III SA/Kr 52/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Bożenna Blitek po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2012r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. W. – Transport [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. W. – Transport [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 21 października 2011r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej p o s t a n a w i a : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W piśmie z dnia 30 listopada 2011r. G. W., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Transport [...] G. W., zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 21 października 2011r. Nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2008r. Nr [...] o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 30000 zł. Skarżący wskazał, iż realizacja zaskarżonej decyzji może doprowadzić do powstania trudnych do odwrócenia następstw w zakresie płynności finansowej prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa. Skarżący stwierdził, iż obecna trudna sytuacja gospodarcza przekłada się bezpośrednio na trudną sytuację przedsiębiorstw transportowych w tym w szczególności małych przedsiębiorstw, takich jak jego. Zdaniem skarżącego, nałożona kara pieniężna nie tylko nie poprawi sytuacji przedsiębiorstwa, ale przyczyni się z pewnością do pogłębienia kryzysu finansowego. Poza tym będzie wbrew zasadzie podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej i rozwojowi obrotu gospodarczego. Skarżący uważa, iż dla pewności obrotu gospodarczego ważne jest by przedsiębiorca mógł w nim pozostać zachowując jak najlepszą kondycję finansową. Zdaniem skarżącego, zaskarżona decyzja zamiast uwzględniać te interesy, wprost je narusza. Skarżący podniósł, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje poważne zaburzenia płynności finansowej przedsiębiorcy albo wręcz doprowadzi do jego niewypłacalności i wyeliminowania z obrotu gospodarczego. Skarżący stwierdził, iż nałożona kara pieniężna, przy niewielkich dochodach jego przedsiębiorstwa, jest znacznym obciążeniem przekraczającym obecnie jego możliwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a.: "Art. 61. § 1. Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. (...) § 3. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. (...)" Sąd podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004r., sygn. akt GZ 138/04 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl), iż: "Podstawową przesłanką wstrzymania zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu." Wojewódzki Sąd Administracyjny zwraca również uwagę, że to do obowiązków skarżącego należy wskazanie konkretnego niebezpieczeństwa lub konkretnej szkody, mogących powstać na skutek wykonania zaskarżonej decyzji. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2009r., sygn. akt II FZ 39/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub że powstałe po jej wykonaniu skutki byłyby trudne do odwrócenia. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w istocie sprowadza się jedynie do ogólnego wskazania na trudną sytuację finansową prowadzonego przez skarżącego przedsiębiorstwa. Tymczasem wywody w tej materii powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej np.: odpisami z zeznań rocznych podatkowych, bilansu, rachunku zysku i strat oraz sprawozdania finansowego. Skarżący do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie dołączyła takich dokumentów, czym uniemożliwiła Sądowi jego merytoryczną ocenę. Należy również zauważyć, iż sama ewentualna utrata płynności finansowej przez skarżącego nie jest wystarczającą podstawą uzasadniającą zastosowanie wstrzymania wykonania decyzji. Każda prowadzona działalność gospodarcza wiąże się bowiem z ryzykiem gospodarczym. Poza tym nałożony na skarżącego obowiązek uiszczenia kary pieniężnej nie ma charakteru nieodwracalnego skoro chodzi o świadczenie pieniężne z natury rzeczy przecież odwracalne. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje oczywista możliwość zwrotu uiszczonej kwoty kary pieniężnej. Mając powyższe na względzie Sąd – na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 61 § 5 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.