III SA/Kr 485/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Kisiel Sędziowie NSA Grażyna Danielec AWSA Kazimierz Bandarzewski spr. Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2006 r. sprawy ze skargi D. G. - Zakład Handlowo-Usługowy na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia 8 marca 2005 r. nr : [...] w przedmiocie kary pieniężnej l uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji , II orzeka , że zaskarżona decyzja nie może być wykonana , III zasądza od Dyrektora Izby Celnej w [...] na rzecz skarżącego kwotę [...] zł ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] 2004 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości [...] przeprowadzono kontrolę pojazdu marki A nr rej. [...] o masie całkowitej [...] tony. W trakcie kontroli ustalono, że samochód ten należy do przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Zakład Handlowo-Usługowy D. G. Pojazdem tym przewożono rzeczy przedsiębiorcy ([...]) do odbiorcy w [...] Spółki 2 Spółka z o.o. Kierowca ww. pojazdu oświadczył, że został zatrudniony do przewiezienia [...] i nie okazał zaświadczenia na wykonywanie przewozów na potrzeby własne. Z treści protokołu kontroli wynika, że jedynym naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym było nie okazanie ww. zaświadczenia. Pismem z dnia [...] 2004 r. organ I-instancji wszczął postępowanie z urzędu w sprawie naruszenia przez Zakład Handlowo-Usługowy D. G. przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w zakresie obowiązku posiadania zaświadczenia na wykonywanie przewozów na potrzeby własne. W trakcie postępowania administracyjnego D. G. okazał wypis z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne, ważny od dnia [...] 2004 r. Strona wyjaśniła, że przewożony w dniu kontroli towar został wyprodukowany w jego zakładzie zaś brak posiadania zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne uzasadniono nie przerejestrowaniem ww. samochodu po jego zakupie od byłego właściciela. Strona podniosła również, że kierujący w tym dniu K. P. nie jest jego pracownikiem, pomaga mu jedynie w rozwożeniu towaru "na zasadach grzecznościowych". Strona dołączyła kopię umowy o dzieło, z której wynika, że od dnia [...].2004 r. do dnia [...].2004 r. K. P. jako wykonawca zobowiązuje się do "przewiezienia [...] w ilości [...] kursów". Dnia [...] 2005 r. Naczelnik Urzędu Celnego w [...], działając na podstawie art. 5 ust. 1, art. 92 i art. 93 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w łącznej wysokości 8.000 zł za brak posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego. W uzasadnieniu tak podjętej decyzji wskazano, że kierujący w dniu [...] 2004 r. samochodem marki A K. P. nie okazał zaświadczenia na wykonywanie przewozów na potrzeby własne. W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że kierowca ten nie jest pracownikiem zatrudnionym u przedsiębiorcy, ponieważ wykonywał pracę na podstawie umowy o dzieło, a nie stosunku pracy. W związku z tym skontrolowanego przewozu nie można potraktować jako przewozu na potrzeby własne, ponieważ przedmiotowym samochodem nie kierował ani sam przedsiębiorca, ani osoba będącego jego pracownikiem. Zgodnie z art. 87 ust. 1a ustawy o transporcie drogowym kierujący pojazdem ma obowiązek okazać organom kontroli wypis z licencji, a wypisu tego nie okazano. Decyzję tą doręczono przedsiębiorcy w dniu [...].2005 r., który dnia [...].2005 r. wniósł od niej odwołanie do Dyrektora Izby Celnej, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i wstrzymania jej wykonania do czasu rozstrzygnięcia odwołania. W uzasadnieniu podniesiono, że odwołujący prowadzi główną działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług tartacznych, w tym dokonuje "przetarcia" tarcicy z materiałów własnych i powierzonych przez klientów. Uzupełniającą działalnością jest zaś transport [...] do klientów. W dacie przeprowadzenia kontroli pracownik strony dowoził samochodem odwołującego tarcicę do Spółki 2 w [...]. W ocenie odwołującego, fakt przewożenia przez pracownika wyprodukowanej przez niego tarcicy i dodatkowo jego samochodem winien świadczyć o tym, że nie realizowano usług transportowych objętych obowiązkiem uzyskania licencji, ale jedynie wykonywano przewóz na potrzeby własne. Kierowca K. P. wykonywał pracę nie na podstawie umowy o pracę, ale na podstawie umowy cywilnoprawnej. Obowiązujące przepisy pozwalają na zatrudnianie pracowników na podstawie umów prawa cywilnego, a ponadto taka forma zatrudniania jest korzystniejsza ekonomicznie dla odwołującego. Dyrektor Izby Celnej w [...] decyzją z dnia 8 marca 2005 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ I-instancji. Wyjaśnił, że niezarobkowy przewóz drogowy to przewóz na potrzeby własne, o którym można mówić tylko wtedy, gdy spełnione są łącznie cztery warunki, w tym pojazd samochodowy używany do przewozu musi być prowadzony przez przedsiębiorcę lub jego pracownika. Na wykonywanie przewozów na potrzeby własne wymagane jest zaświadczenie, podczas gdy na wykonywanie transportu drogowego niezbędnym jest uzyskanie licencji. Organ odwoławczy wskazał, iż w trakcie kontroli kierujący pojazdem nie okazał zaświadczenia na przewozy własne. Jednakże po przeprowadzeniu tej kontroli organ I-instancji prawidłowo uznał, iż przedsiębiorca nie posiadał licencji, a nie zaświadczenia. Okazane w trakcie postępowania I-instancyjnego zaświadczenie na transport drogowy na przewozy własne nie ma w tej sprawie żadnego znaczenia, ponieważ obejmuje ono okres przypadający po dacie przeprowadzenia kontroli. W ocenie organu odwoławczego przedstawione przez stronę dokumenty, a to kopia umowy o dzieło oraz potwierdzenie wpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych potwierdzają, że w dniu kontroli K. P. nie był pracownikiem Zakładu Handlowo-Usługowego D. G. Przyznano, że w tej sprawie transport [...] mógłby być uznany jako przewóz na potrzeby własne, jednak z powodu nie wykonywania go przez samego przedsiębiorcę lub jego pracownika, nie może go tak zakwalifikować. Wyjaśniono, że osoba wykonująca czynności na podstawie umowy o dzieło nie jest pracownikiem w rozumieniu Kodeksu pracy. Pracownik świadczy usługi osobiście, a wykonawca na podstawie umowy o dzieło może powierzyć daną pracę innej osobie. Wykonawca wykonuje czynności w imieniu własnym, podczas gdy pracownik w imieniu i na rachunek pracodawcy. W związku z tym w tej sprawie nie miało miejsca wykonywanie przewozu na potrzeby własne, co w konsekwencji prowadzi do obowiązku posiadania przez samego przedsiębiorcę licencji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Decyzję tą doręczono D. G. w dniu [...].2005 r. i dnia [...] 2005 r. została na nią wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z żądaniem jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przypisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w tej sprawie miało miejsce wykonywanie przewozu na potrzeby własne przedsiębiorcy. Dokonywano bowiem przewozu materiałów samochodem będącym własnością skarżącego, a samochód był prowadzony przez pracownika zatrudnionego na podstawie umowy o dzieło. Przewóz ten ma charakter działalności pomocniczej w stosunku do podstawowej, jaką jest przerób i handel [...]. Skarżący podniósł, że forma zatrudnienia na podstawie umowy o dzieło pozwala na zaoszczędzenie wydatków. Kodeks pracy definiuje pojęcie pracownika, ale w tej sprawie organy administracji dokonały jego wykładni w sposób zbyt rygorystyczny. Zdaniem skarżącego przyjęta przez organ odwoławczy interpretacja jest absurdalna, ponieważ pozwala ona na uznanie za świadczenie przewozu na potrzeby własne wówczas, gdy kierowca jest pracownikiem przedsiębiorcy, a zarazem odmawia takiej kwalifikacji w przypadku wykonywania przewozu przez osobę zatrudnioną na podstawie umowy o dzieło. Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego podtrzymał w całości skargę dodając, że zastosowano w tej sprawie maksymalne wysokości stawek za naruszenie przepisów ustawy, zamiast zastosowania ich w mniejszej wysokości. Pełnomocnik organu administracyjnego wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarżący przedsiębiorca w dniu [...] 2005 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia 8 marca 2005 r., doręczoną mu [...] 2005 r. Skargę wniesiono z zachowaniem ustawowego 30-dniowego terminu. Właściwym do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie organy administracji naruszyły przepisy prawa materialnego i przepisy postępowania w stopniu istotnym, uzasadniającym uchylenie obu decyzji. Przede wszystkim ustalenia wynikające z protokołu kontroli z dnia [...] 2004 r. są sprzeczne z ustaleniem stanu faktycznego, zawartym w zaskarżonej decyzji. Zgodnie z protokołem kontroli (akta administracyjne sprawy, karta nr [...]) skontrolowano następujące dokumenty okazane przez kierowcę: licencję (wypis z licencji), zaświadczenie na przewozy własne (wypis z zaświadczenia), kartę opłaty drogowej oraz zapis urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju. W protokole tym zapisano, że kierujący nie okazał jedynie zaświadczenia na przewozy własne. W załączniku do protokołu skreślono adnotację o braku posiadania licencji, zastępując je stwierdzeniem o wykonywaniu transportu drogowego "bez wymaganego zaświadczenia". W związku z tym należałoby uznać, że w czasie kontroli jedynym uchybieniem było nie okazanie zaświadczenia na wykonywanie transportu na przewozy własne, a nie brak licencji na wykonywanie tego transportu. Licencję bowiem, jak wynika z protokołu, okazano. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 maja 2002 r. w sprawie warunków i sposobu wykonywania kontroli dokumentów związanych z wykonywaniem transportu drogowego i przewozu na potrzeby własne oraz dokumentów stosowanych przez uprawnionych do kontroli, a także wzorów tych dokumentów (Dz. U. Nr 120, poz. 1025 ze zm.) kontrolujący dokonuje ustaleń stanu faktycznego na podstawie zebranych w toku kontroli dowodów. Z przeprowadzonych czynności kontrolnych kontrolujący funkcjonariusz celny sporządza protokół tylko w przypadku ujawnienia nieprawidłowości uzasadniających nałożenie kary pieniężnej (§ 5 ust. 1 i 1a ww. rozporządzenia). Tym samym organy administracji miały obowiązek wyjaśnienia, czy w dacie kontroli kierowca nie okazał zaświadczenia na przewozy własne, czy też nie okazał licencji na wykonywanie transportu drogowego. Nie jest dopuszczalnym przyjmowanie, iż wprawdzie w dacie kontroli kierowca nie okazał zaświadczenia, ale w późniejszym etapie postępowania organy uznały, że nie okazano licencji. W zakresie ustalania przez organy stanu faktycznego organom administracji nie wolno pomijać w tych sprawach treści protokołu kontroli, ponieważ w tym dokumencie (protokole kontroli) wskazuje się na naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez posiadanej licencji może nastąpić tylko wówczas, gdy ponad wszelką wątpliwość zostanie ustalone, że osoba będąca przedsiębiorcą wykonuje ten rodzaj działalności gospodarczej, jaką są usługi transportu drogowego o charakterze zarobkowym. W tej sprawie organy administracji nie ustaliły statusu osoby kierującej w dniu [...].2004 r. pojazdem samochodowym marki A w miejscowości [...]. Ma to podstawowe znaczenie w tej sprawie. Jeżeli bowiem uznać za organami administracji, że kierowca pojazdu marki A w dniu [...].2004 r. nie był pracownikiem Zakładu Handlowo-Usługowego D. G., to konsekwentnie należałoby przyjąć, iż był on osobą znajdującą się poza strukturą tego przedsiębiorstwa, a więc podmiotem odrębnym od Zakładu Handlowo-Usługowego D. G. Jeżeli tak, to wadliwym było nakładanie kary pieniężnej na rzecz skarżącego przedsiębiorcy za brak posiadania licencji, skoro to nie on wykonywał transport drogowy. Z treści zaskarżonej decyzji wprost wynika, że obowiązek uzyskania licencji na wykonywanie transportu drogowego obciąża właśnie Zakład Handlowo-Usługowy D. G., a taki wniosek tylko wówczas byłby zasadny, gdyby kierowca samochodu marki A w dniu [...].2004 r. wykonywał te czynności w imieniu i na rachunek ww. przedsiębiorcy, czyli był jego pracownikiem. Nie znajduje żadnej podstawy prawnej jednoczesne przyjęcie, że osoba kierująca pojazdem należącym do przedsiębiorcy nie jest jego pracownikiem, a zarazem traktowanie tego przedsiębiorcy tak, jakby samochodem tym kierował jego pracownik. Nie można nakładać obowiązku posiadania licencji na podmiot, który nie wykonywał transportu drogowego. Wymóg posiadania licencji obciąża podmiot wykonujący transport drogowy, a nie osobę będącą właścicielem pojazdu samochodowego. Organy administracji badając status kierującego pojazdem w dniu kontroli uznały za wiarygodny dowód z umowy o dzieło oraz dowód zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych, które to dokumenty - w ocenie organów - uzasadniały twierdzenie, iż nie jest on pracownikiem ww. przedsiębiorcy. W szczególności wskazano, że o cywilnoprawnym statusie tej osoby przemawia umowa o dzieło nr [...] zawarta w dniu [...].2004 r. między przedsiębiorcą jako zamawiającym, a kierowcą K. P. jako wykonawcą, której przedmiotem było wykonanie dzieła polegającego na "przewozie [...] w ilości [...] kursy" (akta administracyjne sprawy, karta nr [...]). Ustalenia te nie są - w ocenie Sądu - dostatecznie uzasadnione w zaskarżonej decyzji. Wprawdzie początkowo, w toku postępowania wyjaśniającego przed organem I-instancji skarżący wskazywał, że osoba kierująca w dniu kontroli samochodem marki A nie była jego pracownikiem, jednakże już w odwołaniu oraz w później składanych pismach skarżący zaprzeczył swoim wcześniejszym oświadczeniom. Podnosił bowiem te elementy łączącego go z kierowcą stosunku prawnego, które przemawiałyby za zakwalifikowaniem go do stosunku pracowniczego. W szczególności skarżący wyjaśniał, że kierowca miał obowiązek wykonywać czynności w imieniu Zakładu Handlowo-Usługowego D. G. oraz na rzecz tego Zakładu. Podnosił argument o pełnej podległości kierowcy względem skarżącego. Do tak wskazywanej argumentacji Dyrektor Izby Celnej nie odniósł się. W szczególności w zaskarżonej decyzji w ogóle nie wyjaśniono, dlaczego relacje łączące kierowcę ze skarżącym nie mają charakteru stosunku pracy mimo, że tak określał je sam skarżący. Zgodnie z treścią protokołu kontroli z dnia [...] 2004 r. samochód, którym dokonywano przewozu, stanowił własność D. G., jednoosobowego przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Zakład Usługowo-Handlowy D. G., a tym samym kierowca wykonywał czynności w oparciu o pojazd ww. przedsiębiorcy, a nie pojazd własny. Jest to istotne spostrzeżenie, ponieważ kierowca nie mógłby dla siebie uzyskać licencji na wykonywanie transportu drogowego, jeżeli nie dysponowałby tytułem prawnym do środka transportu - pojazdu samochodowego (art. 5 ust. 3 pkt 5 ustawy o transporcie drogowym). Z akt sprawy wynika, że tytuł prawny do ww. pojazdu posiadał tylko przedsiębiorca. Ponadto, co nie budzi wątpliwości w tej sprawie, transportowana [...] była przewożona z zakładu skarżącego na rzecz odbiory. Tym samym budzi poważne wątpliwości ustalenie, iż w tej sprawie przewóz rzeczy nie dokonywał pracownik tego przedsiębiorcy, tylko osoba pozostająca poza jego strukturą. Powoływanie się przez organ administracji na treść art. 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst jednolity z 1998 r. Dz. U. Nr 21, poz. 94 ze zm.), zgodnie z którym pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę nie przesądza, że w tej sprawie osoba kierująca ww. pojazdem w dniu [...].2004 r. takim pracownikiem nie była. Stosowanie bowiem do treści art. 22 § 1 Kodeksu pracy, przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca - do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem. Zatrudnienie w warunkach określonych w § 1 powołanego przepisu jest zatrudnieniem na podstawie stosunku pracy, bez względu na nazwę zawartej przez strony umowy. Odnosząc przywołaną treść art. 22 § 1 Kodeksu pracy do niniejszej sprawy należy wskazać, że zawarcie umowy o dzieło między przedsiębiorcą a kierowcą samochodu nie pozwala na jednoznaczne przyjęcie jedynie cywilnoprawnego charakteru tak zawartego stosunku prawnego. Usługi kierowcy były w tej sprawie wykonywane na rzecz przedsiębiorcy, w miejscu i czasie wyznaczonym jedynie przez przedsiębiorcę. Sam skarżący przedsiębiorca kilkakrotnie podnosił, że kierowca K. P. podlegał jego kierownictwu, miał obowiązek wykonywać czynności zgodnie z jego poleceniami. Mając to wszystko na uwadze należy wskazać, iż obowiązkiem organów administracji było wyjaśnienie, czy w istocie stosunek prawny istniejący w dniu [...] 2004 r. między przedsiębiorcą a K. P. miał lub nie miał charakteru stosunku pracy, uwzględniając wszystkie istotne w tym zakresie okoliczności a nie jedynie nazwę umowy o dzieło nr [...] Określenie statusu prawnego K. P., kierującego w dniu [...].2004 r. samochodem marki A będzie oddziaływało na ustalenie, czy w tej sprawie wymagana była licencja, czy też zaświadczenie na wykonywanie przewozów własnych. Nie ulega również wątpliwości, że organy administracji naruszyły art. 9 k.p.a., który zobowiązuje organy administracji do należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Zgodnie z tym artykułem organy czuwają nad tym, aby strona i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. W tej sprawie naruszenie ww. art. 9 k.p.a. polegało na braku poinformowania skarżącego o skutkach prawnych związanych z ewentualnym zakwalifikowaniem statusu prawnego kierowcy K. P. jako wykonawcy lub pracownika. Ponadto w tej sprawie organy administracji w ogóle pominęły jako stronę osobę kierującą w dniu [...].2004 r. samochodem marki A. Było to tym bardziej niezasadne, iż organy te uznały kierowcę tego pojazdu za osobę pozostającą poza strukturą przedsiębiorstwa skarżącego. Była to więc odrębna strona postępowania, która legitymowała się własnym interesem prawnym i którą nie można było pominąć w toku postępowania. W tej sprawie organy administracji naruszyły inne podstawowe zasady postępowania wyjaśniającego, w tym zasadę zobowiązującą do ustalenia prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz normy proceduralne zawarte w art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 7 k.p.a - w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności i wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego - w tym na rozłożenie ciężaru dowodu, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Konsekwencją obowiązywania zasady praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji, obowiązek organu zawarcia w niej uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co oznacza także obowiązek odniesienie się do nieuwzględnionych wniosków dowodowych składanych przez stronę. W tej sprawie poza nie ustaleniem statusu kierowcy przedmiotowego samochodu w dniu [...].2004 r., organy administracji nie wyjaśniły powodów, dla których odmówiono wiarygodności podawanych przez przedsiębiorcę informacji o pracowniczym stosunku wykonywanej pracy przez ww. kierowcę. Wymogu tego nie spełnia ogólne wskazanie na różnice między umową o pracę a umową o dzieło, bez skonkretyzowania na czym polegały te różnice w odniesieniu do konkretnej sprawy. W związku z tym, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt a i c P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku, ponieważ stwierdzono przepisów postępowania administracyjnego (art. 7, art. 9 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a.), które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz stwierdzono naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy (art. 4 pkt 4 lit. a ustawy o transporcie drogowym), polegające na braku udowodnienia wykonywania w tej sprawie transportu przez osobę nie będącą pracownikiem. Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. właściwy w tej sprawie organ I-instancji ponownie prowadząc postępowanie powinien ustalić stan faktyczny, w szczególności precyzyjnie określić, czy kierujący w dniu [...].2004 r. było pracownikiem przedsiębiorcy, czy też nie był. Stosownie do tych ustaleń, należy tą sprawę załatwić poprzez wydanie decyzji administracyjnej. W każdym przypadku należy prawidłowo ustalić krąg stron postępowania. Wstrzymanie wykonania decyzji oparto o art. 152 P.p.s.a. zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi sąd określa czy i w jakim zakresie zaskarżony akt nie może być wykonany. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżoną decyzję, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W tej sprawie zwrot kosztów postępowania obejmuje zwrot kwoty uiszczonego przez skarżącego wpisu, kwotę opłaty za udzielone pełnomocnictwo oraz stosownie do § 18 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) stawki wynagrodzenia za czynności pełnomocnika będącego adwokatem. Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji wyroku.