III SA/Kr 515/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Danielec (spr.) Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Maria Zawadzka Protokolant Sylwia Piwowarska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 lipca 2014 r. sprawy ze skargi B. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie: - art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013.267); - art. 16 a ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2013.1456); - po rozpatrzeniu odwołania skarżącego B. C. od decyzji Burmistrza Miasta znak: [...], z dnia [...] 2013 r. w sprawie nie przyznania w okresie zasiłkowym 2013/2014 specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad E. C., legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, decyzją z dnia 3 lutego 2014 r. sygn. akt [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organy ustaliły następujący stan faktyczny: w dniu 26 listopada 2013 r. do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej wpłynął wniosek skarżącego o ustalenie mu prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad ojcem E. C. Po rozpatrzeniu wniosku Burmistrz Miasta, decyzją znak: [...] z dnia [...] 2013 r., nie przyznał mu tego świadczenia. E. C. legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności wydanym na stałe w dniu 16 grudnia 2012 r. przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności. Ma dwoje dzieci, syna B. C. i córkę U. C.- R., na których ciąży obowiązek alimentacyjny, zgodnie z przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Zaznaczono też, że bezpośrednio przed datą złożenia wniosku o przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego, skarżący był osobą bezrobotną nie zarejestrowaną w Powiatowym Urzędzie Pracy. Skarżący spełnia kryterium dochodowe określone w art. 5 ust. 2 ustawy, gdyż miesięczny dochód rodziny osoby sprawującej opiekę i osoby wymagającej opieki, w przeliczeniu na osobę, wynosi 603,67 zł, przy dochodzie progowym 623,00 zł. Niepełnosprawność E. C. wymagającego opieki, datuje się od 1984 r., a znaczny stopień niepełnosprawności od 2004 r. i od maja 2011 r. przeprowadził się on w rodzinne strony. Skarżący pracował zawodowo od 1982 r. do 2012 r., jednakże stosunek jego pracy nie ustał na skutek rezygnacji z zatrudnienia ale z przyczyn nie dotyczących pracownika (świadectwo pracy z dnia 02.04.2012 r.). Natomiast od 17.12.2012 r. do 30.06.2013r. pobierał on świadczenie pielęgnacyjne w związku z koniecznością opieki nad członkiem rodziny, a następnie zawarł umowę o pracę na czas określony z Firmą Handlowo-Usługową "A" na okres od 8.07.2013 r. do 31.12.2013r., ale zatrudnienie to zakończył na własną prośbę w dniu 31.07.2013 r. W związku z tym – organ I instancji przypuszcza, że zawarcie tej umowy miało charakter pozorny, mający na celu umożliwienie skutecznego ubiegania się o przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego. Organ I instancji stwierdził, że w przypadku skarżącego nie jest spełniona istotna przesłanka warunkująca prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, określona w art. 16 a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, jaką jest rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną i dlatego orzeczono o nie przyznaniu mu tego świadczenia. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, w którym pisze, że decyzja ta jest dla niego bardzo krzywdząca. Informuje, że na jego wniosek z dniem 17 grudnia 2012 r. utracił status osoby bezrobotnej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad ojcem i po spełnieniu wszystkich warunków miał przyznane prawo do świadczenia pielęgnacyjnego bezterminowo. W takim przypadku jak twierdzi, utrata statusu osoby bezrobotnej, jest traktowana jako rezygnacja z zatrudnienia. Zdaniem skarżącego, z dniem 30 czerwca 2013 r. bezprawnie odebrano mu wcześniej przyznane bezterminowo świadczenie pielęgnacyjne, pozbawiając go tym samym jakichkolwiek środków do życia. Dlatego mając nadzieję, że uda mu się połączyć opiekę nad ojcem i pracę, podjął od dnia 8 lipca 2013r. pracę na czas określony do końca 2013 r., ale niestety stan ojca się pogorszył i ta sytuacja zmusiła go do rezygnacji z zatrudnienia z dniem 31 sierpnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji, wyjaśniło stan prawny dotyczący świadczeń rodzinnych. W ocenie Kolegium, odmowa przyznania skarżącemu specjalnego zasiłku opiekuńczego była uzasadniona, ponieważ chociaż jego ojciec jest osobą zaliczoną do znacznego stopnia niepełnosprawności i zachodzi konieczność sprawowania nad nim stałej lub długotrwałej opieki albo pomocy innej osoby, to jednak w związku z koniecznością sprawowania tej opieki, nie można uznać, iż skarżący zrezygnował z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Po utracie z dniem 30.06.2013 r. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, skarżący był zatrudniony od dnia 8.07.2013 r. do dnia 31.07.2013 r.(a nie do 31.08.2013 r. jak podaje w odwołaniu), a więc zaledwie przez okres ponad trzytygodniowy, w Firmie Handlowo-Usługowej "A" w K jako kierowca. Natomiast wniosek o ustalenie mu prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego złożył w MOPS dopiero w dniu 26.11.2013 r. Skoro jak twierdzi w swoim odwołaniu, po odebraniu mu z dniem 30.06.2013 r. wcześniej przyznanego świadczenia pielęgnacyjnego, pozbawiono go tym samym jakichkolwiek środków do życia z tego to właśnie względu musiał podjąć pracę w firmie "A", to zastanawiające jest dlaczego po ustaniu zatrudnienia w tej firmie z dniem 31.07.2013 r. nie złożył zaraz wniosku o ustalenie mu prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego, lecz dopiero po upływie niemal czterech miesięcy od rozwiązaniu umowy o pracę. W tych okolicznościach nie sposób mówić o istnieniu związku przyczynowego i czasowego między ustaniem zatrudnienia a koniecznością opieki nad ojcem. W związku z tym, zdaniem organu, krótkotrwałe zatrudnienie nie stanowi okoliczności uzasadniającej przyjęcie, iż zrezygnował on z zatrudnienia ze względu na konieczność sprawowania opieki nad ojcem. Organ podkreślił, że jak wynika z pisma Powiatowego Urzędu Pracy z dnia 5.12.2013 r. skarżący już od dnia 1 stycznia 2013 r. nie figuruje w ewidencji osób bezrobotnych Urzędu, a więc składając w dniu 26.11.2013 r. wniosek o ustalenie mu prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego, już od dłuższego czasu nie był osobą bezrobotną zarejestrowaną w urzędzie pracy. Jak więc wyżej wykazano, w przypadku skarżącego nie występują okoliczności uzasadniające przyjęcie, iż w celu sprawowania opieki nad ojcem, zrezygnował on z zatrudnienia, ani też przyjęcie, że w czasie składania wniosku o ustalenie mu prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego, był on osobą bezrobotną zarejestrowaną w urzędzie pracy. Na powyższą decyzję wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżący zarzucił naruszenie: - przepisów postępowania, a to: art. 7 i art. 77 k.p.a. polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji pomimo nienależytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niezebrania i nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego; art. 80 k.p.a. polegające na naruszeniu zasady swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego; - naruszenie prawa materialnego, a to: - art. 16 a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych polegające na jego błędnej wykładni i niewłaściwym niezastosowaniu w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy wskutek uznania, że skarżącemu nie przysługuje prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego ze względu na to, że zawarcie przez skarżącego umowy o pracę było pozorne i miało na celu umożliwienie skutecznego ubiegania się o przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta. Skarżący zarzucił, że organ administracji nie zebrał oraz nie rozpatrzył należycie materiału dowodowego sprawy w zakresie przesłanki przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego, jaką jest obciążenie skarżącego obowiązkiem alimentacyjnym wobec ojca E. C. oraz przesłanki, która dotyczy rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Skarżący wskazał, iż zakres tej opieki i pomocy jest bardzo szeroki i obejmuje pomoc przy utrzymywaniu codziennej higieny osobistej, przy poruszaniu się, przygotowywanie posiłków, pranie, sprzątanie, robienie zakupów, dokonywanie opłat, ogrzewanie mieszkania, podawanie leków, transport do lekarza, itp. Zdaniem skarżącego nie mają racji orzekające w sprawie organy administracji kwestionując zatrudnienie skarżącego oraz wpływ tej okoliczności na prawo do spornego świadczenia. Zdaniem skarżącego nawet gdyby skarżący nie podjął zatrudnienia, to również jako osobie bezrobotnej przysługuje prawa do spornego świadczenia. Skarżący podniósł, że z uwagi na możliwość podjęcia pracy zdecydował się na zatrudnienie, mając nadzieję na jednoczesne podołanie obowiązkom wobec swojego ojca. Niestety po trzech tygodniach pracy skarżący zmuszony był zrezygnować z zatrudnienia z uwagi na niemożność jednoczesnej opieki nad ojcem. Nie ma uzasadnienia stanowisko organu administracji co do tego, że skarżący złożył wniosek o ustalenia prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego dopiero po upływie 4 miesięcy od rozwiązania umowy o pracę, albowiem skarżący złożył taki wniosek w miesiącu sierpniu 2013 r. jednakże wniosek ten został załatwiony odmownie decyzją Burmistrza Miasta z dnia [...] 2013r. która została utrzymana w mocy decyzją SKO z dnia [...] 2013 r., znak [...], która została zaskarżona przez skarżącego do WSA w Krakowie (sygn. akt III SA/Kr 1616/13). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało w całości swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania. Na podstawie art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 zwanej dalej p.p.s.a) Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i okoliczności prawnych stwierdza, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art.16 a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2013.1456 ze zm.) regulujący zasady przyznawania specjalnego zasiłku opiekuńczego. Powyższy zasiłek jest świadczeniem wprowadzonym z dniem 1 stycznia 2013 r. do ustawy o świadczeniach rodzinnych przez art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r. poz. 1548). Nowelizacja ta jest wynikiem rekonstrukcji zasad przyznawania świadczeń opiekuńczych w ramach systemu świadczeń rodzinnych. Do dotychczasowego katalogu tych świadczeń, wymienionych enumeratywnie w art. 2 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, obejmującego zasiłek pielęgnacyjny oraz świadczenie pielęgnacyjne, ustawodawca z dniem 1 stycznia 2013 r. dodał nowe świadczenie nazwane specjalnym zasiłkiem opiekuńczym uregulowane szczegółowo w art. 16 a ustawy. Zgodnie z art. 16 a ust. 1 cyt. powyżej ustawy o świadczeniach rodzinnych specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2012 r. poz. 788 ze zm.) ciąży obowiązek alimentacyjny, jeżeli rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Specjalny zasiłek opiekuńczy jest uzależniony od spełnienia kryterium dochodowego i przysługuje, jeżeli łączny dochód rodziny osoby sprawującej opiekę oraz rodziny osoby wymagającej opieki w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty, o której mowa w art. 5 ust. 2 ustawy tj. kwoty 623 zł. Stan faktyczny ustalony przez organy orzekające w niniejszej sprawie nie jest sporny. Skarżący sprawuje opiekę nad swoim ojcem E. C., który - zgodnie z orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 16 grudnia 2004 r. zaliczony został do znacznego stopnia niepełnosprawności, a niepełnosprawność datuje się od 1984 r. Wymaga on wsparcia w samodzielnej egzystencji. Rodzina spełnia kryterium dochodowe. Spór dotyczy niespełnienia przez skarżącego przesłanki rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Zdaniem organów skarżący, ubiegając o przyznanie wnioskowanego świadczenia, nie zrezygnowała w rozumieniu art. 16 a wskazanej ustawy z zatrudnienia. Organ podkreślił, iż skarżący zrezygnował z pracy po okresie zaledwie trzytygodniowym okresie, a ponadto, że wniósł wniosek o przyznanie mu specjalnego zasiłku opiekuńczego dopiero w dniu 26 listopada 2013 r. Kolegium stwierdziło, iż zastanawiającej jest, dlaczego skarżący nie złożył takiego wniosku, zaraz po ustaniu zatrudnienia w dniu 31 lipca 2013 r. skoro jak twierdzi pozbawiono go jakichkolwiek środków do życia. Jednym z warunków przyznania świadczenia z art. 16 a ust.1 o świadczeniach rodzinnych jest, aby osoba sprawująca opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny zrezygnowała z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki na tą osobą. Odnosząc się do stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawartego w zaskarżonej decyzji należy podnieść, że jest ono obarczone wadą nierozpatrzenia wszystkich okoliczności sprawy oraz wadliwą wykładnią art. 16 a ww. ustawy. Błędne jest przekonanie organu odwoławczego, że dla uznania, iż określona osoba rezygnuje z zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania opieki nad osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności musi nastąpić to po konkretnym okresie czasu pracy. Wprowadzone przez organy kryterium, jest kryterium pozaustawowym, a organy zastosowały niedopuszczalna rozszerzająca interpretacje art. 16 a. W toku postępowania skarżący podnosił okoliczności wskazujące na to, iż nie jest w stanie pogodzić pracy zawodowej z opieką nad ojcem, gdyż ojciec wymaga stałej pielęgnacji ze strony skarżącego. Okoliczności ta została pominięta w argumentacji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Organ odwoławczy stwierdził jedynie, iż skarżący składając wniosek nie był już od dłuższego czasu zarejestrowany jako osoba bezrobotna. Ponadto skarżący wniosek o przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego złożył w sierpniu 2013 r. i decyzją Burmistrza Miasta z dnia [...] 2013 r. znak: [...], nr [...] odmówiono przyznania mu prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego, wnioskowanego na ojca – E. C. Samorządowe Kolegium Odwoławcze powyższą decyzję utrzymało w mocy decyzją z dnia [...] 2013 r., która to decyzja została uchylona wraz z decyzją organu I instancji wyrokiem tut. Sądu z dnia 20 maja 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 1616/13. Zarzuty stawiane więc przez Kolegium skarżącemu, iż dopiero w dniu 26 listopada 2013 r. złożył wniosek są bezpodstawne i wynikają z nieznajomości przez Kolegium całości dokumentacji dotyczącej skarżącego. W rozpatrywanej sprawie okolicznością bezsporną jest również to, że skarżący miała ustalone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 17 grudnia 2012 r., a wygasło ono z dniem 30 czerwca 2013 r. Wobec powyższego złożenie wniosku o przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego musi być rozpatrywane nie jako oddzielne zdarzenia, ale jako ciąg logicznych działań skarżącego, pozostających w związku przyczynowo - skutkowym. W rozpatrywanej sprawie należy zbadać przyczyny rezygnacji z zatrudnienia czy miały bezpośredni związek z koniecznością sprawowania stałej opieki nad niepełnosprawnym ojcem. Celem specjalnego zasiłku opiekuńczego jest udzielenie rekompensaty osobom, które rezygnują z zatrudnienia dla sprawowania opieki nad członkiem rodziny, niezdolnym do samodzielnego funkcjonowania z uwagi na niepełnosprawność. Przyznanie tej rekompensaty jest wynagradzaniem przez Państwo osób opiekujących się członkami najbliższej rodziny, gdyż w innym wypadku to Państwo musiałoby wywiązać się z obowiązku opieki nad swymi niepełnosprawnymi obywatelami. Wobec powyższego, jeśli w realiach niniejszej sprawy skarżący podniósł okoliczności wskazujące na istnienie związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy jego rezygnacją z zatrudnienia tylko po to, aby sprawować opiekę nad niepełnosprawnym ojcem, a w konsekwencji by pobierać wnioskowane świadczenie, to rolą organów było wnikliwe zweryfikowanie powyższych okoliczności. Dopiero ocena powyższych faktów w całokształcie okoliczności sprawy umożliwiała prawidłowe zastosowanie art. 16 a wskazanej ustawy. W ocenie Sądu w toku kontrolowanego postępowania organy administracyjne naruszyły przepisy regulujące zasady gromadzenia i oceny materiału dowodowego, zawarte w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2013, poz. 267, zwany dalej K.p.a.). Ustalając istotne dla sprawy fakty z pominięciem wskazywanych przez skarżącego okoliczności, organy naruszyły zasadę swobodnej oceny dowodów obowiązującą w postępowaniu administracyjnym, która zapewnia organom prowadzącym postępowanie możliwości samodzielnego badania stanu faktycznego sprawy i swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Zasada ta nie oznacza jednak, że organ jest uprawniony do oceny dowodów według dowolnych kryteriów. Swoją ocenę w tej mierze obowiązany jest oprzeć na przekonujących podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. Ocena ta musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem określonych reguł tej oceny (por. G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan; Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I; Lex 2010r., Wydanie 3, uwagi do art. 7 i art. 80). Powyższe naruszenia norm postępowania doprowadziły w niniejszej sprawie do niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego, tj. art. 16 a ustawy o świadczeniach rodzinnych. Rozpatrując ponownie sprawę organy obowiązane będą ustalić stan faktyczny sprawy z uwzględnieniem okoliczności wskazywanych przez skarżącego związanych z jego rezygnacją z zatrudnienia, oraz rozpatrzenia ich w kontekście spełnienia przez skarżącą przesłanki rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, rozumianej w sposób wskazany w niniejszym uzasadnieniu. Organy winny zatem ustalić te elementy stanu faktycznego i dokonać ich oceny zgodnie z art. 80 k.p.a. Stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. W związku z powyższym rozpoznając wniosek skarżącego organ winien mieć na uwadze przedstawioną wyżej wykładnię przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję z dnia [...] 2013 r. - mając na uwadze treść art. 135 p.p.s.a. zgodnie z którym sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Uznając, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego w zakresie wyżej opisanym, Sąd działając na podstawie art.145 § 1 pkt 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270) orzekł jak w sentencji.