego , które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia . Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy , gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania , że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U.2012.270) tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności , Wojewódzki Sąd Administracyjny, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych , nie znalazł podstaw dla stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa, procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonanych czynności przepisu art. 134 § 1 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , z którego wynika , że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem rozpatrywanej sprawy był zasiłek pielęgnacyjny . Zgodnie z art.16 ust.1 ww. ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Z kolei art. 17 ust. 1 ww. ustawy stanowi , że świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: matce albo ojcu (pkt 1), innym osobom, na których, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy, ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności (pkt 2), opiekunowi faktycznemu dziecka (pkt 3) - jeśli wskazane powyżej osoby nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, albo osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji stanowił art.17 ust.1a ww. ustawy , zgodnie z którym osobie innej niż spokrewniona w pierwszym stopniu , na której ciąży obowiązek alimentacyjny , przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy nie ma osoby spokrewnionej w pierwszym stopniu albo gdy osoba ta nie jest w stanie sprawować opieki , o której mowa w ust.1. Analiza przytoczonych przepisów prowadzi do wniosku , że ustawodawca w przepisach tych określił przesłanki , od spełnienia których uzależnione jest prawo do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, przy czym przesłanki te musza być spełnione kumulatywnie. Przyznawanie zasiłków rodzinnych nie należy do uznania organów administracyjnych , a uzależnione jest od spełnienia warunków określonych w ustawie o świadczeniach rodzinnych. Oznacza to z jednej strony , że spełnienie wszystkich przesłanek obliguje organ do przyznania świadczenia i organ nie może odmówić jego przyznania , a z drugiej strony – nie spełnienie choćby jednej przesłanki wyklucza taką możliwość . Zgodnie z przytoczonymi przepisami, przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje tylko w przypadku łącznego spełnienia następujących przesłanek ustawowych: 1/ istnieje konieczność sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną; 2/ osoba wymagająca opieki legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami : konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia , rehabilitacji i edukacji , albo osoba legitymująca się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 3/ sprawowanie opieki nad osobą niepełnosprawną uniemożliwia podjęcie pracy zarobkowej; 4/ opieka nad osobą niepełnosprawną jest sprawowana przez osobę, na której ciąży obowiązek alimentacyjny wobec osoby wymagającej opieki. W rozpatrywanej sprawie okolicznością bezsporną jest , że A. M. jest osobą niepełnosprawną z orzeczonym na stałe znacznym stopniem niepełnosprawności o charakterze trwałym , a sprawowanie nad nią opieki uniemożliwia podjęcie pracy przez jej opiekuna . Powyższe okoliczności potwierdza Orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydane przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w dniu 10 listopada 2004r. , nr [...]. W związku z powyższym należy stwierdzić , że trzy pierwsze przesłanki , o których wyżej mowa , zostały spełnione. Odnośnie czwartej i ostatniej przesłanki , od której uzależnione jest przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego , również należy stwierdzić , że jest ona niesporna , gdyż skarżąca nie kwestionuje , iż nie ciąży na niej obowiązek alimentacyjny wobec ciotki A. M. w rozumieniu art. 129 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. A zatem niesporne w sprawie jest , że skarżąca nie spełnia jednej przesłanki określonej przez ustawodawcę – skarżąca nie jest obciążona obowiązkiem alimentacyjnym wobec swojej ciotki. Spór dotyczy tego , czy w tych niespornych okolicznościach sprawy organy mogły przyznać skarżącej wnioskowane świadczenie , mimo iż nie ciąży na niej obowiązek alimentacyjny wobec A. M. Sąd podzielił stanowisko organów , że nie były one uprawnione do pozytywnego załatwienia wniosku skarżącej , co więcej przyznanie tego świadczenia , jak domaga się tego skarżąca , stanowiłoby naruszenie obowiązujących w tym zakresie przepisów. Podkreślić należy , że ustawodawca w sposób jednoznaczny przesądził , że prawo do świadczenia pielęgnacyjnego wywodzi się z istnienia obowiązku alimentacyjnego. Art.17 ust.1a ww. ustawy stanowi : osobie innej niż spokrewniona w pierwszym stopniu , na której ciąży obowiązek alimentacyjny..." Jeżeli obowiązek alimentacyjny nie ciąży , to brak jest podstaw prawnych do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, co oznacza, że organy rozstrzygające w niniejszej sprawie nie były uprawnione do pominięcia tej przesłanki przy rozpatrywaniu wniosku skarżącej. Ani organy , ani sądy nie są uprawnione do zastępowania ustawodawcy i poprzez wydawane orzeczenia nie mogą zmieniać przepisy prawa w sposób sprzeczny z wolą ustawodawcy. Takie działania naruszałyby zasadę państwa prawa nakazującą organom administracji publicznej działania na podstawie i w granicach prawa (art.6 Kodeksu postępowania administracyjnego ) . Wbrew zarzutom skargi , organy dokonały prawidłowej wykładni art. 17 ust.1 i 1a ww. ustawy . Argumentacja skargi , podważająca stanowisko organów , odnosi się do kryteriów pozaustawowych , dlatego nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Ponadto należy zauważyć, że wskazane przez skarżącą wyroki Trybunału Konstytucyjnego wskazują na odmienną od skarżącej interpretację przepisów dotyczących świadczenia pielęgnacyjnego. I tak w wyroku z dnia 18 lipca 2008r. , sygn.akt P 27/07 Trybunał Konstytucyjny stwierdził , m.in. , że art.17 ust.1 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2006r. Nr 139, poz.992 ....) w zakresie , w jakim uniemożliwia nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego obciążonej obowiązkiem alimentacyjnym osobie zdolnej do pracy , niezatrudnionej ze względu na konieczność sprawowania opieki nad innym niż jej dziecko niepełnosprawnym członkiem rodziny , jest niezgodny z art.32 ust.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej"". Trybunał Konstytucyjny w tym wyroku jednoznacznie wskazuje na powiązanie świadczenia pielęgnacyjnego z obowiązkiem alimentacyjnym. Z kolei w wyroku z dnia 22 lipca 2008r, sygn. akt P 41/07 Trybunał Konstytucyjny odniósł się do prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osoby ustanowionej rodziną zastępczą spokrewnioną , obciążoną obowiązkiem alimentacyjnym wobec członka rodziny niepełnoletniego , niepełnosprawnego , innego niż jej dziecko . Tak więc i w tym wyroku Trybunał Konstytucyjny potwierdził , że prawo do świadczenia pielęgnacyjnego wywodzi się z istnienia obowiązku alimentacyjnego. Wnioski wynikające z treści wskazanych wyroków potwierdzają słuszność stanowiska organów , a nie skarżącej . Inne wskazane w skardze wyroki sądów , potwierdzające stanowisko skarżącej , nie są wiążące w niniejszej sprawie . Sąd w składzie rozpatrującym sprawę skarżącej nie podziela stanowiska , które pozwala na przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osobie nie obciążonej obowiązkiem alimentacyjnym wobec osoby , nad którą sprawuje opiekę. Należy podnieść , że obowiązek alimentacyjny obciąża krewnych w linii prostej , rodzeństwo oraz małżonka ( art.128 i 130 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego ).. Rodzina jest pojęciem prawnym , a nie faktycznym. O przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego decyduje status prawny osoby ubiegającej się o to świadczenie , a nie status faktyczny. Orzecznictwo sądów oparte na ujęciu rodziny w sensie tradycyjnym , faktycznym , wykracza poza definicje rodziny określone w przepisach prawa, w tym w art.3 pkt.16 ww. ustawy o świadczeniach rodzinnych . W związku z powyższym , w ocenie tut. Sądu , zarzuty skargi , że skarżąca jest rodziną dla A. M. w sensie tradycyjnym należy uznać za niezgodne z prawem , bowiem stanowisko to pomija ustawowe kryteria rodziny określone w ww. art.3 pkt.16 ustawy. W rozpatrywanej sprawie zgromadzony przez organy materiał dowodowy potwierdził ustalenia stanu faktycznego dokonane przez te organy , które zresztą nie kwestionowały , że skarżąca faktycznie opiekuje się swoją ciotką A. M. W tych okolicznościach zarzuty skargi naruszenia przepisów art.7 i art.77 Kodeksu postępowania administracyjnego należy także uznać za nieuzasadnione. Odnosząc się z kolei do zarzutu skargi naruszenia przepisów Konstytucji RP należy stwierdzić , że zasada równości polega na tym , iż wszystkie podmioty prawa , którzy są adresatami norm prawnych , charakteryzujące się daną cechą istotną (relatywną ) w równym stopniu , mają być traktowani równo tzn. mają być traktowani według jednakowej miary . Orzekając o zasadzie równości należy porównać sytuacje i ustalić , czy istnieje między nimi wspólność cechy relatywnej , a więc czy zachodzi podobieństwo tych sytuacji. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, cechą relatywną osób ubiegających się o świadczenie pielęgnacyjne - jest obciążenie obowiązkiem alimentacyjnym wobec osoby wymagającej opieki . Osoby obciążone obowiązkiem alimentacyjnym znajdują się w innej sytuacji prawnej wobec osoby , nad którą sprawują opiekę , niż osoby nie obciążone tym obowiązkiem . Z punktu widzenia prawa , to zróżnicowanie w zakresie ciążących obowiązków powoduje , że nie zachodzi "podobieństwo sytuacji" , dlatego zróżnicowanie uprawnień do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie narusza konstytucyjnej zasady równości . Jak wynika z akt sprawy , A. M. posiada rodzeństwo – dwie siostry , które są obciążone wobec niej obowiązkiem alimentacyjnym (art.128 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego). Konieczność zapewnienia opieki nad siostrą nie musi wiązać się z obowiązkiem osobistej opieki , może polegać również na dostarczeniu środków ( w tym również finansowych ) dla zapewnienia takiej opieki przez osobę trzecią , nie obciążoną obowiązkiem alimentacyjnym , bez przerzucania tego ciężaru na Państwo. Zauważyć należy, że są różne formy sprawowania opieki . Posiadanie krewnych obciążonych obowiązkiem alimentacyjnym rodzi określone obowiązki wobec członka rodziny ( w sensie prawnym ) wymagającego opieki np. poprzez dostarczanie środków (rzeczowych lub finansowych ) potrzebnych dla zaspokojenia usprawiedliwionych jego potrzeb lub poprzez osobiste świadczenie usług pielęgnacyjnych. Dobra wola osób nie obciążonych obowiązkiem alimentacyjnym, np. siostrzenicy, nie zwalnia osób zobowiązanych do alimentacji z obowiązku dostarczania środków dla sprawowania opieki . Niemożność sprawowania osobistej opieki nie zwalnia osób zobowiązanych do ponoszenia kosztów świadczenia usług opiekuńczych przez osoby trzecie. W rozpatrywanej sprawie , w ocenie Sądu , brak jest wystarczających podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji . W tym stanie rzeczy , Sąd działając na podstawie art. 151 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , orzekł jak w sentencji.