III SA/Kr 521/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak (spr.) Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Maria Zawadzka Protokolant sekretarz sądowy Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi W. R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 13 marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzania do obrotu produktów skargę oddala Decyzją z dnia [...] 2017 r. ([...]) na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 9a, art. 12 ust. 1, art. 27 c ust. 6 i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2017 r., poz. 1261) w zw. z art. 4 pkt 11a, pkt 27 i 34, art. 44 b ust. 1 pkt 1 i 2, art. 44c ust. 4 i 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r., poz. 783 ze zm.) w zw. z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 7 sierpnia 2017 r. w sprawie wykazu nowych substancji psychoaktywnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1393) oraz art. 10 §2, art. 104 §1 i art. 107 §1, 108 §1 kpa Powiatowy Inspektor Sanitarny w pkt 1) zakazał wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktów (wyrobów) enumeratywnie wymienionych w decyzji, w pkt 2) orzekł o przepadku na rzecz Skarbu Państwa oraz o zniszczeniu na koszt W. R. produktów zabezpieczonych w trakcie kontroli w dniu 12 września 2016 r. Od powyższej decyzji odwołanie złożył W. R. Decyzją z dnia 13 marca 2018 r. ([...]) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 44b, art.44c ust. 4, 5,6, i art. 4 pkt 11 a, pkt 27, pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ podał, co następuje: W dniu 12 września 2016 r. organ I instancji, przy udziale funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji przeprowadził w sklepie A w K przy ul. F kontrolę w zakresie przestrzegania przez przedsiębiorcę przepisów regulujących zakaz wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków zastępczych. Mając na względzie uzasadnione podejrzenie, że sprzedawane w przedmiotowym sklepie produkty mogą stwarzać bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, Powiatowy Inspektor Sanitarny skorzystał z uprawnień wskazanych w art. 10 § 2 k.p.a. i odstąpił od zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Protokół kontroli z dnia 12 września 2016 r. został podpisany przez W. R. oraz odebrany przez stronę w dniu kontroli. Podczas kontroli stwierdzono, że w obrocie znajdują się produkty w opakowaniach jednostkowych o nazwach: 1. "AAS" w ilości 3 szt. (cena za 1 szt. 30 zł) 2. "TTH" w ilości 2 szt. (cena za 1 szt. 50 zł) 3. "TTH" w ilości 4 szt. (cena za 1 szt. 30 zł) 4. "ASD" w ilości 3 szt. (cena za 1 szt. 30 zł) 5. "TMC" w ilości 3 szt. (cena za 1 szt. 30 zł) 6. "TMC" w ilości 4 szt. (cena za 1 szt. 50 zł) 7. "AB" w ilości 3 szt. (cena za 1 szt. 30 zł) 8. "TC" w ilości 2 szt. (cena za 1 szt. 30 zł) 9. "TS" w ilości 2 szt. (cena za 1 szt. 30 zł) 10. "AK" w ilości 6 szt. (cena za 1 szt. 30 zł) 11. "AA" w ilości 2 szt. (cena za 1 szt. 30 zł) W sumie zabezpieczono 34 szt. produktów. Z uwagi na fakt, iż oferowane w sprzedaży produkty posiadały znamiona środków zastępczych, za czym przemawiała forma handlowa tych produktów, brak prawidłowego oznakowania (składu, przeznaczenia i pochodzenia produktu), brak opisu w języku polskim na opakowaniach 17 szt. produktów, w trakcie kontroli zabezpieczono produkty zgodnie z protokołem pobrania próbek z dnia 12 września 2016 r., nr [...], do przeprowadzenia badań ich bezpieczeństwa. Powyższy protokół stanowi dowód i pokwitowanie urzędowego pobrania próbek. Wydane zostało także postanowienie nr [...], znak: [...] o zabezpieczeniu produktu. W obiekcie w trakcie kontroli stwierdzono, że osobą wprowadzającą do obrotu środki zastępcze jest W. R., który oświadczył, że jest sprzedawcą. Do protokołu kontroli załączono "Karty rozliczeniowe" - 2 szt. oraz zeszyt formatu A4 w twardej oprawie z zapiskami dotyczącymi rozliczenia. Przedstawione dokumenty przedstawiają przychód i rozchód towaru oraz zawierają informacje dotyczące utargu. Zgodnie z art. 44c ust. 1 i ust. 3 u.o.p.n. w przypadku stwierdzenia wytwarzania lub wprowadzania do obrotu produktu, co do którego zachodzi uzasadnione podejrzenie, że jest on środkiem zastępczym lub nową substancją psychoaktywną, właściwy ze względu na miejsce wytwarzania lub wprowadzania do obrotu państwowy inspektor sanitarny nakazuje w drodze decyzji, wstrzymanie wytwarzania tego produktu lub wycofanie go z obrotu, na czas niezbędny do przeprowadzenia badań mających na celu ustalenie, czy jest on środkiem zastępczym lub nową substancją psychoaktywną, nie dłuższy jednak niż 18 miesięcy. W związku z powyższym, Powiatowy Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] 2016 r., nr [...], znak: [...], wycofał z obrotu oraz zatrzymał poprzez przejęcie i przechowanie zabezpieczone produkty, na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań ich bezpieczeństwa, tj. na okres nieprzekraczający 18 miesięcy, wstrzymał wprowadzanie do obrotu ww. produktów, co do których zachodziło uzasadnione podejrzenie, że są środkami zastępczymi oraz nakazał W. R. zaprzestać działalności w sklepie w zakresie sprzedaży ww. produktów. Od tej decyzji strona nie odwołała się. W dniu 14 września 2016 r. Powiatowy Inspektor Sanitarny przekazał zabezpieczone podczas kontroli postanowieniem o zabezpieczeniu produktu [...] z dnia 12 września 2016 r. próbki w celu przeprowadzenia badań na obecność substancji zawartych w podejrzanej próbce i jej oceny do Uniwersytetu, Katedra [...] ul. G w K. W dniu 20 października 2017 r. Powiatowy Inspektor Sanitarny otrzymał sprawozdanie Sądowo-Lekarskie z przeprowadzonych badań toksykologicznych z dnia 7 grudnia 2016 r. znak: [...]. Identyfikacyjne badania toksykologiczne zabezpieczonych dowodów rzeczowych wykazały: 1. "AAS" - PV8, a-PVT 2. "TTH" - PV8, a-PVT, 3-dezoksy-3,4-MDPV 3. "TTH" - PV8, a-PVT, 3-dezoksy-3,4-MDPV 4. "ASD" AB-CHMINACA 5. "TMCM" - 3-CMC 6. "TMC" - 3-CMC 7. "AB" - AB-CHMINACA, MDMB-CHMICA, NM-2201 8. "TC" - 4-CMC, a-PVT, lidokaina 9. "TS" - 3-CMC, lidokaina 10. "AK" - AB-CHMINACA, NM-2201 11. "AA" - AB-CHMINACA, MDMB-CHMICA, NM-2201 Dalej organ wskazał : PV8 - 1-fenylo-2-(l-pirolidyno) heptan-1-on, a-pirolidynoheksafenonu) - związku z grupy pochodnych pirolidynofenonów o nieznanej farmakologii i toksykologii. Biorąc pod uwagę fakt, że psychoaktywny a- pirolidynofenon (a-PVP) strukturalnie należy do tej grupy związków, nie można wykluczyć podobnego działania PV8. W rozumieniu u.o.p.n PV8 spełnia definicję środka zastępczego, a-PVT- a-pirolidynotiopentofenon, 2-(pyrolidyno-1-yl)-l-(tiofen-2-yl) pentan-1-on pochodnej N-pirolidynokatynonów o nieznanym mechanizmie działania farmakologicznego. Strukturalne podobieństwo a-PVT do pirowaleronu, który to stanowi inhibitor wychwytu zwrotnego neuroprzekaźników takich jak noradrenalina i dopamina, może przemawiać za jego zbliżonym działaniem stymulującym na ośrodkowy układ nerwowy. W rozumieniu u.o.p.n. a-PVT spełnia definicje środka zastępczego, 3-dezoksy-3,4-MDPV-(3-dezoksy-3,4-metylenodioksypirowaleron, 1 - (2,3 dihydrobenzofuran-5-ylo)-2-(pirolidyn-1-ylo) pentan-1-on) - analogu strukturalnego 3, 4-MDPV o nieznanych właściwościach farmakologicznych i toksykologicznych. Mechanizm działania 3,4-MDPV polega na inhibicji wychwytu zwrotnego dopaminy i noradrenaliny, w mniejszym stopniu serotoniny. Biorąc pod uwagę podobieństwo strukturalne 3,4-MDPV do 3-dezoksy-3,4-MDPV można spodziewać się jego zbliżonych właściwości farmakologicznych. W rozumieniu u.o.p.n 3-dezoksy-3,4-MDPV spełnia definicję środka zastępczego, MDMB-CHMICA - (eter metylowy kwasu 2-(1-(cykloheksylometylo)-1 H-indol-3-karboksyamido)-3,3-dimetylbutanowego)-syntetycznego, egzogennego kannabinoidu, antagonisty receptorów kannabinoidowych CB1 i CB2 zlokalizowanych w ośrodkowym i obwodowym układzie nerwowym. Może wykazywać profil działania farmakologicznego zbliżony do Δ9 - tetrahydrokannabinolu (Δ9 -THC), stanowiącego główny psychoaktywny składnik konopi. Δ9-THC wykazuje działanie psychotropowe (kannabinomimetyczne) prowadząc do wywołania tzw. euforycznego samopoczucia. W przypadku stosowania dużych dawek może wywołać objawy zbliżone do objawów obserwowanych przy klasycznych halucynogenach typu LSD. Ze względu na notowane przypadki zgonów po przyjęciu MDMB-CHMICA, w stanie Luizjana, ponadto w Niemczech, Austrii, Szwecji, Szwajcarii i Chinach został objęty kontrolą prawną. W rozumieniu u.o.p.n MDMB-CHMICA spełnia definicję nowej substancji psychoaktywnej, AB-CHMINACA - N-(1-amino-3-metylo-1-oksobutan-2-ylo)-1-(cycloheksylometylo)-1H-indazolo-3-karboksyamid) - syntetycznego, egzogennego kannabinoidu, antagonisty receptorów kannabinoidowych CB1 i CB2 zlokalizowanych w ośrodkowym i obwodowym układzie nerwowym. Może wykazywać profil działania farmakologicznego zbliżony do Δ9 - tetrahydrokannabinolu (Δ9 -THC), stanowiącego główny psychoaktywny składnik konopi. Δ9 -THC wykazuje działanie psychotropowe (kannabinomimetyczne) prowadząc do wywołania tzw. euforycznego samopoczucia. W przypadku stosowania dużych dawek może wywołać objawy zbliżone do objawów obserwowanych przy klasycznych halucynogenach typu LSD. Ze względu na notowane przypadki zgonów po przyjęciu AB-CHMNIACA w 2015 r. związek ten został objęty kontrolą prawną w Stanach Zjednoczonych, Niemczech, Szwajcarii, jak również w Chinach. W rozumieniu u.o.p.n i rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie wykazu nowych substancji psychoaktywnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1393) AB-CHMINACA spełnia definicje nowej substancji psychoaktywnej, 4-CMC - 1-(4-chlorofenylo) - 2-(metyloamino) propan-1-on, 4-chlorometkantynon) pochodnej metkatynonu z obecnym w pozycji 4 atomem chloru w pierścieniu fenolowym. Podczas gdy fizjologicznie i toksykologicznie właściwości tego związku są nieznane, podobny związek - 4-bromometkantynon (4-BMC) hamuje wychwyt zwrotny noradrenaliny. Podobieństwo w zakresie strukturalnym 4-BMC i 4-CMC może również wpływać na ich zbliżony profil działania. W rozumieniu u.o.p.n i rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie wykazu nowych substancji psychoaktywnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1393) AB-CHMINACA spełnia definicje nowej substancji psychoaktywnej, 3-CMC - 3-chlorometkatynon, 1-(3-chlorofenylo)-2-(metyloamino) propan-1-on - pochodnej metkatynonu z obecnym w pozycji 3 atomem chloru, w pierścieniu fenolowym. Podczas, gdy fizjologicznie i leksykologicznie własności tego związku są nieznane, podobny związek 4-bromometkatynon (4-BMC) hamuje wychwyt zwrotny noradrenaliny. Podobieństwo w zakresie strukturalnym 4-BMC i 3-CMC może również wpływać na ich zbliżony profil działania. W rozumieniu u.o.p.n i rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie wykazu nowych substancji psychoaktywnych (Dz.U. 2016. 1393. ) 3-CMC spełnia definicję nowej substancji psychoaktywnej, NM-2201 - ester 1-naftylowy kwasu 1 - (5-fluoropentylo-) 1H-indolo-3-karboksylowego) -syntetycznego, egzogennego kannabinoidu, antagonisty receptorów kannabinoidowych CB1 i CB2 zlokalizowanych w ośrodkowym i obwodowym układzie nerwowym. Może wykazywać profil działania farmakologicznego zbliżony do Δ9- tetrahydrokannabinolu (Δ9-THC), stanowiącego główny psychoaktywny składnik konopi. Δ9 -THC wykazuje działanie psychotropowe (kannabinomimetyczne) prowadząc do wywołania tzw. euforycznego samopoczucia. W przypadku stosowania dużych dawek może wywołać objawy zbliżone do objawów obserwowanych przy klasycznych halucynogenach typu LSD. NM-2201 stanowi analog strukturalny AM-2201, syntetycznego kannabinoidu obecnie objętego kontrolą prawną w Polsce. Ze względu na notowane przypadki zatruć NM-2201, związek ten został objęty kontrolą prawną w Niemczech i Szwecji. W rozumieniu u.o.p.n i rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie wykazu nowych substancji psychoaktywnych, NM-2201 spełnia definicję nowej substancji psychoaktywnej, THJ-2201 - (1[(5-fluoropentylo)- 1 H-indazol-3-ilo]-1-naftylo-metanon)) - syntetycznego, egzogennego kannabinoidu, antagonisty receptorów kannabinoidowych CB1 i CB2 zlokalizowanych w ośrodkowym i obwodowym układzie nerwowym. Może wykazywać profil działania farmakologicznego zbliżony do A9 - tetrahydrokannabinolu (A9 -THC), stanowiącego główny psychoaktywny składnik konopi. A9-THC wykazuje działanie psychotropowe (kannabinomimetyczne) prowadząc do wywołania tzw. euforycznego samopoczucia. W przypadku stosowania dużych dawek może wywołać objawy zbliżone do objawów obserwowanych przy klasycznych halucynogenach typu LSD. THJ-2201 stanowi analog strukturalny AM-2201, syntetycznego kannabinoidu obecnie objętego kontrolą prawną w Polsce. Ze względu na notowane przypadki zatruć po przyjęciu THJ-2201, związek ten został objęty kontrolą prawną w Niemczech i Stanach Zjednoczonych. W rozumieniu u.o.p.n i rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie wykazu nowych substancji psychoaktywnych, THJ-2201 spełnia definicję nowej substancji psychoaktywnej, Lidokaina - lek przeciwbólowy stosowany w medycynie do miejscowego znieczulania i przeciwarytmiczny. Lidokaina jest dodawana jako rozcieńczacz przy produkcji dopalaczy, bądź jako składnik modyfikujący ich działanie. Lidokaina jest składnikiem produktów leczniczych, które podlegają kontroli przez ustawę z dnia 6 września 2001 r. Prawo Farmaceutyczne (Dz.U. 2016.2142 ze zm.). W związku z tym, iż badania toksykologiczne potwierdziły, że w składzie produktów zabezpieczonych w trakcie kontroli w dniu 12 września 2016 r. znajdują się substancje stanowiące środek zastępczy i nową substancje psychoaktywną w rozumieniu art. 4 pkt. 11 a i 27 u.o.p.n., Powiatowy Inspektor Sanitarny zgodnie z art. 27 c ust. 6 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku z art. 44c ust. 4 i 5 u.o.p.n,, zakazał W. R. wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktów o nazwach wymienionych wyżej, zabezpieczonych w trakcie kontroli oraz orzekł o przepadku na rzecz Skarbu Państwa i zniszczeniu ww. produktów na koszt strony postępowania wydając kwestionowaną decyzję. Jednocześnie ze względu na niebezpieczeństwo wystąpienia zagrożenia życia lub zdrowia ludzkiego, w zakresie terminu wykonania tegoż obowiązku Powiatowy Inspektor Sanitarny nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § k.p.a. Zgodnie z art. 4 pkt 34 u.o.p.n. wprowadzanie do obrotu oznacza udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów lub środków zastępczych. Definicja ta w zw. z art. 52 a ust. 1 u.o.p.n. obejmuje zatem każdą postać udostępniania środków zastępczych innej osobie - niezależnie od tego, czy odbiorca tych środków jest ich konsumentem, czy też wyłącznie pośrednikiem w drodze do konsumenta; niezależnie również od tego czy chodzi o pierwotne udostępnianie produktu innym osobom, czy też o następcze (wtórne) jego udostępnianie. Zatem, "kto wytwarza lub wprowadza na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej środek zastępczy, podlega karze pieniężnej w wysokości od 20 000 zł do 1 000 000 zł". Zgodnie z art. 52a w związku z art. 4 pkt. 34 u.o.p.n pojęcie "wprowadzania do obrotu" środków zastępczych, o których mowa w art. 4 pkt. 34 u.o.p.n. oznacza każde udostępnianie ich odpłatnie lub nieodpłatnie osobom trzecim zarówno niebędącym jak i będącym ich konsumentami tj. nabywającymi je w celu własnego spożycia. Ustawodawca w art. 52a ust. 1-3 u.o.p.n. wyraźnie wskazał, że odpowiedzialności administracyjnej podlega obiektywnie każdy, kto wprowadza do obrotu środki zastępcze, zatem każdy podmiot prawa, który nie stosuje się do obowiązków wynikających z art. 44b u.o.p.n.(II OSK 2684/13). Zarówno z akt sprawy jak i z treści wniesionego odwołania wynika, że skarżący, sprzedawał "dopalacze". Na każdym opakowaniu produktów, które zostały zabezpieczone podczas kontroli w dniu 12 września 2016 r. widnieje kwota za jaką dany "dopalacz" był sprzedawany. W związku z powyższym mamy do czynienia z "udostępnieniem osobom trzecim, odpłatnie środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych". Z protokołu kontroli z dnia 12 września 2016 r. wynika, iż W. R. w kontrolowanym lokalu pełnił funkcję sprzedawcy. Do jego obowiązków należała sprzedaż talizmanów i amuletów. Oświadczył również, co zostało odnotowane w protokole, że pracuje od ok. tygodnia i w pracy jest trzeci raz. Praca trwa ok. 16 godzin od 11:00 do 3:00. W. R. poinformował, iż nie zna danych pracodawcy, nie ma umowy o pracę, a pracę znalazł za pośrednictwem portalu [...] pl. (stawka 10 zł/godz., podany telefon kontaktowy, którego aktualnie już nie posiada i nie zna, CV nie było wymagane). W sprawie pracy spotkał się z mężczyzną, którego personaliów nie podał, jednakże również nie pamięta gdzie się spotkał, w jakim miejscu. Do pracy przy ul. F zgłosił się podczas zmiany innego pracownika i wtedy dostał klucze do lokalu. Organ I instancji słusznie więc przyjął, że osobą odpowiedzialną za wprowadzanie do obrotu w tym dniu zatrzymanych produktów był W. R. W związku z brakiem potwierdzenia, iż ww. był zatrudniony przez spółkę wynajmującą w tym czasie przedmiotowy lokal lub jakąkolwiek inną, a zarazem brakiem wpisu W. R. do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej należało utrzymać w mocy decyzję organu I instancji. Zgłoszenie i wpis do ewidencji działalności gospodarczej stanowi bowiem tylko podstawę rozpoczęcia działalności gospodarczej w rozumieniu jej legalizacji i nie jest zdarzeniem ani czynnością utożsamianą z podjęciem takiej działalności. Zwrócić ponadto należy uwagę, iż zgodnie z art. 601 § 1 i 2 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks Wykroczeń, kto wykonuje działalność gospodarczą bez wymaganego zgłoszenia do ewidencji działalności gospodarczej, wpisu do rejestru działalności regulowanej lub bez wymaganej koncesji albo zezwolenia, podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny. Tej samej karze podlega każdy, kto nie dopełnia obowiązku zgłaszania do ewidencji działalności gospodarczej zmian danych objętych wpisem. W związku z powyższym zarzut, że nie przedstawiono w toku postępowania żadnych dowodów potwierdzających, że jest on właścicielem obiektu czy też przedsiębiorcą prowadzącym sklep jest bezzasadny. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości okoliczność, że skarżący nie tylko wyłącznie był obecny w kontrolowanym punkcie sprzedaży, ale osobiście sprzedawał, czyli wprowadzał do obrotu odpłatnie, osobom trzecim produkty w postaci saszetek zawierających środki o niewiadomym składzie, pochodzeniu i przeznaczeniu, zwane potocznie "dopalaczami". Jako potwierdzenie wprowadzania do obrotu stanowią karty rozliczeniowe, które wyraźnie wskazują na to jak dużym powodzeniem cieszą się dopalacze wśród odbiorców, a co za tym idzie trudno uwierzyć jakoby W. R. niczego nie sprzedał w trakcie 16 godzin pracy dziennie. Co prawda twierdzi w odwołaniu, że sprzedaży tych środków dokonywał nie w swoim imieniu, jednak nie wskazał w czyim, a nawet poprzestał na twierdzeniu, że nie wie w czyim imieniu tego dokonywał. Twierdzenia takie są nie tylko pozbawione zwykłego zdrowego rozsądku, ale wskazują na lekceważący stosunek skarżącego do organów państwowych, w tym organów kontroli. Nie może być tak, aby ktoś kto utrudnia postępowanie następnie zarzucał jego wadliwe prowadzenie organowi, któremu prowadzenie tego postępowania utrudnia wręcz uniemożliwia (por. III SA/Kr 1519/16). Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 października 2016 r. (IV SA/GI 296/16) z punktu widzenia normy art. 52a u.o.p.n. obojętne jest zarówno to, czy dane udostępnienie środka zastępczego było pierwotnym, czy też kolejnym etapem wprowadzenia do obrotu, jak również to, jaką rolę spełniała osoba udostępniająca środek zastępczy, a więc czy działała na własny rachunek, czy w ramach współsprawstwa, w tym w ramach łączącego ją stosunku prawnego z inną osobą (np. stosunku pracy, zlecenia). Tym samym karze pieniężnej podlega zarówno prowadzący sklep, jak i zatrudniony w nim sprzedawca, dokonujący bezpośrednio udostępnienia środka zastępczego osobie trzeciej. Rola i status poszczególnych osób może mieć natomiast znaczenie przy ustalaniu wysokości kary. Zaznaczyć należy, że nie ma żadnych powodów do zastosowania ścieśniającej wykładni w powyższym zakresie. Przeciwnie - wyklucza ją szczególna szkodliwość obrotu środkami zastępczymi, których używanie przeważnie przez młodych ludzi, rujnuje ich zdrowie i funkcjonowanie w społeczeństwie, a nawet prowadzi do tragedii, o których często informują media. Tak więc bezskuteczne jest powoływanie się przez skarżącego na to, że dokonywał sprzedaży przedmiotowych środków zastępczych jako pracownik zatrudniony przez przedsiębiorcę. Odpowiedzialności sprzedawcy nie różnicuje też miejsce dokonywania transakcji handlowych. Można przykładowo przedstawić hipotetyczną sytuację, w której diler handluje "dopalaczami" na bazarze, czy też w innym miejscu poza placówką handlową i w postępowaniu o nałożenie kary pieniężnej przedstawia umowę o pracę lub umowę zlecenia podnosząc, że działał jedynie w ramach tego zatrudnienia. Raczej trudno sobie wyobrazić, by tego rodzaju linia obrony mogła zostać zaaprobowana. W stosunku do skarżącego można dopowiedzieć, że był w pełni świadomy co do sprzedaży "dopalaczy", co wynika z protokołów kontrolnych oraz wypełnianych kart rozliczeniowych. Na podstawie tych kart można wykazać, że w ciągu 9 dni na pewno wprowadzono do obrotu ponad 1000 szt. różnych "dopalaczy". Dlatego też nie sposób zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, jakoby to on wprowadził do obrotu "dopalacze", które to inspektorzy w trakcie kontroli zabezpieczyli na potrzeby przedmiotowego postępowania. Dodatkowo należy wskazać, iż organ podczas kontroli wycofuje z obrotu zabezpieczone produkty na czas niezbędny do przeprowadzenia badań mających na celu ustalenie, czy są one środkiem zastępczym lub nową substancją psychoaktywną, nie dłuższy jednak niż 18 miesięcy. Zarzut, że w treści decyzji organ I instancji nie wskazał żadnych powodów, dla których zachowanie strony uznał za wprowadzanie do obrotu, również nie zasługuje na uznanie, gdyż organy Inspekcji Sanitarnej nie dysponują dowodami w postaci nagrań wideo z czynności wprowadzania. Udowodnienie okoliczności wprowadzania do obrotu w oparciu o takie dowody byłoby wysoko postawioną poprzeczką w i tak trudnej walce organów sanitarnych z niebezpiecznym społecznie zjawiskiem, jakim jest handel dopalaczami. W ramach normy art. 80 kpa organ dokonując oceny całokształtu materiału dowodowego, może uznać daną okoliczność za udowodnioną, jeżeli wniosek taki można wyprowadzić w oparciu o zasady logiki i doświadczenia życiowego z innych ustalonych faktów, jeśli w sprawie brak jest bezpośrednich środków dowodowych wykazujących dane okoliczności. W doktrynie za ugruntowane uznać można stanowisko, zgodnie z którym swobodna ocena dowodów w art. 80 kpa obejmuje także możliwość opierania swoich ustaleń wyłącznie na dowodach pośrednich jak i dopuszczalność stosowania domniemań faktycznych (por. II SA/Gd 898/10). Wydając decyzję organ I instancji oparł się na działaniach operacyjnych Policji, które wykazały, że w przedmiotowym sklepie prowadzona jest sprzedaż "dopalaczy", na podstawie których to działań została przeprowadzona kontrola 12 września 2016 r. w toku której zostały zabezpieczone środki zastępcze. W tym miejscu należy wskazać, że wobec przedmiotowego sklepu przeprowadzane były inne kontrole w wyniku których również zabezpieczano produkty o nazwach takich samych jak podczas kontroli, której dotyczy odwołanie (decyzja z dnia [...] 2016 r., nr [...], zabezpieczono 146 szt., decyzja z dnia [...], nr [...], zabezpieczono 65 szt.). Organ oparł się również na kartach rozliczeniowych dołączonych do protokołu kontroli, z których ewidentnie wynika, że w tym sklepie prowadzona jest sprzedaż środków zastępczych. Z kart tych wynika, że w ciągu 9 dni zostało sprzedanych ponad 1000 opakowań środków zastępczych oraz, że średni utarg dzienny wynosi ok. 3300 zł. Twierdzenie zawarte w odwołaniu, iż pan W. R. był sprzedawcą w przedmiotowym punkcie, a nie dokonał sprzedaży, jest pozbawione sensu. Mało prawdopodobna wydaje się obrona, że W. R. nie sprzedał nic skoro został zatrudniony w takim celu i zdawał sobie z tego sprawę. Sam oświadczył, że pracuje 3 dni po 16 godzin. Z zeszytu i kart rozliczeniowych wynika, że pracownik o pseudonimie D w każdym dniu swojej pracy dokonywał sprzedaży. Dodatkowo na potwierdzenie wprowadzania do obrotu środków zastępczych i nowych substancji psychoaktywnych przez skarżącego, Powiatowy Inspektor Sanitarny oparł się na protokole kontroli z dnia 5 maja 2016 r., nr: [...](dołączony do akt sprawy + 2 karty rozliczeniowe) z którego wynika, że W. R. sprzedawał "dopalacze" również w innym punkcie, a mianowicie przy ul. K w K. W dniu 5 maja 2016 r. w sklepie A przy ul. K została przeprowadzona kontrola i W. R. był osobą sprzedającą "dopalacze" w dniu kontroli, czemu nie zaprzeczył. W trakcie tej kontroli zabezpieczono łącznie 73 sztuki amuletów i talizmanów o takich samych nazwach jak te zabezpieczone w punkcie przy ul. F. Zatem powyższe okoliczności wyraźnie wskazują, że organ I instancji prawidłowo uznał pana W. R. za wprowadzającego do obrotu środki zastępcze wbrew zakazowi wynikającemu z art. 44 b u.o.p.n. Jeśli chodzi o powołany w odwołaniu wyrok o sygn. akt III SA/Kr 648/17 to wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu, nie dotyczy on sprawy tożsamej. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości także okoliczność, że skarżący nie tylko wyłącznie był obecny w kontrolowanym punkcie sprzedaży, ale osobiście sprzedawał, czyli wprowadzał do obrotu odpłatnie, osobom trzecim produkty w postaci saszetek zawierających w swoim składzie środki zastępcze i nowe substancje psychoaktywne, co zostało potwierdzone w sprawozdaniu sądowo - lekarskim z dnia 7 grudnia 2016 r., zwane potocznie "dopalaczami". Powyższe stanowi naruszenie art. 44b w związku z art. 4 pkt 11 a, pkt 27, pkt 34 w rozumieniu u.o.p.n., który zakazuje wytwarzania, przywozu i wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków zastępczych i nowych substancji psychoaktywnych. Biorąc pod uwagę powyższe fakty, brak danych dotyczących właściciela sklepu, udzielanie wymijających odpowiedzi osobom kontrolującym, zabezpieczenie produktów, które po badaniu okazały się środkami zastępczymi, ilość zabezpieczonych produktów, uznano W. R. za osobę wprowadzającą do obrotu środki zastępcze i nowe substancje psychoaktywne w miejscu ogólnodostępnym, w tym dla nieletnich, co wskazuje na brak odpowiedzialności za bezpieczeństwo zdrowotne osób, którym oferował ww. środki. Nie budzi żadnej wątpliwości fakt, że odwołujący się w dniu kontroli był obecny w przedmiotowym lokalu oraz również nie budzi wątpliwości fakt, że odwołujący sprzedawał produkty, które znajdowały się w sklepie. Na żadnym etapie postępowania, jak również w toku kontroli przeprowadzonej w tymże obiekcie, odwołujący nie podnosił, by produkty znajdujące się w sklepie nie były sprzedawane, czy też nie były przeznaczone do sprzedaży. W ocenie organu II instancji materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy dał wystarczającą podstawę do uznania, że produkty zabezpieczone u skarżącego stanowią środki zastępcze lub nowe substancje psychoaktywne oraz, że zostały one wprowadzone do obrotu w rozumieniu art. 4 pkt. 34 u.o.p.n. Organ I instancji prawidłowo uznał W. R. za osobę wprowadzająca do obrotu "dopalacze", w związku z powyższym słusznie został uznany za stronę w niniejszym postępowaniu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 28 kpa, co do błędnego określenia strony poprzez przyjęcie, że W. R. był osobą sprzedającą dopalacze w punkcie sprzedaży przy ul. F w K, organ II instancji uznał, że zarzut ten nie może zostać uznany za zasadny. Organ I instancji prawidłowo uznał W. R. za adresata decyzji, ze względu na uznanie jego osoby za wprowadzającą środki zastępcze i nowe substancje psychoaktywne do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, co zostało powyżej dowiedzione. W ocenie organu II instancji postępowanie prowadzone przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego zostało przeprowadzone zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w m.in. w art. 7 kpa. Zasada ta bowiem wymaga, by organ administracji publicznej dokonał ustaleń zgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy. Zaskarżona decyzja została wydana w sposób prawidłowy pod względem prawnym i merytorycznym, nienaruszający zasady pogłębienia zaufania obywateli do organów Państwa, wynikającej z art. 8 kpa. Dokonana ocena stanu faktycznego sprawy znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 7 i 77 ww. kodeksu. Została ona w sposób spójny, logiczny i zgodny z wiedzą wywiedzioną w uzasadnieniu decyzji Organu I instancji. Dokonana ocena mieści się również w granicach swobodnej oceny dowodów. Wobec powyższego wydana przez organ I instancji decyzja w przedmiocie zakazu wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków zastępczych i nowych substancji psychoaktywnych oraz przepadku na rzecz Skarbu Państwa i zniszczeniu na koszt Strony postępowania produktów zabezpieczonych w trakcie kontroli w dniu 12 września 2016 r. w sklepie A w K przy ul. F jest merytorycznie i prawnie uzasadniona. Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie znalazł podstaw do jej uchylenia. Na powyższą decyzję W. R. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając naruszenie przepisów: - art. 136 §1 w zw. z art. 77 §1 kpa w zw. z art. 755 §1 kpa w zw. z art. 7 kpa poprzez nieprzeprowadzenie dowodów, które były niezbędne do całościowego i kompleksowego rozpoznania sprawy, w szczególności nieprzesłuchanie świadków – innych pracowników punktu sprzedaży przy ul. F w K, podczas gdy przeprowadzenie takich dowodów przyczyniłoby się w znacznym stopniu do rozstrzygnięcia sprawy i mogłoby mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia; - art. 80 w zw. z art. 77 §1 w zw. z art. 7 kpa poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, niezgodną z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, a w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że skarżący był osobą wprowadzającą do obrotu środki zastępcze. Skarżący zakwestionował dwie okoliczności: przyjęcie przez organy obu instancji, iż to skarżący wprowadzał do obrotu substancje zabezpieczone, oraz że organy nie ustaliły kto faktycznie prowadzi działalność gospodarczą w kontrolowanym lokalu. Zdaniem skarżącego nie mają znaczenia: fakt określenia się przez samego W. R. w lokalu, w którym dokonywana jest sprzedaż ww. środków w dniu kontroli jako sprzedawcy, brak innych osób mogących dokonywać sprzedaży, nie ma znaczenia, że zabezpieczony zeszyt zawiera zapisy dotyczące utargu, nie ma znaczenia, że sam W. R. określający się jako sprzedawca przebywał w lokalu po 16 godzin przez trzy dni. Według skarżącego ocena, że z powyższych okoliczności wynika, że W. R. wprowadzał do obrotu środki zastępcze jest niezgodna z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U.2017. 1370 ze zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2017.2188 ze zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zdaniem Sądu, skarga W. R. jest nieuzasadniona. Art. 44b ustawy z dnia 29 lipca 2005 r o przeciwdziałaniu narkomani (Dz.U. 2017. 783 ze zm), dalej u.o.p.n. stanowi w ust. 1, że zakazuje się wytwarzania, przywozu i wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: 1) środków zastępczych; 2) nowych substancji psychoaktywnych. Jednocześnie w ust. 2 ustawodawca wskazał, że minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz nowych substancji psychoaktywnych obejmujący te substancje lub ich grupy, uwzględniając wpływ tych substancji na zdrowie lub życie ludzi lub możliwość spowodowania szkód społecznych. W przypadku zaistnienia okoliczności wskazanych w hipotezie normy zawartej w art. 44c ust. 1 u.o.p.n., właściwy państwowy inspektor sanitarny winien zastosować środki prawne o jakich mowa w tym przepisie. W przypadku stwierdzenia wytwarzania lub wprowadzania do obrotu produktu, co do którego zachodzi uzasadnione podejrzenie, że jest on środkiem zastępczym lub nową substancją psychoaktywną, właściwy ze względu na miejsce wytwarzania lub wprowadzania do obrotu państwowy inspektor sanitarny nakazuje w drodze decyzji, wstrzymanie wytwarzania tego produktu lub wycofanie go z obrotu, na czas niezbędny do przeprowadzenia badań mających na celu ustalenie, czy jest on środkiem zastępczym lub nową substancją psychoaktywną, nie dłuższy jednak niż 18 miesięcy. W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, właściwy państwowy inspektor sanitarny: 1) dokonuje zabezpieczenia produktu, co do którego zachodzi uzasadnione podejrzenie, że jest on środkiem zastępczym lub nową substancją psychoaktywną; 2) nakazuje zaprzestanie prowadzenia działalności w pomieszczeniach lub obiektach służących wytwarzaniu lub wprowadzeniu tego produktu do obrotu, na czas niezbędny do usunięcia zagrożenia, nie dłuższy niż 3 miesiące. 4. Państwowy inspektor sanitarny właściwy ze względu na miejsce wytwarzania lub wprowadzania do obrotu produktu, o którym mowa w ust. 1, zakazuje, w drodze decyzji, jego wytwarzania lub wprowadzania do obrotu, nakazuje jego wycofanie z obrotu, a także orzeka o jego przepadku na rzecz Skarbu Państwa i zniszczeniu, jeżeli ten produkt jest środkiem zastępczym albo nową substancją psychoaktywną. 5. Państwowy inspektor sanitarny, który wydał decyzję, o której mowa w ust. 4, jest organem właściwym w sprawie zniszczenia produktu będącego przedmiotem tej decyzji. 6. Koszty prowadzonego postępowania i badań, o których mowa w ust. 1, w wyniku których stwierdzono, że badany produkt, o którym mowa w ust. 1, jest środkiem zastępczym albo nową substancją psychoaktywną, oraz koszty zniszczenia tego produktu ponosi strona postępowania. 7. Właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję ustalającą wysokość kosztów, o których mowa w ust. 6, określając 7-dniowy termin płatności, licząc od dnia, w którym decyzja ustalająca wysokość kosztów stała się ostateczna. 8. Zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, oraz egzekucja należności, o których mowa w ust. 6, następują w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. 9. Od kwoty należności, o których mowa w ust. 6, nalicza się odsetki ustawowe, poczynając od dnia, w którym upłynął termin ich płatności. 10. Należności, o których mowa w ust. 6, ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat, licząc od dnia, w którym decyzja ustalająca te należności stała się ostateczna. 11. Jeżeli w wyniku badań, o których mowa w ust. 1, stwierdzono obecność substancji niebędącej nową substancją psychoaktywną, ale wykazującej działanie na ośrodkowy układ nerwowy, podmiot, który przeprowadził to badanie, zawiadamia Zespół o wyniku tego badania. 12. Badania mające na celu ustalenie, czy produkt, o którym mowa w ust. 1, jest środkiem zastępczym lub nową substancją psychoaktywną, przeprowadzają podmioty, w tym jednostki naukowe, posiadające przygotowanie naukowo-merytoryczne, techniczne oraz infrastrukturę, umożliwiające ustalenie, czy badany produkt jest środkiem zastępczym lub nową substancją psychoaktywną, w szczególności określenie: 1) pochodzenia substancji o działaniu na ośrodkowy układ nerwowy zidentyfikowanej w wyniku badań; 2) mechanizmu działania tej substancji; 3) jej aktywności farmakologicznej; 4) działań niepożądanych, w tym skutków somatycznych i psychicznych u ludzi. 13. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz podmiotów, o których mowa w ust. 12, mając na względzie zapewnienie sprawności postępowania prowadzonego przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej W art. 4 pkt 27 u.o.p.n. środek zastępczy został zdefiniowany jako substancja pochodzenia naturalnego lub syntetycznego w każdym stanie fizycznym lub produkt, roślina, grzyb lub ich część, zawierająca taką substancję, używane zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa, których wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu nie jest regulowane na podstawie przepisów odrębnych; do środków zastępczych nie stosuje się przepisów o ogólnym bezpieczeństwie produktów. Zgodnie z art. 4 pkt 34 u.o.p.n., wprowadzeniem do obrotu jest udostępnianie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów lub środków zastępczych. W przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 44c ust. 1 u.o.p.n., zgodnie z art. 44c ust. 3 tej ustawy, właściwy państwowy inspektor sanitarny: 1) dokonuje zabezpieczenia produktu, co do którego zachodzi uzasadnione podejrzenie, że jest on środkiem zastępczym lub nową substancją psychoaktywną; 2) nakazuje zaprzestanie prowadzenia działalności w pomieszczeniach lub obiektach służących wytwarzaniu lub wprowadzeniu tego produktu do obrotu, na czas niezbędny do usunięcia zagrożenia, nie dłuższy niż 3 miesiące. Zdaniem Sądu organy prawidłowo ustaliły okoliczność, że skarżący nie tylko był obecny w kontrolowanym punkcie sprzedaży, ale także oferował, czyli wprowadzał do obrotu odpłatnie, osobom trzecim produkty w postaci saszetek zawierających środki o niewiadomym składzie, pochodzeniu i przeznaczeniu, zwane powszechnie "dopalaczami". Co prawda skarżący twierdzi zarówno w odwołaniu, jak i w skardze, że nie dokonał sprzedaży tych środków, jednak nie wskazał, w czyim imieniu działał. Nie chciał także wskazać danych podmiotu, który go zatrudnił. Twierdzenia takie są nie tylko pozbawione zdrowego rozsądku, ale wskazują na lekceważący stosunek skarżącego do organów państwowych, w tym organów kontroli, stoją także w sprzeczności z treścią protokołu kontroli z dnia 12 września 2016 r. , przez skarżącego w tym dniu podpisanego, bez uwag. Sąd podkreśla, że rację ma organ odwoławczy podnosząc, że "nie może być tak, aby ktoś kto utrudnia postępowanie następnie zarzucał jego wadliwe prowadzenie organowi, któremu prowadzenie tego postępowania uniemożliwia". Skarżący nie odpowiadał na stawiane mu w trakcie kontroli pytania twierdząc, że nie wie, kto jest najemcą lokalu oraz kto go zatrudnił. Takie twierdzenia są niewiarygodne, a w tej sytuacji, skoro skarżący był jedyną osobą w lokalu, w którym były oferowane do sprzedaży wyżej opisane produkty, trafnie przyjęły organy, że skarżący wprowadzał je do obrotu, gdyż nie było nikogo innego, kto mógłby dokonać ich sprzedaży. Lokal był dostępny dla potencjalnych kupujących w godzinach wskazanych na informacji znajdującej się na drzwiach. Należy również podkreślić, że nie ma żadnego znaczenia okoliczność, czy skarżący prowadził jakąkolwiek działalność gospodarczą. Stroną niniejszego postępowania jest bowiem podmiot wprowadzający do obrotu środki zastępcze, niekoniecznie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i bez względu na to czy taką działalność prowadzi. Decyzja, jaka została wydana w sprawie niniejszej, może być skierowana do każdej osoby lub podmiotu, który prowadzi w pomieszczeniu jakiekolwiek działania, w wyniku których udostępnia, a zatem stwarza nawet niejako "przy okazji", możliwość nabywania w szczególności środków zastępczych przez inne osoby (por. wyrok WSA w Lublinie z 28.06.2016 r., II SA/Lu 276/16, CBOSA). Przepis art. 44c ust. 3 u.o.p.n. posługuje się ogólnym pojęciem działalności, nie ograniczając jej do działalności gospodarczej. Przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że adresatem takiej decyzji nie musi być wyłącznie przedsiębiorca, ale każdy, kto prowadzi jakąkolwiek działalność w pomieszczeniach, w których środki takie są wytwarzane albo wprowadzane do obrotu, jeżeli działalność ta mogłaby w najmniejszym nawet stopniu ograniczać lub utrudniać usunięcie stanu zagrożenia wywołanego przez "dopalacze" znajdujące się w tym pomieszczeniu. Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii definiując "wprowadzanie do obrotu" nie ogranicza tego pojęcia wyłącznie do osoby bądź podmiotu, który fizycznie wręcza dany środek innej osobie. Ustawa mówi o udostępnianiu takich środków osobom trzecim, co jest pojęciem szerszym niż dawanie, wręczanie, przekazywanie, sprzedawanie. To "pozostawanie do dyspozycji" nie musi się wiązać z żadną aktywnością, ale może polegać na przyzwoleniu lub biernej postawie. Z powyższych przyczyn nie jest zasadny zarzut, iż organy nie ustaliły w sposób prawidłowy kto był osobą wprowadzającą do obrotu środki zastępcze. Nadto w okolicznościach niniejszej sprawy powzięte podejrzenie, że w punkcie sprzedaży wprowadza się do obrotu środki zastępcze, było podstawą do wszczęcia czynności państwowej inspekcji sanitarnej - tzw. kontroli interwencyjnej - na podstawie art. 1, art. 4 ust. 1 pkt 9a, art. 25 ust. 1 i art. 37 ust. 22 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2017 r., poz. 1261, ze zm.). Wprowadzony art. 44b ustawy zakaz wytwarzania i wprowadzania do obrotu środków zastępczych, z uwagi na cechy tych substancji i produktów, określone w jej art. 4 pkt 27 ustawy, implicite zawiera ustalenie, że środki te stwarzają zagrożenie dla zdrowa i życia ludzi. Z tych względów do postępowań w przedmiocie podejrzenia, że takie środki są wytwarzane lub wprowadzane do obrotu, ma zastosowanie przepis art. 10 § 2 k.p.a. zezwalający – z uwagi na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego - na odstąpienie od zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania i umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań. Badania przeprowadzone w Pracowni Toksykologii Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej Uniwersytetu, szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu decyzji, potwierdziły, że produkty te są środkami zastępczymi lub nowymi substancjami psychoaktywnymi. Zatem zaistniała podstawa do wydania decyzji w oparciu o art. 44c ust. 4, 5, 6 decyzji o zakazie wprowadzania do obrotu zakazanych substancji ich przepadku i zniszczenia na koszt strony oraz nadanie tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Należy wskazać, że skarżący nie tylko był obecny w kontrolowanym punkcie sprzedaży, ale osobiście sprzedawał, czyli wprowadzał do obrotu odpłatnie, osobom trzecim produkty w postaci saszetek zawierających środki o niewiadomym składzie, pochodzeniu i przeznaczeniu, zwane potocznie "dopalaczami". W rezultacie organy nadzoru sanitarnego podjęły działania w oparciu o przepisy prawa, stosując środki przewidziane w ustawach. Na organach tych ciąży bowiem obowiązek ochrony fundamentalnych wartości, takich jak życie i zdrowie ludzkie. Wymaga to często podejmowanie szybkich i adekwatnych czynności do zaistniałych sytuacji, które mają służyć realizacji ustawowego celu. Państwowa Inspekcja Sanitarna jest nie tylko uprawniona, ale wręcz zobowiązana do ochrony życia i zdrowia obywateli i może stosować środki przewidziane prawem, niejednokrotnie bardzo uciążliwe dla adresatów takich decyzji. Takie działanie organów prawie zawsze będzie wiązać się z wkroczeniem w autonomię i w sferę wolności jednostki. Podyktowane to jest jednak realizacją nadrzędnego celu a równocześnie podstawowego obowiązku Państwa jakim jest ochrona zdrowia i życia obywatela. (por. wyrok NSA z dnia 23.04.2013r. o sygn. akt II OSK 295/12, dostępny w internetowej bazie orzeczniczej NSA) Powyższe wywody oznaczają, że organy inspekcji sanitarnej prawidłowo zastosowały w sprawie art. 44 b oraz art. 44c ust. 4, 5, 6 u.o.p.n. a zastosowanie tych przepisów poprzedziły zebraniem kompletnego materiału dowodowego, wystarczającego dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Za niezasadny uznać zatem należy podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisów postępowania – art. 7, art. 77 i art. 80 kpa. poprzez zaniechanie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i braku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że skarga nie zawiera żadnego zarzutu, który mógłby być uwzględniony, albowiem organy administracyjne obu instancji nie naruszyły prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, ani nie naruszyły przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, brak jest również innych naruszeń, nie powołanych w skardze, które mogłyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ppsa orzeczono jak w sentencji.