III SA/Kr 515/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Barbara Pasternak Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2012 r. sprawy ze skargi T. D. na postanowienie Komendanta Miejskiego Policji z dnia 16 marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie opinii o osobie posiadającej licencję pracownika ochrony I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. zasądza od Komendanta Miejskiego Policji na rzecz skarżącego T. D. kwotę 100,00 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 4 stycznia 2011 r. Komendant Wojewódzki Policji zwrócił się do Komendanta Komisariatu Policji o sporządzenie opinii dotyczącej T. D., posiadającego licencję pracownika ochrony fizycznej I stopnia. W dniu [...] 2011r. Komendant Komisariatu Policji wydał postanowienie [...], w którym stwierdził, że T. D. nie posiada nienagannej opinii. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji podał, że przeciwko T. D. w roku 2009 wdrożona była procedura "Niebieskiej Karty" dotycząca przemocy w rodzinie wobec konkubiny E. B. Podniósł, że z zebranych materiałów wynikało, że wymieniony jest osobą nadużywającą alkoholu, dlatego też zostało skierowane pismo do Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych. Komisja ta według opinii biegłych sądowych z dnia 9 września 2010 r. stwierdziła, że T. D. jest uzależniony od alkoholu. Pismem z dnia 10 lutego 2011 r. T. D. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Komendanta Komisariatu Policji podnosząc, że zostało ono oparte na nieaktualnych danych będących w posiadaniu Policji. T. D. podał, że w 2009 r. od policjanta - dzielnicowego uzyskał informację, że nie będzie miał założonej tzw. "Niebieskiej Karty", gdyż nie ma takiej potrzeby. Pomimo tego Policja złożyła zawiadomienie do Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, w wyniku czego został poddany krótkiemu badaniu, po którym została wydana opinia. Tę opinię biegłych T. D. zakwestionował, gdyż – jego zdaniem - została wydana na podstawie nieprawdziwych danych i postępowanie w tej sprawie jest prowadzone przed Sądem. Komendant Miejski Policji w wyniku rozpatrzenia powyższego zażalenia postanowił utrzymać w mocy postanowienie Komendanta Komisariatu Policji z dnia [...] 2011r. [...] wydając postanowienie z dnia [...] 2011 r. [...]. Jako podstawę prawną wskazano art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 123 § 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221) oraz § 10 ust. 1 ust. i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 czerwca 1998r. w sprawie wzoru i trybu wydawania licencji pracownika ochrony fizycznej i licencji pracownika zabezpieczenia technicznego oraz trybu i częstotliwości wydawania przez organy Policji opinii o pracownikach ochrony (Dz. U. Nr 78, poz. 511). W uzasadnieniu stwierdzono, że w toku czynności prowadzonych w Komendzie Miejskiej Policji dokonano dodatkowych ustaleń dotyczących T. D. Z Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych uzyskano kopię opinii biegłych sądowych z dnia 9 września 2010 r. sporządzoną na zlecenie Komisji oraz kopię opinii psychiatryczno-psychologicznej z dnia 7 stycznia 2011 r. wydanej na polecenie Sądu Rejonowego Wydział III Rodzinny i Nieletnich oraz dokonano ustaleń w Sądzie Rejonowym Wydział III Rodzinny i Nieletnich. Odnosząc się do opinii, stwierdzono, że zostały sporządzone przez różnych biegłych sądowych z zakresu psychiatrii i psychologii i wynika z nich, że u T. D. rozpoznano zespół uzależnienia od alkoholu. Jednocześnie podano, że pomimo tych opinii, Sąd Rejonowy Wydział III Rodzinny i Nieletnich postanowieniem z dnia 17 lutego 2011 r., sygn. akt [...] oddalił wniosek Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych o zastosowanie obowiązku poddania się leczeniu odwykowemu przeciwalkoholowemu przez T. D. Ustalono także, że orzeczeniem z dnia 21 września 2009 r., sygn. akt [...] T. D. i E. B. zostali pozbawieni władzy rodzicielskiej nad synem N. D. Odnosząc się do zarzutów strony, że opinia wydana przez Komendanta Komisariatu Policji została wydana w oparciu o nieaktualne dane, Komendant Miejski Policji stwierdził, że procedura "Niebieskiej Karty" była prowadzona od 29 lipca do 30 października 2009 r. i została zakończona wobec stwierdzenia, że pomiędzy stronami nie ma przemocy, a E. B. odmawiała udziału w czynnościach procesowych. Organ II instancji nie zgodził się natomiast z zarzutem, że opinie biegłych sądowych były nieaktualne i wyjaśnił, że sprawdzając interwencje w miejscu zamieszkania opiniowanego sięgnięto wyłącznie po dane za 2010 i 2011 rok odnotowując dziewięć interwencji. Na tej podstawie ustalono, że dochodziło do awantur pomiędzy opiniowanym a jego konkubiną, ewentualnie innymi osobami przebywającymi w jego mieszkaniu. W większości przypadków związane to było ze spożywanym alkoholem. W związku z powyższym Komendant Miejski Policji uznał, że postawa T. D. nie jest nienaganna i podniósł, że w orzecznictwie przyjęto, iż pojęcie "nienaganny" oznacza kogoś, kto nie daje powodów do nagany, do jakiegokolwiek zarzutu, do krytyki, kogoś idealnego, wzorowego, prawego, uczciwego, o nieskazitelnym charakterze, solidnego. Zdaniem organu II Instancji, w świetle przedstawionych okoliczności nie można uznać T. D. za taką osobę, gdyż jego postawa nie gwarantuje sumiennego wywiązywania się z nałożonych na niego obowiązków pracownika ochrony i może mieć wpływ na efekty dysponowania przez opiniowanego powierzonym mu mieniem, a przede wszystkim środkami przymusu bezpośredniego, w tym bronią palną. Zdaniem Komendanta Miejskiego Policji, nie można nie wziąć pod uwagę charakteru powierzonych zadań opiniowanemu albowiem decydujące znaczenie odgrywa tutaj zachowanie się opiniowanego wobec innych ludzi, w różnych sytuacjach, prawidłowość oceny sytuacji konfliktowych, prawidłowość i adekwatność reakcji na różne czynniki i zagrożenia. W opinii organu II instancji, informacje zawarte we wspomnianych opiniach psychiatryczno-psychologicznych, awantury w miejscu zamieszkania, czy też pozbawienie praw rodzicielskich, takiej rękojmi prawidłowego zachowania T. D. nie dają. Komendant Miejski Policji stwierdził także, że wprawdzie w trakcie badania przez biegłych T. D. deklarował, że alkoholu już nie spożywa i podejmuje czynności zmierzające do wymeldowania konkubiny, która - jego zdaniem - była przyczyną awantur, jednak biorąc pod uwagę uprawnienia licencjonowanego pracownika ochrony, organ Policji badając wymóg nienagannej reputacji nie mógł ograniczyć się wyłącznie do oceny zachowania opiniowanego w okresie bezpośrednio przed wydaniem opinii, lecz powinien przeanalizować jego zachowanie i postawę w dłuższym okresie czasu, gdyż pozwala to na obiektywną ocenę, czy określone negatywne zdarzenia i zachowania miały charakter incydentalny. Podsumowując Komendant Miejski Policji uznał, iż wiedza uzyskana na podstawie zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji wskazuje, że T. D. nie można przypisać cechy "nienaganności". W skardze na powyższe postanowienie Komendanta Miejskiego Policji z dnia 16 marca 2011 r. [...] T. D. opisał przebieg swojego pożycia z konkubiną E. B. Zdaniem skarżącego, przyczyną wybuchających w jego domu awantur było nadużywanie przez E. B. alkoholu. Zmusiło go to również do oddania dziecka w 2008 r. do Pogotowia Opiekuńczego, a w 2009 r. do wyrażenia zgody na jego adopcję. T. D. podniósł, że procedura "Niebieskiej Karty" została zakończona w październiku 2009 r. wobec stwierdzenia, iż pomiędzy nim a jego konkubiną nie ma przemocy. Odnosząc się do opinii biegłych sądowych skarżący przedłożył pisma zaadresowane do Dyrektora Szpitala, w których zakwestionował ustalenia biegłych oraz sposób wydania opinii. Odnosząc się do kwestii oddania dziecka do Ośrodka Opiekuńczo-Wychowawczego skarżący powołał się na postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt [...], z którego wynika, że dziecko zostało umieszczone w tym ośrodku na jego wniosek. Odpowiadając z kolei na zarzut, że nie daje on gwarancji należytego wypełniania obowiązków jako pracownik ochrony, skarżący powołał się na orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia 21 grudnia 2010 r. wydane w Poradni Badań Profilaktycznych Zakładu Opieki Zdrowotnej, w którym stwierdzono, iż posiada on zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej określonych w art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia. Skarżący zarzucił także, że pomimo jego wniosku organ I instancji nie przeprowadził wywiadu środowiskowego na jego temat w miejscu zamieszkania i ewentualnie w miejscu pracy. Do skargi skarżący dołączył szereg pism, które – jego zdaniem - potwierdzają zawarte w skardze argumenty. W odpowiedzi na skargę Komendant Miejski Policji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów skargi organ II instancji stwierdził, że nie przemawiają one za zmianą zajętego stanowiska i przyznał, że istotnie większość interwencji w miejscu zamieszkania skarżącego była związana z zachowaniem jego konkubiny. Jednak podczas awantury z konkubiną w dniu 24 stycznia 2010 r. skarżący, zdaniem organu odwoławczego, był również nietrzeźwy, podobnie jak podczas zdarzenia w dniu 23 maja 2010 r. Tym samym, zdaniem organu II instancji - wbrew twierdzeniom T. D. - nie można uznać, że skarżący był wyłącznie "ofiarą" nadużywania alkoholu przez E. B. Nadto Komendant Miejski Policji zarzucił skarżącemu, że oddając w dniu 30 czerwca 2008 r. syna do Ośrodka Opiekuńczo-Wychowawczego obwiniał o to matkę dziecka – E. B., chociaż sam przedłożył wspólne pożycie z konkubiną nad możliwość wychowywania dziecka i pomimo tego, że - jak twierdził – konkubina od kilku lat nadużywała alkoholu i była sprawczynią awantur, to o wymeldowanie jej wystąpił dopiero w dniu 26 lipca 2010 r. Organ stwierdził, że skarżący jako pracownik ochrony nie potrafił zapewnić spokoju we własnym domu i przez długi czas nie podejmował w tym zakresie żadnych działań. Jednocześnie Komendant Miejski Policji przyznał ponownie, że procedura "Niebieskiej Karty" została zakończona 30 października 2009 r. wobec ustaleń, że pomiędzy stronami nie ma przemocy, a w okresie od 29 lipca 2009 r. do momentu podjęcia takiej decyzji nie było interwencji policyjnych w miejscu zamieszkania skarżącego. Zaznaczył przy tym jednak, że od tego czasu Policja przeprowadziła szereg interwencji w miejscu zamieszkania skarżącego, w tym te opisane wcześniej z dnia 24 stycznia 2010 r. i 23 maja 2010 r. Zdaniem tego organu, decydującym dla stwierdzenia, że skarżący nie posiada nienagannej opinii były dwie opinie sporządzone przez biegłych psychiatrów i psychologów, tj. opinia z dnia 9 września 2010 r., sporządzona na zlecenie Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz opinia z dnia 7 stycznia 2011 r., sporządzona na polecenie Sądu Rejonowego do sygn. [...], gdyż zostały sporządzone niezależnie od siebie i w swoich konkluzjach są zgodne co do uzależnienia skarżącego od alkoholu. Odnośnie wniosku skarżącego o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego na jego temat, organ II instancji stwierdził, że brak ku temu podstaw prawnych, gdyż czym innym jest wywiad środowiskowy określony w art. 214 Kodeksu postępowania karnego, gdzie wskazano jakie informacje na temat osoby mają zostać zebrane, a czym innym opinia sporządzona na podstawie art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia. Zdaniem Komendanta Miejskiego Policji, możliwa jest sytuacja, że wywiad środowiskowy na temat danej osoby będzie pozytywny, a jednocześnie opinia właściwego miejscowo komendanta komisariatu Policji będzie negatywna, gdyż musi on kierować się częściowo odmiennymi przesłankami. Organ ten stwierdził, że skarżący nie potrafił w dłuższym okresie czasu w sposób właściwy ułożyć stosunków we własnej rodzinie, co skutkowało nadzorem kuratora nad sprawowaniem opieki nad synem, oddaniem go do placówki opiekuńczej i pozbawieniem praw rodzicielskich. Poza tym w miejscu zamieszkania skarżącego było szereg interwencji, a z dwóch opinii biegłych sądowych wynika, że jest on osobą uzależnioną od alkoholu i to wszystko wskazuje, zdaniem organu, że skarżącemu nie można przypisać cechy "nienaganności". Na rozprawie w dniu 22 lutego 2012 r. skarżący oświadczył, że od wielu lat pracuje jako pracownik ochrony, że zależy mu na tej pracy i dlatego też zależy mu na prawidłowej opinii. Podał, że nie miał możliwości wychowania samotnie dziecka. Jednocześnie okazał odpisy pism kierowanych w sprawie wydanych opinii oraz do Komisariatu Policji o sporządzenie wywiadu środowiskowego na jego temat w miejscu jego zamieszkania oraz ewentualnie także w miejscu jego pracy wraz z odpowiedzią tego Komisariatu o braku "podstaw prawnych" do sporządzenia takiego wywiadu. Sąd stwierdza z urzędu, że w aktach sprawy znajduje się prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 17 lutego 2011 r., sygn. akt [...], z którego wynika, że wniosek Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych o skierowanie na leczenie odwykowe T. D. został oddalony i Sąd obciążył tę Komisję kosztami postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do treści art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) - Kodeks postępowania administracyjnego (kpa) organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak też obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarga T. D. jest uzasadniona. Na wstępie rozważań należy podnieść, że podstawę prawną wydawania licencji pracownika ochrony fizycznej i opiniowania tych pracowników przez organy Policji stanowi ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r., Nr 145, poz. 1221 z późn. zm.), która w art. 26 ust. 2 ustala, kto i na jakich warunkach może ubiegać sie o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, a w ust. 3 tego artykułu wskazuje, komu i na jakich warunkach wydaje się licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Niespornym w przedmiotowej sprawie jest to, że skarżący T. D. posiada licencję pracownika ochrony pierwszego stopnia nr [...], co oznacza, że spełniał on warunki określone w art. 26 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia. Z treści art. 30 wskazanej wyżej ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia wynika, że komendant wojewódzki Policji, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się o wydanie licencji lub posiadającej już taką licencję, jest zobowiązany do kontroli tych osób i – zgodnie z ust. 1 tego artykułu - może on wydawać, odmawiać wydania, zawieszać i cofać licencje. Zgodnie z art. 30 ust. 5 tej ustawy: "Art.30.5. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji określi, w drodze rozporządzenia: 1) wzór i tryb wydawania licencji pracownika ochrony fizycznej i licencji pracownika zabezpieczenia technicznego; 2) tryb i częstotliwość wydawania przez organy Policji opinii o pracownikach ochrony." Z powyższego wynika, że cytowany wyżej przepis stanowi delegację ustawową do określenia w drodze rozporządzenia m.in. trybu i częstotliwości wydawania przez organy Policji opinii o pracownikach ochrony. W oparciu o tę delegację zostało wydane Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 czerwca 1998 r. w sprawie wzoru i trybu wydawania licencji pracownika ochrony fizycznej i licencji pracownika zabezpieczenia technicznego oraz trybu i częstotliwości wydawania przez organy Policji opinii o pracownikach ochrony (Dz. U. Nr 78, poz. 511), które w § 10 stanowi: "§ 10. 1. Opinię o osobie ubiegającej się o licencję pracownika ochrony oraz o pracowniku ochrony wydaje właściwy, ze względu na miejsce zamieszkania opiniowanego, komendant komisariatu Policji na polecenie komendanta wojewódzkiego Policji. 2. Opiniowanie pracowników ochrony powinno następować raz na trzy lata. 3. Negatywna opinia o osobie ubiegającej się o licencję pracownika ochrony bądź o pracowniku ochrony jest podstawą do odmowy wydania licencji pracownika ochrony lub wszczęcia postępowania administracyjnego o cofnięcie licencji." Mając na względzie treść wyżej przytoczonego § 10 Rozporządzenia MSWiA z dnia 4 czerwca 1998 r. Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdza, że podziela w pełni stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w pkt 4 tezy orzeczenia – wyroku z dnia 17 maja 2007 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 1/07 (opubl. LEX nr 351045) uznające przepis § 10 ust. 3 powyższego rozporządzenia jako wykraczający poza zakres ustawowego upoważnienia: "Przepis § 10 ust. 3 rozporządzenia z 4 czerwca 1998 r. w sprawie wzoru i trybu wydawania licencji pracownika ochrony fizycznej i licencji pracownika zabezpieczenia technicznego oraz trybu i częstotliwości wydawania przez organy Policji opinii o pracownikach ochrony (Dz. U. z 1998 r. Nr 78, poz. 511) w części dotyczącej odmowy wydania licencji w wyniku negatywnej opinii wykracza poza zakres ustawowego upoważnienia. Przepis § 10 ust. 3 rozporządzenia jest przy tym niezgodny z art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy o ochronie, skoro nadaje opinii charakter wiążącego aktu współdziałania." Mając na względzie powyższe i jednocześnie okoliczność, że organy administracji zobligowane są do stosowania obowiązujących przepisów wykonawczych Sąd zwraca uwagę na to, że organy oparły swoje postanowienia na opiniach biegłych stwierdzających u skarżącego uzależnienie od alkoholu, których właściwy w sprawie skierowania na leczenie odwykowe przeciwalkoholowe sąd powszechny nie podzielił. Opinie te, zdaniem Sądu, wydane na użytek sprawy dotyczącej uznania skarżącego za uzależnionego od alkoholu i skierowania na leczenie odwykowe (stacjonarne lub niestacjonarne), uznane za nieprzydatne przez sąd właściwy w tej sprawie, nie mogą być wykorzystywane w innych sprawach, czyli innymi słowy – nie mogą "żyć własnym życiem". Nie można też powoływać się na założoną skarżącemu w przeszłości (w lipcu 2009 r.) "Niebieską Kartę" wskazującą na przemoc w rodzinie, skoro brak jest jednocześnie jakichkolwiek obiektywnych okoliczności wskazujących, że sprawcą tej przemocy miałby być skarżący, a nawet same organy stwierdzają, że procedura "Niebieskiej Karty" została zakończona (w październiku 2009 r.) wobec nie stwierdzenia przemocy, co oznacza – zdaniem Sądu, że procedura ta została wszczęta bez podstawy faktycznej, a co najmniej przedwcześnie. Sąd zwraca uwagę, że organy obu instancji w zaskarżonych postanowieniach wskazują, że na podstawie materiałów zgromadzonych przez Policję ustalono, że skarżący nadużywa alkoholu. Jednakże, co należy podkreślić, z zebranych w aktach materiałów stanowiących informację z przebiegu interwencji - tzw. "Przegląd zdarzenia" wynika, że to była konkubina skarżącego często bywała w stanie upojenia alkoholowego, nietrzeźwa i będąc w takim stanie awanturowała się w miejscu zamieszkania, przy czym nie zawsze były to awantury ze skarżącym, który nawet nie zawsze był obecny w tym mieszkaniu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wskazuje na dwie interwencje w miejscu zamieszkania skarżącego w konkretnych datach: 24 stycznia 2010 r. i 23 maja 2010 r., w czasie których interweniujący na wezwanie skarżącego policjanci stwierdzili, że skarżący "był nietrzeźwy" (24 stycznia 2010 r.) lub "spożywał alkohol z awanturującym się w jego mieszkaniu mężczyzną". Z uwagi na okoliczność, że brak jest ustawowego zakazu spożywania alkoholu w swoim mieszkaniu, nie sposób – zdaniem Sądu – z okoliczności tych wywieźć jednoznacznego wniosku o skłonności skarżącego do alkoholu. Sąd zauważa także, że w piśmie z dnia 20 sierpnia 2009 r., [...] skierowanym do Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych Zastępca Komendanta Komisariatu Policji wnosi o wystąpienie do sądu z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie zastosowania obowiązku poddania się leczeniu odwykowemu T. D. uzasadniając to powzięciem informacji uprawdopodobniających występowanie u wymienionego "skłonności do nadużywania alkoholu", pod wpływem którego wszczyna awantury w domu powodując rozkład życia rodzinnego. Pomijając brak w aktach dowodów na poparcie stanowiska zawartego w tym piśmie, Sąd podnosi, że Miejska Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych kierując wniosek z dnia 8 listopada 2011 r. do Sądu o zastosowanie wobec skarżącego obowiązku poddania się leczeniu w zakładzie lecznictwa odwykowego przeciwalkoholowego wskazała na powyższe pismo Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji z dnia 20 sierpnia 2009 r., [...] jako dowód na to, że uczestnik "nadużywa alkoholu", pod wpływem którego wszczyna awantury w domu powodując rozkład życia rodzinnego. Nie sposób nie zauważyć, że z kolei powyższy wniosek Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych stał się jednym z dowodów dla biegłych wydających opinie odnośnie uzależnienia skarżącego od alkoholu. Sąd ponownie podkreśla, że właściwy w sprawie skierowania na leczenie odwykowe sąd powszechny (Sąd Rejonowy) nie podzielił wydanych w sprawie opinii i prawomocnym postanowieniem z dnia 17 lutego 2011 r., sygn. akt [...] oddalił wniosek Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych o skierowanie na leczenie odwykowe T. D. jednocześnie obciążając tę Komisję kosztami postępowania sądowego, w tym kosztami opinii. Nie można, zdaniem Sądu, podzielić poglądu organu II instancji jakoby skarżący, który odprowadził dziecko do placówki opiekuńczo-wychowawczej przedłożył "wspólne pożycie z konkubiną nad możliwość wychowywania dziecka" albowiem z akt sprawy wynika nadużywanie alkoholu, a nawet "stany upojenia alkoholowego" konkubiny, które uzasadniały obawę o bezpieczeństwo dziecka w czasie pracy skarżącego. Pomijając bardzo delikatnej natury kwestie moralne w tej sprawie nie sposób nie przyznać racji skarżącemu o braku możliwości samotnego wychowywania przez niego tego dziecka (jednego z wielu dzieci konkubiny przebywających już w placówkach) wobec konieczności utrzymywania się przez niego z własnej pracy. Nie można też czynić zarzutu skarżącemu, że dopiero po dłuższym czasie wniósł o wymeldowanie konkubiny z mieszkania albowiem kilkumiesięczny okres od opuszczenia mieszkania przez osobę mającą być wymeldowaną jest okolicznością ustawową wynikającą z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 933 z późn. zm.). Zdaniem Sądu, mając na względzie powyższe ustalenia i rozważania, należy uznać, że organy obu instancji nie wyjaśniły stanu faktycznego sprawy i wydały zaskarżone postanowienia w oparciu o niezweryfikowane informacje, mające nawet charakter plotki. Co prawda komisariat miejsca zamieszkania skarżącego może potencjalnie mieć najwięcej informacji o zainteresowanym, nie mniej jednak informacje te powinny być przed wydaniem opinii, mającej ogromne znaczenie dla życia zawodowego skarżącego, wnikliwie zanalizowane i zweryfikowane. Ma rację organ odwoławczy o tyle, że przepisy prawa nie definiują zwrotu "nienagannej opinii", nie mniej jednak – zdaniem Sądu - zobowiązuje to organy wydające opinie do uwzględnienia zachowania osoby opiniowanej w miejscu zamieszkania, uwzględnienia jej starań o posiadanie dobrej opinii, a wreszcie uwzględnienia jej zachowania w miejscu pracy, zwłaszcza w sytuacji wykonywania już tej pracy w charakterze pracownika ochrony. Sąd w tym zakresie podziela stanowisko sądownictwa administracyjnego wskazując w szczególności na wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Sz 323/08 (opubl. LEX nr 579799): "Postępowanie wyjaśniające przed wydaniem opinii powinno zmierzać do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, poprzez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Należy jednak zaznaczyć, iż przepisy prawa nie definiują zwrotu "nienagannej opinii", ani nie określają kryteriów, jakimi kierować ma się organ opiniujący osobę ubiegającą się o wydanie licencji pracownika ochrony, czy też posiadającą już licencję. Mając na uwadze specyfikę wykonywanej pracy związanej z koniecznością zagwarantowania zaufania publicznego, jak i przysługujące pracownikowi ochrony uprawnienia stosowania środków ochrony fizycznej osób i mienia (art. 36-38 ustawy o ochronie osób i mienia), przy ocenie pracownika wydaje się zasadnym wzięcie pod uwagę rozmaitych czynników i uwzględnienie wszelkich wydarzeń z udziałem osoby opiniowanej w zakresie życia w lokalnej społeczności." Uznając zarzuty zawarte w skardze za uzasadnione, Sąd uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji polecając przy ponownym rozpoznaniu sprawy przeprowadzenie stosownego wywiadu odnośnie osoby skarżącego zarówno w miejscu zamieszkania, jak i w miejscu pracy (choćby poprzez zwrócenie się do pracodawcy o wyrażenie opinii o przydatności skarżącego wykonującego już pracę związaną z posiadaniem licencji pracownika ochrony fizycznej). Mając powyższe na względzie – Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy powołanych przepisów oraz art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a. orzekł - jak w pkt I wyroku. Na podstawie art. 200 p.p.s.a. orzeczono w przedmiocie kosztów postępowania – jak w pkt II wyroku. .