III SA/Kr 50/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Kutzner po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 września 2015 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 września 2015 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie, pełnomocnik A. G. - dalej "skarżący" zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i nie załączył żadnych dokumentów na poparcie swojego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – dalej ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z art. 61 § 3 ppsa wynika, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 ppsa). Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 ppsa. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 ppsa, tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, iż wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż w ogóle nie zawiera uzasadnienia. Ponadto skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie decyzji objętej wnioskiem wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Zauważyć należy, że skarżący nie wskazał żadnych okoliczności uzasadniających zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2011 r. II GSK 49/201, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W skardze zawarto wyłącznie argumenty dotyczące nieprawidłowości wydanej w sprawie decyzji. Wskazane w skardze naruszenia przepisów dotyczące bezpośrednio zaskarżonej decyzji nie mogą być automatycznie traktowane przez Sąd jako uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie. W przeciwnym razie, w każdym przypadku (w skardze z reguły wskazuje się na naruszenie przepisów), zaskarżone decyzje podlegałyby wstrzymaniu, podczas gdy wstrzymanie wykonania decyzji jest wyjątkiem od reguły, że wydanie przez organ drugiej instancji decyzji umożliwia wszczęcie egzekucji. Dodatkowo wyjaśnić należy, że nałożony na skarżącego obowiązek – poddanie się badaniom lekarskim – ma na celu stwierdzenie istnienia bądź nieistnienia przeciwwskazań lekarskich do kierowania pojazdami, a zatem ma jedynie wyjaśnić wątpliwości co do stanu zdrowia skierowanego, co leży w interesie także innych użytkowników dróg. Kontrolowana decyzja sama w sobie nie oznacza pozbawienia skarżącego uprawnienia do kierowania pojazdami. Wykonanie tej decyzji, czyli sam fakt poddania się badaniom lekarskim, nie rodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu czy jego bliskim znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Ewentualną konsekwencją poddania się badaniom w sytuacji stwierdzenia, na podstawie orzeczenia lekarskiego, istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem jest decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, wydawana przez starostę na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 155 ze zm.), jednak sprawa w tym przedmiocie podlega załatwieniu w odrębnym postępowaniu, od którego będą przysługiwały środki zaskarżenia na zasadach ogólnych (postanowienie NSA z 6 lutego 2015 r., II OZ 85/15; www.orzeczenia. nsa.gov.pl). Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności, Sąd, działając na mocy art. 61 § 3 i § 5 ppsa orzekł jak w sentencji.